Girl (2018)

Verbluffend debuut dat ontroert, beroert en recht in het hart binnenkomt. In Girl speelt Victor Polster de rol van Lara, een 15-jarig transgendermeisje dat is geboren in het lichaam van een jongen. We zien Lara afzien bij balletlessen, liefkozend met haar broertje, ambivalent in het contact met haar vader, ongeduldig bij de arts en ongemakkelijk bij een soort maatschappelijk werker die haar emotioneel begeleidt bij de transformatie van jongen naar meisje. Een bijzondere coming of age film maar dan gecompliceerder: is de puberteit al een ingewikkelde levensfase, dan komt daar in dit geval nog de sekseverandering bij.

Victor Polster weet Lara voortreffelijk neer te zetten als een gevoelig, introvert meisje met een torenhoge ambitie om uit te blinken als ballerina en daarbij beschikt over een bijna pijnlijk doorzettingsvermogen. Een meisje ook voor wie de transformatie van jongen naar meisje niet snel genoeg kan gaan en die, zoals vrijwel alle pubers, gebukt gaat onder onzekerheden over haar lichaam, die in dit geval nog eens worden versterkt door de sekseverandering. Het is ongelooflijk knap hoe Victor Polster volstrekt geloofwaardig inhoud weet te geven aan de rol van Lara. Een zowel fysieke als emotionele krachttoer van jewelste, die, in een rechtvaardige wereld, niet onopgemerkt zou mogen blijven bij The Academy of Motion Picture Arts and Sciences.

Debuterend regisseur Lukas Dhont imponeert met Girl en vermijdt knap de valkuil van het alles willen uitleggen alsook de geijkte clichés. De filmt toont, met een bijna grenzeloze compassie en precisie, de obstakels die een transgendermeisje tegenkomt, maar is daarnaast ook gewoon een heel mooie film over opgroeien in de puberteit. De prachtige (klassieke) score van Valentin Hadjadj is overigens ook treffend gekozen. Temeer omdat het hier, zoals gezegd, een debuut betreft, rond ik de score naar boven af en kom ik uit op 5*. Niet te missen, dit kleine meesterwerk.

Goed acteerwerk, maar voor de rest pure 'what you see is what you get' cinema. Iedereen die het afgelopen decennium een drietal filmfestivals bezocht, kan zich de mise en scène zo inbeelden: pseudo-naturalistische stijl à la Dardenne, ingecalculeerde stiltes, onderkoelde sfeer, het obligate open einde dat 'geen antwoorden, maar slechts een impressie wil geven' en - eigen aan de Vlaamse film - natuurlijk een ruziescène waar personages al worstelend en knuffelend op de vloer terechtkomen. Net of wij Belgen zo een fysiek volkje zijn.

Een gezin zonder moeder. Lees: een gezin zonder vrouw.
De oudste zoon wil dat gemis opvullen. Wil moeder worden. Vrouw.

Alleen gaat dat niet van vandaag op morgen. Er moet een proces doorlopen worden. Een proces dat bovendien geen garanties geeft. Want met pillen en operaties kan men alleen accentueren wat er vandaag al is: een vrouwelijke identiteit. En dan is de vraag: bezit Lara alias Victor die identiteit, of leeft ze vanuit een fixatie op haar tekort – haar gebrek dat eigenlijk een teveel is, een overbodig derde been, een overtollig man-zijn – meer dan dat ze drijft op wat ze diep vanbinnen voelt?

Cinematografisch zit ‘Girl’ volgestouwd met spiegels. Overal is er het kijken – de blik van Lara die zichzelf ziet zoals een ander haar zou kunnen zien (maar uiteraard niet ziet, want haar kijken is gekleurd, het is een zelfafwijzend kijken). Ze heeft bijna geen taal en misschien al even weinig introspectie, of beter: haar introspectie wordt integraal gevoed vanuit een gerichtheid op het ‘extra’, het buiten, de buitenwereld, waarin ze overal bewijzen voor haar verwerpelijkheid leest. Bij haar is vanbinnen vanbuiten. Of meer precies: wat zij van die buitenwereld maakt, met name een spiegelpaleis waarin haar tekort zich voortdurend uitvergroot.

