Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966)

1 van de beste 'praatfilms' die ik ken,het psychologische spelletje dat George en Martha voeren is heel goed uitgewerkt met soms hilarische momenten en met hele sterke acteerprestaties van Taylor en vooral Burton is geweldig als George

Had toch iets meer van deze film verwacht. Kan best begrijpen waarom dit zo'n klassieker is, maar voor mij deed ie niet zo veel als ik gehoopt had. Tuurlijk, erg sterk geacteerd, mooi hoe je door het geruzie steeds meer te weten komt over het verleden van de personages, maar ik vond het iets te veel geouwehoer ruim 2 uur lang. Zag De Grote Onthulling van het eind ook al 2 uur van tevoren aankomen...

3 sterren

ontzettend sterk geacteerd, van alle vier de acteurs. Unieke film. Iets te lang though.

**** 4 op 5 ****

Wat een geweldige film. Top acteerwerk, scherpe dialogen. Cynisme viert hoogtij. Heerlijk.

4.5/5

Indrukwekkend. Het is één groot, psychologisch kat-en-muis-spel dat er gespeeld wordt, en laat langzamerhand steeds meer de diepere, onderliggende karaktertrekken van de personages zien.

De bijtende, sarcastische en gemene opmerkingen die ze naar elkaar's hoofd slingeren zijn geweldig.

Enige minpunt was dat sommige reacties van Nick en Honey wat ongeloofwaardig waren. De ene keer geschokt, de andere keer meegaand; ze lieten zich wel erg gemakkelijk meeslepen...Waarom gingen ze niet gewoon naar huis?

4/5

Wow, heftige film. Bijzonder gemene psychologische oorlogsvoering tussen het echtpaar George en Martha, waarbij een jong echtpaar dat op bezoek is betrokken raakt.

Zeer ongemakkelijke film, die ongeveer het tegenovergestelde is van een romantische film. Met haast sadistische spelletjes worden de karakters met al hun vervelende eigenschappen, onmogelijkheden en irritaties blootgelegd. De vier (dronken) hoofdrolspelers acteren hierbij de sterren van de hemel.

Petje af voor een van de moeilijkste maar beste films die ik ooit heb gezien!

Misschien wel de beste acteerprestaties ooit in een film! Taylor en Burton zijn weergaloos in deze film, het lijkt wel alsof ze zo midden in een van hun echtelijke disputen zijn geschoten door de regisseur Boeiend van begin tot eind!

5*

goed geacteerd, maar film zelf vind ik niet zo!

Sterke dialogen in deze film. Goeie cast met Burton die onderlinge spanningen goed weet neer te zetten. Taylor speelt wat ondergeschikte rol in de film.

Wat een fantastisch acteerwerk in deze film. Richard Burton is niet minder dan geniaal als cynische George. Ook de rest speelt erg sterk. En hoewel je het einde al redelijk lang zag aankomen was dat totaal niet storend. Dikke 4 sterren voor deze film.

Ik vond Taylor minstens even sterk als de rest van de acteurs en zie niets ondergeschikts aan haar rol.

Haat en liefde liggen dicht bij elkaar om maar eens een cliché van stal te trekken. Een film over de drang om te vernietigen wat je liefhebt, je negatieve emoties te projecteren op anderen.

Oudere Hollywood-klassiekers bevatten wel vaker zwartkomische, vinnige en spitse dialogen. Deze film is bijna de overtreffende trap daarvan. Vaak buitengewoon grappig, soms ongemakkelijk, maar constant een trieste ondertoon. Typische acteurs/dialogenfilm en een van de betere daarin. Wat een indrukwekkende rollen. Nichols weet een film van het toneelstuk te maken.

Natuurlijk zie je het einde van ver aankomen, maar dat doet niks af aan de film.

I swear to God George, if you even existed I'd divorce you

4.0*

Ademloos heb ik zitten kijken naar deze film Wat een acteerwerk, wat een verhaal. Het is inderdaad een film naar een toneelstuk en dat kun je merken aan de dialogen; die zijn lang, maar nooit langdradig. Decors zijn nauwelijks aanwezig, omdat het zich allemaal in 1 huiskamer afspeelt, maar het vuurwerk spat van je scherm af! Taylor zet hier misschien wel 1 van haar beste rollen neer. 4,5 *!

