The Straight Story (1999)

Mooie film.

Innemende hoofdrol van Richard Farnsworth. Ontzettend melig om zo'n oud mannetje op z'n grasmaaier op de openbare weg zulke lange afstanden te zien maken.

Het tempo van de film ligt heel laag, maar dat is niet storend.

Aparte film, dat zeker.

Ontzettend warm, menselijk en gevoelig. Met een zeer indrukwekkende rol van Farnsworth.

Dit was overigens zijn laatste rol. Hij pleegde zelfmoord in 2000, nadat hij te horen had gekregen dat hij terminale kanker had.

4,0*

Prachtige film met schitterende muziek van Badalamenti en een heerlijke sfeer. Het acteerwerk is bijzonder goed; Farnsworth zet een erg sterke prestatie neer en Sissy Spacek speelt ook fantastisch. Verder zitten er nog een paar erg leuke bijrollen in de film, zoals die van Everett McGill en Harry Dean Stanton.

Van het trage tempo heb ik totaal geen last gehad en heb me dan ook geen minuut weten te vervelen met deze zeer indrukwekkende en soms erg emotionele film, die voor mij de titel 'beste Lynch film die ik tot nu toe heb gezien' van Mulholland Drive ontneemt.

4,5 sterren.

Ik maak er lekker een 5 van. Prachtige integere, sympathieke, grappige en ontroerende film. Fantastisch geacteerd ook. Vooral die scene in de bar en de laatste scene. Dan moet ik toch bijna wel een traantje wegpinken. Mooie beelden ook van het Amerikaanse landschap, ondersteund door prachtige muziek van Badalamenti.

Van traagheid heb ik ook absoluut geen last gehad.

Een verassende film van Lynch, eentje die zoals de titel al een beetje verraad meer rechtuit is. De film valt zelfs in een keer van begin tot eind in zijn geheel te begrijpen. Alhoewel... ik moet zeggen dat ik het begin bizar surrealistisch vond; "Walt Disney presents, A film by David Lynch" weird hoor

Maar wederom levert de man een prachtig pareltje van een film af. En ook al is de film dan wat meer rechtuit, hij zit toch weer barstesvol typische Lynch elementen. De donkere interieuren, de surrealistische kijk op het allerdaagse en de bijzondere karakters die zijn films bevolken. Bovendien blijkt Lynch dus ook nog eens een goed oog te hebben voor het prachtig in beeld brengen van landschappen. Zijn films blijven toch altijd een prettige, unieke ervaring vol met verassingen.

Ook The Straight Story stelde mij niet teleur. Het tempo is traag, maar lekker traag. En wat wil je ook met zo'n ouwe krasse knar op z'n grasmaaier. Het tempo, het herfstige landschap en dito weer het vervolmaakt de melancholische sfeer van deze film. En ondanks die sfeer kon ik heel vaak een glimlach niet onderdrukken. Een film zoals het leven zelf dus. Mooi ook om te zien hoe de reis en de ontmoetingen van Alvin onderweg eigenlijk ook alle stadia van het leven doorloopt. Van het tienermeisje met ongeboren kind, tot het laatste gesprek op het kerkhof.
Die ouwe baas is trouwens een indrukwekkend acteur. Waar je bij dit soort films vaak flashbacks naar een ver grijs verleden zou verwachten zien we hier een man met een glaasje melk voor z'n neus zijn verhaal doen. Het gezicht vol emotie. Klasse hoor!
Ondanks het trage tempo van de film weet Lynch toch weer een bepaald soort spanning op te bouwen. Vooral tegen het einde als Alvin de Mississipi rivier overgaat en in de bar zich moed indrinkt met zijn eerste biertje in vele, vele jaren voel je de aanwezige onderhuidse spanning.

Mooie, warme film die je laat glimlachen en ook een brok in de keel geeft. Visueel is de film erg geslaagd aan mooie plaatjes geen gebrek, uitstekende muziek ook. De film verdient zeker een ruime 4* en Lynch begint steeds meer een van mijn favoriete regisseurs te worden.

Niet te harden, deze Lynch. Cheasy tot en met (stokjes bij mekaar binden, het is me wat) en vreselijk traag. Ik lust normaliter wel een slice van americana maar dit trok ik echt niet. Verreweg de minste film uit de top 250 imo.

0,5*.

Toen deze film American History X met 6-0 uitschakelde bij de afgelopen knock outs voor de beste film werd ik toch wel benieuwd. Ik schrok wel een beetje van de recensie van Otherfool, immers een vreselijk trage film was wel het laatste waarop ik zat te wachten.