Ze wil naar een dansschool, ballerina worden. Exact: nergens anders zijn meisjes zo meisjesachtig als ginder. Onverstandig, want gender zit in het DNA van die kunstvorm: er zijn mannenrollen, er zijn vrouwenrollen – er is geen tussenvorm. Haar transgressie van de artificiële wetmatigheden van het genre krijgt onderweg zowel een fysieke vertaling (wonden, pijn, een lichaam dat langs alle kanten protesteert) als een psychische (vriendinnen die in een mum van tijd in feeksen kunnen veranderen). Tot ze doet wat niemand eerst voor mogelijk hield: ze geeft toe aan wat ze al langer voelt – dat het niet meer gaat.

Ze spreekt – eindelijk.

En wat de vader op dit cruciale moment? Hij luistert niet. Hij verzint een verhaal dat haar keuzes vergoeilijkt. Ah, met broertje komt het wel goed. Ah, ik kan net zo goed elders voor taxichauffeur doorgaan. Ah, jij zit op de beste dansschool van het land. Hij trekt een façade op daar waar zij een kreet slaakt om geholpen te worden. En dit, dames en heren, is de ultieme menselijkheid: een onvermogen om er voor elkaar te zijn zoals we zouden moeten zijn, zoals we zouden willen zijn. Dat fundamenteel talige en wie weet zelfs elementair sociale tekort (we zitten opgesloten in ons zelf, we construeren een coherent en consistent verhaal rondom de keuzes die we meestal willekeurig maken) is, ondanks al onze goede bedoelingen, de oorsprong van het diepste lijden.

Wat volgt, is een fatum dat zich vanaf de eerste seconden van de film reeds aandient – doem die zich achter een onheilspellende glimlach verbergt. En dan, als voorlaatste tableau: alweer een beeld van Lara die zichzelf ziet in een spiegel, deze keer van een ziekenhuis. Gebroken. Gewond. Kunnen de scherven nog gelijmd worden?

‘Girl’ is geen traditionele film waarvan de plot van punt A naar B naar C laveert, om eindelijk tot conclusie D te komen. ‘Girl’ staat stil. Zoals de psyche van Victor/Lara in zekere zin stil staat. Regisseur Lukas Dhont toont dat stilstaan overigens hoogst dynamisch, met name via herhalende sequensen. Een scène thuis, een scène op de balletschool, een scène in de auto...en van voren af aan, opnieuw, en opnieuw, en opnieuw. Als een danser, op zoek naar de onbereikbaarheid, naar wat niet is, niet kan zijn: perfectie.

Gechoreografeerd in tollende bewegingen is ‘Girl’ evengoed een beweging: een neerwaartse spiraal, die almaar sneller wentelt vooraleer de fatale val zich aandient. Een val die in de sterren geschreven staat, en toch als een donderslag uit diezelfde met sterren bezaaide hemel weerklinkt.

Kort en goed: grote cinema, dit. Far beyond het cliché van de Vlaamse film. Magistraal neergezet, intens gefilmd, visueel tegelijk teder en hardvochtig – kom op, heeft u zich nog steeds niet naar de dichtstbijzijnde bioscoop gerept?
En weet je wat, Amerika, hardvochtig continent? Zet die Oscar maar al klaar!

4*

"Alles wat je dan zult zijn, ben je nu al", vertrouwt een arts de 15-jarige Lara toe. In Girl is de hartverwarmende realiteit soms een woordendeken van acceptatie. Maar ze is ook een decor voor de angst en twijfel die een gendertransformatie met zich mee kan brengen. Hoe voel je je fysiek geborgen als je lichaam op reis is?

Het verbluffende debuut van de nog maar 27-jarige Vlaming Lukas Dhont vierde haar zegetocht in Cannes, waar een zegetocht langs latere festivals werd veiliggesteld via lyrische reviews en een staande ovatie bij de première. De lof is terecht, want de blik van Girl gaat voorbij het gekende conflict dat queerfilms nog zo vaak tekent: identiteit staat centraal, de reacties vanuit Lara’s omgeving rusten in de marge.

volledige recensie

Vanaf het moment dat ik van het bestaan van deze film wist, wist ik dat ik 'm wilde zien. Gisteren was het zover. In een zeer rustige zaal in het filmhuis heb ik deze prachtige film mogen aanschouwen. Ik ben geraakt, van top tot teen. Victor Polster speelt zo goed. Zo realistisch. Hij kruipt echt in de huid van Lara. Ook haar broertje en haar vader vind ik zo goed, en de rest van de cast idem dito. Het verhaal is kwetsbaar, vol elegante balletopnames. Helder beeld. Diepgaande film. Het geeft stof om over na te denken en te praten. Mijn complimenten! 5*

Intense film, bij vlagen erg naar en eigenlijk meer door het ballet dan door haar proces naar vrouw. Indrukwekkend debuut van de regisseur. Toch moet ik wel bekennen dat ik de film ook af en toe een beetje saai vond. Mede door het ballet, daar had ik na een tijdje wel een beetje genoeg van hetzelfde gezien. Maar heel sterk geacteerd. Wordt vooral over Victor Polster gesproken, wat begrijpelijk is, maar persoonlijk vond ik vooral de vader heel erg sterk spelen.

