Mississippi Burning (1988)

Uitermate boeiende film over rassendiscriminatie en soms ook best pijnlijk en beschamend om te zien. Verhaal zat prima in elkaar en boeide van de eerste tot de laatste minuut. De cast speelde ijzersterk met als uitschieters Willem Dafoe en Gene Hackman. De beelden van Mississippi zagen er trouwens ook fraai uit.

Een hele tijd geleden eens gezien op de middelbare school. Bij herziening viel de film niet tegen, het blijft een aardige film over de rassenproblematiek. Het acteerwerk was in orde, Hackman zat goed in z'n rol. Maar er zijn wel degelijk enkele minpunten. De film begint prima, maar hij duurt uiteindelijk te lang. Nog wat meer van hetzelfde: nog een paar huizen die de lucht in vliegen. Terwijl de veroordeling van de KKK-leden eigenlijk nauwelijks in beeld kwam. Enkele zijplotjes, zoals de zeer korte romance tussen Anderson en Mrs. Pell, kwamen niet al te overtuigend over. Er zaten echter in het begin van de film ook enkele spannende scenes, waaronder de openingsscene. In de tweede helft van de film zakte het helaas wat in.

Hebben jullie ook wel eens moment in een film vanaf wanneer het moeilijk wordt om de rest serieus te nemen? En dan bedoel ik niet één scène of een groot moment, maar echt een klein stukje, een detail bijna. Ik heb het gelukkig niet vaak, maar Mississippi Burning bevatte zoiets. Het gaat hier om het moment waarop de burgemeester geïntroduceerd wordt. Hij zit dan bij de kapper de FBI-agenten tegen te spreken en het racisme te ontkennen. Terwijl hij daar geschoren wordt rookt hij een grote sigaar. En het was die sigaar op die plaats op dat moment dat me stoorde. Dit klinkt wellicht als aanstellerij, om me aan zoiets onbeduidends te ergeren, maar voor mij was het 't moment waarop ik bij mezelf dacht: "Oh, dit is een film die een standpunt erin wil rammen en denkt dat de kijkers te dom zijn om een wat natuurlijkere aanpak te snappen".

Niets in de rest van de film deed zijn best om dit idee te ontkrachten. De film komt op veel punten overeen met het werkelijke verhaal waarop het gebaseerd is, maar het wordt zo dik aangezet dat het allemaal wat flauw wordt. Vooral de belachelijke manier waarop Willem Dafoe's personage wordt neergezet als wel érg dom is nogal over-the-top, maar nodig om het praktisch fascistische oplossing van het probleem te laten werken. Dit is een serieus verhaal dat het verdient om verteld te worden, maar de bijna engelachtige kwaliteiten van de zwarten in combinatie met de casting van alleen lelijke koppen voor de clanleden gaan bijna richting parodie. Een wat meer kalme, verontrustende aanpak had denk ik beter gewerkt dan deze alle-bommen-uit-de-kast-stijl.

Het enige dat mijn interesse vast hield was Hackmans personage, de enige met nuance. Zijn tegenstrijdige gevoelens tussen liefde voor Mississippi en zijn inwoners aan de ene kant en zijn afkeer voor racisme en zijn FBI-verplichtingen aan de andere kant zorgen stiekem voor het boeiendste conflict. Hackman is wederom weergaloos in deze rol. Zijn scènes met McDormand hebben ook wel iets, al is zij bijna ongeloofwaardig goed in dit stadje. Verder is het duistere sfeertje ook nog wel goed getroffen, al is ook dat ietwat overdreven. Willem Dafoe is gewoonlijk een van de meest betrouwbare acteurs, maar lijkt hier niet zo op zijn plek te zijn, helaas.
2,5*

Ik moet zeggen dat ik de film helemaal niet zo zwart/wit vond als velen suggereren. Ik zag de cynische rol van Hackman als een nuancerende, iemand die de problemen erkent maar het ziet als een proces dat hoort bij het opgroeien van de mens. Zijn taak is het vinden van drie vermiste jongens, niet het oprollen van de Klan en het beëindigen van segregatie en racisme in het Zuiden. Zijn sarcastische sneer naar Ward toe is tekenend: "Don't you have the whole world to save?"

