Girl (2018)

Hopen op een mooi debuut van deze man. Belgie heeft wel wat nood aan internationaal nieuw talent.

@DaveMestdach

"Een plié uit respect. Prachtfilm, terecht op staande ovatie onthaald.. "

eentje om naar uit te kijken blijkbaar......

Twitter

Vanaf 1 november in de bioscoop (Cinemien)

Gisteren op het filmfestival van Cannes in wereldpremière gegaan. Ik hoorde op de Radio vanmorgen dat na de film een davert lang applaus door de mensen werd gegeven van minuten lang. Ik heb net een stukje uit de film gevonden, want de filmtrailer heb ik nog niet gevonden. https://www.youtube.com/results?search_query=Film+Girl+2018

http://www.thehollywoodnews.com/2018/05/14/girl-review-24781/

Cannes Film Festival 2018: Girl | Review – The Upcoming - theupcoming.co.uk

Girl (2018) Movie Review from Eye for Film - eyeforfilm.co.uk

Girl - Cannes 2018 Review - One Room With A View - oneroomwithaview.com

Cannes 2018: Girl review – CineVue - cine-vue.com

Op de lijst!

Geweldige, gevoelige en ontroerende film, die je intens laat meeleven met Lara. Mede dankzij een fantastische hoofdrol.

Al was de film zonder de knipscene nóg mooier geweest, denk ik. Op zich is die scene mooi gedaan, maar de tragiek en wanhoop van Lara gaan op dat moment al even diep, juist dankzij alle subtiliteit en kleine details, die scene is daar niet meer voor nodig. En nu gaat de film over een exces, terwijl het zonder die scene nog universeler was geweest, nog meer uit het dagelijks leven van velen gegrepen.

De scene die erop volgt, met Lara's vader aan haar ziekenhuisbed is wel weer heel erg mooi, maar zoiets had ook met een minder ingrijpende gebeurtenis gekund volgens mij.

Hoe dan ook: Girl was een kleine sensatie in Cannes en kreeg er maar liefst 4 prijzen, dat is allemaal zeer verdiend. Girl is prachtig.

Wat een trailer, heel benieuwd naar!!

Inzending oscars

reeds extra vertoning op het Film Fest Gent!! ( vier vertoningen reeds uitverkocht )

Verbluffend debuut dat ontroert, beroert en recht in het hart binnenkomt. In Girl speelt Victor Polster de rol van Lara, een 15-jarig transgendermeisje dat is geboren in het lichaam van een jongen. We zien Lara afzien bij balletlessen, liefkozend met haar broertje, ambivalent in het contact met haar vader, ongeduldig bij de arts en ongemakkelijk bij een soort maatschappelijk werker die haar emotioneel begeleidt bij de transformatie van jongen naar meisje. Een bijzondere coming of age film maar dan gecompliceerder: is de puberteit al een ingewikkelde levensfase, dan komt daar in dit geval nog de sekseverandering bij.

Victor Polster weet Lara voortreffelijk neer te zetten als een gevoelig, introvert meisje met een torenhoge ambitie om uit te blinken als ballerina en daarbij beschikt over een bijna pijnlijk doorzettingsvermogen. Een meisje ook voor wie de transformatie van jongen naar meisje niet snel genoeg kan gaan en die, zoals vrijwel alle pubers, gebukt gaat onder onzekerheden over haar lichaam, die in dit geval nog eens worden versterkt door de sekseverandering. Het is ongelooflijk knap hoe Victor Polster volstrekt geloofwaardig inhoud weet te geven aan de rol van Lara. Een zowel fysieke als emotionele krachttoer van jewelste, die, in een rechtvaardige wereld, niet onopgemerkt zou mogen blijven bij The Academy of Motion Picture Arts and Sciences.

Debuterend regisseur Lukas Dhont imponeert met Girl en vermijdt knap de valkuil van het alles willen uitleggen alsook de geijkte clichés. De filmt toont, met een bijna grenzeloze compassie en precisie, de obstakels die een transgendermeisje tegenkomt, maar is daarnaast ook gewoon een heel mooie film over opgroeien in de puberteit. De prachtige (klassieke) score van Valentin Hadjadj is overigens ook treffend gekozen. Temeer omdat het hier, zoals gezegd, een debuut betreft, rond ik de score naar boven af en kom ik uit op 5*. Niet te missen, dit kleine meesterwerk.

Top,heel goede film.Geweldig om te zien hoe zenuwachtig Lukas Dhont was voor de Limburgse première.Eerste deel zat je echt in de film,2 de deel was iets minder door een wat lager tempo.Acteur Victor speelde het ook heel goed,eigenlijk de volledige cast.Soms wel wennen als de taal verspringt tussen Nederlands en Frans .Ben weer trots om Belg te zijn.