3.5*

Ik vind niet dat de film de hype (helemaal) waarmaakt.

Ik vond de film voor het grootste deel nogal saai. De film lijkt dan over twee zaken te gaan: Lara’s strijd om (met een enorme achterstand als oudere jongen) ballerina te worden en haar strijd om een meisje te worden zoals begeleid door een psycholoog en arts. Het ballerinadeel boeide me niet zo omdat het de clichés volgt van bijna elke Amerikaanse film: als je je maar genoeg inzet zul je slagen (The American Dream). Zoals in zo’n stereotype boksfilm de protagonist keer op keer tot pulp wordt geslagen maar niet opgeeft en uiteindelijk de top haalt, zo danst Lara haar lichaam tot pulp en tot bloedens toe, zo groot is haar doorzettingsvermogen waarmee ze ons respect moet afdwingen. Alsof je naar een sportfilm zit te kijken (niet mijn genre). Het transgenderdeel boeide me niet zo omdat het niets toevoegt aan wat elke documentaire over transgenders laat zien. Er wordt een soort ‘worden wie je bent’-filosofie gevolgd, zoals reeds Aristoteles leerde. Zo ook is Lara’s essentie (of 'identiteit') vrouw maar moet ze die essentie nog realiseren. Maar die filosofie moet je er zelf bij denken want de film gaat daar niet op in. Je verwacht drama doordat ze wordt gepest op school of zo, maar opvallend genoeg is haar hele omgeving extreem begripvol en ondersteunend. Dat is heel fijn (en waarschijnlijk ook realistisch want wij zijn allemaal heel tolerant en begripvol geworden) maar brengt ook bijzonder weinig drama in de film. Kortom, best wel een saaie film waarin eigenlijk niks opzienbarends gebeurt en je alleen maar de hele tijd naar een dansende transgender en bebloede voeten zit te kijken.

Maar de film doet ook iets goeds. Ondanks alle begrip en hulp blijft Lara fysiek een jongen en zeker als puber frustreert dat haar enorm. Sowieso is haar onzekerheid als puber heel herkenbaar voor iedereen die zelf puber is geweest: in wezen is haar leven niet anders dan die van elke andere puber. En is haar relatie met haar vader, die het goed bedoelt maar geen contact met Lara kan krijgen, ook heel herkenbaar want universeel (welke vader krijgt wel contact met zijn puberkind?). Voortbouwend op die puberemoties weet de film toch nog dramatisch (en positief) te eindigen waarbij het moeilijk is de ogen droog te houden. Juist het gewone van een bijzonder kind maakt de film de moeite waard.

Zo'n film waarbij ik vermoed dat hij bonuspunten krijgt vanwege het onderwerp.

De film is zeker de moeite waard, maar er zit ook veel herhaling in van heel veel balletscenes vooral,met steevast hetzelfde truukje; de camera krampachtig ingezoomd houden op de protagonist(e). Dat ging me een beetje de keel uithangen op den duur.

Het is wel gelukt het ongemak van Lara over te brengen. Alleen ze krijgt bijna iets .....onnatuurlijks over zich, door haar alleen in een handjevol typen situaties te tonen die vergelijkbaar verlopen.
De film had wel wat lucht kunnen gebruiken, in de vorm van een levendig personage als een soort getuige of zoiets...of juist een vileine tegenstander..... Dat de andere danseressen die altijd naakt met hem douchen, zijn geslacht willen zien, is niet persé gemeen. Je kunt het ook als een poging tot acceptatie zien.....
Voor een filmdebut prima gedaan.

Victor is als jongen geboren maar gaat al enige tijd als meisje met de naam Lara door het leven. Haar zestiende verjaardag is een belangrijk moment, want dat betekent dat ze eindelijk formeel het besluit kan nemen om een geslachtsoperatie te ondergaan. Ondertussen moet ze keihard werken om te slagen op een gerenommeerde dansacademie.

