• 10.590 nieuwsartikelen
  • 161.804 films
  • 10.108 series
  • 29.671 seizoenen
  • 613.412 acteurs
  • 192.960 gebruikers
  • 8.967.656 stemmen
Avatar
 
banner banner

Moonage Daydream (2022)

Documentaire / Muziek | 140 minuten
3,48 162 stemmen

Genre: Documentaire / Muziek

Speelduur: 140 minuten

Oorsprong: Duitsland / Verenigde Staten

Geregisseerd door: Brett Morgen

Met onder meer: David Bowie

IMDb beoordeling: 7,6 (14.151)

Gesproken taal: Engels

Releasedatum: 15 september 2022

Plot Moonage Daydream

"Bowie"

Documentaire over de Britse muzikale superster David Bowie, die met volledige medewerking van Bowies familie is gemaakt. Regisseur Morgen verkreeg van hen speciale toegang tot de persoonlijke archieven van Bowie, die eigen filmbeelden in 16 mm en 35 mm en vele ‘master recordings’ van albums van Bowie bevatten. Daarnaast worden de andere creatieve aspecten van de Brit uitgelicht, zoals dans, schilderen, beeldhouwen en video- en audiocollage’s.

logo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Zichzelf (archiefmateriaal)

Zichzelf (archiefmateriaal)

Zichzelf (archiefmateriaal)

Zichzelf (archiefmateriaal)

Zichzelf (archiefmateriaal)

Zichzelf (archiefmateriaal)

Zichzelf (archiefmateriaal)

Zichzelf (archiefmateriaal)

Zichzelf (archiefmateriaal)

Zichzelf (archiefmateriaal)

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Jotil

Jotil (crew bioscoopreleases)

  • 1465 berichten
  • 425 stemmen

Vanaf 15 september 2022 in de bioscoop (Universal Pictures International Netherlands)


avatar van de grunt

de grunt

  • 4273 berichten
  • 1568 stemmen


avatar van Apster

Apster

  • 1465 berichten
  • 6912 stemmen

Heel gaaf. Docu's hoef ik doorgaans niet in een bios te zien, maar dit zeker.


avatar van Lavrot

Lavrot

  • 655 berichten
  • 0 stemmen

Geen begin, geen eind, en dan toch geboren worden en gewoon doodgaan. Ik vind dat zo knap. Alleen Bowie kan zoiets: de eeuwigheid invoelbaar maken. Afijn, ik moet dus naar de cinema.


avatar van de grunt

de grunt

  • 4273 berichten
  • 1568 stemmen

Jammer dat Bowie's meest interessante & creatieve periode (1976) onderbelicht blijft.

Maar er rest genoeg om van te genieten, zoals die geniale Beatles cover bijv. en die ongrijpbaarheid in zijn interviews!

Helaas heb ik dit genie nooit live mogen bewonderen.

In 2004 heeft hij nog opgetreden in Nederland, toen was ik 20. Waarschijnlijk zal ik dit nooit helemaal verwerken.

Bedankt voor je onnavolgbare albums.



avatar van Bob Gray

Bob Gray

  • 1104 berichten
  • 1833 stemmen

Verwacht geen standaard biopic over het leven van Bowie. Het is een verzameling van interviews, live opnames en andere stukken van Bowie gemixt met de geniale liedjes van hem. Duurt een tikkeltje te lang maar heb er wel van genoten


avatar van AlexTurner1

AlexTurner1

  • 12 berichten
  • 347 stemmen

Wat een draak van een documentaire. 2,5 uur lang aanhoren hoe Bowie in het leven stond en wat hij van zichzelf vond. Gelukkig hield muziek de docu nog een beetje overeind. Gemiste kans!


avatar van judgepaddy

judgepaddy

  • 545 berichten
  • 2262 stemmen

Geen standaard docu met talking heads met stukjes muziek ertussen maar een audiovisuele trip van 140 minuten die voor mij voorbij vlogen.

In de film zie je hoe Bowie te werk ging door letterlijk de zinnen uit zijn teksten te knippen en te herschikken. zo is deze film eigenlijk ook gemaakt, de liedjes en gebeurtenissen worden uit de tijdlijn geknipt en herschikt om het verhaal te vertellen.

