The Straight Story (1999)

Dat begrijpt u goed, dit is een platform waar ook over films gediscussieerd wordt. Als u liever alleen neergeplempte meningen ziet zonder discussie ertussen, dan is Rotten Tomatoes of MetaCritic misschien een beter platform.

Ik begrijp uw instelling echter niet. Het is een stuk lastiger om tot nieuwe inzichten te komen door alleen iets te lezen dan door een gezonde discussie te houden.

Maar vooruit: Bovenaan de pagina (boven het eerste bericht) staat de keuze tussen 'berichten' en 'meningen'. Wanneer u op meningen klikt, bent u niet langer onderhevig aan het oeverloos heen en weer gezwets van andere forumleden, maar ziet u alleen wat ze van de film vonden. Geen discussies meer dus.

Vincent Hoberg van VoorDeFilm leidt The Straight Story hier in:

VoorDeFilm: The Straight Story (1999) - YouTube

Veel plezier met dit meesterwerk!

Mooie, sfeervolle film die een bijzonder verhaal vertelt over een bijzondere man. Richard Farnsworth neemt de rol van de eigenzinnige man met verve op zich en neemt je mee op een bijzondere reis door de prachtige Amerikaanse landschappen. De leuke en minder leuke belevenissen tijdens deze reis maken van The Straight Story een heel fijne roadmovie en de muziek heeft een heel aardige bijdrage aan de sfeer die daarbij gecreëerd wordt. Straight valt van de ene in de andere gebeurtenis en de twee uur zijn voorbij voor je er erg in hebt.

"Aanrader"

Mooie film.

Waarin films als Shawshank en The Green Mile zich verlagen tot (in mijn ogen) goedkoop en vals sentiment laat David Lynch met The Straight Story zien hoe het wel moet met dit soort feel-good movies. Heb zelden een film gezien waar de emoties zo eerlijk en oprecht overkwamen, mede door het sterke acteerwerk van Farnsworth, die de rol van de koppige Alvin perfect neerzet.

De soundtrack is prachtig, maar dan ook écht prachtig. De momenten waarin je Alvin in zijn eentje over de grote maïsvelden ziet rijden met z'n grasmaaier, onder begeleiding van ''Laurens walking'' zijn werkelijk genieten geblazen. Ook de visuals dragen zo hun steentje bij doormiddel van mooie, lang uitgerekte shots van de landschapen die Alvin passeert.

Gewoon een erg mooie, sfeervolle film, die ondanks zijn zoetsappigheid af en toe wel de echte clichés weet te vermijden, en de kijker achterlaat met een fijn gevoel. Dikke 4,0* voorlopig.

Die eerste vind ik goed meevallen, maar The Green Mile vind ik amper om aan te zien.

In plaats daarvan verdient The Straight Story eigenlijk wel die derde plek in de top 250.

verrassing van david lync.

het is een heel simpel verhaal.verhaal technisch stelt het weinig voor.

maar daar zit het hem juist in.de eenvoud die subliem word uitgewerkt.

prachtig.

The Straight Story (1999)

Waargebeurde verhalen, vaak zijn het niet de beste en meest oprechte films, en als ze uit de stal van Disney komen ligt het (valse) sentiment helemaal op de loer. Maar niet als David Lynch regisseert. Yes, you heard me right. Lynch.

De bejaarde Alvin hoort dat zijn broer met wie hij tien jaar niet gesproken heeft, een beroerte heeft gehad. Wellicht als verzoeningsgebaar, maar ook omdat hij geen andere manier heeft, besluit hij op zijn grasmaaier een roadtrip van Iowa naar Wisconsin te maken, nu hij de kans nog heeft.

Het komt niet vaak voor dat ik 'sentimentele' film zie, waarin de emoties zo eerlijk en oprecht overkomen. Volledig eens met leatherheads eerste alinea. Ik dacht precies hetzelfde tijdens en na de film.

