Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966)

Had toch iets meer van deze film verwacht. Kan best begrijpen waarom dit zo'n klassieker is, maar voor mij deed ie niet zo veel als ik gehoopt had. Tuurlijk, erg sterk geacteerd, mooi hoe je door het geruzie steeds meer te weten komt over het verleden van de personages, maar ik vond het iets te veel geouwehoer ruim 2 uur lang. Zag De Grote Onthulling van het eind ook al 2 uur van tevoren aankomen...

3 sterren

Ik vond Taylor minstens even sterk als de rest van de acteurs en zie niets ondergeschikts aan haar rol.

Haat en liefde liggen dicht bij elkaar om maar eens een cliché van stal te trekken. Een film over de drang om te vernietigen wat je liefhebt, je negatieve emoties te projecteren op anderen.

Oudere Hollywood-klassiekers bevatten wel vaker zwartkomische, vinnige en spitse dialogen. Deze film is bijna de overtreffende trap daarvan. Vaak buitengewoon grappig, soms ongemakkelijk, maar constant een trieste ondertoon. Typische acteurs/dialogenfilm en een van de betere daarin. Wat een indrukwekkende rollen. Nichols weet een film van het toneelstuk te maken.

Natuurlijk zie je het einde van ver aankomen, maar dat doet niks af aan de film.

I swear to God George, if you even existed I'd divorce you

4.0*

Geweldige karakterstudie van 4 personen die elkaar steeds verder in het nauw drijven. Elizabeth Taylor en Richard Burton spannen de kroon, met hun onderlinge geruzie. Dit mondt vaak uit in vele sarcastische reacties en venijnige acties.

Eigenlijk ontzettend veel gelachen om met name Taylor en Burton. Taylor in een wat destructieve rol en Burton met zijn pantservest aan in een sarcastische rol. Geweldig als Burton zegt tegen Taylor dat niet iedereen zo uitbundig lacht als een hyena. Waarop laatstgenoemde direct de bal weer terugkaatst.

Daar waar normale mensen hun gasten het naar het hof maken en alles netjes opruimen voordat men komt, gebeurt hier eigenlijk alles tegenovergesteld. En daar waar normaal veel harmonie heerst tussen echtparen als iemand op bezoek komt, krijgt het bezoek hier alles mee van de vete tussen 2 kibbelende kippen. Geen schaamte, geen grenzen.....Iedereen mag meegenieten, glazen aan de muren zijn overbodig. Wat leidt tot hilarische dialogen en taferelen, al helemaal als het bezoek, ook wat losser wordt. Zonder dat de film veel van locatie wisselt en de 1ste 40 minuten vrijwel zonder muziek.

Verder reuze interessant om te zien hoe de grenzen steeds verder vervaagden. Had Burton Martha al na luttele minuten voor zuipschuit uitgemaakt , dan was George met zijn gevolg vast snel vertrokken. Terwijl hij later gehoorzaam opvolgde wat hem werd beveeld. Hij liet nu zijn vrouw beledigen en volgde een order op.

Geweldige film, die heel even wat inzakt als de mannen buiten een onderonsje hebben. Verder absoluut zijn klassiekerstatus waardig! En hulde voor de prima acteerprestaties, die voortvloeien uit apart taalgebruik vol van accenten en het wat voorspelbare maar prachtige einde Who `s Afraid of Virginia Woolf? I Am! 4*

Sterke film. Ik ga de films uit de periode eind-jaren 60 steeds beter vinden. Vooral ook omdat die films psychologisch veel dichter bij het hedendaagse beeld passen, dan de jaren hiervoor. Ook deze film is heel sterk. Onmiskenbaar een toneelstuk, maar dan wel eentje die in film ook uitstekend werkt. Ik ben altijd een fan van films die zich in een beperkt aantal locaties in een kleine tijd afspelen. Doordat alles zich zo razendsnel elkaar opvolgt, en de personages lichtelijk aangeschoten zijn, worden de gespreken en situaties nooit ongeloofwaardig.