Niet alle creatieve periodes komen even sterk aan bod maar ik snap de keuzes wel.

De minder sterke 80's periode bijvoorbeeld waarin ook wordt toegegeven dat hij in een creatief vacuüm zat.

Schitterende beelden met veel live werk, sommige nog nooit eerder vertoond.

Geweldig IMAX geluid ook.


avatar van De filosoof

De filosoof

  • 2006 berichten
  • 1393 stemmen

De documentaire vertelt niet het verhaal van David Bowie en z’n muzikale carrière, zoals een gebruikelijke documentaire dat doet (bv. David Bowie: Finding Fame (Film, 2019), maar hanteert een wat overweldigende en soms bewust psychedelische collagestijl waarin je wordt ondergedompeld in een stroom beelden, van het universum tot oude zwart-wit-films (en af en toe een korte concertregistratie), die vaak wel maar vaak ook niet een duidelijk verband hebben met wat met name David Bowie ondertussen vertelt over zijn persoon en werk in interviews. Die uitspraken van Bowie zijn veelal filosofisch en vormen de kern van de documentaire omdat zij (in Bowie’s eigen woorden) het fenomeen Bowie en zijn kunst duiden.

Die wilde collagestijl hanteerde de regisseur Morgen ook bij z’n documentaire over Kurt Cobain (Cobain: Montage of Heck (Film, 2015)) en lijkt in het geval van Bowie zeker ook op z’n plaats omdat die filosofie van Bowie er zelf een is van overdaad, chaos, fragmentatie en daarmee voortdurende afwisseling (er is niet één waarheid) om zo veel mogelijk uit het leven te halen (het verspillen van een dag of zelfs een minuut is wat Bowie het meest van alles haat) en telkens te verrassen met iets nieuws. Bowie lijkt met name geïnspireerd door het boeddhisme en Nietzsche in zijn spirituele zoektocht naar het mysterie van het leven dat eeuwig rondjes maakt en aldoor verandert. Sinds Nietzsche God dood verklaarde is er slechts leegte die we proberen op te vullen en we leren dat Bowie een schizofrene broer had maar Bowie zijn eigen extravagante gedachten in zijn kunst uitdrukt zodat kunst zijn therapie is. Hij heeft zich nooit thuis en altijd stuurloos gevoeld maar in zijn kunst schept Bowie plekjes waar hij zich tijdelijk thuis kan voelen, maar alles is vergankelijk dus zodra hij het gezegd en gedaan heeft gaat Bowie verder naar het volgende idee of project (waarbij hij zich ook niet beperkt tot muziek maar ook schilderijen maakt, als acteur in films speelt, etc): het leven moet één groot avontuur zijn waarbij het pas interessant wordt als je je grenzen overschrijdt, je op nieuw terrein en daarmee op dun ijs begeeft. Bowie vertelt dat hij nooit zeker is geweest over wie hijzelf is en altijd persoonlijkheden heeft verzameld: zijn ontwikkeling als artiest wordt dan ook gekenmerkt door experiment en voortdurende verandering van stijl en transitie van persoonlijkheid.

Alhoewel de documentaire niet strikt chronologisch is volgt het wel in grote lijn de chronologie van Bowie’s carrière. Het eerste deel staat dan ook met name in het teken van z’n Ziggy-creatie welke ‘buitenaardse rockster’ Bowie zelf vergelijkt met een hogepriester en Griekse god omdat z’n zelfpresentatie in die vroege jaren ’70 bewust androgyn (en openlijk biseksueel) is hetgeen een supermens suggereert. Het ‘other-wordly’ waar Bowie naar op zoek is kan vele vormen hebben en regelmatig krijgt het een fysieke uitdrukking in de alien of ruimtereis (dat natuurlijk ook wel associaties oproept met drugsgebruik). Het is aldus een uitdrukking van Bowie’s zoektocht naar spirituele betekenis en een thuis maar doet dit bewust door te breken met hokjes of categorieën ten gunste van (postmoderne) fluïditeit en daarmee ook de chaos en veelheid van mogelijke vormen toe te laten. Het is een poging om al in de jaren ’70 de (postmodernistische) 21ste eeuw te scheppen, hetgeen hem denk ik goed is gelukt. Voor mij is dit ook de magische periode in zijn carrière waarbij hij ook wel een magiër werd genoemd: Bowie werd gedreven door bovengenoemde spirituele zoektocht naar het mysterie dat hem fascineerde (hij raakte geïnteresseerd in rock ‘n’ roll omdat hij de teksten niet kon verstaan waardoor de muziek mysterieus werd) maar werd ook zelf als performer een kunstwerk dat voor het publiek een enigma was (Oscar Wilde: “To reveal art and conceal the artist is art's aim.”) en om die reden fascineerde en zijn muziek vormt het knooppunt van die twee dat ook mij als puber daarom fascineerde: de muziek suggereert een opening naar of zelfs blik op een nieuwe, geheime, spannende wereld waar je deelgenoot van wilde worden.

