Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966)

Het verhaal sprak me op voorhand al niet echt aan, maar ik besloot de film toch maar een kans te geven aangezien het toch een klassieker is.

Ik ben nu wel blij dat ik de film eens gezien heb, maar dat is zeker niet te danken aan de film zelf. De film zelf is gewoon enorm langdradig: er wordt eigenlijk 2 uur ruzie gemaakt, zonder dat het ergens boeiend wordt. Ook de clue op het einde sloeg niet meteen in als een bom, integendeel. Er wordt natuurlijk niet slecht geacteerd (vooral Richard Burton vond ik goed op dreef zijn), maar dat kan een saaie film niet redden.

Dit toont wel aan dat je volgens mij een en ander gemist hebt. Er wordt namelijk heel wat onderhuidse spanning en oud zeer naar boven gebracht op een, ondanks de scherpe ruzies, subtiele wijze. UIteraard is dit op het eerste zicht een aaneenschakeling van ruzies, maar de kracht zit hem toch in datgene wat zich daaronder afspeelt. Maar goed, wellicht dat de aanhef van je post boekdelen spreekt en dit gewoon niet jouw soort film is?

Inderdaad Driello, wat je daar op het einde zegt (dat dit gewoon niet echt mijn genre is) is helemaal waar...

Kijk naar mijn top 10 en je weet waarschijnlijk genoeg

oei, als ik je top tien bekijk, is het al een wonder dat je uberhaupt aan deze film bent begonnen. En dat je hem dan nog afgekeken hebt ook. Petje af voor je doorzettings vermogen!

Deze film die ik na pakweg 15 jaar weer eens bekeken heb blijf ik de beste toneelstuk verfilming vinden die ooit gemaakt is. Het ruziënd echtpaar Burton en Taylor spelen de sterren van de hemel in deze bewerking van het toneelstuk van Edward Elbee. Het is niet alleen het geweldige acteren wat deze film zo goed maakt maar ook het uitstekende verhaal. De kern van dit drama is dat Martha (Elizabeth Burton) niet kan verkroppen dat het huwelijk met George (Richard Burton) kinderloos is en omdat te verdringen maakte zij de buitenwereld alsmaar wijs dat zij een zoon hadden. De ontmaskering op het einde door George in het bijzijn van de twee bezoekers is grandioos.
Het enigste nadeel van de film vind ik dat hij te lang duurde. Eigenlijk is 1½ uur meer dan genoeg voor een toneelbewerking. De scène in het restaurant vond ik nogal overbodig en had voor mij best weggelaten mogen worden..

4,5* Ongewijzigd

Blij dat ik hem gezien heb, al vond ik het iets te langdradig. Waarschijnlijk kan ik de film niet zo goed naar waarde schatten doordat ik een kind van deze tijd ben. Een film als Carnage (die tenslotte raakvlakken heeft met WAOVW) vind ik meer mijn ding.

Blown away door het fantastische acteerwerk van alle vier de hoofdrolspelers, de ijzersterke en gecompliceerde dialogen en de prachtige, sterke vertelstrcuctuur die je continue geboeit houdt. Ongelooflijk intrigerend.

Derde herziening!!

Het laatste grote toneelstuk....met Elizabeth Taylor en Richard Burton in de rol van hun leven.

Fantastisch mooi camera-werk.

Vergeet alle plaatselijke toneelgroep-opvoeringen...dit is de ultieme versie.

Meesterwerkje.

Wat te verwachten? Een verfilming van een beroemd toneelstuk en een omschrijving die weinig over inhoud zegt. Wat het uiteindelijk geworden is? Eén lange rits aan messcherpe dialogen, een vage grens tussen realiteit en spel en een einde dat opeens als in perspectief plaatst. Met name George (Richard Burton) was echt een weergaloos karakter. Het samenspel (of beter gezegd: tegenspel) met Martha (Elizabeth Taylor) mocht er zeker zijn. Honey vond ik maar een irritant karakter, vooral wanneer ze dronken was.

Het eerste halfuurtje was moeilijk doorkomen.

Het overdreven gebrul, geschreeuw, lawaai. Echt een stel bipolaire hyperkineten. Op een bepaald moment wordt je dit gewoon, maar veel nieuws gebeurd er niet echt.

Tot het zogezegde slot die baanbrekend zou moeten zijn.

Ik vond er niet zo veel aan, buiten de hoofdrolspelers die (soms te veel)volledig in hun rol opgaan.

De helft. 2.5*

Steengoede film die ook na een tweede kijkbeurt als een huis blijft staan.

