Girl (2018)

Van jezelf leren houden als de maatschappij jouw bestaan niet erkent. In 'Girl' (2018) staat de vijftienjarige Lara (Victor Polster) aan de vooravond van een ingrijpende geslachtsoperatie. Zelf kijkt ze uit naar dat moment, maar ze zit nog in het frustrerende traject waarin ze psychische evaluaties en medische keuringen moet ondergaan. Tegelijkertijd begint Lara haar nieuwe schooljaar aan een gerenommeerde balletschool, waar ze een achterstand heeft opgebouwd omdat ze later moest beginnen met trainen. Als ze haar op deze school accepteren als balletdanseres, dan zal ze uiteindelijk ook door anderen geaccepteerd worden als volwaardige vrouw. Wat ik zo mooi vind aan 'Girl' (2018) is dat het heftige onderwerpen als discriminatie, transfobie en buitensluiting zeker niet overslaat. Maar Lara's identiteitsproblematiek is subtieler en gelaagder. Misschien zijn de eenzaamheid en het gevoel van onbegrip erger dan de momenten van uitgesproken haat. Het onvermogen van dierbaren om haar in dit proces te begrijpen.

Visueel heeft debuutregisseur Lukas Dhont een pareltje afgeleverd in de sociaalrealistische traditie van Fien Troch of de gebroeders Dardenne. Weinig opsmuk, maar sobere shots waarin kadreringen en spiegelingen Lara's verhoogde lichaamsbewustzijn in beeld brengen. Of de chaotische ritmiek van opzwepende dansscènes wanneer ze mee probeert te komen met haar medeleerlingen. Of die schitterende overzichtsshots waar je weinig meer ziet dan mensenmassa's en Lara die eruit springt. Steeds maar weer die blikvanger zonder het zelf te willen zijn. Mijn favoriete scène is wanneer Lara met enkele medeleerlingen speelt en ravot in een buurtzwembad. Voor even accepteren ze haar als een gelijke. Voor even vallen de verschillen weg in het vertroebelende zwembadblauw. Het kortstondige moment van geluk gaat aan diggelen wanneer dezelfde medeleerlingen haar dwingen om de ultieme vernedering te ondergaan.

'Girl' (2018) is een empathisch, rauw sfeerportret van de psychisch heftige aanloop naar een geslachtsoperatie. Zoals de jonge acteur Victor Polster met z'n indringende en fysieke performance maakt dat je gaat houden van dit ingewikkelde transmeisje. Zo'n rol die een carrière maakt. Nu al. Op dezelfde manier toont debuutregisseur Lukas Dhont een eigenheid in hoe hij visuele beeldtaal gebruikt om deze innerlijke verwordingsgeschiedenis te vertellen. We zullen hopelijk nog veel mooie projecten tegemoet zijn van deze twee jonge talenten.

Vandaag te zien op TV > ARTE >20:15 uur

Ik vond er geen fluit aan. Na homo's, autisten, marginalen, immigranten en longzieken had men nog geen film over transgenders in België. Weer zo'n staaltje politiek correcte cinema om toch maar te tonen hoe open we staan voor minderheidsgroepen. En politiek mag je gerust letterlijk nemen, want de thematieke keuze en semi-pedagogische uitwerking zal wel een voorwaarde geweest zijn voor de half miljoen euro financiering door het Vlaams audiovisueel fonds.

Girl is vooral goed geacteerd door Polster, enige waar ik nog lof voor heb, maar verder saaie en verrassingsloze cinema van eigen bodem, voor een kwart gevuld met balletscènes zonder toegevoegde waarde, vader/dochter dialogen die uitblinken in banaliteit en een paar rauwe scènes om toch nog het publiek wakker te houden. Nog schrijnender is dat de film de felste kritiek kreeg van de transgendergemeenschap, zegt genoeg. Geef me maar een onafhankelijker film over dit thema zoals Una Mujer Fantastica die gewoon veel knapper is. Ik had hier zoveel van verwacht