Daarna gaat Bowie naar Amerika om z’n verbeelding door een nieuwe omgeving te laten prikkelen en vindt er door de Amerikaanse cultuur beïnvloede nieuwe stijlen en een nieuwe persoonlijkheid (de Thin White Duke). Z’n meest experimentele en wellicht grensverleggende muziek maakte hij met de hulp van Brian Eno in Berlijn waarbij bewust een nieuwe muzikale taal werd gezocht en fragmentatie in de muziek werd gebracht. Toen de jaren ’80 aanbraken voelde Bowie zich op zijn plek dus comfortabel en was hij optimistisch: hij wilde simpelweg vermaken – één zijn met het publiek – zonder diepzinnige boodschappen. Je zou kunnen zeggen dat de wereld om hem heen ook steeds meer zijn postmoderne creatie was geworden waarin we aldoor ondergedompeld worden in een chaotische stroom van discontinue beelden en ervaringen en niets echt meer is, maar de paradox is dat juist daarom Bowie z’n innovatie want zoektocht lijkt te verliezen: hij wordt mainstream en een superster die zijn publiek volgt in plaats van andersom. Hij vertelt dat hij deze fout inzag en dat hij daarna opnieuw zichzelf ging onderzoeken en ging experimenteren, maar in z’n latere werk lijkt hij zichzelf en in ieder geval stabiliteit te hebben gevonden (hij is gelukkig en voldaan en vindt zelfs een vrouw met wie hij trouwt, ook al zou hij blijven reizen en nooit een huis hebben gekocht) waardoor de muziek niet meer echt interessant is en met het verdwijnen van de jeugdige woede en onrust in ieder geval niet meer urgent lijkt. Door het telkens teruggrijpen naar de Bowie van de eerst jaren van z’n carrière lijkt de regisseur het met mij eens te zijn...

Al met al is het een tamelijk overweldigende (en lange) documentaire dat heel aardig de kern van Bowie’s kunst weet te raken en over het voetlicht te brengen.

PS. Oscar Wilde kan de David Bowie van de 19de eeuw worden genoemd en zij hebben in ieder geval heel veel met elkaar gemeen, van dandy-verschijning tot filosofie. Zeer recentelijk heb ik een essay over Wilde’s roman The Picture of Dorian Gray geschreven welk essay indirect ook meer licht werpt op de (levens)kunst van David Bowie: Oscar Wilde: The Picture of Dorian Gray (1891) – De filosoof leest… - defilosoofleest.wordpress.com.


avatar van Richardus

Richardus

  • 1767 berichten
  • 899 stemmen

Nou, maar wat prijzen voor editing hè, want op dat vlak is het wel een spektakeltje. En inhoudelijk krijg je een mooie inkijk in Bowies zieleroerselen, inspirerend ook. Jammer dat Morgan er geen degelijk einde aan heeft weten te breien, het mist daardoor emotionele impact terwijl de potentie er wel was door hoe van binnen we Bowie hebben leren kennen. Een klein beetje voorkennis van zijn carrière is wel handig, want een gewone biopic is het niet.

Edit: na een nacht slapen een halve ster naar beneden. Want de tijd die me het meest benieuwde waren juist de laatste decennia waarin hij wat uit beeld verdween. Misschien dat daarom ook het materiaal wat ontbrak? Wat minder spektaculair voor de film dan het zinnestrelende van de eerdere periode? Maar Tin Machine wordt aangestipt (waarom die stijl, eerdere worden filosofisch breed uitgemeten, dit een voetnoot), oh ja hij trouwt, dan een stukje Blackstar en poef einde. Decennia vliegen zo opzij terwijl Bowie daar toch juist veel existentiële strubbelingen moet hebben gekend.