Victor Polster is volstrekt overtuigend in een rol die vereist dat hij vrijwel altijd in close-up wordt gefilmd. De gebruikte documentairestijl verhoogt het gevoel van realisme en de cinematografie van Frank van der Eeden is indrukwekkend, vooral tijdens de dansscènes. Het verhaal valt echter wat tegen: het is je als kijker al gauw duidelijk dat Lara zich fijn voelt als ze als meisje gezien en behandeld wordt, maar elke keer dat ze wordt geconfronteerd met het feit dat ze als jongen is geboren is ze doodongelukkig. Die momenten komen regelmatig en de vele (en onnodig lange) danssequenties onderstrepen dat Lukas Dhondt inhoudelijk eigenlijk niet zoveel te melden heeft. Het einde is bovendien een tikje banaal.

Elke tijd haar films, in de hoop dat het onderwerp bespreekbaar is. De filmwereld is ondanks haar creativiteit soms ook wel vrij conservatief. De strijd tussen nieuwe dingen maken en je meeslepen naar mooie herinneringen. Een film als 'Girl' had 10 jaar geleden nog niet gemaakt kunnen worden. Toch niet op de manier waarop Lukas Dhont deze film gemaakt heeft.

Ik kan moeilijk zeggen of dit voor transgenders een beeld is waarin zij zich kunnen vinden. Als er al zoiets zou bestaan als een 'transgendergemeenschap'. Elke persoon is tenslotte anders. Een thema als dit lonkt al snel naar de clichés. Een Hollywoodversie zou hier laten zien hoe Lara de vreemde eend is in haar omgeving, onbegrepen door de mensen om haar heen en zich steeds moeten verantwoorden. Dat is het totaal niet geworden. Lara zit in een leeftijd en situatie die sowieso al moeilijk is. Puberteit, geen moeder, verandering van school, en dan nog eens met zichzelf in de knoop.

De grote kunst in deze film is dat Lara centraal staat die met zichzelf in de knoop zit, ook al zijn de omstandigheden haar gunstig gezind. Haar vader en blijkbaar ook familie ziet Lara als Lara. En ook de school ziet haar als een gewone leerlinge die er geen probleem over maakt. De scène op het feestje is dan ook eerder de harde tienerwereld dan het viseren van een transgender. De grootste tegenstander waar Lara tegen bokst is zichzelf. En de onzekerheid dat het met zich meebrengt.

Het zal niet eenvoudig zijn voor transgenders, zelfs niet anno 2018. Als je ziet hoeveel werk er nog is tegen homofobie, is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Girl toont de transgender niet puur als een slachtoffer, maar als een persoon die net als velen van ons worstelt met identiteit. Mooi trouwens met de balletscènes. Misschien moeten we er niet meer achter zoeken dan een passionele interesse van Lara waar ze zich in kan verliezen om de rest van de wereld voor even af te sluiten. Maar Lara is duidelijk verbaal niet zo sterk door haar onzekerheid. En dan kan een kunstvorm als dans haar daar bij helpen. Omdat het een vorm is waarbij ze haar lichaam kan laten spreken en vrouw zijn. Wat ze op andere momenten telkens in vraag stelt. Op die momenten voelt ze zich even vrouw. Waarmee het cliché van 'ballet is voor vrouwen' zeker niet bevestigd wordt, maar je moet kijken naar ballet als een kunstvorm die bestaat uit fysieke uiting.

Knappe indrukwekkende film die schittert in haar eenvoud. Het einde is iets minder, maar tegelijk begrijpelijk en meer een passende afronding dan het ideale einde.

Naar Girl keek ik ontzettend uit en de film ontgoochelde me hoegenaamd niet. Meer nog dan over transgenders gaat de film over identiteit en het feit dat vele jongeren op zoek zijn naar zichzelf en soms moeilijk kunnen aanvaarden wie ze zijn. De maatschappij legt bepaalde idealen op en het is soms moeilijk hieraan te kunnen voldoen.

Girl straalt al bij al een positieve boodschap uit over transgenders. Er zijn weinig tot geen negatieve kritieken geuit tegenover Lara. Zij wordt aanvaard voor wie zij is. In de eerste plaats en in het bijzonder haar vader die ontzettend meelevend is en haar steunt. Uit mannelijk oogpunt had hij het begrijpelijkerwijs emotioneel wat moeilijk wanneer de praktische kant van de transformatie aan bod kwam. Ook de rest van de familie aanvaardt de situatie van Lara. En ook de schoolmeiden hebben er geen probleem bij. Het feestje gaat niet om afwijzing, maar eerder om puberaal meisjesgedrag.

