menu

Foxtrot (2017)

Alternatieve titel: פוֹקְסטְרוֹט

mijn stem
3,53 (99)
99 stemmen

Israël / Zwitserland / Duitsland / Frankrijk
Drama
113 minuten

geregisseerd door Samuel Maoz
met Lior Ashkenazi, Sarah Adler en Yonathan Shiray

Kort nadat Michael en Dafna te horen hebben gekregen dat hun zoon Jonathan is omgekomen, blijkt het te gaan om een andere soldaat met dezelfde naam. Michael, zelf een getraumatiseerde oorlogsveteraan, eist dat het leger zijn zoon zo snel mogelijk naar huis stuurt. Ondertussen probeert Jonathan met zijn kleine eenheid de monotonie van de grensbewaking te doorbreken met het maken van illustraties.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=Z75CDNzYSFw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
Winnaar Grote Prijs van de Jury in Venetië.

September Film brengt de film in 2018 in de bioscoop uit.

avatar van Verhoeven
3,0
Nogal een onevenwichtige en hoogdravende film. Zeker als je bedenkt dat Samuel Maoz tot twee keer toe Arvo Pärt van stal moet halen. Ik dacht dat we hadden afgesproken dat we die voorlopig met rust zouden laten?! *KLIK*

avatar van Koekebakker
4,0
Verhoeven schreef:
Zeker als je bedenkt dat Samuel Maoz tot twee keer toe Arvo Pärt van stal moet halen. Ik dacht dat we hadden afgesproken dat we die voorlopig met rust zouden laten?! *KLIK*

En dan nog Spiegel im Spiegel ook.. En ik waarschuw je alvast: in (het vreselijke) Novitiate zit dat stuk ook. Sowieso maar beter mijden, Novitiate.

Ben het met je eens dat Foxtrot hoog draaft, maar ik vond m wel heel mooi hoor. Duurde wel even voordat-ie me pakte, maar ik vond m uiteindelijk heel sterk. En schitterend gemaakt.

avatar van Montorsi
3,0
beetje te makkelijk bij vlagen...

avatar van HK Senator
4,0
Af en toe wat misplaatste humor.

4,0
Leuk! De film zelf is al als een dans; drama en tragikomedie afwisselend en vermengend op een vaardier manier. En dat als middel om de clou over te brengen; het leven is als een dans, lachen en huilen, alleen komt het vaak neer op een foxtrot; je blijft in hetzelfde rondje draaien. Dat gevoel van Alanis Morrisettes "Ironic". Wellicht clichématig thema op een virtuoze manier gebracht. Ik zat al op dikke 3.5* maar nu thuis doe ik toch 4*, m.n. dus vanwege het slimme en vermakelijke script.

avatar van mrklm
4,5
Prachtig gefilmd, voortreffelijk geregisseerd en fantastisch geacteerd drama waarin Dafna [Sarah Adler] en Michael Feldman [Lior Ashkenazi] abusievelijk te horen krijgen dat hun zoon Jonathan [Yonaton Shirai] is omgekomen. Michael, zelf een ex-soldaat, besluit zijn contacten in het leger te gebruiken om ervoor te zorgen dat Jonathan zo snel mogelijk thuis komt. Jonathan bewaakt ondertussen, met een paar collega's, een afgelegen grenspost in de woestijn en probeert de ééntonigheid van het werk te doorbreken door het maken van tekeningen.
In het eerste deel filmt regisseur Samuel Maoz Ashkenazi vrijwel uitsluitend in frontale close-ups. Dat stelt Ashkenazi voor een grote uitdaging en hij geeft een indrukwekkende tour-de-force weg waarin hij op zeer beheerste wijze uiting geeft aan de complexe emoties die zijn karakter voelt. Het middelste deel, dat zich afspeelt bij de grenspost, zit vol visuele, vaak surrealistische juweeltjes en Maoz gebruikt deze om het absurdisme van het werk van de grensbewakers neer te zetten. In het laatste deel toont hij ook zijn kwaliteit als scenarist door ons op intrigerende wijze langzaam maar zeker deelgenoot te maken van een ironische wending die we pas in de briljante epiloog zien. Overigens, hoe goed de acteurs ook zijn, wat mij betreft wordt de show gestolen door... een dromedaris!