Een scheve focus dus, met nadruk op de leuk en minder op de donkerder elementen en perioden (z'n drugsgebruik in Berlijn valt er bv ook niet uit te halen) die juist een nog diepgaander kijkje in zijn ziel had kunnen geven, en het indrukwekkende slot van zijn leven een beklijvend einde aan deze filmische collages, ipv dit afraffelen ten koste van al het mooie dat er aan voorafging. Want een kleurrijke reis blijft het.

Edit 2; en nu komt de ergernis terug van de schijnbaar volslagen willekeur van beelden die als een barrage op je afgevuurd worden zonder enige lijn, context of betekenis behalve klaarblijkelijk enkel om een visueel spektakel te bieden, Bowie-ish over te komen? Bowie in context van andere grote kunst plaatsen? Zonder context lijkt het enkel een stijltrucje om structuur tussen eb en vloed te creëren en de kijker een gevoel van overweldiging te geven. Dat werkt, maar als Morgan willekeurige beelden van supermarkten en kinderboerderijen had gedaan, was er hetzelfde effect geweest.

Oh, en dan het geforceerd rond willen maken van een in het begin zwaarwichtig gepresenteerd metafysisch thema...en dan de hele geniale (georkestreerde?) synchroniciteit rond Blackstar en zijn einde met een schouderveegje laten passeren als een stofje...

Incoherentie verstopt in pseudoartistieke speelsheid en audiovisuele barrage.

Gelukkig was Bowie zelf er, wat een prachtige inspirerende top Artiest, Kunstenaar, was dat...


avatar van Capablanca

Capablanca

  • 1023 berichten
  • 1447 stemmen

Mooie hommage aan de beroemde rockster, hoewel hier en daar wel wat erg schreeuwerig en druk. Maar misschien word ik oud...


avatar van chucknorris

chucknorris

  • 186 berichten
  • 1748 stemmen

Ik vond het een kwelling. Een eindeloze stroom aan zich herhalende beelden en quasi diepzinnige tekst flarden overeind gehouden door reguliere footage zoals z’n geweldige optredens. Na een uur wilde ik eigenlijk de zaal uit, maar heb doorgebeten.


avatar van Graaf Machine

Graaf Machine

  • 7819 berichten
  • 1031 stemmen

Vervelend drukke documentaire, die bovendien voor zijn veel te lange duur verrassend weinig informatief is.


Bowie blijft bijzonder maar ik vond het een gemiste kans. 60% ging over Ziggy Stardust, 30% over Lets Dance en de rest kreeg minimale aandacht. De man heeft zoveel fantastische muziek gemaakt, iets wat totaal niet naar voren kwam. De beelden waren 80% van voor 1974 terwijl hij er na 1983 qua haardracht & kostuums net zo geweldig uitzag als zijn muziek.

Dit was overduidelijk een persoonlijke hommage/collage van Brett Morgen. Die van mij zou er totaal anders uit hebben gezien/geklonken. Een vier maar omdat het Bowie is x2.


avatar van Zwaagje

Zwaagje

  • 79 berichten
  • 100 stemmen

Ik had me vooraf ingesteld op de insteek van de film en ik heb me zeker vermaakt. Ik vind dat de film recht doet aan de artiest en Bowie blijft ongrijpbaar en dat komt prima tot uiting in deze documentaire.


avatar van paas

paas

  • 48 berichten
  • 459 stemmen

Oefff, vriendin is Bowie-fan dus ik heb het 'n kans gegeven. Na 35 minuut toch er tussenuit gepiept. Wat 'n Kwelling!!!!