Heel goed acteerwerk van allevier. Echte hoge score blijft vooral uit doordat het iets teveel van hetzelfde is, waardoor het steeds nogal hetzelfde blijft. Dikke 3,5*

Een echte klassieker, en zelfs een stuk scherper dan bijvoorbeeld The Graduate. Van begin tot einde heb ik ademloos gekeken naar de ontwikkelingen. Net als de film een achtbaan van emoties is, ontstaat dat gevoel ook bij de kijker. Helaas zijn films als deze zeldzaam.

Lieve mensen zeg, *wat* een film!

Scherp, bijtend, hard en meedogenloos, gelardeerd met verrukkelijke oneliners, en bovenal intriest. Een pijnlijke blik in het leven van een schijnbaar liefdeloos echtpaar... totdat de waarheid boven tafel komt.

De dames wonnen overigens beide een oscar, voor de heren bleef het bij een nominatie. Terwijl ik vooral Burton vind uitblinken, de wegen van de Academy zijn soms ondoorgrondelijk...

Ik durf het bijna niet aan maar geef toch maar mijn 21e 5*, want ik ben zeer, zeer onder de indruk.

Dat vond ik denk ik ook het mooiste aan het script, dat een stel dat niets dan haat en afschuw voor elkaar lijken te voelen, maar uiteindelijk een hechtere en liefdevollere band hebben dan ik ooit van deze karakters had kunnen verwachten. Burton's acteerprestatie is ongelofelijk en imo het beste van de vier acteurs. Enige die ik soms iets buiten de boot vind vallen is oscar winnares Sandy Dennis, maar meer door het ziekelijk hoge niveau van haar tegenspelers, ook de minst ontwikkelde rol...
Ongekend veel vette scenes en prachtige dia- en monologen. De kritiek op de personages van Nick & Honey vind ik onterecht, keep in mind dat George en Martha de dochter en schoonzoon zijn van zijn baas en ze geen slechte indruk willen maken.


Precies hetzelfde, na meerdere kijkbeurten maakte het cynisme en de zwartgalligheid steeds meer plaats voor een grote hoeveelheid humor en zelfs liefde. Maar de bittere overtoon van de film, in combinatie met de scherpe donkere humor, maken de psychologische oorlog tussen beide, tot op het eind intrigerend en zelfs vaak onheilspellend. In mijn beleving was het kind verzonnen omdat ze geen kinderen kon krijgen, net zoals George zijn verleden vervormt, om het heden draaglijker te maken. Imo daarom uiteindelijk toch een mooi verhaal over verwerking van pijn, tekortkomingen, teleurstellingen en frustraties, juist omdat de gebeurtenissen zelf niet de focus zijn, maar de veel latere nasleep ervan.

Beste toneelstuk en acteer-film die ik ken, nog steeds absoluut top10 materiaal, al tig keer gezien, een van de weinige films die me altijd opnieuw weet mee te slepen, gewoon subliem -> 5*

Good, better, best, bested!

*hum*

Stevig staaltje filmtoneel. Je hoeft helemaal niks van de achtergrond te kennen, je ziet gewoon aan alles dat dit werk rechtstreeks van een toneelpodium afkomt.

Visueel uit zich dat vooral in oersaaie decors en weinig afwisseling. Grappig moment in het begin van de film waar het koppel de trap oploopt en je eigenlijk bijna het doek ziet dichtschuiven, waarbij de volgende scene zit in de slaapkamer afspeelt.

Maar ook aan de dialogen kan je merken dat dit van een toneel afkomt. Is vast erg lang aan gesleuteld, aangezien uit elke zin het cynisme druipt.

Jammer dan dat ik het nooit of nergens hard, pijnlijk of om eens een wat moderner woord te gebruiken: "pwned" vond overkomen. Mag je toch wel verwachten van een film die uitpuilt van het cynisme. Het over en weer gepingpong was geforceerd en ingestudeerd. Misschien dat het daar wat mee te maken had.

In ieder geval lag het ook aan de acteurs die wat mij betreft niks klaarspelen als dronkemanspraat lallende personages. Toegegeven ook één van de moeilijkste rollen om te spelen, aangezien met al snel vervalt in vlakke clichés en wat gelispel, enkel Burton weet daar sporadisch aan te ontsnappen. De rest was vaak enorm ergerlijk, Taylor voorop. Een rasechte wanprestatie, heb mij de hele film aan haar geërgerd (als actrice dan, niet eens zozeer aan haar personage).