Correctie: het speelt zich, in tegenstelling tot het sublieme toneelstuk (dat ontelbare keren beter is dan de film), ook af in een soort van café. Daar ik het toneelstuk gelezen had in boekvorm, waren mijn verwachtingen groot voor deze film. Helaas ben ik dus een beetje teleurgesteld, wat niet wegneemt dat ik het één van de beste verfilmde toneelstukken ooit vind. 4.5 sterren.

Geweldige karakterstudie van 4 personen die elkaar steeds verder in het nauw drijven. Elizabeth Taylor en Richard Burton spannen de kroon, met hun onderlinge geruzie. Dit mondt vaak uit in vele sarcastische reacties en venijnige acties.

Eigenlijk ontzettend veel gelachen om met name Taylor en Burton. Taylor in een wat destructieve rol en Burton met zijn pantservest aan in een sarcastische rol. Geweldig als Burton zegt tegen Taylor dat niet iedereen zo uitbundig lacht als een hyena. Waarop laatstgenoemde direct de bal weer terugkaatst.

Daar waar normale mensen hun gasten het naar het hof maken en alles netjes opruimen voordat men komt, gebeurt hier eigenlijk alles tegenovergesteld. En daar waar normaal veel harmonie heerst tussen echtparen als iemand op bezoek komt, krijgt het bezoek hier alles mee van de vete tussen 2 kibbelende kippen. Geen schaamte, geen grenzen.....Iedereen mag meegenieten, glazen aan de muren zijn overbodig. Wat leidt tot hilarische dialogen en taferelen, al helemaal als het bezoek, ook wat losser wordt. Zonder dat de film veel van locatie wisselt en de 1ste 40 minuten vrijwel zonder muziek.

Verder reuze interessant om te zien hoe de grenzen steeds verder vervaagden. Had Burton Martha al na luttele minuten voor zuipschuit uitgemaakt , dan was George met zijn gevolg vast snel vertrokken. Terwijl hij later gehoorzaam opvolgde wat hem werd beveeld. Hij liet nu zijn vrouw beledigen en volgde een order op.

Geweldige film, die heel even wat inzakt als de mannen buiten een onderonsje hebben. Verder absoluut zijn klassiekerstatus waardig! En hulde voor de prima acteerprestaties, die voortvloeien uit apart taalgebruik vol van accenten en het wat voorspelbare maar prachtige einde Who `s Afraid of Virginia Woolf? I Am! 4*

Een uitstekende film met Elizabeth Taylor is de rol van haar leven. Ik heb zo'n gevoel dat zij en Burton weinig moeite moesten doen om in hun rol in te leven.

4,0 sterren

ooooooo mijn god!!! deze film is gewoon perfect!! na Dreamgirls dan.

de dialogen zijn zooo realistisch en Liz is zooo goed:| ik aanbid deze film!!

een 5

De dialogen waren inderdaad sterk maar voor mij onbreekt het aan actie. Ondanks dat zat er zeker een bepaalde spanning in de film. Zeker geen slechte film maar om hem nou te aanbidden gaat voor mij net iets te ver.

haha ik overdrijf ook haahah maar ik vind de film zo sterk!! zeker na het lezen van script!!

ben zelf niet weg van dit soort films 2.5*

Schitterende en keiharde sarcastische en cynische film die uit alle vier de acteurs (met name een werkelijk fantastische Burton en een schitterende Taylor) het maximum weet te halen. Nog maar eens een voorbeeld dat het script en de dialogen een essentieel onderdeel van een film zijn. (En dat het dan niet uitmaakt of er special effects, veel verschillende locaties, actie en expliciete scènes aanwezig zijn). Zeer harde maar werkelijk sublieme dialoogfilm. Een aanrader! 4.5*

Wat is er nu eigenlijk gebeurd met die zoon van hen? Ik begrijp de film niet zo goed geloof ik.

