menu

Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966)

Alternatieve titel: Wie Is Er Bang voor Virginia Woolf?

mijn stem
3,75 (553)
553 stemmen

Verenigde Staten
Drama
131 minuten

geregisseerd door Mike Nichols (I)
met Richard Burton, Elizabeth Taylor en Sandy Dennis

De nieuwe biologieleraar Nick bezoekt samen met zijn vrouw Honey het huis van de uitgebluste geschiedenisleraar George en zijn vrouw Martha. De ontmoeting ontaardt langzaam in een lelijke woordstrijd tussen George en Martha die hun gasten gebruiken om elkaar te kwetsen.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=LV18O8_p-Ac

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:

avatar van comely
What Ever Happened to Baby Jane? bleek een zwaar verouderde film te zijn.En dat terwijl ik me er zo lang op verheugde.

Nu is Who's Afraid of Virginia Woolf? ook een film die ik graag wil zien, maar komt wel verouderd over

avatar van John Milton
4,0
Vond ik nogal meevallen hoor. Redelijk tijdloos eigenlijk qua dialogen. Sterker nog, ik stond er nog steeds van te kijken wat voor nasty shit ze elkaar verwensen. Het is een 'praatfilm', dat zeker, maar hij is niet stoffig of erg verouderd zou ik zeggen

5,0
Alhoewel ik nog lang niet al mijn klassiekers ken, wil ik bij dezen een permanente plek in de top 10 acteerprestaties aller tijden voor Richard Burton reserveren. Het is immers Burton die de getormenteerde ziel hoogstpersoonlijk een gezicht geeft. Zijn personage George is een allesbehalve oppervlakkig persoon die echter door samenloop van omstandigheden nooit tot volle wasdom is gekomen. De gesuggereerde ongelukkige jeugd en zijn getroebleerde huwelijk hebben van hem een ondergesneeuwde geschiedenisleraar aan de lokale alma mater gemaakt. Dat heeft geleid tot het pijnlijke gevolg dat hij al zijn retorische en literaire talenten (want wat kan de man praten!) en belegen kennis (hij dreunt moeiteloos Latijnse verzen op) alleen nog maar kan verpakken in sneren naar zijn vrouw.

Hoewel ik normaliter groteske allegorieën naar brede thema's schuw, zien we hier inderdaad het faliekante mislukken van de American Dream, waar capaciteiten onbenut zijn gebleven en het huiselijke geluk verscheurd is. In plaats van dat meritocratische beginselen de toon zetten, bepalen aristocratische voordelen en nepotisme je maatschappelijk slagen in deze enggeestige countryside. Martha's pa is namelijk een hoge piet op de plaatselijke universiteit en via diens scepter had schoonzoon George uiteindelijk op het pluche moeten belanden. Althans, in de ogen van Martha, bij wie sociaal bewustzijn met de paplepel ingegoten is. Dat dit niet gelukt is wijt Matha aan het feit dat George een zwakkeling is die niet op zijn strepen durft te staan. Dat is ten delen wellicht waar, maar anderzijds zien we in de persoon van George iemand die academische schijnvertoningen en aristocratische kontenlikkerij mijdt. Zoiets heet integriteit. Dat de mannelijke gast, Nick, van het echtpaar, de coming man aan de universiteit, een identiteitsloos figuur zonder waarlijk talent, wel spoedig hoge ogen zal gaan gooien aan de academie (daar hij zich bedreven in paaien toont), zegt des te meer over maatschappijvorm waarin George zich tegen wil en dank in bevindt.

Deze tragiek is, naast natuurlijk de hoofdlijn van het verhaal - een echtpaar dat tot hun grote grieven nooit kinderen heeft kunnen krijgen - voedingsbodem voor het uitgeholde huwelijk tussen George en Martha. Martha is ongetwijfeld getrouwd met George vanwege de hoge verwachtingen die ze aan zijn talent koppelde, maar het uitblijven van het inlossen daarvan op zijn conto schrijft. Waarom blijft ze dan in godsnaam bij hem, vraag je je af. Nou, omdat er geen alternatief is. Ze maakt een kort uitstapje door met de jonge Nick het bed in te duiken, maar komt aanstonds tot de conclusie dat zo'n bleu figuur haar verlangens- in meerdere opzichten- niet in de verste verte kan bevredigen. George haalt tenminste nog enige vitaliteit bij haar naar boven, zij het op een uiterst kwaadaardige manier. Oh, en ze houdt, ondanks alles, verschrikkelijk veel van hem.

avatar van 93.9
3,5
Onderhond schreef:
*hum*

Stevig staaltje filmtoneel. Je hoeft helemaal niks van de achtergrond te kennen, je ziet gewoon aan alles dat dit werk rechtstreeks van een toneelpodium afkomt.