Dat Hackman's rol een voorborduursel is op zijn Popeye Doyle maakt nauwelijks uit. Zijn interactie met de rest van de cast is subliem, net zoals diezelfde rest van de cast sterke rollen neerzet. De noodzakelijke stiekeme affaire die vaker als subplot wordt toegevoegd in dit soort films, kwam eens een keer niet opgedrongen over.

De opbouw is fantastisch en subtiel, met een simpele en dreigende soundtrack van Trevor Jones die de haren in de nek overeind doen staan.

Maar dan, Willem Dafoe met de volgende regels: "Anyone's guilty who lets these things happens and pretends like it isn't. No, he was guilty all right. Just as guilty as the fanatics who pulled the trigger. Maybe we all are." Jammer dat de filmmakers ervan uitgingen dat de boodschap van de film voor het publiek uitgespeld moest worden voordat ze het onder hun neus duwden. Was totaal niet nodig geweest. Het einde, met blanken en zwarten die samen aan het zingen zijn, is ook nogal in-your-face moralisme.

Het doet af aan de grimmige sfeer die de film neerzet: een realistisch beeld van een wereld die bestaan heeft en nog altijd bestaat.

Indrukwekkend toen ik 'm voor het eerst zag. Die glans is er inmiddels wel af, maar het blijft een zekere kracht behouden. Dat zit sowieso wel opgesloten in het onderwerp, al schuilt daarin ook een gevaar. Vooraf toch wat huiverig voor overdreven moraal, sentiment en dat soort zaken. Daar heeft het al met al niet zo gek veel last van. Dafoe heeft wat tekst die die kant opgaat, er is een nabrandertje en dat is het wel zo ongeveer. De weinig subtiele uiteenzetting van partijen werkt zelfs in het voordeel van de film.

Meteen ondergedompeld in Mississippi, fijn tempo en de muziek is, zeker tijdens de escalaties, prima. De kritiek op Dafoe deel ik niet echt. Sullig voorkomen misschien, maar Ward en Anderson vormen de twee stromingen van de FBI die verschillen in methodes én ideeën. Wat wel zo is, is dat Hackman hem volledig overspeelt. Een geweldige rol en met zijn personage is dan ook de grootste nuance genoemd. Wat mij betreft meer dan genoeg om het nog steeds een boeiende en relevante film te noemen.

Hackman roelt in deze, de maatschappelijke relevantie kan me gestolen worden.

Paar dagen geleden gezien, deze 'Mississippi Burning' en de film heeft redelijk indruk gemaakt. Vond het verhaal goed; mooi verteld, met enige indrukwekkende (harde) scénes en goed acteerwerk. Vooral Gene Hackman is geniaal bezig.. wát een acteur, prachtig! Vond Dafoe daarentegen minder, maar dat komt misschien ook door z'n personage, die ik niet zo super vond. De film is verder sfeervol, rauw, kent een prima soundtrack en is constant boeiend. Makkelijke voldoende dus ook voor deze prent.

Een belangrijk verhaal verteld in een oké-film: niet meer, niet minder. Alan Parker en de cast cijferen zichzelf voldoende weg en geven dit bijna niet te geloven stuk Amerikaanse geschiedenis de ruimte die het verdient. Geen film om helemaal van ondersteboven te zijn, maar intens is 'Mississippi Burning' wel. Zeker als 'ie in een groezelig zaaltje op groot scherm (van een oude filmrol) wordt vertoond.

3,5*

Door Mississippi Burning veel geleerd over hoe het er toen aan toe ging met se rassendiscriminatie. Ook interessant om de verschillende aanpakken te zien, die van Ward en van Anderson. De film keek lekker weg en het verhaal zat sterk in elkaar. Ook knap acteerwerk van Dafoe en Hackman. Alles bij elkaar opgeteld een goede film.

Best een sfeervol prentje dat een beetje geweld niet schuwt. Af en toe komt de rassenscheiding en de handelingen van de KKK schokkend over. Het is dus lastig dat Mississippi Burning je niet ongeroerd laat. Tel daarbij het sterke spel op van Hackman en Dafoe en je raast zo door die dikke 120 minuten heen.