Twee uur wattig gelul en een einde waar plots de maskers afvallen. Ben dan ook verrast dat anderen dit zo hard vinden aankomen.

Mag verder ook nog wel de aanduiding "komedie" bij wat mij betreft, al vond ik ook dat deel absoluut niet geslaagd.

Vond het een uiterst zwakke film waarbij ik halverwege moeite had niet in slaap te sukkelen. Matte dialogen bij een praatfilm zijn nefast, ook verder was er buiten de eerste minuten eigenlijk helemaal niks te beleven.

0.5*

Tja, hier zat ik dus niet op te wachten.

Irritante personages, vreselijk overacting en lelijk gefilmd. Erg saaie aankleding en misschien wel de meest vervelende dialogen die ik ooit heb moeten aanhoren. Cynisme kan leuk zijn, dit was echt . Geen pluspunten.

0.5*

Intrigerend debuut van Mike Nichols over vier ladderzatte volwassenen, die elkaar uitdagen, voor schut zetten en zich verbaal nogal luidkeels uiten. Volgens mij was dit baanbrekend voor die tijd en is het nu nog steeds prettig om te zien. De film vraagt wel veel aandacht van de kijker, omdat het tempo er flink in zit. De dialogen vliegen om je oren!

Dit viel me me toch enigszins tegen. Het is een film waarin het verbale tempo soms moordend hoog is. De een probeert de ander iedere keer te overtreffen door nog weer bijdehandter of cynischer te zien en vaak gaat dat gepaard met veel lawaai en een hoop geschreeuw.

Toegegeven er zitten best wel aardige dialogen tussen, maar het constante geschreeuw ging me op een gegeven moment wel enigszins tegenstaan. Richard Burton was wel aardig goed, Taylor vond ik niet echt geweldig, al komt dat ook wel een beetje, omdat ze gewoon een zeer vervelend stemgeluid heeft.

Het veel geroemde einde zag ik hier al een tijdje aankomen en deed me niet echt wat. Het was mij op een gegeven moment ook allemaal een beetje teveel van hetzelfde, al moet ik zeggen dat de film dankzij de som dus wel aardige dialogen tot het einde nog wel onderhoudend was. Een topper zie ik er echter zeker niet in, daarvoor is het wat mij betreft niet bijzonder genoeg.

2,5*

Sterk drama die vooral een masterclass scenarioschrijven en acteren biedt. Het is dan ook een film waarbij de theaterafkomst makkelijk te herleiden valt, maar door goede zwart-wit cinematografie en close-upts redt Nichols zich daaruit. En dan is het vooral genieten van de schitterende, cynische dialogen die zo goed als allemaal doel raken. Dat de dialogen uitgesproken worden door acteurs in topvorm speelt daarbij een belangrijke rol. Toegegeven, Sandy Dennis kon wat mij betreft niet helemaal mee met haar drie tegenspelers, maar gelukkig krijgt ze ook de minste aandacht. Het is niet moeilijk te zien waarom Elizabeth Taylor dit als haar eigen beste rol zag en het is dan des te indrukwekkender dat Richard Burton nog meer de show steelt. Burton en Taylor spelen een boeiend koppel en ondanks dat ze steeds extreem moeten reageren blijven ze op een theatrale manier geloofwaardig. Ik heb weinig op deze film aan te merken, hoogstens dat het soms te lang doorgaat en daarin te weinig afwisseling biedt.

4*

Dit is een magnificiek toneelstuk met knappe dialogen. Geen wonder dat het de kans kreeg om verfilmd te worden. Al had ik dit meer iets voor de jaren '40 verwacht. Ook al is het verhaal tijdloos, toch verschoot ik dat het al uit 1966 kwam.