avatar van mrklm

mrklm

  • 8024 berichten
  • 8109 stemmen

Morgen negeert de moeizame start van David Bowies carrière vrijwel volledig en raffelt de laatste 25 jaar van zijn carrière (vanaf het album ‘Black Tie, White Noise’) af in het laatste kwartier van een documentaire die is zoals we David Bowie kennen: experimenteel, nooit saai, maar ook pretentieus en zwaar op de hand. Morgen richt zich voornamelijk op de periode van Ziggy Stardust, The Thin White Duke en het commerciële succes met ‘Let’s Dance’, waarbij hij fraai gemonteerde, maar vaak vermoeiende visuals combineert met fascinerende privébeelden van Bowie (het shot op de roltrap is subliem) en slecht gefilmde registraties van middelmatige optredens.


avatar van mjk87

mjk87 (moderator films)

  • 13232 berichten
  • 3886 stemmen

Samen met m'n vader geweest. Hoewel meer mijn muziek dan de zijne vond hij de docu echt een stuk beter en indrukwekkender. Ik vond dit ding op momenten zeker goed gemaakt, maar ook enorm druk en vermoeiend en echt te lang. Knap wel hoe een tijdsbeeld wordt geschetst (vaak met sfeervolle en mooie beelden) en hoe we iets van de kunstenaar Bowie te weten komen in deze enorm brij aan beelden. Het is echt te veel over een te lange speelduur en vaak voelt het allemaal als wat los zand. Ik snap m'n vader wel dat hij de docu indrukwekkend vond, maar ik vond hem ook vaak onplezierig en saai. 2,5*.


avatar van Brandt

Brandt

  • 321 berichten
  • 263 stemmen

Moonage Daydream is een volstrekt unieke documentaire, zoiets als dit heb ik nog niet eerder gezien. Het is veel, het is grillig, het is avant-garde, het is kunst, het is een beetje zoals Bowie zelf. Geen pratende hoofden maar alleen sound & vision, geput uit de vele spitsvondige interviews, concertbeelden en wat dies meer zij. En wat voor Bowies muziek geldt, geldt ook voor deze film; niet alles is even goed. Het is vaak net wat teveel van het goede. Gelukkig worden met name de jaren 70 goed uitgelicht, dan is hij op een artistiek hoogtepunt. Wel een film waar ik nog dagen over na heb lopen denken. Heb ook het gevoel dat ik de man beter heb leren kennen. Dan heb je het als documentairemaker heel goed gedaan.


avatar van stefan dias

stefan dias

  • 2297 berichten
  • 1314 stemmen

Prachtig portret van de artiest Bowie, niet de mens (van zijn drugsproblemen en hoe zijn leven soms aan een zijden draadje hing, horen we niets (en hoeft ook niet)). Hoe hij tegen zijn kameleontische, maar tegelijkertijd onmiskenbaar herkenbare muziek aankeek. Bowie was nooit die ene Bowie, maar wel altijd Bowie. Niet toevallig begint de film ook met de periode dat hij zich bij het grote publiek manifesteerde als Bowie: Ziggy Stardust. Met fantastische concertbeelden. En concertsound! Want in de cinema met groots geluid valt niet alleen op hoe speels de teksten waren, hoe overtuigend hij het brengt, maar ook nog eens hoe hard het tegelijkertijd ook nog eens rockte!

Jammer dat dat hoogtepunt dan ook vooral in het begin zat, hoewel er later nog wel eens naar teruggegrepen werd.

Ik heb hem zelf ook pas in zijn 'Berlijnperiode' beter leren kennen (waar hij met Iggy Pop optrok). Wat een ongemeen boeiende periode was, maar dat muzikale feest komt beter aan bod in 'Five Years'. Een docu die ik nog net iets beter vond. Want hier geeft ie zelf toe hoe het vanaf Let's dance allemaal wat minder werd: een geweldig succesvolle tournee en neem het hem maar eens kwalijk dat ie ongegeneerd langs de kassa wil passeren. Maar zelfs de fans lijken wel minder interessant: Amerikanen die het toch maar allemaal jaren later ontdekt hebben…

Ook vestimentair was Bowie een ongelofelijk fluïde personage, waar de klasse altijd vanaf droop. Met uitzondering van zijn laatste 'rockperiode' waar ik voor de eerste keer dacht 'wat heb je nu in godsnaam aan?'. Een zeerovershemd met oorbel of een wat raar kloffie dat hem aangepraat lijkt door een stilist. Daar volgde ik toch niet meer en had ik persoonlijk ook niet in de film verwerkt…