Gisterenavond gezien in Kinepolis Antwerpen. Moeilijk onderwerp, wel gewaagd gemaakt. Victor Polster zat mee in de zaal en zij is een prachtig mooi meisje. je moet maar in het verkeerde lichaam geboren zijn. Wel prachtig gespeeld. wel 1 ding, ze sturen deze film op naar Hollywood om in aanmerking te komen om de Oscar voor beste buitenlandse film. Ik denk persoonlijk dat hij weinig kans maakt omdat hij nog al gewaagde stukken in komt. Ik had liever gehad dat ze de film Niet schieten door stuurden om beste buitenlandse film.

Ik denk dat ze met deze juist wel kans maken om de Oscar te winnen.Zou wel mooi zijn voor ons land,eigenlijk een Oscar.

Wel kleine correctie: Victor Polster is geen transgender meisje. Ze speelt een transgender meisje. Victor Polster is gewoon een cisgender jongen.

En over je oscaropmerking: vorig jaar heeft Una Mujer Fantastica eveneens gewonnen, wat een vergelijkbaar topic had en een even gewaagde scenering.

Mooie film die goed de strubbelingen van een transgender laat zien, dit dan wel in een goede, positieve omgeving. Polster speelt enorm goed voor een 16-jarige en toch allerminst een makkelijke rol. Hij is echt Lara en in de balletscènes gaat hij tot het uiterste. Waarom dan toch maar 3.5? Omdat de film me niet wist mee te pakken en in het verhaal te zuigen ondanks al deze positieve elementen.

Goed acteerwerk, maar voor de rest pure 'what you see is what you get' cinema. Iedereen die het afgelopen decennium een drietal filmfestivals bezocht, kan zich de mise en scène zo inbeelden: pseudo-naturalistische stijl à la Dardenne, ingecalculeerde stiltes, onderkoelde sfeer, het obligate open einde dat 'geen antwoorden, maar slechts een impressie wil geven' en - eigen aan de Vlaamse film - natuurlijk een ruziescène waar personages al worstelend en knuffelend op de vloer terechtkomen. Net of wij Belgen zo een fysiek volkje zijn.

Wil er graag heen, maar geloof dat de hoofdrol niet daadwerkelijk door een transgender persoon wordt gespeeld? Walgelijk. Cis heteropatriarchy strikes again.

Hoezo? Mag een weduwe alleen door een weduwe gespeeld worden? Een homoseksueel alleen door een homoseksueel? Een transgender alleen door een transgender? Zullen we de verbeelding dan maar ineens afschaffen? En ook de artistieke vrijheid mag mee op de schop?

Victor Polster speelt zijn rol zoals geen transgender dat in zijn plaats zou kunnen. Pure klasse, waar weinig walgelijks en nog minder heteropatriarchaat bij komt kijken, medunkt. Ik hoor de transgenders ook niet protesteren. Kortom, laten we jouw gevoel van walging als een vergissing klasseren - wat denk je?

Een gezin zonder moeder. Lees: een gezin zonder vrouw.
De oudste zoon wil dat gemis opvullen. Wil moeder worden. Vrouw.

Alleen gaat dat niet van vandaag op morgen. Er moet een proces doorlopen worden. Een proces dat bovendien geen garanties geeft. Want met pillen en operaties kan men alleen accentueren wat er vandaag al is: een vrouwelijke identiteit. En dan is de vraag: bezit Lara alias Victor die identiteit, of leeft ze vanuit een fixatie op haar tekort – haar gebrek dat eigenlijk een teveel is, een overbodig derde been, een overtollig man-zijn – meer dan dat ze drijft op wat ze diep vanbinnen voelt?

Cinematografisch zit ‘Girl’ volgestouwd met spiegels. Overal is er het kijken – de blik van Lara die zichzelf ziet zoals een ander haar zou kunnen zien (maar uiteraard niet ziet, want haar kijken is gekleurd, het is een zelfafwijzend kijken). Ze heeft bijna geen taal en misschien al even weinig introspectie, of beter: haar introspectie wordt integraal gevoed vanuit een gerichtheid op het ‘extra’, het buiten, de buitenwereld, waarin ze overal bewijzen voor haar verwerpelijkheid leest. Bij haar is vanbinnen vanbuiten. Of meer precies: wat zij van die buitenwereld maakt, met name een spiegelpaleis waarin haar tekort zich voortdurend uitvergroot.