Er is wat kritiek op de film, de ene commentaar is al wat absurder dan de andere. Wat ik wel kan begrijpen is dat het psychologische proces van een transformatie niet ophoudt wanneer het lichaam voltooid is. Ook daarna blijken transgenders nog vaak te lijden onder de situatie. Voor mij is Girl in de eerste plaats een verhaal over doorzettingsvermogen en de wil om er iets van te maken als je je volledig inzet. Dit kan zowel betrekking hebben op haar transgender zijn, maar ook op haar balletcarrière. De balletscènes kwamen misschien net te veel aan bod, maar stoorde mij persoonlijk niet. Fijn om op te merken was haar resolute mening en emotie wanneer het proces in gang wordt gezet. Blij en opgelucht enerzijds, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, zonder één greintje vertwijfeling. Anderzijds de moedeloosheid en ongeduld waarom het niet sneller vooruit ging.

Lara is vrij teruggetrokken en is sociaal ook minder vaardig. De eerste scëne in de klas aarbij de leerkracht een erg directe vraag stelt, was confronterend net als kotfeestje waarbij het transgender zijn wordt geëxploiteerd. Al dient men het niet zo negatief te zien. Girl blijft innemend, sterk en met het nodige respect gemaakt. Het is een film over een meisje. Dit hoeft niet altijd de referentie of het voorbeeld te zijn voor de hele transgendergemeenschap. Ook Lara verwoordt dit in de film. Ze is en wil geen voorbeeld zijn..

Prima debuut.

Het onderwerp is wellicht wat on the nose tegenwoordig. Ik heb de andere films over dit onderwerp wat gemist maar deze leek mij erg compleet. Het wil graag de cliches ontlopen. Dus iedereen is redelijk begripvol maar ook weer niet te. Je voelt zeker dat het hoofdpersonage erg veel moeite heeft met wie ze is. De makers verkennen dat vraagstuk erg lief en zachtaardig.

De Hollywood Reporter's ingezonden brief is een trend die je vaker ziet opduiken tegenwoordig. Dat is toch vooral het slechte zien in de mens ipv het humanistische. De makers laten het geslachtsdeel zien maar nergens bekruipt het gevoel dat dit exploitatie.

Weer terug naar de film. Enige nadeel is dat het een film is die erg bedachtzaam gemaakt is. Hoezo is dat een nadeel kun je vragen. Dit is uiteraard een persoonlijke mening. Wat ik hiermee wil zeggen is vooral dat het daardoor wat eigens mist. Het is een film erg van de Europese school met dito narratief en visuele stijl. Waardoor ik voornamelijk de film te zien kreeg die ik verwachtte. Maar ergens hoop ik altijd ook een beetje verrast te worden. Daarvoor is de regisseur wellicht nog te groen om zijn docenten hun mening los te laten.

Desalniettemin, 3.5 sterren.

Film bevat zoveel mooie scènes waarbij ge werkelijk meegezogen wordt in het traumatische bestaan van een overigens wilskrachtig personage dat de plotse wending in het slot me verbaasde.

Eenvoud, eerlijkheid en discretie sieren deze film die bovendien een hoog filmisch niveau haalt.

De vertolking van Victor Polster is zonder meer subliem. Hij weet perfect de psychische pijn die zijn personage ervaart weer te geven.

Omdat het wellicht voor de Amerikanen niet de sensatie bracht die ze mogelijks verwachtten, bleef de film wat in de kou, maar de Cannes-prijzen zijn des te verdienstelijk.

Regisseur Lukas Dhont haalt zich met deze mooie debuutfilm wel stevige verwachtingen voor de toekomst op de hals...

Knappe rol van Victor Polster, die een wat beter script had verdiend. Voor mij is het manco van Girl dat het teveel een film blijft over het onderwerp 'transgender-problematiek' en te weinig het persoonlijke verhaal is van Lara. Als het wel dat laatste was geweest, dan had men wat drama kunnen laten vallen en andere zaken meer uit kunnen werken (de relatie met de vader is bijvoorbeeld interessant, en ook het streven ballerina te worden, die elementen waren al voldoende geweest). Nu echter komt er ook nog een eerste seksuele ervaring bij, en een moment van vernedering, en dan de zelf-castratie aan het einde. Verder is de muziekkeuze zwak. De cameravoering vond ik overwegend wel mooi, hoewel inderdaad wat repeterend in het kadreren van bepaalde lichaamsdelen. Met de kritiek uit het artikel dat op de vorige pagina staat vermeld kan ik overigens helemaal niks: het verexclusiveren van menselijke ervaringen en de claim dat niemand anders daar iets van mag vinden is het wegzagen van een van de pijlers onder de narratieve kunst.