Als ik de de films van Dhont op chronologische volgorde had gezien was dit het veelbelovende debuut met veel mankementen en was de veel betere opvolger Close de inlossing daarvan. Nu ik ze andersom zag voelt Girl als een vingeroefening. Qua stijl is er niet zoveel verandert, maar Close is veel trefzekerder en slaagt er veel beter in om de stijl van Dhont om te zetten in filmische emotie waarvoor geen woorden nodig zijn. In Girl zitten meerdere hele sterkte stukken, maar met name het lompe einde laat de film uit de rails lopen. Het balletgegeven werkt nauwelijks en voelt na films als Black Swan en veel langer terug The Red Shoes ook een beetje makkelijk. Terwijl de indringendste scenes juist goedbedoelende situaties zijn die Lara toch pijn doen. Een leraar die vraagt of de klas bezwaar heeft tegen Lara die samen met de meisjes omkleed. bijvoorbeeld. Stilistisch spreekt het me aan en heeft het veel stijlmiddelen waar ik van hou, maar inhoudelijk laat Girl wat steken vallen.

Hmm deze film heeft zoveel tijd nodig om dan uiteindelijk zo weinig te vertellen. Ok de situatie is niet makkelijk voor Lara maar daarvoor heb ik geen 5 scenes intaping genitaliën en 7 scenes bebloede voeten nodig. Het valt voortdurend in herhaling. Verder wordt Lara goed ondersteund door haar omgeving dankzij liefhebbende familie, een prachtig medische team … Het verloopt bijna op een ideale manier voor haar. Er is een vernederende scene met de vriendinnen maar zelfs dat had véél erger gekund. Goed voor Lara maar maakt de film er niet interessanter op. De crisis op het einde … een beetje cru en misschien toegevoegd voor een shockeffect. Ik kon er niets mee.

In het algemeen niet slecht als portret maar vervult zeker niet het potentieel. Het kroop me nergens onder de huid wegens te oppervlakkig en te eenzijdig. In letterlijk elke scene is Lara aanwezig bijna alsof het om een docu gaat. Wel een mooie cameravoering en goeie prestatie van Victor Polster.

Een film die mooi in beeld werd gebracht. De vertolking van Lara, zijn/haar vader, de arts, de psycholoog... vind ik goed. Lara wordt duidelijk goed begeleid in haar transitie en iedereen steunt haar. Daardoor is het verhaal mogelijk wat "te rooskleurig", maar ik vreesde een film te zien "waarin ze constant vernederd werd, niet aanvaard werd, ..." Laura heeft het op zich al moeilijk genoeg en deze film "beperkt" zich in dat opzicht enkel tot haar eigen psychologische problemen (en niet zozeer op de daaropbovende problemen die door anderen worden veroorzaakt/uitgelokt). Uit de LGBTQ-gemeenschap kwam negatieve kritiek: maar die was voornamelijk dat de acteur "cisgender" is en dat Vince "te androgeen was". Dat stoorde me nu net niet: ballerina's moeten nu eenmaal aan bepaalde fysieke eisen voldoen en gewicht is daarom belangrijk. Lara heeft een obsessie: ze put zich psychisch en fysisch uit om aan iedere norm te voldoen. En laat ons eerlijk zijn, zowat elke magere jonge gast met lang haar die je vrouwenkledij en make-up laat dragen, krijgt androgene kenmerken. Zoals reeds gezegd: Lara is obsessief in zowat alles en dan wordt dat androgene nog meer verduidelijkt. Daarnaast vond de regisseur geen geschikte persoon (en in de casting waren transseksuelen) die zowel dans- en acteertalent had en zijn ze op zoek gegaan naar personen die reeds waren gecast als figurant: daarbij kwamen ze uit bij Polster.

Qua duurtijd vond ik de film wel te lang, men had enkele scènes kunnen inkorten of weglaten en dan voornamelijk in de dansrepetities. Lara's drastische keuze was denk ik ook psychologisch: de operatie duurde nog een aantal maanden en dreigde uitgesteld te worden omdat haar lichaam door haar uitputting te zwak was. Een klein puntje dat me wel stoorde, was het lot van de buurjongen. Het klikte wel, de buurjongen wist niets af van haar werkelijke identiteit, maar na de fellatio liep Lara weg en werd er niets meer vernomen over deze buurjongen.