En of dit goed in de smaak viel bij mij! Hoe zwartgalliger, melancholischer en chaotischer een film is, hoe liever ik het heb. En laat deze nu echt een superlatief zijn in dit alles! Bij de ontknoping is het alsof je onder een waterval van negatieve emoties staat.

Een andere belangrijke zaak die voor mij het niveau van 'een film' de hoogte in tilt is het overvloedig gebruik van heerlijke one-liners, verwerkt in sterke dialogen. En deze film is één groot dialoog, waarbij de karakters mekaar constant (proberen te) overtreffen.

Da’s natuurlijk één ding. Je moet als regisseurs ook acteurs hebben die het allemaal overtuigend kunnen brengen. Maar dat is in deze film echt geen probleem: het acteerwerk is echt subliem.

Taylor kreeg terecht een Oscar voor deze wereldprestatie, maar stiekem vind ik het Burton nóg beter doen. Zelden acteurs gezien die nog dieper in hun rol opgingen en nog overtuigender over kwamen.

Misschien heeft het er iets met te maken dat Burton en Taylor in het echte leven ook getrouwd waren? (Later, na haar scheiding, verklaarde Taylor dat koppels nooit zouden mogen meespelen in deze film).

Ondanks het feit dat er eigenlijk 2 uur aan een stuk geleuterd wordt, verveeld deze film op geen moment. Meer nog: er gebeurt meer in deze film dan in de doorsnee actiefilm. Alsof een trein over je heen raast.

Je zit van het begin af aan op het puntje van je stoel. Een aanloop die uren duurt is er niet: na amper enkele minuten wordt je al verscheurd.

Ik ben bovendien echt verbaasd dat deze film niet meer in de top 250 prijkt. Want dit is echt goed spul!

Een dikke 4,5*

Mooie recensie, AGE-411.

Doet me er weer aan herinneren dat ik deze nodig moet herzien.

Allemachies, wat blijft dit toch een ongelofelijke wereld film, gisteren voor de 5de? keer gekeken en wederom zitten stuiteren op de bank om de geweldige dialogen.

Wat kunnen mensen toch verschrikkelijk gemeen zijn.

Ik prefereer 'lekker gemeen'.

Heerlijk om te zien hoe men mekaar hier verbaal de kop in slaat.

Absoluut met je eens, maar ik bedoelde eigenlijk mensen in het algemeen.

In films kan het mij niet te gek, ik kan dan ook vreselijk ``genieten´´ van ellende.

Maar inderdaad wat een heerlijke dialogen.

Laatste klassieker die ik nog moet van de IMBb top 250 (van de MM top 250 mis ik er nog een stuk meer, stuk of dertig misschien zelfs), verder resten alleen enkele X-men en Captain America achtige 2014 films. Het werd door een vriend aangeraden als iets dat echt wat voor mijn zou moeten zijn en de synopsis spreekt me ook erg aan. Die trailer hierboven tempert de verwachtingen echter enigszins.

Ben benieuwd! Is Carnage (ook niet gezien) erg hetzelfde als deze?

Volstrekt niet vergelijkbaar, behalve dan dat het verhaal ook hier om 2 echtparen gaat.

Deze film gaat eerst door het vlees richting het bot, maar daarna verder naar het beenmerg. Ziedend cynisme en verpletterende emoties. Zien !

Just did! Geweldige dialogen, mooi geacteerd en Wexler was een uitstekende keus.

Lag al jaren op de stapel, maar vanwege de dood van Nichols nu eindelijk gezien. Briljante acteerprestaties in de beste ruziefilm ooit. Geweldige dialogen en Nichols maakt het door zijn cameraman effectieve cameraposities (met perfecte close-ups of juist slim de gezichtsuitdrukkingen van meerdere toehoorders tegelijk tonen) in te laten nemen, af. 4 dikke sterren.

De verschillen zijn altijd makkelijker aan te wijzen dan de overeenkomsten, maar volstrekt onvergelijkbaar vind ik onzin. Het gaat allebei om verfilmingen van toneelstukken waaruit de cast bestaat uit niet veel meer dan 4 personen. In beide films gaat het om twee echtparen die elkaar bespelen, in een film waar men constant ruzie maakt, waardoor de problemen die men in beide huwelijk heeft aan de oppervlakte komen. De broeierige onderlinge sfeer dreigt in beide films steeds verder te ontsporen, er is een verschuiving van allianties. Beide films spelen zich grotendeels in dezelfde huiskamer af. etc. etc. Overeenkomsten zijn m.i. evident, als je Carnage al niet met deze film kan vergelijken , kun je wel ophouden met films tegen elkaar af te zetten.

