Girl (2018)

Zeker een Oscar waard!

Zo'n film waarbij ik vermoed dat hij bonuspunten krijgt vanwege het onderwerp.

De film is zeker de moeite waard, maar er zit ook veel herhaling in van heel veel balletscenes vooral,met steevast hetzelfde truukje; de camera krampachtig ingezoomd houden op de protagonist(e). Dat ging me een beetje de keel uithangen op den duur.

Het is wel gelukt het ongemak van Lara over te brengen. Alleen ze krijgt bijna iets .....onnatuurlijks over zich, door haar alleen in een handjevol typen situaties te tonen die vergelijkbaar verlopen.
De film had wel wat lucht kunnen gebruiken, in de vorm van een levendig personage als een soort getuige of zoiets...of juist een vileine tegenstander..... Dat de andere danseressen die altijd naakt met hem douchen, zijn geslacht willen zien, is niet persé gemeen. Je kunt het ook als een poging tot acceptatie zien.....
Voor een filmdebut prima gedaan.

Om eerlijk te zijn is de film mij een beetje tegengevallen. Enkele negatieve punten zijn hierboven al genoemd, zoals de saaiheid van de steeds herhaalde balletscènes, het excessieve einde, het gebrek aan "lucht", ...

Maar ik wil daar nog een paar dingen aan toevoegen die voor mij nog belangrijker zijn:

- behalve Victor zelf vond ik de acteerprestaties/regie/cast eerder matig

- weinig of geen ontwikkeling in de film, alleen het bruuske excessieve einde

- ik had soms het gevoel meer naar een documentaire dan naar een echte dramafilm te kijken (cfr. vorige punt)

- de film begint op het moment dat het veruit interessantste aspect van het verhaal al voorbij is: wat gaat er aan het medische proces vooraf? Dàt zou voor mij pas een enorme film kunnen opleveren.

- geen moreel-kritische reflectie, op geen enkele manier en van geen enkele kant.

Waarom zou dat een vereiste zijn?

Ik heb het gevoel dat de mensen die dit een saaie film vinden niet genoeg gekeken en gevoeld hebben tijdens de stiltes van de film. In stilte, onuitgesproken, zag je kleine overwinningen (voor het eerst douchen met de anderen, toch bij een jongen aankloppen). In stilte, onuitgesproken, zag je Lara lijden en afzien in de balletschool. Het alledaagse is voor een transgenderpersoon in de puberteit ongewoon en dat voel je in de film continu. Die vertwijfeling wordt voor de buitenwereld afgesloten ondergaan, maar je weet als kijker dat er in dat hoofd van alles rondzweeft. Die dingen hoeven niet uitgesproken te worden om je te raken. Het is geen Network waarin de personages het raam openslaan en "I'm mad as hell..." naar buiten schreeuwen.

De film bouwt uiteindelijk op naar een heftige climax, maar zonder Amerikaans spektakel. Het gaat over het ongeduld dat je ervaart als je moet wachten om te kunnen zijn wie je wil zijn. De opvolgende, reflecterende scene geeft dan weer de nuance waarin Lara door het raam bekeken wordt en ze zich afvraagt of ze nu bereikt heeft wat ze wilde.

Net als Call Me By Your Name geeft deze film hele waardevolle inzichten en kweekt het begrip over 'anderszijnde' mensen. Een absolute hoogvlieger die in de hogere regionen van mijn jaarlijst zal eindigen.

The danish girl?

Als dat je eindoordeel is, hebben beide films volgens mij hun doel gemist, Pim! Het is beide films - hoe verschillend ze verder ook mogen zijn - volgens mij net niét te doen om "begrip kweken voor "anderszijnde mensen"', maar omgekeerd, dat zogenaamde 'anderszijn' te overstijgen/relativeren. Maar blijkbaar komt dat voor velen niet genoeg over, en dat vind ik persoonlijk jammer...