De momenten met alle mensen die Alvin (Richard Farnsworth in een heel erg sterke rol, een terechte Oscar nominatie, die echter naar Spacey ging dat jaar) onderweg tegen komt, de menselijkheid spat ervan af. Ik heb geen idee waar Lynch dit opeens vandaan haalt, ik kan het met geen van zijn andere films vergelijken. Prachtige beelden, en Badalamenti's muziek is echt schitterend. Mooi, troostend en melancholisch tegelijk.

Een langzame Road Movie dus, en dat klopt, het tempo zit er niet echt in. Maar waar het me bij andere films soms moeite kost om de aandacht erbij te houden, heb ik dit bij The Straight Story geen moment gehad. Heel erg mooi, zonder ook maar één moment in gemaakt sentiment te vervallen.

8,5/10, 4*

Leuk concept. Beetje voorspelbaar alleen. De bijfiguren vond ik niet inteerssant genoeg. Dat is jammer.

Mooie muziek, bijzondere hoofdpersonage. Grappig dat ook in deze film de hand van Lynch sterk naar voren komt. Voor de liefhebber van dit genre verwijs ik iedereen toch door naar 'Nebraska' .

Schitterende film

Prachtige film, goede karakters, top acteerwerk, uit het leven gegrepen. Mooie beelden afgewisseld met prachtige ontmoetingen. Alles valt op z'n plek. Aanrader dus.

Een prachtige hartverwarmende film die in al zijn eenvoud uitblinkt. Mooi sereen verhaal over het oud worden, zelfreflectie , eenzaamheid, vastberadenheid, berouw en vergeving . Alvin Straight wordt door Richard Farnsworth op een prachtige en innemende manier vertolkt . Het tempo van de film is laag maar dat is juist de kracht van de film. Hierdoor ontmoet Alvin allerlei mensen waar hij tijdens de gesprekken mentale kracht schept om zijn tocht naar zijn (zieke) broer tot een goed eind probeert te brengen.

5*

Deze in een ver verleden gezien en tijd om te herbekijken. Een toch wel bijzonder verhaal, die ondanks het trage tempo toch weet te boeien. De cast komt erg naturel en overtuigend over.

Verder zag de film er prima uit. 'k vond het toch wel het bekijken waard.

Een film die al een tijd op het lijstje stond om eens te zien, en dat is nu eindelijk gebeurd. Prachtige film die schittert in zijn eenvoud! Prachtige landschappen, goed acteerwerk en een geweldige soundtrack.

Pfff, ik had maar wat graag een lift van die grasmaaier gekregen, kwam geen einde aan. Ik heb alle Lynch-films nu afgevinkt, maar daar is het meeste wel mee gezegd ook; dit voelt geen moment als een Lynch en had door elke willekeurige huurling gemaakt kunnen zijn.

Wel een bonuspunt voor het menneke zelf, zijn emoties waren mooi en leken oprecht.

Mooie aandoenelijke film. Die je toch tot het einde blijft kijken omdat je de ontknoping wilt zien. Wel behoorlijkt traag dus je moet een lange aandachtspanne hebben.

The worst part of being old is remembering when you was young.

Wat een ongelofelijke positieve verrassing was dit zeg. Ben bij toeval achter deze titel gekomen, nooit van gehoord verder. Ik ben ook geen fan van de films van David Lynch moet ik bekennen, die zijn me vaak te wazig en oninteressant. Daarom ben ik ook zo verrast dat deze film wel trekjes van zijn manier van werken bevat, maar inhoudelijk totaal afwijkend is.