Het begin van de film werd op een leuke manier vormgegeven, ik zat al te gissen wat Sissy Spacek precies had. Leuke scène, toen zij leverworst bij de plaatselijke supermarkt ging kopen. Erg goed geacteerd en naar later bleek ook nog eeens erg ontroerend.

Normaal zou ik films waarin een stel jongere mensen een road trip maken prefereren boven de reis van een oude man. Een compliment voor Lynch dus dat hij een simpel verhaal zoveel inhoud weet mij te geven. De film bevat ook echt prachtige muziek en schitterende beelden en is allerminst saai. Richard Farnsworth zet naast een bescheiden rol in Misery ook nu dus een prachtige personage weer. 4*

Ik begin langzame films tegenwoordig geen nadeel maar een voordeel te vinden; veel films en tv-series van nu worden naar mijn mening veel te snel verteld, met zenuwachtige cuts en camera-bewegingen (Law&Order spant de kroon; die cameraman moet volgens mij voor elke opname verplicht een liter bourbon drinken!). Dit keek voor mij wel lekker weg.

Mooiste shot: het shot nadat beide oude heren in de bar hun verhaal gedaan hadden. Je krijgt dan een blik op hun rug: twee oude mannen aan de bar. Je voelt je dan weer een buitenstaander. Normaal vraag je je dan altijd af waar die twee het over hebben; nu weet je het dan.

4*

Geen enkel probleem gehad met het tempo van de film. Elk moment is er wel iets moois te bewonderen. Verder geweldig spel van Farnsworth. Prachtig zoals emoties worden overgebracht zonder dat er een woord wordt gesproken. Heb er bij oosterse films wel eens moeite mee, maar hier werkte het uitstekend. Voor nu vier sterren omdat ik door omstandigheden het einde niet heb gezien. Zal 'm snel op DVD aanschaffen.

David Lynch is berucht om zijn films die de duistere kanten van de menselijke natuur belichten, maar hij draaide deze weemoedige film ook voor mede-producer Disney in een veel vriendelijker toonzetting dan we van hem gewend zijn.

De vraag is dus: heeft Bubbachups gelijk? In mijn ogen zeer zeker niet, maar ik vind dat hij, net als iedereen trouwens, zijn visie mag geven over deze film. Er zijn hier al veel andere én grotere films met de grond gelijk gemaakt, én door mensen die deze film veroordelen, als door anderen die deze film bejubelen.

O ja, deze film is opgedragen aan de echte Alvin Straight, die in '96 overleed. Deze prent werd overladen met prijzen waaronder de Oscar van beste acteur voor Richard Farnsworth. Dus, hij zal nog zo slecht niet geweest zijn zeker?

Hele fraaie film. Het verhaal is eenvoudig en puur, de muziek is zowel weemoedig als vrolijk en de visuele stijl is vrijwel perfect: de wereld van David Lynch is ook in deze film ongelofelijk gestileerd, wat nog versterkt wordt door de intensiteit en de spanning die hij in elke camerabeweging weet te leggen.

Enkele momenten (herinneringen aan WO II, de vrouw met de herten, het sterke einde) geven de film net dat vleugje genialiteit voor 4*.

Mooie film en idd het tempo is behoorlijk traag en het verhaal simplistisch. Maar dat geeft juist kracht aan de film. Met een grasmaaier op pad gaan, gaat immers ook niet bepaald snel. Ik had zelfs op bepaalde momenten het idee dat Alvin Straight te snel handelde, zoals bijvoorbeeld in die scene waarbij die vrouw een hert aanrijdt en hij van de grasmaaier klimt.

Fijn filmpje die in een rustig tempo voortkabbelt, met tussendoor prachtige beelden en erg ontspannende muziek.
De onderlinge band tussen de broers wordt gaandeweg steeds duidelijker, tot het einde waar ze allebei geen woorden meer nodig hebben om te zeggen hoeveel ze voor elkaar betekenen.

4*

Mooie, sterke, rustige film, die erg fijn wegkijkt. De film kabbelt net als hoofdrolspeler Alvin op een rustige manier voort, maar weet misschien juist daardoor wel enorm te boeien. De beelden die we onderweg als kijker voorgeschoteld krijgen zijn mooi, terwijl de heerlijke rustige muziek van Badalamenti tijdens de film gewoonweg geweldig is. Tijdens de reis krijg je door de diverse ontmoetingen die Alvin met verschillende personen heeft echt een beeld van de gedachten en het leven van Alvin en groeit tevens de sympathie voor hem. Ook de eindscène is prima. Die is ingetogen, emotioneel maar niet overdreven en maakt de film gewoon helemaal af. Aanrader voor mensen die een rustige niet alledaagse roadmovie zoeken!