Pfoei,

Toch een bijzonder briljant stukje cinema. Het psychologische spel is meesterlijk en het tempo moordend. Ongeloofelijk dat deze film al 40 jaar oud is terwijl hij zelfs nu nog haar tijd vooruit lijkt. De psychologie van de karakters is zowel in dialogen als in acteerwerk uitmuntend uitgewerkt.

Het enige probleem is dat Mike Nichols de aandacht niet altijd even goed weet te pakken. Hij zet alles bijzonder goed neer maar mag af en toe best wat meer de rust nemen. Momenten zoals die in de achtertuin behoren tot de sterkste van de film en de tijd die voor het vertellen van verhalen genomen word is een boeiende afwisseling. Dit had de beste man meer moeten doen en bewuster omspringen met de veelzijdigheid die cinema met zich mee draagt.

Erg sterke film. Hij begint al gelijk heel goed, je zit gelijk in het verhaal.

Elizabeth Taylor en Richard Burton zetten geweldig een kibbelend getrouwd stelletje neer, vooral Burton is erg goed met zijn geweldige ironie. Er is ook veel chemie tussen die twee. Ook het andere, jongere, koppel uit de film is erg interessant en wordt goed neergezet. Hier vind ik vooral Sandy Dennis uitblinken.

De dialogen zijn fantastisch en de film is behoorlijk grappig aan het begin. Steeds meer wordt duidelijk wat er allemaal in het verleden is gebeurd, vooral met betrekking tot de zoon, en het drama neemt de overhand in de film. Ook op dat vlak blinkt de film uit. Hoewel de film eigenlijk geheel uit dialogen bestaat en er weinig van omgeving wordt gewisseld zit er door de goede dialogen, karakters (en vooral ook hun onderlinge verhoudingen) en je nieuwsgierigheid naar het verleden van Martha en George toch nog een lekkere vaart in. De verschillende karakters zijn ook erg interessant en wisten mijn aandacht goed vast te houden.

Het camerawerk is prachtig, de muziek subtiel en helemaal in dienst van de film, en de uiteindelijke ontknoping is sterk, met een heel mooi eindshot.

Al met al gewoon een echte topfilm die terecht voor vele Oscars was genomineerd en er ook velen heeft gewonnen. Jammer dat Burton zijn Oscar niet kreeg. Als iemand hem verdiende was hij het wel vind ik.

Kritiekpuntje op de film is dat op een gegeven moment de film lichtelijk rommelig werd naar mijn smaak, ik kende dat gekibbel tussen George en Martha onderhand ook wel. De film had best een 15 minuten of misschien wel meer korter gekund.

Heeft nooit bestaan. Toen bleek dat George en Martha geen kind konden krijgen middels de gangbare methode, hebben ze een gefantaseerd kind in het leven geroepen. Deze fantasie heeft bijna zestien jaar stand gehouden!

Maak ik ook meteen gebruik van de gelegenheid om mijn mening beknopt weer te geven. Pluspunten: dialogen, personages; minpunten: speelduur, voorspelbaarheid.

als ik het rollenspel in de film beschouw zie ik de zoon als één van de vele illusies die het leven van het echtpaar 'boeiend' hield. Die zoon bestond alleen in het 'spel' van hun leven. Nagenoeg alles was een spel met George als onbetwiste spelleider. Illusies en werkelijkheid lopen fantastisch door elkaar heen.
40 jaar geleden zag ik deze film met volstrekt andere ogen; toen vond ik de sfeer hard en grimmig in huize George/Martha. Liefdeloos en agressief.
Nu herken ik er zelfs mensen in van vlees in bloed die je in het echte leven kunt tegenkomen. Extreem veeleisende figuren, die slechts gedijen in een door hunzelf gedomineerde wereld. [Het boek 'Leven in je Leven' van Young/Kloske beschrijft ook dergelijke typen, maar dat terzijde...] George verstond de kunst om daar een heerlijk stuk theater van te maken waarvan hijzelf het meest genoot. Maar vaak ten koste van de mensen om hem heen... Toch een prachtige film.