The Straight Story is traag, ongelofelijk traag. Misschien wel de traagste film die ik ken zelfs. Maar dat is tegelijkertijd dé kracht van deze film. Ik raakte helemaal ontspannen tijdens het kijken naar eigenlijk heel weinig, maar tegelijk zoveel. Wat een fantastische rol zet Richard Farnsworth als oude man die perse zijn zieke oude broer nog eens wil zien, waar hij al 10 jaar ruzie mee heeft. Om te tonen dat hij echt om zijn broer geeft maakt hij de honderden kilometers lange reis op een grasmaaier. Je volgt als kijker zijn trage, maar inspirerende reis waar hij dankzij gesprekken met diverse mensen zowel hen helpt als over zijn eigen leven denkt. De types die hij ontmoet zijn allemaal anders en hebben hun eigen verhaal en zo leer je langzaam in de dialogen de achtergrond van Alvin kennen, die onder andere een oorlogstrauma en drankprobleem kende. Het slot vond ik erg mooi (waarbij ik trouwens even dacht dat hij bij aankomt zou merken dat zijn broer overleden is, maar gelukkig loopt het fijner af) als hij zijn broer ontmoet en met heel weinig woorden merk je als kijker dat ze elkaar erg hebben gemist.

- Did you ride that thing all the way out here to see me?
- I did, Lyle.

Schitterend slot, niet overdreven sentimenteel, maar heel erg passend bij de trage en menselijke film. Naast het menselijke deel kent de film nog een gigantisch pluspunt: de sfeer. Je ziet fantastische beelden van het Amerikaanse platteland, met de granenvelden, stoffige dorpjes en stille wegen, met ondersteuning van een treffende rustgevende soundtrack. De film duurt 2 uur, verloopt zeer traag, maar ik heb me echt geen moment verveeld. Nouja, slecht in het begin vond ik de scenes met zijn stotterende dochter niet zo boeiend. Dat gestotter begon me ook op mijn zenuwen te werken eerlijk gezegd. En misschien was de eerste mislukte poging met zijn eerste grasmaaier niet zo nodig, maar het zijn slechts details op een film die verder gewoon heel, heel goed is geworden.

4,5*

Wat een heerlijke film.

Sowieso is het waargebeurde verhaal natuurlijk al geniaal. Maar de uitwerking die Lynch hiervan maakt, en de ijzersterke karakters die hij in de film oproept. Farnsworth voorop als de onverzettelijke ouwe knar die zich door niets laat tegenhouden om te doen wat hij in zijn hoofd heeft - en al zeker niet door de redelijkheid of het gezonde verstand. Traag, maar dat valt nauwelijks op met zoveel mooie beelden onderweg en eigenlijk altijd wel iets dat aan het gebeuren is of net gebeurd is - zoals dat gaat op een roadtrip, of dan toch later als je er aan terugdenkt en alle saaie momenten vergeten bent.

Wie had kunnen denken dat Lynch zo’n film als The Straight Story kan maken? Geen surrealisme en geweld/horror dit keer, maar een verhaal dat je kunt volgen en dat bovendien de mens van zijn beste en mooiste kant laat zien zodat je ontroerd van begin tot eind met tranen in de ogen zit te kijken. Lynch slaagt erin om precies die toon en details te vinden waardoor de mensen in deze film niet alleen hartverwarmend goed zijn maar toch ook normaal en levensecht met elk een tragisch levensverhaal. Als er één film is die hoop in de mensheid geeft (of die op z’n minst van mensen kan laten houden) dan is het deze wel. Een prachtige film.

Het stotteren van Rose intrigeerde me dus ik heb het opgezocht: Lynch zou hierover hebben gezegd dat de echte Rose nu eenmaal stotterde (dat hoorde bij haar) en dat het niet eens bij hem is opgekomen om dat aspect weg te laten. Ik vond het overigens wel passen in de film: het maakt haar zo'n tragisch figuur te meer omdat zij - waarschijnlijk precies vanwege dat stotteren - als achterlijk werd gezien waardoor haar kinderen bij haar zijn weg genomen. Sowieso vind ik het wel mooi om mensen met een handicap/gebrek te zien in een film, gewoon omdat je die in het echte leven ook ziet (waarom zouden in films alleen maar volmaakte mensen moeten rondlopen?). Mooi ook, omdat het stotteren niet werd opgevoerd voor een humoristisch effect: Lynch benadrukte dat de echte Rose een schat van een mens was en ook dat komt in de film naar voren: ook van Rose - met haar stotteren - kun je alleen maar houden.