4,0*

Deze film heeft mij onverwachts echt heel erg geraakt! Ik weet niet precies waarom, maar er kwam aan het eind gewoon echt een traantje Heel rustig, maar lief filmpje! Heel goed geacteerd ook door Richard! Vond het zo'n lief oud mannetje! En ook erg mooie muziek! Enige minpunt van die Sissy, die had wel weg kunnen blijven van mij!

Toppertje 4.5* (mijn hoogste David Lynch tot nu toe)

Dit is iets wat ik me perfect kan voorstellen. Ik zou deze film dus zelfs de film willen dopen die het best bekeken kan worden na een niet al te lange coma.

Zo ongelooflijk mooi, maar ook traag(niet storend, maar misschien wel goed na die coma).

Richard Farnsworth is geniaal in de hoofdrol en vele scenes bezorgden me kippenvel(de scene met het meisje vond ik wél zeer geslaagd, ook het 'corny'-einde van de scene).

Voor de rest enerzijds atypisch Lynch, maar anderzijds ongelooflijk Lynch. Dit bewijst dat de man tot heel veel in staat is.

4.5*. Prachtig.

PS: Ik wil het ongeluk van Freud zeker niet teniet doen. Het zal waarschijnlijk afschuwelijk zijn geweest, maar vond het gewoon een prachtig bericht, Freud.

Dit is FILM. Daar houd ik zeker van. Zeker niet geschikt voor het grote publiek. Dat zijn die die alleen maar "Strangers in the Night", "May Way" en "New York.." van Sinatra kennen.

Ik vind het een ongewoon, fantastisch, bijna onwezenlijk gegeven dat evenwel opgevuld wordt met dagelijkse, warme, diepmenselijke, vaak komische, doorgaans ontroerende sekwenties.

De film wordt aangekondigd als een roadmovie. Voor zo'n film vind ik misplaatst, zogoed als minimaliserend.

De muziek is schitterend en passend ingelast. Het is naast de fotografie, het spel van de acteurs, het schitterend camerawerk een belangrijk onderdeel en niet een vervelend, ondersteunend component zoals we dat gewoon zijn.

Kon ook the goodies along the way apprecieren : the worst about being old is being remembered of being young, de vergelijking van de samengebundelde takken met de hechtheid van een familie en de symboliek rond de sterrenhemel.

I'm in.

Lang getwijfeld of ik ooit nog een Lynch écht zou kunnen waarderen, maar vandaag is het bewijs dan eindelijk geleverd: The Straight Story is een normale film, zonder de pretentieuze mooifilmerij en vreemde editing zoals we dat van Lynch gewend zijn. En het verhaal wordt zowaar lineair verteld!

Behalve het tempo en enkele shots, doet The Straight Story maar weinig denken aan films als Mulholland Drive, Lost Highway of Eraserhead. En dat is maar goed ook! Waar ik bij die films moeite had m'n aandacht erbij te houden of geïrriteerd raakte van de overdaad aan idioterieën, kon ik hier van begin tot eind van genieten.

Het verhaaltje lijkt ook in niets op zijn andere werk; een simpel, licht moralistisch verhaaltje, dat zelfs je bejaarde grootmoeder met gemak kan volgen. Geen vervelend gepuzzel, rare flashbacks of flashforwards en geen vermoeiende plot-twist. Blij dat Lynch z'n op hol geslagen fantasie een keer heeft kunnen beteugelen.

Nogmaals werkelijk genoten van de mooie beelden, leuke score en zelfs van de moralistische boodschap. Dikke 4****

Ik vind het na het zien van deze film bijna jammer dat Lynch zo vaak het absurde en de abstractie kiest. Met deze film - en eigenlijk ook met Twin Peaks - toont hij zich een gevoelige cineast met een enorm oog voor schoonheid. De wereld die hij schetst is absurd en tegelijkertijd ook enorm dichtbij. Geef mij deze Lynch maar en niet de provocateur zoals we hem kennen.

