Rocks (2019)

Vanaf 24 september in de bioscoop (Cinéart Nederland)

De film lijkt bovenal de huidige wereld van jongeren in de grote, multiculturele stad te willen tonen met de nadruk op het multiculturele – multiculturalisme is duidelijk het thema van de film – en doet dat niet onverdienstelijk (de jongeren hebben zelf ook meegeschreven aan het script hetgeen mogelijk eraan heeft bijgedragen dat echt hun wereld wordt getoond). Het verhaal lijkt bijzaak te zijn maar is functioneel in het bij de les houden van de kijker zodat die met zijn neus 93 minuten lang op de multiculturele feiten kan worden gedrukt (zonder dat overigens het multiculturalisme wordt bejubeld).

Wanneer hun moeder plots vertrekt, blijven de 15-jarige Shola en haar veel jongere broertje alleen achter in een sociaal woonblok.

Shola is in volle puberteit, nog meer meisje dan vrouw, en geniet op school met haar vriendinnen nog van utopische toekomstdromen. Financiële problemen zorgen ervoor dat ze keuzes moet maken, en moeilijke beslissingen moet nemen.

Jongeren, armoede, een gebrek aan stabiliteit, en ook gewoon pech: het zorgt voor een immense druk, en kan snel leiden tot verkeerde keuzes.
Die armoede, de uitzichtloosheid, het risico op in criminaliteit te vervallen: dàt lijkt me het thema in deze Rocks.

En dit gevoel...

... heb ik dus helemaal niet.

Uiteraard loopt het verhaal door de multiculturele stad; het zou niet realistisch zijn als dat níet zo was. Maar het gaat over tieners die daar geen moment bij stilstaan, een generatie die dat helemaal aanvaardt, die geen andere leefwereld kent. De enige verwijzing naar racisme speelt zich af aan de balie van het hotel - en ook daar gaat het om frustraties, niet om racisme.

Uitstekend drama, met als minpuntje dat op een bepaald moment de tegenslagen voor Shola - Murphy's law ? - elkaar iets te snel opvolgden.
Het feit dat bijna alle hoofdrolspe.e.l.st.e.rs amateurs zijn die heel goed werk leveren, zorgt dan weer voor een meerwaarde.

En het einde, met vriendschap en solidariteit: er is hoop.

Het scenario voor dit sociale drama is gebaseerd op gesprekken met jongeren, ouders en zorgmedewerkers en de cast bestaat vrijwel volledig uit amateurs. Die realistische benadering pakt vooral goed uit in de scènes waarin we een groep vriendinnen volgen tijdens hun dagelijks leven op school, in een vreethut of op straat. Het spel van de meiden is energiek, oogt volstrekt spontaan, bevat veel vermakelijk momenten maar tonen boven alles hoe belangrijk die vriendschap is als middel om te ontsnappen aan de schaduwkanten van het leven.

Centraal staat Shola [Bukky Bakray], bijgenaamd 'Rocks' omdat ze een rots in de branding is voor haar vriendinnen. Wanneer haar geestelijk labiele moeder (niet voor de eerste keer overigens) opeens verdwijnt moet Shola zorgen voor haar broertje Emmanuel [een ontwapenende D'angelou Osei Kissiedu] en voorkomen dat de sociale dienst ingrijpt. Shola's vriendinnen staan voor haar klaar, maar Shola heeft moeite om hun hulp te accepteren en probeert haar problemen op haar eigen manier op te lossen met alle consequenties van dien.

Als exploratie van de kracht van vriendschap is dit zeer geslaagd, maar het gebrek aan acteerervaring is te merken in de dramatische scènes die daardoor minder overtuigen.

We zijn het eens dat de film niet multiculturalistisch is in de zin dat het niet een oordeel geeft over de multicultuur maar slechts de multicultuur als een gegeven neerzet (als het al een oordeel geeft dan is dat eerder een negatief oordeel, gelet op het geluk dat Emmanuel vindt op het nog 'witte' platteland). Met zo veel woorden zeg ik dat ook in mijn stukje over de film. Maar dat gegeven wordt er wel elke minuut uitdrukkelijk ingepeperd en omdat het een film is moet dat bewust zijn gebeurd en dus met een bedoeling. Bv. wanneer Shola opmerkt dat zij alleen de make-up voor zwarte mensen kan doen: waarom zou zo'n opmerking in de film moeten als daar niet bewust een verwijzing naar het gegeven van de multicultuur is bedoeld (want verder heeft die opmerking geen enkele functie in de film)? Zo'n beetje elke zin die in de film wordt uitgesproken verwijst uitdrukkelijk naar de multicultuur en dat kan geen toeval zijn: de regisseur heeft blijkbaar ons de multicultuur en niets anders dan de multicultuur willen tonen. Zelfs het verhaal dus de actie lijkt naar niets anders dan naar de multicultuur te willen verwijzen, zoals dat Shola uit een gebroken gezin komt dat zo kenmerkend is voor haar cultuur en dat zo scherp contrasteert met dat van haar Ethiopische (of Somalische?) vriendin van wie de cultuur bepaalt dat familie alles is. En zo ook is het geen toeval dat juist het witte meisje haar verraadt, etc.