Zeker voor die tijd kan ik me voorstellen dat dit voor alle categorieën een Oscarnominatie kreeg. Of dat terecht is, zal wel deels aan de concurrentie liggen, nu zou het in elk geval zoveel prijzen niet meer halen vrees ik. Script en acteerwerk is wel dik verdiend. Maar of de vertaling naar het witte doek gelukt is weet ik niet. Het was wel interessant, maar voor een film had het toch wat meer gemogen. De regisseur schept wat sfeer met het zwart/wit beeld en een ietwat vlotte montage om de dialogen pittig te houden. Maar verder houdt hij het nogal braaf bij het origineel (het ziet er toch toneelmatig uit). Wat wel zal te wijten zijn omdat de film zeer kort na het toneelstuk verfilmd werd en men niet het risico wilde nemen om het vertrouwde publiek te verliezen voor er zekerheid was over nieuwe fans.

Who's afraid of Virginia Wolf is een zeer aangename film geworden met prachtige dialogen. Maar het blijft een toneelstuk dat de verschillende bedrijven duidelijk op elkaar doet volgen met op het einde een epiloog. Als film mag het toch wat meer zijn, zeker als je de kijker dik 2 uur wil vasthouden.

Het verhaal sprak me op voorhand al niet echt aan, maar ik besloot de film toch maar een kans te geven aangezien het toch een klassieker is.

Ik ben nu wel blij dat ik de film eens gezien heb, maar dat is zeker niet te danken aan de film zelf. De film zelf is gewoon enorm langdradig: er wordt eigenlijk 2 uur ruzie gemaakt, zonder dat het ergens boeiend wordt. Ook de clue op het einde sloeg niet meteen in als een bom, integendeel. Er wordt natuurlijk niet slecht geacteerd (vooral Richard Burton vond ik goed op dreef zijn), maar dat kan een saaie film niet redden.

Deze film die ik na pakweg 15 jaar weer eens bekeken heb blijf ik de beste toneelstuk verfilming vinden die ooit gemaakt is. Het ruziënd echtpaar Burton en Taylor spelen de sterren van de hemel in deze bewerking van het toneelstuk van Edward Elbee. Het is niet alleen het geweldige acteren wat deze film zo goed maakt maar ook het uitstekende verhaal. De kern van dit drama is dat Martha (Elizabeth Burton) niet kan verkroppen dat het huwelijk met George (Richard Burton) kinderloos is en omdat te verdringen maakte zij de buitenwereld alsmaar wijs dat zij een zoon hadden. De ontmaskering op het einde door George in het bijzijn van de twee bezoekers is grandioos.
Het enigste nadeel van de film vind ik dat hij te lang duurde. Eigenlijk is 1½ uur meer dan genoeg voor een toneelbewerking. De scène in het restaurant vond ik nogal overbodig en had voor mij best weggelaten mogen worden..

4,5* Ongewijzigd

Blown away door het fantastische acteerwerk van alle vier de hoofdrolspelers, de ijzersterke en gecompliceerde dialogen en de prachtige, sterke vertelstrcuctuur die je continue geboeit houdt. Ongelooflijk intrigerend.

Derde herziening!!

Het laatste grote toneelstuk....met Elizabeth Taylor en Richard Burton in de rol van hun leven.

Fantastisch mooi camera-werk.

Vergeet alle plaatselijke toneelgroep-opvoeringen...dit is de ultieme versie.

Meesterwerkje.

Wat te verwachten? Een verfilming van een beroemd toneelstuk en een omschrijving die weinig over inhoud zegt. Wat het uiteindelijk geworden is? Eén lange rits aan messcherpe dialogen, een vage grens tussen realiteit en spel en een einde dat opeens als in perspectief plaatst. Met name George (Richard Burton) was echt een weergaloos karakter. Het samenspel (of beter gezegd: tegenspel) met Martha (Elizabeth Taylor) mocht er zeker zijn. Honey vond ik maar een irritant karakter, vooral wanneer ze dronken was.

Steengoede film die ook na een tweede kijkbeurt als een huis blijft staan.

En of dit goed in de smaak viel bij mij! Hoe zwartgalliger, melancholischer en chaotischer een film is, hoe liever ik het heb. En laat deze nu echt een superlatief zijn in dit alles! Bij de ontknoping is het alsof je onder een waterval van negatieve emoties staat.