The Danish girl heb ik niet gezien, dimi303. Een aanrader?

En juist door het anderszijn te relativeren ontstaat aan mijn kant begrip. Waar het om draait voor mij is de menselijkheid die centraal staat. Hoe verschillend we ook van elkaar zijn en hoe anders onze problemen, aan het einde van de dag zijn we allemaal mensen die op zoek gaan naar liefde, identiteit, waardering, bestaansrecht, zelfvertrouwen, verwezenijking. Dat lijkt vaak een beetje zoek te zijn, omdat ik in het dagelijkse leven nauwelijks om ga met een homofiel of transgender. Daardoor ontstaat een mythisch beeld over wat een dergelijk persoon is of bezig houdt. Dit soort films slaan die denkbeelden aan gort en laten zien dat mensen mensen zijn. Daar geniet ik van.

Dan zitten we toch op dezelfde golflengte, iPim, en dan begrijp ik je waardering voor beide films wel. Maar dat verandert eigenlijk niet zo veel aan mijn kritische bedenkingen (zie boven).

M.i. levert een "begripkweekfilm" niet direct hoogstaande cinema op en ik zou er zelf niet snel extra bonuspunten voor geven.

Dan kun je dus ook andere mensen die afwijken van de "norm der gemiddelde mens" zoals een dwerg of Siamese tweeling in een hele saaie film laten spelen en dan zijn het inderdaad ook mensen, ja. Dat wist ik al. Ik twijfel dan ook niet aan het mens-zijn van een transgender persoon. Daar hoef ik dus geen stichtelijke film over te zien. Wat wel interessant is zijn de struggles van de hoofdpersoon en die krijg je wel te zien maar toch wel op een oppervlakkige manier: zo is het mij niet eens duidelijk geworden waarom Lara nou per sé ballerina wil worden. De transitie zelf is al lastig cq. boeiend genoeg (als onderwerp) en had een meer diepgaande film kunnen opleveren.

Victor is als jongen geboren maar gaat al enige tijd als meisje met de naam Lara door het leven. Haar zestiende verjaardag is een belangrijk moment, want dat betekent dat ze eindelijk formeel het besluit kan nemen om een geslachtsoperatie te ondergaan. Ondertussen moet ze keihard werken om te slagen op een gerenommeerde dansacademie.

Victor Polster is volstrekt overtuigend in een rol die vereist dat hij vrijwel altijd in close-up wordt gefilmd. De gebruikte documentairestijl verhoogt het gevoel van realisme en de cinematografie van Frank van der Eeden is indrukwekkend, vooral tijdens de dansscènes. Het verhaal valt echter wat tegen: het is je als kijker al gauw duidelijk dat Lara zich fijn voelt als ze als meisje gezien en behandeld wordt, maar elke keer dat ze wordt geconfronteerd met het feit dat ze als jongen is geboren is ze doodongelukkig. Die momenten komen regelmatig en de vele (en onnodig lange) danssequenties onderstrepen dat Lukas Dhondt inhoudelijk eigenlijk niet zoveel te melden heeft. Het einde is bovendien een tikje banaal.

Triest.

Oscar-inzending Girl zonder penis te zien in VS | BRUZZ

Wat zijn die Amerikanen en vooral netflix toch tere zieltjes.

dit kwam op het nieuws

"Girl" botst op Amerikaanse censuur: "Dit doet pijn" | VRT NWS

Als je 11 minuten tijd hebt, gelieven deze te kijken over de film Girl

"Girl" botst op Amerikaanse censuur: "Dit doet pijn" | VRT NWS

Elke tijd haar films, in de hoop dat het onderwerp bespreekbaar is. De filmwereld is ondanks haar creativiteit soms ook wel vrij conservatief. De strijd tussen nieuwe dingen maken en je meeslepen naar mooie herinneringen. Een film als 'Girl' had 10 jaar geleden nog niet gemaakt kunnen worden. Toch niet op de manier waarop Lukas Dhont deze film gemaakt heeft.