Ik geef meer punten dan “Filmkriebel” alhoewel ik bijna volledig eens ben met zijn beoordeling

Subtiel verteld, naturel in beeld gebracht drama over Lara, een 15-jarig transseksueel meisje geboren in het lichaam van een jongen. De hoofdrol van Victor Polster is werkelijk verbijsterend; ongelooflijk hoe hij hier volledig weet te overtuigen. Plot en personages worden wellicht wat standaard uitgewerkt en naar het einde toe verliest de film wel iets aan kracht, maar de haast documentaire-achtige aanpak van regisseur Lukas Dhont werkt uitstekend en de film is meer dan eens behoorlijk aangrijpend.

Sterke, intieme film die de thematiek vrij breed en uitgebalanceerd behandelt en zodoende zelfs educatief is.

In het laatste half uur en met name de ‘climax’ schiet de film zichzelf wel bijna in de voeten, had niet gehoeven.

geweldige film. Wat een fantastisch spel van hoofdrolspeler en vader. Tranen gehuild om alles.Om de schoonheid en het rauwe van de film.Compliment ook aan de regisseur, schitterend in beeld gebracht.aanrader!!!!!

Helemaal mijn ding niet, maar dat zegt meer over mij dan over de film, die meer docu is dan film . Het ontbreekt aan verhaal. In een kwartier doorgezapt en we zien Lara, Lara. Lara...Een ballerina met een knop..Tja.(.Ik denk dat sommige mensen verkeerde keuzes maken in hun leven en het daardoor dubbel moeilijk hebben- in geval van Lara ; "iets willen bewijzen- zoeken naar erkenning bevestiging - Ok maar dan moet je in haar geval een uitzonderlijk talent zijn).

Zou zo'n film volle zalen trekken??

Met Girl worden we in de wereld van transgender gedropt. Een nieuw thema en dat blijkbaar jongeren beroert. In Girl leren we Lara kennen, een jongen die een meisje wil worden en de medische ingreep is reeds gepland. Omgeving is vol begrip met de vader voorop. Ook op school en balletklas is er weinig deining. Maar toch is Lara onzeker. Dat viel me sterk op. Misschien wil regisseur Lukas Dhont dit universeler maker door de onzekerheid van jongeren in het algemeen te benadrukken. Lara weet niet of ze jongens of meisjes leuk vindt, het slagen van ballet is ook onzeker, haar eerste aantrekking met de buurjongen is onzeker. Dit wordt mooi weerspiegeld in die scene waarin de klas op een uitstap Lara dwingt om haar naakt te laten zien. De andere meisjes doen dit niet uit vijandigheid maar omdat ze net willen dat Lara erbij hoort. Volgens mij was deze scene niet bedoeld om te tonen dat de groep Lara niet accepteerde. In tegendeel. Zij tonen zich naakt tijdens het omkleden of douche dus waarom Lara niet. Maar Lara wil niet want ze is onzeker van haar lichaam, een soort schaamte.

Invloeden van de Dardenne broers zijn niet weg te denken. Handcamera, personage dicht volgen, sobere invulling. Dezelfde stijl.

Een film over transgender zou vele facetten kunnen dragen maar D’hont kiest voor een dramatisch overwicht tussen Lara en haar vader en dit cross cutting met haar opleiding in de balletschool. Het is me niet geheel duidelijk waarom precies Lara kost wat kost ballet wil doen. Heeft het te maken met ‘meisje zijn’ maar jongens doen toch ook ballet ?Waarom die opofferingen en harde fysische uitputting die dan ook haar medische ingreep in gevaar brengt ? Behalve als het scenario op zoek gaat naar een dilemma die voor mij er geen is.

Goed dat er over sexuele identiteit gesproken wordt, goed dat dit toonbaar en voelbaar gemaakt wordt. Maar het is te ambitieus. Het thema is meer complex dan dat de film laat zien. We zien buiten haar vader bitter weinig wat de omgeving denkt. Een anekdote in de klas over de kleedkamer niet nagelaten. Ondanks goede bedoelingen raakt Girl enkel de oppervlakte.