Een andere belangrijke zaak die voor mij het niveau van 'een film' de hoogte in tilt is het overvloedig gebruik van heerlijke one-liners, verwerkt in sterke dialogen. En deze film is één groot dialoog, waarbij de karakters mekaar constant (proberen te) overtreffen.

Da’s natuurlijk één ding. Je moet als regisseurs ook acteurs hebben die het allemaal overtuigend kunnen brengen. Maar dat is in deze film echt geen probleem: het acteerwerk is echt subliem.

Taylor kreeg terecht een Oscar voor deze wereldprestatie, maar stiekem vind ik het Burton nóg beter doen. Zelden acteurs gezien die nog dieper in hun rol opgingen en nog overtuigender over kwamen.

Misschien heeft het er iets met te maken dat Burton en Taylor in het echte leven ook getrouwd waren? (Later, na haar scheiding, verklaarde Taylor dat koppels nooit zouden mogen meespelen in deze film).

Ondanks het feit dat er eigenlijk 2 uur aan een stuk geleuterd wordt, verveeld deze film op geen moment. Meer nog: er gebeurt meer in deze film dan in de doorsnee actiefilm. Alsof een trein over je heen raast.

Je zit van het begin af aan op het puntje van je stoel. Een aanloop die uren duurt is er niet: na amper enkele minuten wordt je al verscheurd.

Ik ben bovendien echt verbaasd dat deze film niet meer in de top 250 prijkt. Want dit is echt goed spul!

Een dikke 4,5*

Lag al jaren op de stapel, maar vanwege de dood van Nichols nu eindelijk gezien. Briljante acteerprestaties in de beste ruziefilm ooit. Geweldige dialogen en Nichols maakt het door zijn cameraman effectieve cameraposities (met perfecte close-ups of juist slim de gezichtsuitdrukkingen van meerdere toehoorders tegelijk tonen) in te laten nemen, af. 4 dikke sterren.

Truth or fiction in een gepromoveerd toneelstuk. Totale oorlog. Verbaal vooral en dat met een spervuur aan vlijmscherpe, vinnige dialogen. Lekker vitten, elkaar het leven zo zuur mogelijk proberen te maken, spelletjes die het bloed onder ieders nagels vandaan halen en gaandeweg komen er vanzelf waarheden boven tafel die het daglicht eigenlijk niet kunnen verdragen.

Ingrediënten waar ik absoluut iets mee kan. Een soort flipperkast van emoties en rake opmerkingen van te theatrale aard, maar met name Burton en Taylor vuren ze af als snerende kogels die op grappige en tragische wijze inslaan. Nichols last een paar adempauzes in, verder is er altijd wel iemand vlammend aan het woord en staat z'n praatfilm op volle kracht vooruit.

Dat geeft het z'n broodnodige vitaliteit, maar wordt op den duur ook z'n handicap. Je loopt het risico suf te worden geluld en dat lukt ergens onderweg dan ook. Dan gaan de finesses meer en meer verloren in een brei van woorden en kan ik uiteindelijk ook niet meer zoveel met wat er daadwerkelijk speelt tussen George en Martha. Veel impact heeft de onthulling dan ook niet.

Klassieker die ik toch nog in mijn collectie moest hebben. Maar misschien toch niet helemaal mijn ding.

Wat er positief aan is: het spel. Namelijk ronduit geweldig. Met name Burton, en in het kielzog gevolgd door Taylor stelen de show. Geweldig. Door hun blijf je geboeid kijken. Maar ook het verhaal is prima en laat je erg meeleven.

Toch ligt het tempo misschien net ietsje te laag. Vooral het stuk waar Burton naar buiten gaan met die gozer was moeilijk door te komen. Maar de rest van de film maakt veel goed.

Gaat vast nog een herziening komen, met kans op verhoging.

Machtig, wat een film. Veel te lang gewacht om deze klassieker te zien natuurlijk. Maar ik heb genoten. Wat een scenario, wat een dialogen en wat een intens acteerwerk. Diep, scherp, cynisch en keihard tot op 't bot. Werkelijk wat een woorden, zinnen en streken gebruikt dit stel om elkaar helemaal kapot te maken.