Desondanks: een van de aller-, allergrootste artiesten ooit, qua productiviteit en kwaliteit. Zonder twijfel. Gaat dat zien!


avatar van predator

predator

  • 1646 berichten
  • 1916 stemmen

Rommelig en heel erg druk. De film wordt gered door de persoon Bowie en een aantal mooie tijdsbeelden. Voelt als een gemiste kans.


avatar van musjes

musjes

  • 1 berichten
  • 0 stemmen

De docu gezien; fan van david bowie, indrukwekkend om te zien maar een docu vind ik het niet. Je komt niet veel over David Bowie te weten en misschien is dat ook wat het/hij is, leeg. Her en der hoor je fragmenten van vroegere interviews met hem, interessante woorden maar leeg. Niet qua beeld en entertainment, fraai om te zien. Meer 1 lange videoclip.


avatar van lpjdamen

lpjdamen

  • 38 berichten
  • 861 stemmen

Voor de muziek van David Bowie heb ik nooit echt warm gelopen. Omdat ik iedere keer wanneer ik een film in Lab-1 ging zien steeds opnieuw de trailer van Moonage Daydream zag (en ik samen met mijn filmmaat steeds begon te lachen om de quotes van David Bowie (vraag niet waarom, daar is geen reden voor)), moest het er toch een keer van komen.

Nogmaals, ik geef geen drol om de muziek van David Bowie, maar in deze documentaire staat zijn muziek an sich niet zozeer centraal. De documentaire laat een zeer extravagant en chaotisch beeld van Bowie’s ideeën en creativiteit zien, gepaard met videomateriaal (wat volgens de synopsis nooit eerder vertoond is) en interviews die de beelden invulling geven. Ik wist nauwelijks iets van David Bowie af en ik stond er versteld van hoe doordacht sommige creatieve projecten waren. David Bowie werd in Moonage Daydream gepresenteerd als een belichaming van creativiteit en wat het betekent om daar voor de volle 100% gehoor aan te geven en er naar te handelen. Of het echt allemaal zo was, weet ik niet, maar dat doet er ook niet toe. Wat er toe doet is het creatieve proces, en Bowie blik hierop.

Het was voor mij genoeg voer om bij mijn eigen creativiteit stil te staan en na thuis te zijn gekomen van de trip die deze film was, kon ik niet anders dan mijn overpeinzingen uit te schrijven. Hier is het resultaat.


avatar van james_cameron

james_cameron

  • 5922 berichten
  • 9073 stemmen

Geen standaard muziekdocumentaire; net als in regisseur Brett Morgen's vorige documentaire Cobain: Montage Of Heck hebben we hier vooral te maken met een soort collage van archiefbeelden en kunstzinnige uitspattingen, ondersteund door interviewfragmenten en natuurlijk heel veel muziek. De documentaire, hoewel bijzonder fraai in elkaar gezet, is iets te lang- bepaalde scenes hadden echt wel ingekort kunnen worden en hier en daar wordt het een beetje pretentieus en zweverig, maar al met al is het toch wel een bijzondere en boeiende kijkervaring.


avatar van Basto

Basto

  • 9967 berichten
  • 6791 stemmen

Erg fijne virtuoze documentaire.

Dankzij het eclectische oeuvre van Bowie en een wervelende montage van concertopnames, filmfragmenten, interviews, reportages en popculture verveelt de film geen moment.

De introspectieve opzet, waarbij Bowie door de jaren heen zichzelf analyseert, werkt goed. Het helpt wat dat betreft dat Bowie analytisch sterk is en bovendien bijzonder eloquent. Zo krijgen we een helder beeld van zijn drijfveren en visie op het leven.

Zowel qua vorm als inhoud heeft het de nodige overeenkomsten met de documentaire Zappa die ik nog wat hoger beter vind, maar dat komt vooral omdat ik die als artiest nog hoger aansla. Maar qua veelzijdigheid en werklust ontlopen ze elkaar niet veel.

Zelf heb ik Bowie slechts twee keer live gezien in niet zijn beste periode (Glass Spider en Tin Machine).

Erg fijn dit!

Dikke 4*


avatar van kos

kos

  • 46041 berichten
  • 8435 stemmen

Bijzondere documentairevorm, als een soort collage het artistieke leven van Bowie beschouwend.