Tja, neen dus, zelf had ik op geen enkel moment dat gevoel.
De sleutelwoorden zijn voor mij 'kansen', 'armoede', 'sociale ongelijkheid'. En in grote lijnen zal je dan in veel (West-Europese) steden zien dat er in behoorlijke mate een link is tussen huidskleur en welvaart - wat ik in geen geval wil veralgemenen.


Een kind dat voor zichzelf moet zorgen, centen moet verdienen, maar die wel weet dat ze zich niet moet presenteren als iemand met een diploma. Ze kan alleen verwijzen naar wat ze eerder al gedaan heeft.


Het verhaal speelt zich af in een multiculturele stad. In een school met kinderen van allerlei origine. Kinderen die meestal niet meer stilstaan bij die mix - ze kennen niets anders. En dus toont de regisseur hoe het er in het dagelijkse leven, bij kinderen, bij gezinnen, aan toe gaat. En dan zou het vreemd zijn om bepaalde cultuurverschillen níét in het verhaal op te nemen. Maar ook hier zie ik nadruk op het aspect armoede; niet op de multiculturele maatschappij.

.
Wat hier dus ook het geval is: het witte meisje maakt een keuze die niks te maken met haar huidskleur, maar alles met het feit dat zij vanuit haar hogere sociale status heel anders kijkt naar Shola's situatie.

Een verhaal dat in 2019 in zo'n stad, in zo'n wijk afspeelt, kan gewoon niet anders dan de multiculturele maatschappij tonen. Ik beschouw dat op geen enkel moment als de multiculturaliteit in de kijker zetten. Ik zou het onnatuurlijk, fake, vinden om die multiculturaliteit níét te tonen. De situatie is gewoon wat ze is.

Maar: zelfde film, heel anders ervaren. Iedereen kijkt er op zijn/haar manier naar.

Sympathieke film. Het blijft mij altijd verbazen hoe weinig films gebruik maken van de esthetiek van instagram en snapchat, terwijl in deze film Snapchat zelfs expliciet bedankt wordt in de credits. Heel goed dat dit eindelijk omarmd wordt als volstrekt vanzelfsprekend onderdeel van een hedendaagse film. Het creëert een soort meerstemmigheid (?) die je met 1 soort camera niet kan creëren.

Hoewel het hoofdverhaal emotioneel niet echt overkomt bij mij, heb ik wel genoten van de momenten dat de meiden samen zijn en je echt hun wereld van dichtbij kan voelen. Daar excelleert de film, en dat maakt het ook wel de moeite om 'm mee te pakken in de bioscoop.

Het relaas van tiener in Londen die er plots alleen voor staat als haar moeder haar en haar broer in de steek laat. Niet de eerste film van een tiener uit een moeilijke situatie. Maar hier zie je een diverse groep tieners die gewoon naar school gaan met hun typische perikelen. Het is geen achterbuurt met geweld of drugs zoals je soms wel ziet, maar een normale school. De film toont de impact van zo'n situatie bij een tiener. Hoe de reacties dan zijn tegenover de omgeving, leeftijdsgenoten, de school...

Een mooie film die ook af en toe speelt met beelden van Instagram zonder dat het geforceerd overkomt. En vooral Bukky Bakray en Kosar Ali spelen goed. De drama in de film komt door het onderwerp en niet omdat het een dramatische film moet zijn.

Mooi sereen portret van jongeren die opgroeien in een multiculturele sociale wijk ergens in Londen. Ondanks uiteraard enkele zware onderwerpen toch een vrijwel luchtige insteek van de film. Zwaarmoedig of melodramatisch wordt het nooit, iets wat wel meer in de aard van dergelijke films zou liggen.

Het ontbreken van criminaliteit of drugs of wat dan ook doet de focus extra leggen op Ricks zelf, een jongedame die door omstandigheden zware verantwoordelijkheden moet nemen. Schrijnende situatie, niet zoals in Kore-eda’s Dare mo Shiranai (2004), maar toch. Gelukkig excelleert Shola zich ook af en toe als ongedwongen speelse tiener. Goede balans tussen drama en luchtigheid.