Heer-lijk. Ja ik vind dit toch wel knap hoor. Zowel van de acteurs, als Nichols en de scriptschrijver. Allemaal puik werk afgeleverd hier. De film kent een heerlijk tempo, maar dat komt natuurlijk door het vlijmscherp en rap geschreven geheel. Jammer dat de film wat inzakt na / tijdens de scene in het cafe. Verder echt een meesterlijke prent dit. Vond het onderonsje van de mannen buiten ook prachtig.

Alhoewel ik nog lang niet al mijn klassiekers ken, wil ik bij dezen een permanente plek in de top 10 acteerprestaties aller tijden voor Richard Burton reserveren. Het is immers Burton die de getormenteerde ziel hoogstpersoonlijk een gezicht geeft. Zijn personage George is een allesbehalve oppervlakkig persoon die echter door samenloop van omstandigheden nooit tot volle wasdom is gekomen. De gesuggereerde ongelukkige jeugd en zijn getroebleerde huwelijk hebben van hem een ondergesneeuwde geschiedenisleraar aan de lokale alma mater gemaakt. Dat heeft geleid tot het pijnlijke gevolg dat hij al zijn retorische en literaire talenten (want wat kan de man praten!) en belegen kennis (hij dreunt moeiteloos Latijnse verzen op) alleen nog maar kan verpakken in sneren naar zijn vrouw.

Hoewel ik normaliter groteske allegorieën naar brede thema's schuw, zien we hier inderdaad het faliekante mislukken van de American Dream, waar capaciteiten onbenut zijn gebleven en het huiselijke geluk verscheurd is. In plaats van dat meritocratische beginselen de toon zetten, bepalen aristocratische voordelen en nepotisme je maatschappelijk slagen in deze enggeestige countryside. Martha's pa is namelijk een hoge piet op de plaatselijke universiteit en via diens scepter had schoonzoon George uiteindelijk op het pluche moeten belanden. Althans, in de ogen van Martha, bij wie sociaal bewustzijn met de paplepel ingegoten is. Dat dit niet gelukt is wijt Matha aan het feit dat George een zwakkeling is die niet op zijn strepen durft te staan. Dat is ten delen wellicht waar, maar anderzijds zien we in de persoon van George iemand die academische schijnvertoningen en aristocratische kontenlikkerij mijdt. Zoiets heet integriteit. Dat de mannelijke gast, Nick, van het echtpaar, de coming man aan de universiteit, een identiteitsloos figuur zonder waarlijk talent, wel spoedig hoge ogen zal gaan gooien aan de academie (daar hij zich bedreven in paaien toont), zegt des te meer over maatschappijvorm waarin George zich tegen wil en dank in bevindt.

Deze tragiek is, naast natuurlijk de hoofdlijn van het verhaal - een echtpaar dat tot hun grote grieven nooit kinderen heeft kunnen krijgen - voedingsbodem voor het uitgeholde huwelijk tussen George en Martha. Martha is ongetwijfeld getrouwd met George vanwege de hoge verwachtingen die ze aan zijn talent koppelde, maar het uitblijven van het inlossen daarvan op zijn conto schrijft. Waarom blijft ze dan in godsnaam bij hem, vraag je je af. Nou, omdat er geen alternatief is. Ze maakt een kort uitstapje door met de jonge Nick het bed in te duiken, maar komt aanstonds tot de conclusie dat zo'n bleu figuur haar verlangens- in meerdere opzichten- niet in de verste verte kan bevredigen. George haalt tenminste nog enige vitaliteit bij haar naar boven, zij het op een uiterst kwaadaardige manier. Oh, en ze houdt, ondanks alles, verschrikkelijk veel van hem.

Blijft ook bij een 2de kijkbeurt moeiteloos overeind staan, niet alleen door het heerlijke acteer geweld tussen de 4 hoofdrolspelers maar ook door een zeer sterke sfeer als of je er als kijker zelf bij bent! Je moet helaas wel voor je eigen drank zorgen!

Een film vol met briljante dialogen en maar een paar filmlocaties, acteurs die het volle uit zichzelf kunnen geven en hier ook dankbaar gebruik van maken.