3,5
Zwaar symbolische film die de klassieke tragedie nieuw leven inblaast: Michael blijkt zijn lot c.q. straf niet te kunnen ontlopen en in een poging zijn lot/straf af te wenden realiseert hij haar juist (zijn zoon Jonathan is het ‘bewijs’ dat God hem zijn zonde heeft vergeven, maar juist door Jonathan terug naar huis te roepen drijft hij hem de dood in zoals hij eerder een medesoldaat de dood in dreef). De foxtrot symboliseert deze strijd nu hij de dans is waarbij men altijd weer op hetzelfde punt uitkomt, welke stappen men ook neemt. Er is aanvankelijk de dreiging dat Jonathan er niet komt (abortus) en later is gesneuveld, waarna de hoop wordt hersteld die toch tevergeefs blijkt. Er lijkt ook iets van een erfzonde te zijn die van Michael op diens zoon Jonathan is overgegaan in de vorm van de pin-upgirl (c.q. atheïsme) die door Michael in de plaats is gezet van de Bijbel (c.q. geloof). Het scheef hangen c.q. verzinken van het schilderij in het ouderlijk huis resp. de container van de soldaten symboliseren de onvermijdelijke ondergang van Michael resp. Jonathan. Et cetera.

De film is opgezet als een drieluik met een scherp contrast tussen de realistisch en grijs ogende eerste en laatste delen over Michael en het wat surrealistisch en kleurrijk ogende middendeel over diens zoon Jonathan. De pijn van de dood wordt breed uitgemeten in het eerste en laatste deel terwijl de dood in het tweede deel een bagatel is. In dat tweede deel ontwaarde ik mede om die reden ook een kritiek op Israëls optreden jegens de Palestijnen die me door zijn eenzijdige karikatuur van het Palestijns-Israëlisch conflict wat ergerde, al vond ik e.e.a. artistiek te billijken vanwege het genoemde surrealisme en contrastwerking (maar in Israël zou Maoz met deze film de woede van de Israëlische minister van Cultuur op de hals hebben gehaald: Foxtrot (film)) - Wikipedia - nl.wikipedia.org.

Op papier klopt de film helemaal, maar op het doek wist de film me maar matig te bekoren. Dat heeft ermee te maken dat de film traag is, je het grootste deel clueless bent over wat de film wil zeggen waarna in het slot de puzzelstukjes juist te opzichtig op hun plek worden gelegd met nogal wat dei ex machine (zoals het ongeloofwaardige schietincident door Jonathan alsmede de onwaarschijnlijke dood van Jonathan) om het verhaal rond te breien. De film is wel interessant en als tragedie wordt de film mogelijk boeiender naarmate je ‘m vaker ziet doordat je de puzzelstukjes dan steeds beter kunt leggen (een tragedie is als een muziekstuk dat mooier wordt naarmate je ‘m vaker hebt gehoord doordat je gaat aanvoelen of doorzien wat er moet gaan komen).

avatar van thegoodfella
2,5
Iedere keer als ik de hand van Michael (vader) zag, moest ik aan Tayler Durden denken. Met die gedachte kon Foxtrot voor mij niet snel genoeg gaan om thuis Fight Club te kijken. Maar wat sloop deze film langzaam voorbij zeg. Los van Jonathan’s bijbel anekdote kon de film me nergens echt raken

avatar van Walter S.
3,0
Er gebeuren feitelijk maar drie dingen en dat wordt weliswaar fraai in beeld gebracht, maar ik vond het te traag en bij vlagen zelfs saai. Alweer een tegenvaller, want ook Foxtrot wordt hemelhoog geprezen waardoor ik er het nodige van verwachtte. Een absolute misser is het niet, maar een topper vond ik het zeker niet. Denk dat deze film me niet heel lang bij zal blijven.

Na de eerste akte had ik al een beetje een idee wat er in het laatste deel gebeurd zou zijn. Helaas, geen verrassing, precies wat ik verwacht had, altijd een minpunt, ik hou er van verrast te worden.

