Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966)

Alles is hier feitelijk al gezegd: wie kijkt naar 'Who's Afraid of Virginia Woolf?' takelt, samen met de personages, steeds verder af - tot het absolute nulpunt. Richard Burton en Elizabeth Taylor acteren de pannen van het dak, terwijl de dialogen in een razendsnel tempo voorbijvliegen. Rond het uur zakt de film echter wat in, en ook daarna gaat het allemaal net iets te lang aanslepen.

'Who's Afraid of Virginia Woolf?' draait om de personages en de tekst, niet om de gimmick. Het feit dat de film niet altijd interessant blijft heeft daar waarschijnlijk veel mee te maken: hoe dan ook leidt het visuele (camera-)aspect af van het inhoudelijke - terwijl dat zeker de bedoeling niet was. Zet deze cast m.a.w. in een theaterproductie, en je hebt zonder twijfel een doorslaand succes.

3,25*

De dialogen vliegen je om de oren, en in dat opzicht is dit een film die zich vooral manifesteerd als meesterwerk wanneer hij zich op het scherpst van de snede afspeelt. Furieus horen we Martha schreeuwen met wat voor lapzwans ze getrouwd is, George lacht haar cynisch uit. En dat soort momenten maken van de film een geweldig schouwspel. Pijnlijk en denigrerend. De momenten waarop de film wat afzwakt, (met name het ietwat melodramatische einde, maar eigenlijk vanaf het moment dat ze terug keren uit de bar zwakt het geheel ietwat af), maakt de film minder scherp, haalt als het ware even de angel uit de huid. Maar dan nog; wat een sterke film is dit.

Eindelijk uit op DVD [SE], gisteren opnieuw gezien en terug op #1.

Wat een feest was het weer. Jaren geleden dat ik de film voor het laatsts had gezien. Was altijd al een van mijn favorieten.

En dit meesterwerk heeft de tand des tijds moeiteloos doorstaan.

Geweldig script, zeer mooie fotografie maar vooral grootst acteerwerk van Burton en Taylor. Het leven kan soms mooi zijn.

Samen met de film Blow-Up, een mijlpaal wat betreft censuur.

Sterke film, met vooral geweldig acteerwerk van Taylor en Burton. Nichols heeft toch echt wel een paar geweldige films gemaakt aan het begin van zijn carriere.

3,75*

*hum*

Stevig staaltje filmtoneel. Je hoeft helemaal niks van de achtergrond te kennen, je ziet gewoon aan alles dat dit werk rechtstreeks van een toneelpodium afkomt.

Visueel uit zich dat vooral in oersaaie decors en weinig afwisseling. Grappig moment in het begin van de film waar het koppel de trap oploopt en je eigenlijk bijna het doek ziet dichtschuiven, waarbij de volgende scene zit in de slaapkamer afspeelt.

Maar ook aan de dialogen kan je merken dat dit van een toneel afkomt. Is vast erg lang aan gesleuteld, aangezien uit elke zin het cynisme druipt.

Jammer dan dat ik het nooit of nergens hard, pijnlijk of om eens een wat moderner woord te gebruiken: "pwned" vond overkomen. Mag je toch wel verwachten van een film die uitpuilt van het cynisme. Het over en weer gepingpong was geforceerd en ingestudeerd. Misschien dat het daar wat mee te maken had.

In ieder geval lag het ook aan de acteurs die wat mij betreft niks klaarspelen als dronkemanspraat lallende personages. Toegegeven ook één van de moeilijkste rollen om te spelen, aangezien met al snel vervalt in vlakke clichés en wat gelispel, enkel Burton weet daar sporadisch aan te ontsnappen. De rest was vaak enorm ergerlijk, Taylor voorop. Een rasechte wanprestatie, heb mij de hele film aan haar geërgerd (als actrice dan, niet eens zozeer aan haar personage).

Twee uur wattig gelul en een einde waar plots de maskers afvallen. Ben dan ook verrast dat anderen dit zo hard vinden aankomen.

Mag verder ook nog wel de aanduiding "komedie" bij wat mij betreft, al vond ik ook dat deel absoluut niet geslaagd.

Vond het een uiterst zwakke film waarbij ik halverwege moeite had niet in slaap te sukkelen. Matte dialogen bij een praatfilm zijn nefast, ook verder was er buiten de eerste minuten eigenlijk helemaal niks te beleven.

0.5*

Volwassen film die 40 jaar geleden veel stof deed opwaaien. Nog altijd de moeite meer dan waard. Snijdende dialogen en hartverscheurend spel.

Who's afraid of Virginia Woolf? is toch meer geschikt voor op het toneel. Alleen maar dialogen, maar wel interessante en sterke dialogen. Een groot risico natuurlijk, want de kans is groot dat er geklaagd kan worden over het feit dat er "niets" gebeurt.

Ook het sterke acteerwerk hielp hierbij. Alle 4 de personages komen uiterst overtuigend over. De dialogen kregen hierdoor iets "echts", wat het vermakelijk maakte. Over de personages gesproken. Knap dat terwijl je op het begin niets weet over ze (logisch) en binnen 2,5 uur het wel leek alsof je ze door en door kent.

Zo over het algemeen weet ik niet zo snel wat ik er van moet vinden. Het is zeker niet slecht, maar ook niet erg goed. Ik hou het op een ruime voldoende.