Ze wil naar een dansschool, ballerina worden. Exact: nergens anders zijn meisjes zo meisjesachtig als ginder. Onverstandig, want gender zit in het DNA van die kunstvorm: er zijn mannenrollen, er zijn vrouwenrollen – er is geen tussenvorm. Haar transgressie van de artificiële wetmatigheden van het genre krijgt onderweg zowel een fysieke vertaling (wonden, pijn, een lichaam dat langs alle kanten protesteert) als een psychische (vriendinnen die in een mum van tijd in feeksen kunnen veranderen). Tot ze doet wat niemand eerst voor mogelijk hield: ze geeft toe aan wat ze al langer voelt – dat het niet meer gaat.

Ze spreekt – eindelijk.

En wat de vader op dit cruciale moment? Hij luistert niet. Hij verzint een verhaal dat haar keuzes vergoeilijkt. Ah, met broertje komt het wel goed. Ah, ik kan net zo goed elders voor taxichauffeur doorgaan. Ah, jij zit op de beste dansschool van het land. Hij trekt een façade op daar waar zij een kreet slaakt om geholpen te worden. En dit, dames en heren, is de ultieme menselijkheid: een onvermogen om er voor elkaar te zijn zoals we zouden moeten zijn, zoals we zouden willen zijn. Dat fundamenteel talige en wie weet zelfs elementair sociale tekort (we zitten opgesloten in ons zelf, we construeren een coherent en consistent verhaal rondom de keuzes die we meestal willekeurig maken) is, ondanks al onze goede bedoelingen, de oorsprong van het diepste lijden.

Wat volgt, is een fatum dat zich vanaf de eerste seconden van de film reeds aandient – doem die zich achter een onheilspellende glimlach verbergt. En dan, als voorlaatste tableau: alweer een beeld van Lara die zichzelf ziet in een spiegel, deze keer van een ziekenhuis. Gebroken. Gewond. Kunnen de scherven nog gelijmd worden?

‘Girl’ is geen traditionele film waarvan de plot van punt A naar B naar C laveert, om eindelijk tot conclusie D te komen. ‘Girl’ staat stil. Zoals de psyche van Victor/Lara in zekere zin stil staat. Regisseur Lukas Dhont toont dat stilstaan overigens hoogst dynamisch, met name via herhalende sequensen. Een scène thuis, een scène op de balletschool, een scène in de auto...en van voren af aan, opnieuw, en opnieuw, en opnieuw. Als een danser, op zoek naar de onbereikbaarheid, naar wat niet is, niet kan zijn: perfectie.

Gechoreografeerd in tollende bewegingen is ‘Girl’ evengoed een beweging: een neerwaartse spiraal, die almaar sneller wentelt vooraleer de fatale val zich aandient. Een val die in de sterren geschreven staat, en toch als een donderslag uit diezelfde met sterren bezaaide hemel weerklinkt.

Kort en goed: grote cinema, dit. Far beyond het cliché van de Vlaamse film. Magistraal neergezet, intens gefilmd, visueel tegelijk teder en hardvochtig – kom op, heeft u zich nog steeds niet naar de dichtstbijzijnde bioscoop gerept?
En weet je wat, Amerika, hardvochtig continent? Zet die Oscar maar al klaar!

4*

Deze vat ik niet helemaal. De rol van een astronaut wordt toch ook niet door een echte astronaut gespeeld? Cowboys zijn toch ook geen cowboys? Moordenaars geen moordenaars?

Kies gewoon de beste, meest passende acteur voor de rol. Niet moeilijk doen om het moeilijk doen.

Er is blijkbaar wel wat boosheid over, maar ik vond dat zo onuitstaanbaar belachelijk dat ik het met een cynische reactie hier even van me af wilde schrijven (ben in ieder geval opgelucht dat het hier geen bijval krijgt).

Zaterdag was het ook even in Nieuwsuur. "Je laat een witte man toch ook niet de rol van een zwarte man spelen?" Totaal kromme vergelijking ook, mijns inziens.

Vijf ballen van NRC.

"Alles wat je dan zult zijn, ben je nu al", vertrouwt een arts de 15-jarige Lara toe. In Girl is de hartverwarmende realiteit soms een woordendeken van acceptatie. Maar ze is ook een decor voor de angst en twijfel die een gendertransformatie met zich mee kan brengen. Hoe voel je je fysiek geborgen als je lichaam op reis is?