3,5
(Gezien op 16/05/18)
Ja, dit is een satire. Een bijtende satire over de zinloosheid van iedere oorlog, ieder conflict. Ergens in de film zien we Michael, de vader van soldaat Jonathan Feldman, die onder de ogen van zijn vrouw de foxtrot 'danst': "Je mag doen wat je wilt, je komt altijd op hetzelfde punt terecht." Wat si datzelfde punt? De onmogelijkheid van vooruitgang? Absurde humor en ironie leggen de vinger op vele wonden. Het 'optreden' van de dromedaris is een sublieme vondst.
Een film die indruk wekt en je niet zonder meer loslaat.

avatar van tbouwh
4,0
Wie danst er nu als hij eigenlijk nooit vooruit komt? De Foxtrot uit de filmtitel kun je lezen als een metafoor voor oorlog: het strijden tegen een onbekende vijand, het lijden dat nooit stopt. Soldaten zijn pionnen in een spel zonder console. En dus slaan toeval en willekeur om de haverklap toe. In Samuel Maoz’ debuutfilm Lebanon (2009) en des te meer in het ontstellende Foxtrot. De dans met leven en dood krijgt in dit Israëlische drama een uniek filmisch karakter.

In de openingsscène van de film krijgt Daphna Feldmann (Sarah Adler) te horen dat haar zoon Jonathan tijdens zijn militaire dienst het leven heeft gelaten. Het nieuws bereikt ook Daphna’s man (Lior Ashkanazi), waarna een instabiele fase van rouw en procedure ingaat. Het emotionele botst openlijk met het formele; terwijl de muren van Michaels wereld instorten, probeert een militair hem plechtig in te lichten over de aankomende begrafenis.

Toch is Foxtrot geen film over rouwverwerking. Juist wanneer het verstikkende perspectief op de vader haar tol begint te eisen, betreden we een ander verhaal. Uiteraard is dat verhaal onlosmakelijk met het leed van de Feldmanns verbonden, maar er schijnt al iets door van de genadeloze Foxtrot-techniek: vermoedelijk zullen we nog wel even over door blijven dansen. De plotontwikkelingen van Maoz zijn niet gekozen om een publiek te bevredigen. Ze zijn er omdat ze de thema’s van de film weerspiegelen. Uitzichtloosheid, zinloosheid. Herhaling, kans en toeval.

Maoz communiceert in Foxtrot op twee niveaus. Enerzijds vallen zijn personages ten prooi aan de thema’s die ze niet kunnen aanraken, beïnvloeden: ze zitten gevangen in een frustrerend surreële wereld. We volgen een viertal soldaten bij een grenspost. Hoe ze daar terecht gekomen zijn, lijken ze niet te weten. Tegen wie ze vechten ook niet. Waar het tankpersoneel in het claustrofobische Lebanon leed onder het beklemmende perspectief van een enkel vizier, is het verval in Foxtrot nog een stuk tastbaarder. De container waarin de soldaten verblijven, zakt letterlijk weg in de grond.

Zo zijn er meer manieren waarop Maoz en zijn cinematograaf (Giora Bejach) leegte en uitzichtloosheid verbeelden. Soms gebeurt dat door elementen van de art direction te accentueren, soms door sprekende camerastandpunten. In het appartement van de Feldmanns hangt een kunstwerk dat nog het meest wegheeft van een zwart gat; in een later shot zien we een cirkelvorm op een stellage staan. Als Michael het verlies van zijn zoon moet verwerken, representeert het desoriënterende getol van de camera (in overhead shot-positie) de intredende gekte en het begin van de Foxtrot-dans.

inclusief afsluiting recensie (ivm passend beeld)

avatar van Baboesjka
4,0
Een erg mooie film, vooral visueel. Bijzonder en kunstzinnig in beeld gebracht. Wist mij redelijk te raken. Ik ben erg verrast. Ik had niet verwacht 'm zo goed te vinden en het was een heel ander soort film dan ik dacht. Naar het eind toe vond ik het ietwat langdradig worden en verloor het wat kracht, voor mij in ieder geval. Goed camera- en acteerwerk en een treurig verhaal, in schoonheid verpakt. 4*

4,5
Vanavond brengen we Foxtrot in onze filmclub in Oostende.