Mijn 7e Lynch is mij niet echt goed bevallen, ik denk dat ik meer heb met de vage en surrealistische films van hem heb.Misschien dat ik ook wel met te hoge verwachtingen de film ben gaan kijken

David Lynch is natuurlijk een meester in het creëren van een bepaalde sfeer in zijn films, zo ook in The Straight Story.Het bevat gewoon een heerlijke warme sfeer.Dit komt vooral door de kleuren die gebruikt worden, het camerawerk en de prachtige muziek.Het tempo waarin de film voortkrabbelt heeft mij slechts een klein beetje gestoord.

Soms vond ik het in het verhaal wel een beetje langdraderig worden en had ik echt zoiets, "kom op dat weten we nu wel".Daarbij vond ik die man soms maar een oude zeur vooral in de scène met die takken. .Soms kon hij me echter wel boeien, een mooi voorbeeld hiervan is het moment waarop hij een stukje over zijn oorlogs ervaringen verteld , je ziet daar gewoon een bepaalde emotie in zijn ogen, en dat raakte mij daar wel een beetje.Ook het einde vond ik heel mooi ingetogen gedaan.Helaas kan ik er op dit moment niet meer uithalen dan een kleine 3*, ik weet nu met wat voor verwachtingen ik de film een volgende keer moet kijken en wie weet zit daar nog wel een verhoging in.

3*

Geweldige film. Schitterend verteld en erg mooi in beeld gebracht.

Het trage tempo komt de film alleen maar ten goed. De dingen die onderweg gebeuren zijn allemaal vrij simpel maar je blijft steeds geboeid kijken. Je voelt mee met Alvin en je hoopt écht dat hij op tijd bij zijn broer aankomt.

Wel raar om "Disney Pictures presents a David Lynch movie" te zien.

4.0*

Na al het ultra geweldadige werk van Lynch nu eens een geweldloze film: The Straight Story, waar de Lynch elementjes toch wel uit een ander hoek komen dit keer. Om te beginnen was het verhaal al erg mooi verzonnen. Eigenlijk zou je eerder denken dat het op een komedie neerkomt om helemaal 600 km met de grasmaaier te gaan afleggen maar dat is in TSS niet zo. Ipv daarvan krijgen we gewoon een heel mooie aparte roadmovie voorgeschoteld die ook hele mooie kiekjes heeft van de Amerikaanse landschappen. Verder is dit ook een hele rustige film wat het ook zo relaxed maakt: bv als je de krekels op de achtergrond hoort als Alvin Straight een korte stop maakt. Verder vond ik Richard Farnsworth wel erg mooi spelen als Straight. Vond het best wel verbazingwekkend dat ik net op IMDB zag dat hij een jaar na de film zelfmoord heeft gepleegt omdat hij een terminale kanker had. Verder vond ik ook Sissy Spacepack mooi spelen als de dochter van Straight.

En zoals gezegt maken we ook een mooie meeslepende reis door Amerika met de grasmaaier en we krijgen ook hele mooie sfeervolle kiekjes te zien en dorpjes waar Straight ook allerlij mensen ontmoet. En dan ook uiteindelijk toch zijn broer bereikt heeft. Ook een van de mooie scenes.

Gewoon weer een prachtwerk van David Lynch. Niet umheimlich of geweldadig als zijn normale werk. Een meeslepende fantastische film voor jong en oud.

4,5*

Een hartverwarmende film die erg origineel wordt gebracht.

Ook leuk om te zien dat de acteur precies van dezelfde leeftijd is als de man die in het echt de reis heeft ondernomen.

En wat te zien krijgen is een heerlijk voortkabbelende film met een zeer goede sfeer.

3, 5 Sterren van mij.

Het lijkt gek, en toch heeft Alvin Straight het gedaan : 400 kilometers afgelegd met zijn grasmaaier om zijn broer te gaan bezoeken. Deze film van David Lynch is misschien wel zijn ernstigste werk. Lynch heeft een reputatie als regisseur van bizarre, bijna onbegrijpelijke verhalen. Hier staat hij met beide voeten op de grond om een verfrissend relaas te maken van Straights odyssée.

De tocht van Straight is ook een reis naar zijn verleden. Terwijl hij reist, dwalen zijn gedachten vaak af naar het leven dat achter hem ligt : zijn vrouw, zijn jeugdjaren en ouders, de oorlogstijd en tot slot zijn broer. Hij vertelt de anecdotes aan de mensen die hij ontmoet en willen luisteren, en haalde uit al die ervaringen een stukje wijsheid. Straight is geen beleerde man. Hij is eenvoudig en heeft de nodige lessen uit zijn levenservaring getrokken. Nu is hij op weg naar zijn broer, en dan pas weet hij, zal hij gelukkig kunnen sterven.