Sterke film. Ik ga de films uit de periode eind-jaren 60 steeds beter vinden. Vooral ook omdat die films psychologisch veel dichter bij het hedendaagse beeld passen, dan de jaren hiervoor. Ook deze film is heel sterk. Onmiskenbaar een toneelstuk, maar dan wel eentje die in film ook uitstekend werkt. Ik ben altijd een fan van films die zich in een beperkt aantal locaties in een kleine tijd afspelen. Doordat alles zich zo razendsnel elkaar opvolgt, en de personages lichtelijk aangeschoten zijn, worden de gespreken en situaties nooit ongeloofwaardig.

Heel goed acteerwerk van allevier. Echte hoge score blijft vooral uit doordat het iets teveel van hetzelfde is, waardoor het steeds nogal hetzelfde blijft. Dikke 3,5*

Een echte klassieker, en zelfs een stuk scherper dan bijvoorbeeld The Graduate. Van begin tot einde heb ik ademloos gekeken naar de ontwikkelingen. Net als de film een achtbaan van emoties is, ontstaat dat gevoel ook bij de kijker. Helaas zijn films als deze zeldzaam.

Lieve mensen zeg, *wat* een film!

Scherp, bijtend, hard en meedogenloos, gelardeerd met verrukkelijke oneliners, en bovenal intriest. Een pijnlijke blik in het leven van een schijnbaar liefdeloos echtpaar... totdat de waarheid boven tafel komt.

De dames wonnen overigens beide een oscar, voor de heren bleef het bij een nominatie. Terwijl ik vooral Burton vind uitblinken, de wegen van de Academy zijn soms ondoorgrondelijk...

Ik durf het bijna niet aan maar geef toch maar mijn 21e 5*, want ik ben zeer, zeer onder de indruk.

Toch niet bepaald voldaan. Uitzonderlijke acteerprestaties, dat wel, maar zelfs op dat vlak en al helemaal op het visuele en inhoudelijke gebied slaagt Nichols er weer niet in om zich te ontdoen van de oorspronkelijke theatraliteit. Mooie contrasten in de zwart/wit tinten maar qua montage en camerabewegingen erg tam; gewoon "registreren" zeg maar. Ben er niet kapot van. Vergelijking met zijn volslagen verwerpelijke film 'Closer' zijn niet onterecht.

Dat vond ik denk ik ook het mooiste aan het script, dat een stel dat niets dan haat en afschuw voor elkaar lijken te voelen, maar uiteindelijk een hechtere en liefdevollere band hebben dan ik ooit van deze karakters had kunnen verwachten. Burton's acteerprestatie is ongelofelijk en imo het beste van de vier acteurs. Enige die ik soms iets buiten de boot vind vallen is oscar winnares Sandy Dennis, maar meer door het ziekelijk hoge niveau van haar tegenspelers, ook de minst ontwikkelde rol...
Ongekend veel vette scenes en prachtige dia- en monologen. De kritiek op de personages van Nick & Honey vind ik onterecht, keep in mind dat George en Martha de dochter en schoonzoon zijn van zijn baas en ze geen slechte indruk willen maken.


Precies hetzelfde, na meerdere kijkbeurten maakte het cynisme en de zwartgalligheid steeds meer plaats voor een grote hoeveelheid humor en zelfs liefde. Maar de bittere overtoon van de film, in combinatie met de scherpe donkere humor, maken de psychologische oorlog tussen beide, tot op het eind intrigerend en zelfs vaak onheilspellend. In mijn beleving was het kind verzonnen omdat ze geen kinderen kon krijgen, net zoals George zijn verleden vervormt, om het heden draaglijker te maken. Imo daarom uiteindelijk toch een mooi verhaal over verwerking van pijn, tekortkomingen, teleurstellingen en frustraties, juist omdat de gebeurtenissen zelf niet de focus zijn, maar de veel latere nasleep ervan.

Beste toneelstuk en acteer-film die ik ken, nog steeds absoluut top10 materiaal, al tig keer gezien, een van de weinige films die me altijd opnieuw weet mee te slepen, gewoon subliem -> 5*

Good, better, best, bested!