Wat een ontgoocheling. Door de hoge score hier had ik er heel veel van verwacht. Voor mij is dit niets anders dan een emotieloze documentaire. Ik heb me er letterlijk doorheen moeten worstelen. 180 graden tegengesteld aan The Danish Girl, die mij wel wist te bekoren.

Emotionele film met centraal een formidabele vertolking van Viktor Polster. Die zal mij van deze film het meeste bijblijven, verwacht ik. Hoewel ballet nauw verweven is met het hoofdthema, vind ik het wel jammer dat een groot deel van de speelduur gewijd is aan balletlessen. Wat meer aandacht voor de reacties van de omgeving (familie, klasgenoten e.d.) op de geslachtsverandering zou wat mij betreft welkom zijn geweest.

Girl

Indrukwekkende film van Lukas Dhont. Girl heeft een rustig tempo en een sterke opbouw van het verhaal, en vooral hoofdpersonage Lara heeft weinig dialoog. Een prima keuze, want het gezicht van Victor Polster spreekt vaak al boekdelen.

Lara wil een geslachtsoperatie ondergaan, maar door allerlei problemen en stress wordt de datum van de operatie de hele tijd opgeschoven. Totdat de frustratie en stress Lara te veel wordt en ze besluit om zelf “actie” te ondernemen. Een zeer ongemakkelijke scene (een understatement) volgt. Dhont kiest er niet voor om allerlei onnodige subplots te introduceren, maar de focus blijft echt op Lara en haar leven liggen. Met een verrassend hoopvol einde.

Sterk acteerwerk van Victor Polster als Lara die met mimiek zijn/haar gevoelens en de pijnlijke situaties waarin hij/ze terecht komt heel duidelijk maakt hoe de persoon zich voelt. Ook de relatie met haar vader wordt goed weergegeven, niet alleen als transgender kind maar ook als puber. Het verhaal kabbelt echter wat voort zonder dat het echt boeiend wilt worden. Zo zijn er veel scènes rond het balletdansen opgebouwd, maar krijg je weinig beeld over de reacties van de omgeving. De focus ligt vooral op Lara zelf en dat brengt een eenvoudig verhaal met zich mee zonder al te veel sensationele gebeurtenissen. 6/10

Goeie film over een balletdanseres in opleiding die ook bezig is met een geslachtsoperatie. Een mooi portret, maar de film valt wel wat in herhaling (zo had ik de balletscenes op een gegeven moment wel gezien). Door de bijna documentaire-achtige filmstijl in samenwerking met het naturelle acteerwerk (mooie rol van de debuterende Victor Polster) heeft deze film veel weg van een film van de Dardenne broertjes.

Integere, sobere en gevoelige coming-of-age dramafilm over een introvert transgendermeisje dat ballerina wil worden. De film is een goede prestatie van onze Zuiderburen! Cinematografie vooral binnenshuis en op de balletschool met veel dansscenes, waarbij de vele spiegels opvallen. Muziek is voornamelijk dansgerelateerd. De jonge Vlaamse regisseur Lucas Dhont heeft met zijn debuutfilm uitstekend werk geleverd. Acteerprestatie van de jonge 15/16-jarige Victor Polster is zondermeer subliem te noemen! Je hebt echt het gevoel naar een pubermeisje te kijken. Zal sowieso lastig zijn om als mannelijke balletdanser op spitzen te dansen! En de wonden aan de tenen zijn helaas inderdaad de werkelijkheid voor veel (prima) ballerina's..... De verwarrende gevoelens en strubbelingen van opgroeien als transgendermeisje worden feilloos overgebracht, niet louter door gesproken tekst, maar vooral door mimiek, bewegingen en emoties. Tevens zie je de fysieke ongemakken die hiermee gepaard gaan. Wat pijnlijk voor Lara dat de andere ballerina's haar naakt wilden zien, want bij genderdysforie voelt dat deel van jouw lichaam immers niet als het jouwe....... Het ritme van de sequentie: 'broertje naar school, in de metro, ballettraining, in de auto bij papa, thuis eten', herhaalt zich, maar wel in een neerwaartse spiraal. Het einde is luguber, maar niet verwonderlijk en wel passend bij de opbouwende wanhoop die je gedurende de hele film voelt. De film heeft een hogere boodschap, hoe je die interpreteert, is aan ieder voor zich. De film eindigt met het kijken naar haar spiegelbeeld in het raam, begeleid door prachtige klassieke muziek........