Burton & Taylor zijn vanzelfsprekend de ruggengraat van deze film, maar hun tegenspelers zijn ook een goede match!

Een film die nog best een half uurtje langer had mogen duren, het einde voelt namelijk toch een tikkeltje te snel.

4 sterren blijven zeker 4 sterren!

Edward Albee schreef zijn beroemde stuk 'Who's Afrsaid Of Virginia Woolf?' in 1962 en de impact ervan was dusdanig dat reeds vier jaar later een verfilmde versie verscheen. Regisseur Mike Nichols had een theaterachtergrond maar een aanleg om ook op de filmset uit te blinken. Hij doet dat met veel respect voor de acteurs zonder er verfilmd toneel van te maken. En de acteurs dat zijn Burton & Taylor, society-koppel bij uitstek en beide toppers in hun vak. Het met veel, heel veel alcohol doordrenkte verhaal geeft hen beide de mogelijkheid te schitteren en mondt uiteindelijk uit in een breakdown waarachter je in plaats van de eind-titelkaart eerder een pay-off van SIRE verwacht: Drank maakt meer kapot dan je lief is. Proost!

Toch vooral saai en uiteindelijk ook met een wat teleurstellend einde. Het acteren is wel sterk, maar de film biedt mij niet erg meer dan dat een toneelstuk dat zou doen. Ik ben verscheidene keren in slaap gesukkeld en dat pleit niet voor de film.

Geweldige film over een kibbelend echtpaar die laat in de avond nog bezoek krijgen van een jonger echtpaar. Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk. De gemoederen lopen op een geloofwaardige manier op tijdens het verloop van de avond. Scherpe dialogen met een dunne lijn tussen liefde en haat. Mooi camerawerk en Elizabeth Taylor en Richard Burton geven hier een masterclass (dronken) acteren.

Het grove taalgebruik en de gewaagde inhoud zorgden destijds voor ophef. De personages vloeken, schelden en praten door elkaar heen. Ze maken intellectuele grapjes. George beweert dat z’n jeugd tijdens de Punische oorlogen plaatsvond. Die titel is de dronkenmansversie van Who’s Afraid of the Big Bad Wolf? uit Three Little Pigs (1933). Omdat ze echter geen toestemming kregen van Disney, zingen ze het op de melodie van Five Little Ducks. Het citaat "What a dump!" komt uit Beyond the Forest (1949).

Er is eenheid van tijd, plaats en handeling. Het duurt slechts één nacht, maar we komen veel te weten over het verleden van de personages. George wordt door zichzelf en door z’n vrouw als een mislukkeling gezien, omdat hij “slechts” gastprofessor is aan een kleine universiteit. De twee koppels lijken deels op elkaar. Ze bestaan allebei uit een professor en een huisvrouw, en ze drinken te veel. Tegelijk zijn ze elkaars tegendeel. Martha kan geen kinderen krijgen, dus heeft ze zichzelf een ingebeelde zoon geschonken. Honey kan wel kinderen krijgen, maar heeft abortus gepleegd. Haar echtgenoot Nick heeft ze wijsgemaakt dat het een hysterische zwangerschap was. Voor beide koppels komt het erop aan zich niet langer aan leugens vast te klampen, maar de waarheid onder ogen te zien.

Richard Burton speelt zeer natuurlijk, alsof hij de tekst ter plaatse uit z’n mouw schudt. Liz Taylor heeft een verwilderde haardos en kwam vijftien kilo aan om ouder te lijken. In het toneelstuk is Martha tweeënvijftig, George zesenveertig en hun ingebeelde zoon bijna eenentwintig. Ze blijven vrij dicht bij de tekst van Edward Albee, maar ook visueel zit er voldoende variatie in.

Zo één van die klassiekers die ik dringend van mijn verlanglijstje moest schrappen. Niet bepaald een film voor iedereen weggelegd als je houdt van wat meer actie en spektakel. Nochtans bevat de film meer dan genoeg spektakel, verbaal spektakel wel te verstaan. De film beslaat ruim twee uur lang dialogen die elkaar in een hoog tempo opvolgen, maar eigenlijk nimmer stilvallen.