Iedereen die The Elephant Man heeft gezien zou ik denken.

He'll never make it past the Grotto

Er is een tijd geweest dat ik een gigantische fan van David Lynch was en dat ik zijn oeuvre werkelijk verslond. Die periode is vandaag de dag wat geslonken wegens interesse in andere regisseurs en/of films maar gisteren had ik opeens nog eens zin om me onder te dompelen in de wondere wereld van Lynch. Niet echt meteen een idee wat ik hier eigenlijk van moest verwachten, de combinatie Lynch en Disney verraste me eerlijk gezegd wat, maar ik had kunnen weten dat Lynch hier wel weer iets moois van ging maken.

Ik vind niet alles in zijn oeuvre even goed (met Wild at Heart kon ik bijzonder weinig en ook Blue Velvet was ook niet meteen de klassieker die ik ervan verwachtte) maar The Straight Story mag zich met gemak bovenaan in zijn oeuvre nestelen. De prachtige beelden, de soundtrack van Angelo Badalamenti, het kabbelende verhaal dat toch blijft boeien, ... Ik blijf dit een ietwat atypische Lynch filmen vinden en toch voel je op een zekere manier hier wel zijn hand in. Dat is vooral dankzij een aantal erg geweldige personages die Alvin op zijn reis tegenkomt. Van het aan de toog hangen met een ex-soldaat tot aan het delen van zijn wijsheid aan het kampvuur en natuurlijk het einde. Mooi in al zijn eenvoud en toch bijzonder doeltreffend. Sowieso erg knap wat Lynch hier van tijd tot wijlen op het scherm tovert. Hier en daar schuift hij weliswaar wel uit (de scène waar de remmen van Alvin het begeeft op de heuvel ziet er wel erg slecht uit) maar die sfeer van die kleine stadjes is weergaloos.

Iets wat op gezegd kan worden van Richard Farnsworth trouwens. Hij overleed niet lang na de release van de film (hij had kanker en heeft de eer aan zichzelf gehouden) en dit is volgens mij toch de mooiste zwanenzang die je als acteur kunt bedenken. Degelijke rol ook van Sissy Spacek die overduidelijk een heel eind is geëvolueerd van het jonge meisje in Carrie en het is dan ook jammer dat ze zich uiteindelijk iets teveel laat gaan in haar spraakgebrek. Het werd precies maar erger naarmate de film vorderde en het begon me op den duur iets teveel te irriteren. Kleine bijrol ook nog voor Harry Dean Stanton die toch ook zijn eigen stempel op de film weet te drukken. Zonde dat hij in september ook alweer overleden is..

Krijg meteen weer zin om me nog eens in het resterende oeuvre van Lynch te gaan verdiepen. Wil al een tijd Twin Peaks eens gaan herkijken, maar met onder andere The Elephant Man en Inland Empire heb ik nog twee hooggewaardeerde ongeziene films liggen. Wordt hopelijk binnenkort vervolgd! Erg mooi geregisseerd in ieder geval en een bijzonder sterke cast. Zie dit met een herziening nog wel naar 4.5* of zelfs 5* kruipen.

Dikke 4*

Goed maar wel 0.5* aftrek voor de rol van Spacek als "simpele ziel", die was vrij irritant. Die tweeling als automonteurs eh grasmaaiermonteurs was wel erg grappig.

Een oude man reist 360 km op zijn gammele grasmaaier om zich met zijn broer te verzoenen. That’s about it. Uitnodigend klinkt zo’n premisse misschien niet, maar The Straight Story (het zit ‘em in de naam) is één van de meest pure en goudeerlijke films die hun weg naar het doek vonden. De anders zo markante David Lynch reflecteert in dit ingetogen drama op sterfelijkheid, familierelaties en de zin van het leven. Die ‘zin’ zit hem vooral in de reis: de wil om op stap te gaan, nog onbewust van de schoonheden die je onderweg aan zult treffen.