3*

Voorspelbare kritiek weer Onderhond, je kan er gif opnemen dat elke film die als "meesterwerk" in de geschiedenisboeken staat per definitie door jou wordt afgebrand.

So what toneelverfilming ? Wat is daar mis mee ? Alles blijkbaar.

Blijkbaar was de academy het niet met je eens toen ze Taylor een Oscar uitreikten in 1966.

En dat komt dan van Onderhond, een filmkenner die Aziatische films in het algemeen en tekenfilms in het bijzonder [sorry animatiefilms] vrijwel kritiekloos tot zijn favorieten rekent.

Heb je niet gewoon wat tegen Amerikaanse films ?

O god, krijgen we weer eenzelfde discussie Begin er nou niet aan.

Ja joh lachen, als ik die lijst met 0,5 stemmen [behalve Avalon, die dat echt verdient] doorneem val ik nog steeds van de ene in de andere verbazing. En ik neem Onderhond verder serieus hoor, soms slaat hij zelfs de spijker op zijn kop.

Dat er bij het medium film een hele extra visuele dimensie is die niet gebruikt wordt. En laat ik daar nu net enorm veel belang aan hechten ?

Visuele expressie wordt hier nu juist bijzonder sterk tot uiting gebracht, beter dan één miljoen films met expressieloze aziaten bij elkaar.. maargoed.

Hoe bedoel je, orbit?

De spijker op zijn kop Orbit.

Dat er visueel erg veel te beleven valt aan de talloze expressies van Taylor en Burton.. dit is emotionele oorlog op het scherpst van de snede. Vergeleken bij de vele aziatische films die ik ken met expressieloze en emotioneel dooie aziaten vind ik dat nogal een verschil..

Als ik emotionele oorlog op het scherpst van de snee wil zien dan kijk ik zelfs liever naar expressieloze gezichten. Heeft het ten minste minder weg van een kinderscheldpartij. Beiden zijn zo ongecontroleerd en kwetsbaar dat ze amper indruk maken met hun "oorlogje".

Verder ook niet het type visueel geweld waar ik erg enthousiast van wordt, maar kom.

Maar dat is in realiteit triest genoeg ook zo, al helemaal als er veel drank in het spel is.

Ontken ik ook niet.

Mja, maar waar ligt de grens met overacting dan weer? Trouwens, in veel Japanse tekenfilms worden ook regelmatig gekke bekken getrokken

Dat einde blijft maar in mijn hoofd spoken. Ik snap nog altijd niet wat er precies aan de hand was. Was het vernederen van hun gasten altijd al het idee geweest van Burton en Taylor? Of is dat eerder langzaam opgebouwd. En hoe zit het nou met hun zoon? Bij voorbaat, dank.

Waarom slaat de vrouw dan volledig door als ze te horen krijgt dat haar zoon/verzinsel gestorven is?

Nog steeds mijn favoriete film aller tijden. Hoe twee mensen elkaar zo tot op het bot kunnen kwetsen, maar daarin juist ook hun liefde en afhankelijkheid van elkaar tot uiting brengen. Fascinerend vind ik ook dat zij het jonge stel dat zij op bezoek hebben, in een paar uur op hetzelfde relatieniveau weten te krijgen als waar zij hun hele huwelijk al over doen. Ze sleuren hen regelrecht met hen de afgrond in. Echt, ik kan niet beschrijven hoe ontzettend mooi, fascinerend, sterk en indrukwekkend ik deze film vind. Absolute aanrader!!!!!

Eén van de eerste naoorlogse films die profiteerde van het afschaffen van de Production Code in Hollywood en dus één van de eerste films waarin expliciet taalgebruik was toegestaan.

Expliciet taalgebruik uit de mond van Elizabeth Taylor. Ik hou van Elizabeth Taylor. Ze heeft alles wat goed en slecht is aan Hollywood; drama, klasse, aanstellerij, glamour, kitsch. En hoewel velen daar anders over denken, de Elizabeth Taylor van de jaren 50 en 60 is één van de mooiste actrices ooit. Echt in al haar namaak, en namaak in al haar echtheid.

In Virginia Woolf geeft ze zich volledig, haalt ze alles uit de kast en is er eigenlijk geen sprake van acteren, maar van een performance. Doordrenkt en zinderend van emotie, pathos en pure liefde voor de camera en het publiek. Geen moment realistisch, maar volledig overtuigend vult ze de film en het scherm. Letterlijk schreeuwend, zuchtend, hijgend, kermend, en huilend met een stortvloed aan snoeiharde, bijtende, pijnlijke teksten en figuurlijk met een van pijn, afgrijnzen, verdriet, plezier, sadisme vertrokken gezicht. Bloedstollende performance van een bloedmooie vrouw…

Bijna jammer dat ze dat doet in een film die mij verder niet echt aanspreekt. Een toneelverfilming over nare mensen die met behulp van (veel) drank een tot de nok toe gevulde psychologische gifbeker wegklokken kan me maar tot zekere hoogte boeien.

Is dat positief of negatief?

Positief, wat dacht je. Als zelfs de pannen van hun plaats komen uit louter ongeloof...

Klinkt logisch

Tja, hier zat ik dus niet op te wachten.

Irritante personages, vreselijk overacting en lelijk gefilmd. Erg saaie aankleding en misschien wel de meest vervelende dialogen die ik ooit heb moeten aanhoren. Cynisme kan leuk zijn, dit was echt . Geen pluspunten.

0.5*