De film verveelt nooit en heeft een niet te lange speelduur. Wel een aantal sterke scènes waarbij Shola zich afsluit om hulp te aarden of om te praten over haar gevoelens. Ook hoe anderen haar situatie anders interpreteren, mede door cultuurverschillen en maatschappelijk sociaal verschillend, werd mooi vorm gegeven. Vriendschap en bieden van hulp worden door verschillende partijen soms anders benaderd. Mooi!

Uitstekende film over een tienermeisje en haar jongere broertje die door hun moeder alleen achter gelaten worden. Schrijnend zonder sentimenteel te worden. Dit sociaal drama is realistisch en zonder enige opsmuk in beeld gebracht à la Ken Loach/Dardenne broers. Mooi naturel acteerwerk van de jonge, en onwaarschijnlijk onervaren cast (vooral in de scenes waarin ze samen rondhangen).

Rocks en haar vriendinnetjes gekken en giechelen, zoals het hun leeftijd hoort, zonder diepe zorgen, totdat een dramatisch gebeuren het leven van Rocks op zijn kop zet.

Het dertienjarig meisje is moedig, bezorgd om haar broertje en houdt van haar vrijheid, maar stap per stap dringt het tot haar door dat haar leven totaal anders georiënteerd wordt. Sterk genoeg is ze evenwel - en dat wordt door de slotscènes duidelijk gemaakt - namelijk, dat ze, als het kan, volop aan haar jeugd zal vasthouden.

Goede film met een uitbundig tienersfeertje, het gezang, de gekte, de vriendschap, de strubbels, de emoties en vooral wat ongelooflijk mooi is: het prachtig acteren van het jeugdig volkje. "Acteren" lijkt mij hier echter niet 100% op zijn plaats, want er straalt enorm veel natuurlijkheid uit van wat de meisjes zijn, precies gewoon hun zelf ...

Prangende observatie van het leven in een multiculturele wijk in Londen, waar een tiener het hoofd boven water probeert te houden nadat zij samen met haar veel jongere broertje in de steek is gelaten door haar moeder. Coming-of-age film over het weerstandsvermogen van jongeren en over saamhorigheid. Opvallend dat de cast uit nieuwkomers zonder enige acteerervaring bestaat. Je zou dat bij het zien van de film niet zeggen.

Dit drama was onlangs op tv en eens meegepikt. Het kwam wel realistisch over, mede door de cast die het prima deed. Het verhaal was eenvoudig, maar paste wel bij de sfeer. De speelduur was ook goed, niet te lang en niet te kort.

Vond het wel eens de moeite om gezien te hebben.

Ontroerend en puur drama over jonge zwarte tiener Rocks, die van de een op de andere dag alleen voor de zorg van haar broertje en zichzelf komt te staan. Haar moeder laat een kort en warrig briefje achter en Rocks moet vanaf dat moment niet alleen zorgen dat ze genoeg geld heeft om van te kunnen eten, ze doet ook haar best om de ellende weg te houden bij haar kleine broertje Emmanuel, wat moeilijker wordt naarmate meer mensen lucht krijgen van de situatie en moeders nog altijd nergens te bekennen is.

Gelukkig zijn er ook films die dit verhaal realistisch en niet onnodig gedramatiseerd of sentimenteel presenteren. Je verwacht bij dit type verhaal dat de misere steeds een overtreffende trap vindt, maar de struggles van Rocks vloeien grotendeels uit het basisgegeven voort en zetten haar voor keuzes die voelbaar moeilijk genoeg zijn. Als Rocks de kans krijgt om geld van haar nieuwe vriendin Rose te stelen, geeft ze toe aan de verleiding, maar we hebben tegen die tijd genoeg gezien om te weten dat het tegen haar eigen morele code ingaat en dat het puur de noodzaak van de situatie is waar ze zich door gedwongen voelt.

Ook verademend om te zien dat Rocks in feite omgeven wordt door een aantal barmhartige vriendinnen die voor haar klaarstaan, al is het moeilijk om als tiener enigszins praktisch van nut te zijn, om nog maar te zwijgen over de schaamte die getrotseerd moet worden om naar hulp te vragen. De chemie van de multiculturele vriendinnengroep is voor mij een van de grootste charmes van de film, met glansrollen voor met name Bakray en Ali. Heerlijk ongedwongen acteerwerk. 3,5*