Visueel uit zich dat vooral in oersaaie decors en weinig afwisseling. Grappig moment in het begin van de film waar het koppel de trap oploopt en je eigenlijk bijna het doek ziet dichtschuiven, waarbij de volgende scene zit in de slaapkamer afspeelt.

Maar ook aan de dialogen kan je merken dat dit van een toneel afkomt. Is vast erg lang aan gesleuteld, aangezien uit elke zin het cynisme druipt.

Jammer dan dat ik het nooit of nergens hard, pijnlijk of om eens een wat moderner woord te gebruiken: "pwned" vond overkomen. Mag je toch wel verwachten van een film die uitpuilt van het cynisme. Het over en weer gepingpong was geforceerd en ingestudeerd. Misschien dat het daar wat mee te maken had.

In ieder geval lag het ook aan de acteurs die wat mij betreft niks klaarspelen als dronkemanspraat lallende personages. Toegegeven ook één van de moeilijkste rollen om te spelen, aangezien met al snel vervalt in vlakke clichés en wat gelispel, enkel Burton weet daar sporadisch aan te ontsnappen. De rest was vaak enorm ergerlijk, Taylor voorop. Een rasechte wanprestatie, heb mij de hele film aan haar geërgerd (als actrice dan, niet eens zozeer aan haar personage).

Twee uur wattig gelul en een einde waar plots de maskers afvallen. Ben dan ook verrast dat anderen dit zo hard vinden aankomen.

Mag verder ook nog wel de aanduiding "komedie" bij wat mij betreft, al vond ik ook dat deel absoluut niet geslaagd.

Vond het een uiterst zwakke film waarbij ik halverwege moeite had niet in slaap te sukkelen. Matte dialogen bij een praatfilm zijn nefast, ook verder was er buiten de eerste minuten eigenlijk helemaal niks te beleven.

0.5*





Hahhahaha. Wat als deze film 2 sterren had gekregen en totaal ondergewaardeerd...
Dan was deze film met 3 sterren omhoog gegaan bij Onderhond ☺

avatar van Mescaline
4,0
Mescaline (moderator)
Blijft ook bij een 2de kijkbeurt moeiteloos overeind staan, niet alleen door het heerlijke acteer geweld tussen de 4 hoofdrolspelers maar ook door een zeer sterke sfeer als of je er als kijker zelf bij bent! Je moet helaas wel voor je eigen drank zorgen!
Een film vol met briljante dialogen en maar een paar filmlocaties, acteurs die het volle uit zichzelf kunnen geven en hier ook dankbaar gebruik van maken.
Burton & Taylor zijn vanzelfsprekend de ruggengraat van deze film, maar hun tegenspelers zijn ook een goede match!

Een film die nog best een half uurtje langer had mogen duren, het einde voelt namelijk toch een tikkeltje te snel.

4 sterren blijven zeker 4 sterren!

5,0
Edward Albee schreef zijn beroemde stuk 'Who's Afrsaid Of Virginia Woolf?' in 1962 en de impact ervan was dusdanig dat reeds vier jaar later een verfilmde versie verscheen. Regisseur Mike Nichols had een theaterachtergrond maar een aanleg om ook op de filmset uit te blinken. Hij doet dat met veel respect voor de acteurs zonder er verfilmd toneel van te maken. En de acteurs dat zijn Burton & Taylor, society-koppel bij uitstek en beide toppers in hun vak. Het met veel, heel veel alcohol doordrenkte verhaal geeft hen beide de mogelijkheid te schitteren en mondt uiteindelijk uit in een breakdown waarachter je in plaats van de eind-titelkaart eerder een pay-off van SIRE verwacht: Drank maakt meer kapot dan je lief is. Proost!

avatar van Baggerman
2,5
Toch vooral saai en uiteindelijk ook met een wat teleurstellend einde. Het acteren is wel sterk, maar de film biedt mij niet erg meer dan dat een toneelstuk dat zou doen. Ik ben verscheidene keren in slaap gesukkeld en dat pleit niet voor de film.

avatar van scorsese
5,0
geplaatst:
Geweldige film over een kibbelend echtpaar die laat in de avond nog bezoek krijgen van een jonger echtpaar. Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk. De gemoederen lopen op een geloofwaardige manier op tijdens het verloop van de avond. Scherpe dialogen met een dunne lijn tussen liefde en haat. Mooi camerawerk en Elizabeth Taylor en Richard Burton geven hier een masterclass (dronken) acteren.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:38 uur

geplaatst: vandaag om 01:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.