Evengoed heb ik het idee dat ik daardoor meer van hem heb meegekregen dan van pakweg een conventionele sprekende hoofden en interviewvorm.

Het pat ook een stuk beter bij de audiovisuele artiest die Bowie is, denk ik. Prima dus.


avatar van kappeuter

kappeuter (crew films)

  • 72440 berichten
  • 5757 stemmen

Ik ben geen Bowie fan. Zijn muziek spreekt me op enkele uitzonderingen na, niet zo aan.

Ik vind zijn muziek vaak wat naargeestig of een sfeer hebben die me niet aanspreekt.

Toch vind ik dit een mooie film over de mens achter de artiest Bowie.

Muzikanten hebben lang niet altijd zoveel zinnigs te zeggen, maar Bowie komt hier heel serieus en openhartig over. Hij heeft wel echt wat te vertellen over zichzelf en het leven zelf. Tamelijk filosofisch soms.

De geselecteerde fragmenten laten veel zien van de psyche van de aanvankelijk nogal getroubleerde man, die pas later in zijn leven echt gelukkig leek te zijn geworden. Ik hoorde een aantal mooie filosofische bespiegelingen.

Zijn (half?)broer was schizofreen en overleed jong, het is nog een wonder dat Bowie er zelf er niet aan ten onder is gegaan in zijn Berlijnse jaren. Hij stopte net op tijd met drugs anders was hij er niet meer geweest.

De collages zijn heel mooi in beeld gebracht.

De documentaire duurt vrij lang maar wist me van begin tot eind te boeien.

Die 'scène' op die roltrappen was wel bijzonder, tussen de mensen die hem ineens herkennen. Die exotische plekken zijn ook wel bijzonder.

Ik had me trouwens nooit beseft of geweten dat Bowie al zo lang in de VS woonde.

Wel sneu was het contact met zijn moeder en zijn familie in het algemeen. Het was een beetje zielig om te horen dat zijn moeder klaagde over het weinige dat ze hoorde van haar zoon.


avatar van king_pin

king_pin

  • 67 berichten
  • 800 stemmen

Deze docu was een moeilijke, lange zit om doorheen te komen. Het eerste uur ergerde ik me vooral aan de snelle edits, de psychedelische beelden en de referenties van de popcultuur aan alles wat los en vast zat (films, kunst, beroemde artiesten, tijdsbepalende relikwieën etc). Er leek geen kop of staart aan te zitten en ik heb best een paar keer m'n ogen moeten sluiten omdat het beeld gewoon zo druk en overweldigend was (en niet op een goede manier).

In de tweede acte werd het tempo iets dragelijker en overzichtelijker en leek het iets meer vorm te krijgen van een docu waar chronologisch de artiest werd uitgespreid. Maar het bleef allemaal zo in anekdotes, flarden van interviews en (veel) fragmenten van optredens en dans opnames.. Bowie was een intelligente en inspirerend artiest maar in deze docu komt ie vooral over als een pretentieuze hipster die zichzelf erg interessant vind.

Z'n latere carrièrejaren werden wel erg vluchtig afgehandeld maar op dat punt was ik allang blij dat het voorbij was..

Het filmhuis waar ik de docu keek zou dolby surround 7.1 hebben waar voor de film ook spectaculair mee geadverteerd werd. De film zelf had amper een opvallende geluidsmix dus daar kon de film zich ook niet mee redden.


avatar van stratmans

stratmans

  • 871 berichten
  • 886 stemmen

leuke film over Bowie, veel goede interviews, voor mij iets te weinig muziek


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 8208 berichten
  • 4637 stemmen

Zoals al eerder in enkele andere biografische muziekfilms vermeld heb ik in tegenstelling tot de meeste mensen weinig met muziek. Verder dan (sporadisch) de radio gaat het niet. Wat uiteraard niet wil zeggen dat ik de persoon David Bowie niet ken. Een iconisch muziekfenomeen die als een soort kameleon zijn stempel heeft gedrukt op de muziek, maar ook ver daarbuiten. Wie de échte persoon achter David Bowie of zijn diverse alter ego's was, wordt niet geheel duidelijk.