Ik had het niet verwacht maar ondanks de eenvoud is dit een prachtig aandoenlijk drama. De muziek neemt je mee op de verste tocht die ooit met een grasmaaier is gemaakt. De sfeer ademt rust uit en doet je genieten van kleine dingen. Het loopt niet allemaal op wieltjes maar zijn grasmaaier sputtert in de hellingen en holt zichzelf voorbij in de afdaling.

Wat niet kan ontbreken in een roadmovie zijn de mensen die je onderweg tegenkomt. Mooie vriendschappen die ontstaan, zwaarmoedige gesprekken over de oorlog en mijmeringen over vroeger. Je zou denken, hoe saai, maar niets is minder waar. Dit is een film die ieder van ons wat kan leren over wat het leven echt betekend en we zouden er meer bij stil moeten staan ook. Ik durf zelfs 4.5* uit te delen, want dit is een prachtige film die niet veel beter had kunnen zijn.

Een film ook die je verschillende keren rustig kan herbekijken, waardoor de waardering mogelijk nog groeit.

"Mijn meest experimentele film", en gelijk had Lynch. Dit is een haast naturalistisch, oermenselijk drama met 'down-to-earth'-dialogen (Hemingway-gewijs) en echte personages (weliswaar gebaseerd op ware feiten, maar dus nergens geromantiseerd) - hoewel Spacek haar rol met spraakgebrek iets te dik aanzet. Farnsworth speelt uitstekend binnen de grenzen van een verhaal dat uiteindelijk niet zoveel voorstelt. Bedankt, Lynch, voor deze verzameling verstilde plaatjes, maar in het vervolg ga ik weer liever huiveren.

Een roadmovie waarbij je geniet van de traagheid, de mooie beelden en verhalen. Hele bijzondere film!

Roadmovies behoren sowieso tot één van mijn favoriete genres. Deze Lynch is één van zijn meest toegankelijke films zonder dubbele bodems of gecompliceerde plots zoals in bijvoorbeeld Lost highway. Al was dit niet zijn eerste meer “normale” film, want ook met The elpehant man gooide hij al hoge ogen. The Straight story is een simpel, maar aandoenlijk verhaal van een oude koppige man die een lange reis plant met zijn grasmaaier naar zijn zieke broer die hij al 15 jaar niet meer sprak.

Het personage dat Richard Farnsworth geeft mooi gestalte aan Alvin die via het principe “less is more” het avontuur intrekt en wel ziet wat de dag brengt. Richard Farnsworth is overtuigend als Alvin, een man die met zijn diepe groeven in zijn gezicht duidelijk al één en ander heeft meegemaakt. Dit blijkt ook wanneer hij een andere oorlogsveteraan tegenkomt en ze elk ongeforceerd hun wedervaren vertellen. Het heeft zijn leven bepaald want alcohol heeft ook veel kapot gemaakt. Of het relaas van zijn gehandicapte dochter biedt voldoende diepgang aan het verhaal zonder sentimenteel over te komen. Lynch raakt steeds de juiste snaar en Richard Farnsworth is hiervoor het perfecte middel.

Er zit een mooie balans in de film waarbij beetje bij beetje de gevoelens van Alvin geopenbaard worden. Geen scherpe vinnige alwetende dialogen, laat staan discussies of morele oordelen, maar gesprekken op mensenmaat waarbij luisteren en empathie centraal staan. Ook stiltes laten spreken, daar gaat het om. Vrij herkenbaar allemaal en op het lijf geschreven van het personage Alvin. Het gesprek met de dominee is hiervan een mooi voorbeeld. De fijne landschappen en ingetogen muziek maken het alleen maar af. Superervaring, verdiende 4,5* wat mij betreft!