Het enige wat wel jammer is dat ondanks de goede opbouw de film op het eind een beetje te gehaast door het script heen schiet, waardoor je de binding met het verhaal, die zorgvuldig is opgebouwd het eerste anderhalf uur langzamerhand verliest.

3,5*

25 Jaar na dato nog altijd een ijzersterke film: hoewel fictief, wel gebaseerd op gebeurtenissen in Mississippi in de jaren zestig. Een goed verteld, beestachtig eerlijk en documentairachtig verhaal en een explosief en boeiend rassendrama waarin het ware gezicht en de werking van racisme wordt getoond, onder meer wordt blinde rassenhaat gevoed door bijbelse vooroordelen. Naast een geweldig acterende cast wordt qua sfeer een prachtig tijdsbeeld geschapen. Tot slot mag de ontroerende openingssong van Mahalia Jackson niet onvermeld blijven.

Toevallig gekeken en zeer verrast. Zo'n oude film maar je zou het niet zeggen. De Gospel songs vond ik prachtig en dat maakte de film ijzersterk.

Uitstekende film waarin twee FBI-agenten op zoek gaan naar drie vermiste burgerrechtenactivisten in Mississippi ten tijde van de rassenscheiding in 1964. Een sterk verhaal waarbij de gemeenschap van het kleine zuidelijke stadje goed wordt neergezet. Twee goede rollen van Willem Dafoe en vooral Gene Hackman als de agenten met ieder hun eigen methode van werken.

Een intro met een uiterst gevoelige spiritual-song zorgde ook voor een diepgevoelig gekleurde plot.

De stem van Mahalia Jackson geeft duidelijk het thema aan van deze prachtig vertolkte (Gene Hackman & Willem Dafoe) film over de rassenstrijd in Mississipi met de lichtgevende KuKuxKlan voortdurend op de hielen.

Ook de verdeelde mening van de beide FBI-agenten vinden mekaar.

Het is bijna niet te geloven dat de mentaliteit in de VS, vooral in het zuiden, zo slaafs en verdeeld was, waar de angst regeerde. Dat is nog maar geleden van de jaren 50-60 terwijl vandaag nog steeds dit rassisme onderhuids in Amerika verder leeft. Een sfeer waarin haat tegenover angst domineert. Geruggesteunt door het gezag van poliitiek, politie, justitie en geld.

Een fantastische film die een maximum verdient en moet gezien worden.

Ook al is hij nog maar een halve eeuw geleden gedraaid, verdient regisseur Alan Parker een pluim om deze historische inhoud zo gevoelig in beeld vast te leggen.

Niet voor niets binnen de top 250.

5,0*

De prachtige fotografie van Peter Biziou en de geweldige rol van Gene Hackman zijn de voornaamste troeven van deze sterke film.Op het scenario valt wel het één en ander aan te merken (zo wordt de zwarte bevolking wel erg passief neer gezet) maar al met al is en blijft Mississippi burning een zeer boeiende kijkervaring.

De film is iets te boodschapperig en de zwarte gemeenschap worden net iets te passief slachtofferig neergezet. Maar de goed getroffen sfeer (tikje aangezet, maar net niet over de streep) een stel fijne acteurs (vooral Hackman is erg goed bezig) vergoeden eigenlijk bijna alles. Vind dit de beste Parker die ik tot nu toe zag.

3.5*

Gebaseerd op gebeurtenissen die plaats vonden in de jaren '60, maar men heeft de personages verzonnen om het verhaal uit te beelden.

Maar het is een fantastische film geworden die perfect weergeeft hoe het Amerika in die tijd was met de rassenscheiding en de Ku Klux Klan met zijn uiterst racistische leden, die niet verlegen waren voor een moord.

Indrukwekkende vertolkingen van Hackman en Dafoe, die een prima samenspel leveren.

Ook Frances McDormand bewijst in deze film al haar talent, alsook Brad Dourif, R. Lee Ermey en Michael Rooker als de Klan leden.