Het verbluffende debuut van de nog maar 27-jarige Vlaming Lukas Dhont vierde haar zegetocht in Cannes, waar een zegetocht langs latere festivals werd veiliggesteld via lyrische reviews en een staande ovatie bij de première. De lof is terecht, want de blik van Girl gaat voorbij het gekende conflict dat queerfilms nog zo vaak tekent: identiteit staat centraal, de reacties vanuit Lara’s omgeving rusten in de marge.

volledige recensie

Tot in de puntjes perfecte film en de rol van Lara komt zo naturel en acceptabel over ook als kijker denk je ‘so what’ totdat de schoen begint te wringen, en je net als de vader laveert tussen hoop en vrees. De film houdt ons ook een spiegel voor, hoezeer we vastzitten in het bipolaire man/vrouw beeld, of het ene of het andere.

Indrukwekkend portret van een transgender, wat vooral ook mooi is dat de worsteling die Lara meemaakt op een realistische en geloofwaardige wijze wordt neergezet. Alleen die ene scene aan het eind had wat mij betreft iets minder expliciet gemogen en je merkte aan de reacties in de zaal dat ik niet de enige was die even wegkeek.

Vanaf het moment dat ik van het bestaan van deze film wist, wist ik dat ik 'm wilde zien. Gisteren was het zover. In een zeer rustige zaal in het filmhuis heb ik deze prachtige film mogen aanschouwen. Ik ben geraakt, van top tot teen. Victor Polster speelt zo goed. Zo realistisch. Hij kruipt echt in de huid van Lara. Ook haar broertje en haar vader vind ik zo goed, en de rest van de cast idem dito. Het verhaal is kwetsbaar, vol elegante balletopnames. Helder beeld. Diepgaande film. Het geeft stof om over na te denken en te praten. Mijn complimenten! 5*

Intense film, bij vlagen erg naar en eigenlijk meer door het ballet dan door haar proces naar vrouw. Indrukwekkend debuut van de regisseur. Toch moet ik wel bekennen dat ik de film ook af en toe een beetje saai vond. Mede door het ballet, daar had ik na een tijdje wel een beetje genoeg van hetzelfde gezien. Maar heel sterk geacteerd. Wordt vooral over Victor Polster gesproken, wat begrijpelijk is, maar persoonlijk vond ik vooral de vader heel erg sterk spelen.

3.5*

Ik vind niet dat de film de hype (helemaal) waarmaakt.

Ik vond de film voor het grootste deel nogal saai. De film lijkt dan over twee zaken te gaan: Lara’s strijd om (met een enorme achterstand als oudere jongen) ballerina te worden en haar strijd om een meisje te worden zoals begeleid door een psycholoog en arts. Het ballerinadeel boeide me niet zo omdat het de clichés volgt van bijna elke Amerikaanse film: als je je maar genoeg inzet zul je slagen (The American Dream). Zoals in zo’n stereotype boksfilm de protagonist keer op keer tot pulp wordt geslagen maar niet opgeeft en uiteindelijk de top haalt, zo danst Lara haar lichaam tot pulp en tot bloedens toe, zo groot is haar doorzettingsvermogen waarmee ze ons respect moet afdwingen. Alsof je naar een sportfilm zit te kijken (niet mijn genre). Het transgenderdeel boeide me niet zo omdat het niets toevoegt aan wat elke documentaire over transgenders laat zien. Er wordt een soort ‘worden wie je bent’-filosofie gevolgd, zoals reeds Aristoteles leerde. Zo ook is Lara’s essentie (of 'identiteit') vrouw maar moet ze die essentie nog realiseren. Maar die filosofie moet je er zelf bij denken want de film gaat daar niet op in. Je verwacht drama doordat ze wordt gepest op school of zo, maar opvallend genoeg is haar hele omgeving extreem begripvol en ondersteunend. Dat is heel fijn (en waarschijnlijk ook realistisch want wij zijn allemaal heel tolerant en begripvol geworden) maar brengt ook bijzonder weinig drama in de film. Kortom, best wel een saaie film waarin eigenlijk niks opzienbarends gebeurt en je alleen maar de hele tijd naar een dansende transgender en bebloede voeten zit te kijken.

Maar de film doet ook iets goeds. Ondanks alle begrip en hulp blijft Lara fysiek een jongen en zeker als puber frustreert dat haar enorm. Sowieso is haar onzekerheid als puber heel herkenbaar voor iedereen die zelf puber is geweest: in wezen is haar leven niet anders dan die van elke andere puber. En is haar relatie met haar vader, die het goed bedoelt maar geen contact met Lara kan krijgen, ook heel herkenbaar want universeel (welke vader krijgt wel contact met zijn puberkind?). Voortbouwend op die puberemoties weet de film toch nog dramatisch (en positief) te eindigen waarbij het moeilijk is de ogen droog te houden. Juist het gewone van een bijzonder kind maakt de film de moeite waard.