Uit het leven gegrepen

Het sterkste aspect aan Girl is hoe Victor Polster Lara neerzet. Ik zou meteen geloven dat de acteur in het echte leven ook van geslacht zou willen veranderen, zo geloofwaardig zet hij de rol neer. Vanaf moment een zag ik Lara als jonge vrouw die toevallig in het verkeerde lichaam geboren is. Hoewel Polster ten allen tijden uiterst geloofwaardig in zijn rol blijft, schoot hij wel tekort in het uitbeelden van een brede range aan emoties. De pijnlijke getergde blik die hij neerzet komt sterk over, maar de overige innerlijke strubbelingen die Lara ervaart blijven een gesloten boek en komen er niet voldoende uit. Ook niet wanneer Lara bijvoorbeeld alleen is.

Daarnaast had Girl ook beter gewerkt in een speelduur van pakweg 50 minuten. De zoveelste scène in de dansschool waarbij Lara worstelt om met de rest mee te komen zorgde ervoor dat het drama wat langdradig en eentonig werd. Nu men voor een langere speelduur gekozen heeft, had ik graag ook meer beelden gezien vanaf het moment dat Lara haar penis verwijderde en verder meegenomen willen worden in haar voltooiing van jongen naar meisje.

3,0*

Eindelijk deze eens bekeken en er toch wel van genoten. Victor Polster was toch echt wel de ster van de film, heel overtuigend gebracht. Ook het verhaal wist wel te boeien van begin tot einde.

Een prima film.

Een tragisch verhaal. De innerlijke strijd om het uiterlijk te veranderen zijn sterk in beeld gebracht en prima geacteerd. Al zal het doormaken van het veranderingsproces voor iedere transgender anders zijn, dan nog breekt de film een kans voor het doorzettingsvermogen van de transgender.

Op gegeven moment had ik het wel gezien en bracht de film weinig nieuws. Behalve dan de scene tegen het einde.

Van jezelf leren houden als de maatschappij jouw bestaan niet erkent. In 'Girl' (2018) staat de vijftienjarige Lara (Victor Polster) aan de vooravond van een ingrijpende geslachtsoperatie. Zelf kijkt ze uit naar dat moment, maar ze zit nog in het frustrerende traject waarin ze psychische evaluaties en medische keuringen moet ondergaan. Tegelijkertijd begint Lara haar nieuwe schooljaar aan een gerenommeerde balletschool, waar ze een achterstand heeft opgebouwd omdat ze later moest beginnen met trainen. Als ze haar op deze school accepteren als balletdanseres, dan zal ze uiteindelijk ook door anderen geaccepteerd worden als volwaardige vrouw. Wat ik zo mooi vind aan 'Girl' (2018) is dat het heftige onderwerpen als discriminatie, transfobie en buitensluiting zeker niet overslaat. Maar Lara's identiteitsproblematiek is subtieler en gelaagder. Misschien zijn de eenzaamheid en het gevoel van onbegrip erger dan de momenten van uitgesproken haat. Het onvermogen van dierbaren om haar in dit proces te begrijpen.

Visueel heeft debuutregisseur Lukas Dhont een pareltje afgeleverd in de sociaalrealistische traditie van Fien Troch of de gebroeders Dardenne. Weinig opsmuk, maar sobere shots waarin kadreringen en spiegelingen Lara's verhoogde lichaamsbewustzijn in beeld brengen. Of de chaotische ritmiek van opzwepende dansscènes wanneer ze mee probeert te komen met haar medeleerlingen. Of die schitterende overzichtsshots waar je weinig meer ziet dan mensenmassa's en Lara die eruit springt. Steeds maar weer die blikvanger zonder het zelf te willen zijn. Mijn favoriete scène is wanneer Lara met enkele medeleerlingen speelt en ravot in een buurtzwembad. Voor even accepteren ze haar als een gelijke. Voor even vallen de verschillen weg in het vertroebelende zwembadblauw. Het kortstondige moment van geluk gaat aan diggelen wanneer dezelfde medeleerlingen haar dwingen om de ultieme vernedering te ondergaan.