Truth or fiction in een gepromoveerd toneelstuk. Totale oorlog. Verbaal vooral en dat met een spervuur aan vlijmscherpe, vinnige dialogen. Lekker vitten, elkaar het leven zo zuur mogelijk proberen te maken, spelletjes die het bloed onder ieders nagels vandaan halen en gaandeweg komen er vanzelf waarheden boven tafel die het daglicht eigenlijk niet kunnen verdragen.

Ingrediënten waar ik absoluut iets mee kan. Een soort flipperkast van emoties en rake opmerkingen van te theatrale aard, maar met name Burton en Taylor vuren ze af als snerende kogels die op grappige en tragische wijze inslaan. Nichols last een paar adempauzes in, verder is er altijd wel iemand vlammend aan het woord en staat z'n praatfilm op volle kracht vooruit.

Dat geeft het z'n broodnodige vitaliteit, maar wordt op den duur ook z'n handicap. Je loopt het risico suf te worden geluld en dat lukt ergens onderweg dan ook. Dan gaan de finesses meer en meer verloren in een brei van woorden en kan ik uiteindelijk ook niet meer zoveel met wat er daadwerkelijk speelt tussen George en Martha. Veel impact heeft de onthulling dan ook niet.

Blown away door het fantastische acteerwerk van alle vier de hoofdrolspelers, de ijzersterke en gecompliceerde dialogen en de prachtige, sterke vertelstrcuctuur die je continue geboeit houdt. Ongelooflijk intrigerend. (Angrod_Pallanén)

en tegelijk

Je loopt het risico suf te worden geluld en dat lukt ergens onderweg dan ook. Dan gaan de finesses meer en meer verloren in een brei van woorden en kan ik uiteindelijk ook niet meer zoveel met wat er daadwerkelijk speelt tussen George en Martha. Veel impact heeft de onthulling dan ook niet. (Insignificance)

Of ergens daartussen...

Klassieker die ik toch nog in mijn collectie moest hebben. Maar misschien toch niet helemaal mijn ding.

Wat er positief aan is: het spel. Namelijk ronduit geweldig. Met name Burton, en in het kielzog gevolgd door Taylor stelen de show. Geweldig. Door hun blijf je geboeid kijken. Maar ook het verhaal is prima en laat je erg meeleven.

Toch ligt het tempo misschien net ietsje te laag. Vooral het stuk waar Burton naar buiten gaan met die gozer was moeilijk door te komen. Maar de rest van de film maakt veel goed.

Gaat vast nog een herziening komen, met kans op verhoging.

Machtig, wat een film. Veel te lang gewacht om deze klassieker te zien natuurlijk. Maar ik heb genoten. Wat een scenario, wat een dialogen en wat een intens acteerwerk. Diep, scherp, cynisch en keihard tot op 't bot. Werkelijk wat een woorden, zinnen en streken gebruikt dit stel om elkaar helemaal kapot te maken.

Heer-lijk. Ja ik vind dit toch wel knap hoor. Zowel van de acteurs, als Nichols en de scriptschrijver. Allemaal puik werk afgeleverd hier. De film kent een heerlijk tempo, maar dat komt natuurlijk door het vlijmscherp en rap geschreven geheel. Jammer dat de film wat inzakt na / tijdens de scene in het cafe. Verder echt een meesterlijke prent dit. Vond het onderonsje van de mannen buiten ook prachtig.

Dit is geweldig:

Warner Archive has announced that it will release on Blu-ray Mike Nichols' "Who's Afraid of Virginia Woolf?" (1966)

Byebye Gruntmoney

Haha!! Ik heb geen fatsoenlijk schoeisel meer aan mijn voeten, ze trekken je helemaal leeg.

Worst case scenario kun je alsnog een ruim genoeg onderkomen bouwen uit dvd's en blu-rays.

Duct Tape is on me, mate!

Maar fijn dat steeds meer van dit soort films fatsoenlijke releases krijgen. Was er trouwens nog nergens een blu van verschenen? Volgens heb ik wel een brrip ooit gepindakaast hiervan?

Indringende film.

Alleen heb ik de titel nooit goed begrepen.

Geweldige acteurs film: Taylor speelt uitstekend en Burton had ook wel een Oscar mogen krijgen. Dat gezuip! De scene met de parapluie uit het geweer was echt episch Verder over het algemeen een zeer rap tempo -van dialogen dan een actiefilm is het uiteraard niet-, veel zwartgalligheid en een mooi einde waar men stil van wordt. Terechte klassieker.