Hierbij valt vooral het gekissebis tussen Martha en George op. Wat een geweldige performance en wisselwerking was dit tussen Richard Burton en Elizabeth Taylor! Acteerwerk van de bovenste plank en alleen daarom is deze film uitermate geslaagd. Dat geruzie was best grappig bij momenten met die cynische en gevatte replieken van de ene of andere partij. Het uitgenodigde koppel stond erbij en keek ernaar, verstomd in welk circus ze waren terecht gekomen.

Vreemd wel dat ze toch zo laat werden uitgenodigd, langs kwamen en ondanks het feit dat ze meermaals konden én waren opgestapt, stonden ze even later miraculeus toch weer voor de deur. Naarmate de film vordert krijg je meer en meer de indruk dat de inhoudelijke gesprekken zouden leiden naar een climax. Het plot wordt ook mysterieuzer (geheimdoenerij rond de zoon) en psychologisch. Weinig sympathieke mensen trouwens die George en Martha. De één gevat, berekend, hyperintelligent, maar ook eigenwijs en gemeen. Hij wist heel goed waarmee hij bezig was. Zij leek me eerder impulsiever, emotioneler en gemeen wegens de (drank)omstandigheden. Fijn!

Jaren geleden heb ik hiervan een theaterversie gezien en nu was het dan eindelijk de beurt aan de beroemde film. Terecht een klassieker lijkt mij. Het heeft de hoge verwachtingen helemaal kunnen inlossen. Dankzij de prima acteerprestaties want daar drijft deze film helemaal op. Liz Taylor heeft me dan toch verbaasd in positieve zin hoe ze een sensibele dronkelap neerzet. Top. Ook Richard Burton is top. De twee anderen zijn meer dan goed. Het is een echte praatfilm natuurlijk waarbij de regie en fotografie perfect inspelen op de sleutelmomenten. De close-ups onderlijnen bepaalde stukken. De keuze voor b&w draagt bij aan de onderliggende sombere sfeer. Dit doet me ook denken aan de eigenzinnige impro cinema die John Cassavetes in die jaren bracht. Maar dit is dan wel een volbloed Hollywoodproductie, die inzet op een real life play. En met groot succes.

Arme Virginia Woolf. Haar romans zijn natuurlijk alles behalve vergeten en haar invloed op de hedendaagse literatuur laat zich nog altijd gelden, maar de titel van deze film - of eigenlijk van het toneelstuk - is bekender dan de titels van haar romans.

Maar het had ook een flutstuk geweest kunnen zijn, dus wat dat betreft komt ze goed weg. Ik had het stuk gek genoeg nooit gezien en had zelfs niet werkelijk een idee wat ik kon verwachten. Het was een aangename verrassing. Wat een geweldige acteursfilm is dit. Geweldige dialogen, die soms intens invoelbaar zijn en op andere momenten heerlijk verwarrend. De 131 minuten vlogen voorbij. Puur genieten. Ik ga hem graag nog eens bekijken, maar dan in het theater. Groetjes!

Bij deze heb Ik Who's Afraid of Virginia Woolf? nog eens herbekeken en ook nu heb ik met plezier naar het geruzie tussen Martha, George en hun gasten gekeken. Het is best leuk om af en toe eens een film te zien waar de acteurs de film voor de volle 100% moeten dragen. Vooral Elizabeth Taylor en Richard Burton zijn erg indrukwekkend, Sandy Dennis vond ik dan net wat minder in haar rol als Honey.

De dialogen worden erg pittig gebracht en vooral de scène in het café springt erboven uit (misschien omdat verandering van locatie de film ook wel deugd deed). In het begin was het mysterie rond 'de zoon' nog best interessant, maar al snel is het wel duidelijk dat hij verzonnen is en het einde is dan ook geen verrassing als de onthulling volgt. Soit, erg storend is dat niet, maar de reden waarom deze film voor mij niet meer dan 3.5* haalt, is puur omdat de inhoud van de dialogen vaak herhalend waren en mij niet altijd even hard konden boeien.

3.5*