avatar van Donkerwoud
4,5
Als een hedendaagse Luis Buñuel of Franz Kafka bespot de Israëlische regisseur Samuel Moaz de absurditeit van militarisme als een nationale identiteit op basis van geloof of afkomst. De foxtrot uit de titel zit vernuftig verweven in een narratief waarin ook tijd en ruimte (gelijk de klassieke dans) stappen zet om weer op dezelfde plek terug te komen. Flashbacks, flashforwards, droomsequenties en verschillende genre-elementen verstoren de contiguïteit, met een plot dat hierdoor steeds net niet loopt zoals verwacht en andere accenten legt. Of het een fel realistisch rouwverwerkingsdrama is waarin Michael Feldman (Lior Ashkenazi) net te horen krijgt dat zijn zoon is gestorven in militaire dienst. Hij ondergaat gelaten de geritualiseerde procedés waarmee het militaire bedrijf probeert om de scherpe kantjes af te vlakken van zijn verlies. Elke keer dat tergende piepje als zijn mobiele telefoon aangeeft dat er een slok water moet worden gedronken. Onderhuids borrelt en broeit het, terwijl hij als een levende dode ronddwaalt door de architectonisch kale ruimtes die hij zelf heeft ontworpen. Alleen in de geslotenheid van zijn toilet kan hij die rigide mannelijkheid loslaten en zijn tranen de vrije loop laten. Al moet hun gezinshond af en toe de klappen opvangen van zijn temperament.

Alleen al hoe een fantastische karakteracteur als Lior Ashkenazi deze larmoyante, tragische figuur neerzet - in gevecht met zijn eigen verdriet - had een prima film opgeleverd. Maar 'Foxtrot' (2017) zet een stapje terug in het verleden en werpt licht op een onrecht dat de toekomst zal bepalen. De toon en sfeer verandert van onderhuidse tristesse naar surrealistische oorlogstaferelen. Iets te jonge mannen die vooral bezig zijn om hun alledaagse monotonie van verveling en seksuele frustratie te doorbreken. Slagboompje open, slagboompje dicht, mevrouw door de scanner, meneer door de scanner, etc. Ook Jonathan Feldman (Yonaton Shiray) is begeesterd met de creativiteit van zijn vader, maar moet zich beperken tot de grenspost waar hij met enkele leeftijdsgenoten is gestationeerd. Overal heeft hij rondborstige pin-upgirls geschilderd op het wachtpostje of een busje dat steeds iets verder wegzakt in de modder. Zelfs de beste vertellingen die een kritisch statement maken tegen de ideologie van oorlogsvoering- zoals 'Apocalypse Now' (1979) of 'Full Metal Jacket' (1987) - weten niet helemaal weg te komen van het spektakel van wapens en geweld. 'Foxtrot' (2017) fileert haarscherp de combinatie van elementen (machismo, valse nostalgie, rigide natiestaat-denken) waar legerregimes op drijven. Elke oorlogsdans komt in zijn absurde zinloosheid weer terug bij hetzelfde beginpunt: menselijk lijden moet worden verdoezeld.

3,5
Bijzondere film, die zeker een keer gezien moet worden. Creatief en slim maar ook pretentieus, is te merken dat Maoz iets gedenkwaardigs wil afleveren, en dat lukt bij vlagen. Er zitten een aantal briljante scènes in(de dansende soldaat, de schietpartij aan de grenspost, de uiting van het verborgen verdriet van pa ), die alleen al een kijkbeurt rechtvaardigen. Van de andere kant kent deze Foxtrot enkele trage momenten die niet altijd effectief zijn, en de wending aan het slot vond ik onnodig sarcastisch.
Bedoeld als aanklacht tegen een ieder elke oorlog denk ik, en in dat kader heb ik al veel betere en evenwichtigere films gezien, maar bovengemiddeld is dit zeker.

4,0
Prima film over de waanzin van militaire dienst. Vier jongens bemannen een grenspost bij een weg, waar nauwelijks verkeer is. Ze vervelen zich dood, hun omgeving is lelijk en vies. Ze trachten de moed er in te houden zolang ze daar moeten zijn. Jonathan Feldman houdt een soort dagboek bij, met tekeningen. Als er op een nacht een auto voor de hefboom stopt met feestvierders op weg naar huis, maakt alertheid plaats voor paranoia. Na Lebanon alweer een prima film van Samuel Maoz.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:41 uur

geplaatst: vandaag om 23:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.