Ik kan moeilijk zeggen of dit voor transgenders een beeld is waarin zij zich kunnen vinden. Als er al zoiets zou bestaan als een 'transgendergemeenschap'. Elke persoon is tenslotte anders. Een thema als dit lonkt al snel naar de clichés. Een Hollywoodversie zou hier laten zien hoe Lara de vreemde eend is in haar omgeving, onbegrepen door de mensen om haar heen en zich steeds moeten verantwoorden. Dat is het totaal niet geworden. Lara zit in een leeftijd en situatie die sowieso al moeilijk is. Puberteit, geen moeder, verandering van school, en dan nog eens met zichzelf in de knoop.

De grote kunst in deze film is dat Lara centraal staat die met zichzelf in de knoop zit, ook al zijn de omstandigheden haar gunstig gezind. Haar vader en blijkbaar ook familie ziet Lara als Lara. En ook de school ziet haar als een gewone leerlinge die er geen probleem over maakt. De scène op het feestje is dan ook eerder de harde tienerwereld dan het viseren van een transgender. De grootste tegenstander waar Lara tegen bokst is zichzelf. En de onzekerheid dat het met zich meebrengt.

Het zal niet eenvoudig zijn voor transgenders, zelfs niet anno 2018. Als je ziet hoeveel werk er nog is tegen homofobie, is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Girl toont de transgender niet puur als een slachtoffer, maar als een persoon die net als velen van ons worstelt met identiteit. Mooi trouwens met de balletscènes. Misschien moeten we er niet meer achter zoeken dan een passionele interesse van Lara waar ze zich in kan verliezen om de rest van de wereld voor even af te sluiten. Maar Lara is duidelijk verbaal niet zo sterk door haar onzekerheid. En dan kan een kunstvorm als dans haar daar bij helpen. Omdat het een vorm is waarbij ze haar lichaam kan laten spreken en vrouw zijn. Wat ze op andere momenten telkens in vraag stelt. Op die momenten voelt ze zich even vrouw. Waarmee het cliché van 'ballet is voor vrouwen' zeker niet bevestigd wordt, maar je moet kijken naar ballet als een kunstvorm die bestaat uit fysieke uiting.

Knappe indrukwekkende film die schittert in haar eenvoud. Het einde is iets minder, maar tegelijk begrijpelijk en meer een passende afronding dan het ideale einde.

Naar Girl keek ik ontzettend uit en de film ontgoochelde me hoegenaamd niet. Meer nog dan over transgenders gaat de film over identiteit en het feit dat vele jongeren op zoek zijn naar zichzelf en soms moeilijk kunnen aanvaarden wie ze zijn. De maatschappij legt bepaalde idealen op en het is soms moeilijk hieraan te kunnen voldoen.

Girl straalt al bij al een positieve boodschap uit over transgenders. Er zijn weinig tot geen negatieve kritieken geuit tegenover Lara. Zij wordt aanvaard voor wie zij is. In de eerste plaats en in het bijzonder haar vader die ontzettend meelevend is en haar steunt. Uit mannelijk oogpunt had hij het begrijpelijkerwijs emotioneel wat moeilijk wanneer de praktische kant van de transformatie aan bod kwam. Ook de rest van de familie aanvaardt de situatie van Lara. En ook de schoolmeiden hebben er geen probleem bij. Het feestje gaat niet om afwijzing, maar eerder om puberaal meisjesgedrag.

Er is wat kritiek op de film, de ene commentaar is al wat absurder dan de andere. Wat ik wel kan begrijpen is dat het psychologische proces van een transformatie niet ophoudt wanneer het lichaam voltooid is. Ook daarna blijken transgenders nog vaak te lijden onder de situatie. Voor mij is Girl in de eerste plaats een verhaal over doorzettingsvermogen en de wil om er iets van te maken als je je volledig inzet. Dit kan zowel betrekking hebben op haar transgender zijn, maar ook op haar balletcarrière. De balletscènes kwamen misschien net te veel aan bod, maar stoorde mij persoonlijk niet. Fijn om op te merken was haar resolute mening en emotie wanneer het proces in gang wordt gezet. Blij en opgelucht enerzijds, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, zonder één greintje vertwijfeling. Anderzijds de moedeloosheid en ongeduld waarom het niet sneller vooruit ging.