'Girl' (2018) is een empathisch, rauw sfeerportret van de psychisch heftige aanloop naar een geslachtsoperatie. Zoals de jonge acteur Victor Polster met z'n indringende en fysieke performance maakt dat je gaat houden van dit ingewikkelde transmeisje. Zo'n rol die een carrière maakt. Nu al. Op dezelfde manier toont debuutregisseur Lukas Dhont een eigenheid in hoe hij visuele beeldtaal gebruikt om deze innerlijke verwordingsgeschiedenis te vertellen. We zullen hopelijk nog veel mooie projecten tegemoet zijn van deze twee jonge talenten.

Ik vond er geen fluit aan. Na homo's, autisten, marginalen, immigranten en longzieken had men nog geen film over transgenders in België. Weer zo'n staaltje politiek correcte cinema om toch maar te tonen hoe open we staan voor minderheidsgroepen. En politiek mag je gerust letterlijk nemen, want de thematieke keuze en semi-pedagogische uitwerking zal wel een voorwaarde geweest zijn voor de half miljoen euro financiering door het Vlaams audiovisueel fonds.

Girl is vooral goed geacteerd door Polster, enige waar ik nog lof voor heb, maar verder saaie en verrassingsloze cinema van eigen bodem, voor een kwart gevuld met balletscènes zonder toegevoegde waarde, vader/dochter dialogen die uitblinken in banaliteit en een paar rauwe scènes om toch nog het publiek wakker te houden. Nog schrijnender is dat de film de felste kritiek kreeg van de transgendergemeenschap, zegt genoeg. Geef me maar een onafhankelijker film over dit thema zoals Una Mujer Fantastica die gewoon veel knapper is. Ik had hier zoveel van verwacht

Als ik de de films van Dhont op chronologische volgorde had gezien was dit het veelbelovende debuut met veel mankementen en was de veel betere opvolger Close de inlossing daarvan. Nu ik ze andersom zag voelt Girl als een vingeroefening. Qua stijl is er niet zoveel verandert, maar Close is veel trefzekerder en slaagt er veel beter in om de stijl van Dhont om te zetten in filmische emotie waarvoor geen woorden nodig zijn. In Girl zitten meerdere hele sterkte stukken, maar met name het lompe einde laat de film uit de rails lopen. Het balletgegeven werkt nauwelijks en voelt na films als Black Swan en veel langer terug The Red Shoes ook een beetje makkelijk. Terwijl de indringendste scenes juist goedbedoelende situaties zijn die Lara toch pijn doen. Een leraar die vraagt of de klas bezwaar heeft tegen Lara die samen met de meisjes omkleed. bijvoorbeeld. Stilistisch spreekt het me aan en heeft het veel stijlmiddelen waar ik van hou, maar inhoudelijk laat Girl wat steken vallen.

Hmm deze film heeft zoveel tijd nodig om dan uiteindelijk zo weinig te vertellen. Ok de situatie is niet makkelijk voor Lara maar daarvoor heb ik geen 5 scenes intaping genitaliën en 7 scenes bebloede voeten nodig. Het valt voortdurend in herhaling. Verder wordt Lara goed ondersteund door haar omgeving dankzij liefhebbende familie, een prachtig medische team … Het verloopt bijna op een ideale manier voor haar. Er is een vernederende scene met de vriendinnen maar zelfs dat had véél erger gekund. Goed voor Lara maar maakt de film er niet interessanter op. De crisis op het einde … een beetje cru en misschien toegevoegd voor een shockeffect. Ik kon er niets mee.

In het algemeen niet slecht als portret maar vervult zeker niet het potentieel. Het kroop me nergens onder de huid wegens te oppervlakkig en te eenzijdig. In letterlijk elke scene is Lara aanwezig bijna alsof het om een docu gaat. Wel een mooie cameravoering en goeie prestatie van Victor Polster.

Subtiel verteld, naturel in beeld gebracht drama over Lara, een 15-jarig transseksueel meisje geboren in het lichaam van een jongen. De hoofdrol van Victor Polster is werkelijk verbijsterend; ongelooflijk hoe hij hier volledig weet te overtuigen. Plot en personages worden wellicht wat standaard uitgewerkt en naar het einde toe verliest de film wel iets aan kracht, maar de haast documentaire-achtige aanpak van regisseur Lukas Dhont werkt uitstekend en de film is meer dan eens behoorlijk aangrijpend.

Sterke, intieme film die de thematiek vrij breed en uitgebalanceerd behandelt en zodoende zelfs educatief is.

In het laatste half uur en met name de ‘climax’ schiet de film zichzelf wel bijna in de voeten, had niet gehoeven.