Wel neemt deze documentaire je mee op een ongeëvenaarde rollercoaster van concerten, filmfragmenten en videoclips. Je krijgt ook een beeld hoe zelfbewust hij was en hoe levensbeschouwelijk of filosofisch hij uit de hoek kon komen betreft zijn visie of creatieve ideeën. Erg fraai gemonteerde docu om in de mood van Bowie te komen. Erg vermakelijk en flashy.

Een bijzonder man, een kunstenaar als het ware met zijn erg extravagante kledingstijl dat een bepaald handelsmerk werd. Niet mijn cup of tea, maar veel respect voor zijn zijn en zijn invloed die hij heeft gehad in de jaren 60-80 in en buiten de muziek.


avatar van De filosoof

De filosoof

  • 2006 berichten
  • 1393 stemmen

De filosoof schreef:

bla bla bla

Toen ik de film had gezien en bovenstaand epistel schreef had ik blijkbaar net een boek van Oscar Wilde gelezen. Nu zie ik de film opnieuw op CANVAS en heb ik net een boek van Nietzsche gelezen en die beschreef al in 1872 in dat boek nauwkeurig de kunst van David Bowie (of het postmodernisme) die in de documentaire aldoor benadrukt hoe hij gegrepen is door het mysterie van de tijd of eigenlijk van het heden dat ongrijpbaar is en de vergankelijkheid van alles waardoor hij aldoor op zoek is naar spiritueel houvast, naar zichzelf en elke filosofie en identiteit verzamelt en probeert: Nietzsche vertelt hoe de oude Grieken tot de 5de eeuw v.C. geloofden in mythen waardoor voor hen alles in het licht van de tijdloze mythe werd begrepen en dus ook het heden als tijdloos verscheen (de eeuwige terugkeer van dingen), hetgeen radicaal veranderde toen de Grieken wetenschappelijk werden, de mythen vernietigden en zich in historisch perspectief gingen zien waardoor nog slechts het heden echt was en dus alles vergankelijk werd, er dus geen houvast meer was en men koortsachtig op zoek ging naar mythen en bijgeloof om het leven weer betekenis te geven. Zonder de mythe is er een onbeteugeld woekeren van de artistieke fantasie, een cultuur die is veroordeeld om alles uit te proberen en zich op gebrekkige wijze met elementen uit andere culturen te voeden – echter zonder soelaas want elk geestelijk voedsel transformeert tot slechts ‘geschiedenis en kritiek’ (en het hedendaagse politieke onbehagen zal er ook mee te maken hebben). In zijn tijd zag Nietzsche hetzelfde gebeuren:

“Het is weer precies dezelfde hevige dorst naar kennis, hetzelfde onvervulbare geluk van de vinder, dezelfde enorme verwereldlijking, en dat alles vergezeld van een ontheemd ronddolen, een begerig aanschuiven aan vreemde tafels, een lichtzinnige verafgoding van het heden of een lusteloze, verdoofde afwending, alles sub specie saeculi, uit het gezichtspunt van het ‘hier en nu’.”


avatar van Roger Thornhill

Roger Thornhill

  • 5576 berichten
  • 2199 stemmen

Veel beeldmateriaal kwam toch wel redelijk bekend over dankzij Francis Whately die een paar interessante documentaires over Bowie en aanverwante zaken heeft gemaakt, maar het blijft toch de moeite waard om dat allemaal opnieuw te zien. Uiteraard veel aandacht voor die beroemde jaren 70 (hetgeen natuurlijk ook een briljante periode was), maar de meerwaarde voor mij zat hem hier toch in de voice-over waarin Bowie zich uitlaat over onder andere kunst, leven, persoonlijkheid en vergankelijkheid. Ik weet niet of die voice-over alleen maar uit interview-fragmenten is samengesteld of dat Bowie ook op het moment zelf of achteraf een soort audio-dagboek bijhield waarin Morgen heeft kunnen putten, maar het geeft mij persoonlijk in ieder geval een nog genuanceerder beeld van de man achter de maskers dan ik tot nog toe uit boeken, interviews en natuurlijk zijn platen had gekregen. Een lange en soms bijna hallucinante maar zeer geslaagde documentaire wat mij betreft.