Lara is vrij teruggetrokken en is sociaal ook minder vaardig. De eerste scëne in de klas aarbij de leerkracht een erg directe vraag stelt, was confronterend net als kotfeestje waarbij het transgender zijn wordt geëxploiteerd. Al dient men het niet zo negatief te zien. Girl blijft innemend, sterk en met het nodige respect gemaakt. Het is een film over een meisje. Dit hoeft niet altijd de referentie of het voorbeeld te zijn voor de hele transgendergemeenschap. Ook Lara verwoordt dit in de film. Ze is en wil geen voorbeeld zijn..

Wat kunnen die Belgen toch films maken.

Een debuut zelfs nog!

Regisseur was 26 toen hij dit maakte, niet te bevatten hè.. Terechte Caméra d'or.

Wat de genderidentiteit van de schrijf(st)er is, blijft mij nog een raadsel, dus ik kan voorlopig nog geen mening vormen. Maar ik vind het in ieder geval indrukwekkend dat hij/zij/ze/xe/ve/tey alle genderidentiteiten van alle commentatoren heeft weten te achterhalen.

Belgium's Foreign-Language Oscar Submission, 'Girl,' Is a Danger to the Transgender Community

Ben jij het eens met dat stuk, de grunt? Ik herken het niet echt, als ik eerlijk ben.

Al ben ik misschien niet in de positie om daar veel van te (kunnen? mogen?) vinden...

Je zegt het goed: 'mogen' we hier iets van vinden . . .

Er wordt gesproken over 'harmful stereotypes'. Wat kan ik zeggen JM? Persoonlijk ervoer ik de film als een karakterstudie die het thema prachtig & waardig belicht.

Maar in dit tijdperk zàl er met dat vingertje gewezen worden; met de morele kaart gezwaaid. 'Mag' dit wel.

De morele apostelen weten het, maar die zullen de samenleving in mijn optiek meer verdelen dan verbinden.

De Golden Globe nominatie voor Best Foreign is alvast binnen, dat geeft goede hoop voor de Oscars.

Ik word wel een beetje moe van alle commentaar in de pers van een deel van de transgendergemeenschap. Nu hebben ze een film die het thema belicht en nu is er nog kritiek. Ik vind heel dat circus rond deze thema's echt doorslaan in de Westerse wereld. Jeetje! Die overgevoeligheid.

Ach, er voelt er zich altijd wel eentje benadeeld. Kan best, ik heb dat ook soms, maar ik smeer het dan niet uit in/op de (social) media. Een discussie is ook altijd boeiend, moet zelfs, maar dat bashen is voor niets nodig. Ik denk heus wel dat Dhont zijn huiswerk heeft gemaakt bij aanvang van de film. Voor sommigen is het echter nooit goed. Sommigen nemen het gewoon te persoonlijk. Elk persoon gaat nu eenmaal anders om met zijn situatie, net als deze Lara. Ze zegt het zelf in de film: “Ik wil geen rolmodel zijn voor anderen!” Leven en laten leven zou ik zeggen...

Misschien heb je wel gelijk, NRT, maar bedenk wel dat deze film er in feite óók een act van is, van dat circus...

Gisteren avond kreeg de film Girl weer een grote prijs als Europese ondekking

"Girl" bekroond als Europese ontdekking van het jaar - msn.com

Vanmorgen zijden ze in de radio dat de film Girl niet in aanmerking komt voor de Oscar beste buitenlandse film. Hij is zelf niet genomineerd.