Ik had deze film ooit al eens gezien destijds op de aloude VHS video, maar dit is en blijft een steengoede prent en een aanrader !!!

topper

Blijkend uit je spelling en woordkeuze kan de maatschappelijke relevantie van meerdere onderwerpen en/of films je gestolen worden. Reageer dan niet. En kijk zeker niet zo'n film. Ik denk namelijk dat Hackman een verstandige interpretatie van het onderwerp meer zou appreciëren dan dat iemand vindt dat hij 'ruled'.

Simpelweg: "een niet simpele film met een niet simpel onderwerp in een simpel land."

Alhoewel, een simpel land, daar ben ik niet zeker van maar deze film is uitmuntend, vandaar een beoordeling van 4,5*!

Nu en dan is het om kwaad van te worden, gelukkig is het deels al geschiedenis, nu nog het laatste restje!

Alan Parker heeft een commentary ingesproken voor de aanstaande blu-ray van Second Sight.

Kan niet wachten op de release.

Dit blijft een hele mooie goede en indrukwekkende film....

Degelijk.
Hackman speelt veel beter dan Dafoe; het plot is wat 'getelefoneerd' en redelijk zwart-wit (ha, heb je 'm?) gepresenteerd, vooral omdat de clanleden gewoon te veel op wandelende clichés lijken. De cinematografie is weinig opmerkelijk. Desalniettemin enkele aangrijpende (de ophanging) en boeiende (Hackman pakt de kerel bij z'n ballen) scènes.

Ik ben altijd zeer gecharmeerd van de zuidelijke staten van Amerika. Het sfeertje, de omgeving, het accent, heerlijk gewoon. Dat het echter ook zijn duistere kanten heeft/had, dat laat deze film wel zien. Deze film is aangrijpend, spannend en misselijkmakend. Het einde is werkelijk fantastisch en geeft een rechtvaardig gevoel.

Ik vind dat Hackman hier een van zijn beste rollen neerzet, misschien wel zijn beste rol. Komt zeer overtuigend over als harde en eerlijke FBI agent. Ik vond het gevoel van moedeloosheid ook erg knap neergezet. Dit alles moet in werkelijkheid ook zeer frustrerend zijn geweest.

Absolute aanrader voor mensen die geïnteresseerd zijn in de rassenscheiding in de VS van de jaren '60. Natuurlijk ook voor de mensen die gewoon een spannende en indringende film willen zien.

4*.

Mag je tegenwoordig niet meer van een goede film of acteurs genieten wanneer je de maatschappelijke relevantie van de film naast je neerlegt? Ik heb zo ontzettend oorlogsfilms/docu's gezien over WO2, dat de maatschappelijke relevantie voor mij ook enigszins begint te vervagen.

Oh absoluut wel, maar enige verdere onderbouwing misstaat dan alsnog niet bij een dergelijke film.

Onderzoek "Mississippi Burning"-moorden na 52 jaar officieel afgesloten

Prima film met een geweldige (zoals wel vaker ) Gene Hackman

Niet voor niets in de MM top 250!!!

Ik weet niet of ik hem pakweg 20 jaar geleden al eens gezien heb...enkele scenes kwamen we bekend voor....*man aan boom * trein blokkeert achtervolging *fluisterscene

Enkele pluspunten en andere feitjes op een rijtje.

- based on a true story: het verhaal werd gebaseerd op een gebeurtenis uit 1964 waarbij mensenrechtenactivisten J. E. Chaney, Mickey Schwerner en Andrew Goodman vermoord werden in Mississippi.

- dat de film de historie van de racistische FBI verdraait vind ik jammer maar wellicht ook een kwestie van interpretatie

- hoofdrolspelers Hackman en Defoe krijgen een dikke 10

- doorspekt met prachtige gospel/ blues sound

- voorspelbaar plot krijgt mooie wending

- de rest van de cast komt voor in de betere films van de Coen bro's

- überhaupt doet de film me denken aan de Coen's...al is Alan Parker geen kleine jongen...

- Tobin Bell (Saw) in een bijrol (agent)

- het enige dat doet herinneren aan de 80ies is soms de synth sound

- check ook de blunders op imdb.