Lynch toont een Amerika zoals de films die ons meestal nooit tonen : slaperige dorpjes, behulpzame bewoners en een rurale omgeving. Je ziet Straight vaak vol contemplatie kijken naar de sterren, en naar de natuur rondom hem. Hij kijkt ernaar met de wetenschap dat het misschien de laatste keren zijn dat hij de wereld kan aanschouwen. Een mooie introspectieve film die me in een soort rustige trance bracht, door Lynchs manier van filmen. Hij geeft de positieve boodschap mee dat oud zijn nog altijd veel mogelijkheden biedt voor wie wil. Zeker een aanrader voor wie eens wat rustigs wil bekijken.

Mooie plaatjes, leuke situaties, uitstekende acteurs....maar tergend langzaam gefilmd - heerlijk!

Ik ben deze film ingegaan met wat Filmkriebel zegt: misschien wel de laatste keer voor Alvin om ooit de omgeving buiten zijn dorp (en wellicht huis?) te mogen aanschouwen. Dát in het achterhoofd hebbende, maakt de film bijkans nog mooier. Dank daarvoor.

Ondanks zijn handicap(s) en oude leeftijd begin je langzamerhand toch en beetje jaloers te worden op Alvin, door al wat hij meemaakt in een kort tijdsbestek.

Ook heb ik met open ogen zitten kijken dat dit hetzelfde land is als ruige, wilde steden als NY en LA. Veel, zo niet alle, mensen in deze film zouden zich nooit op hun plek voelen in zulke snelle steden als oa deze 2. De buitenwereld heeft ze ingehaald.
Deze mensen zijn gemaakt voor hun rustige, vredige dorpjes en zijn daarin het gelukkigst.

Prachtige film, hoewel ook wat mindere dingen. Het hele gebeuren met dat z'n eerste tractor (die rode) uitviel, terug moest en een nieuwe moest halen duurde mij veel te lang en had er misschien wel helemaal tussen uit gemogen van mij.
Later kwam er wel iets van terug (dat ie uiteindelijk 'genaaid' was door de John Deere verkoper en dat ie zo bij die 2 idiote broertjes van de garage kwam). Maar ik had hiervoor in de plaats toch liever wat andere mooie scenes gezien van het leven tussen Iowa en Wisconsin.

Ook het spraakgebrek van z'n dochter begon me langzamerhand te irriteren en haalde me zelfs een beetje uit de film. Niets tegen mensen met een spraakgebrek hoor, ik stotter zelf al 30 jaar. Maar het had ook geen meerwaarde voor de film of het plot. Correct me if I'm wrong.

Het eind viel me ook zwaar tegen. Ik had zo gehoopt op een boeiende conversatie tussen hem en z'n broer, op een fantastisch emotioneel weerzien. Maar uiteindelijk had de scene met de liftster meer om het lijf dan de eindscene, waarvoor ik toch een beetje zat te kijken.

Jammer, maar toch een ruime voldoende voor een prachtige avond David Lynch.

Prachtig stukje cinema weer van Lynch, al is dit wel een compleet andere film dan dat ik van hem gewend ben.

Dit is gewoon een op het oog, heerlijk simpele roadmovie, perfect uitgewerkt met mooi shots van het landschap en de muziekscore die alle scenes perfect begeleidt. Iets wat je uiteraard wel kan verwachten van Lynch, iets wat je eigenlijk niet verwacht is de simpelheid van het verhaal dat hij heeft uitgekozen, want uiteindelijk zijn het niet de rare ideeën van Lynch die je hersenen doen kronken en het de film echt compleet maakt.

Allesbehalve, wat deze film zo mooi maakt is de prachtige rol van Farnsworth. Heerlijk die koppigheid, gemixt met emoties en het oprechte gevoel dat deze man bijdraagt aan de film. Het hoogtepunt is natuurlijk de scene tussen de twee oude mannen in het cafeetje en het gesprek tussen hun over de WOII, dit is wat mij betreft echt acteerwerk van een hoog niveau.
Ook de eindscene tussen de 2 broers is erg mooi, gewoon nauwelijks woorden gebruiken. De lichaamstaal zegt genoeg en het eindigt in stijl met de 2 broers die samen naar de sterrenhemel kijken!

4*

Mijn tweede Lynch film. En in tegenstelling tot Mulholland Drive heeft Lynch hier voor een heel rustig verhaal gekozen. Geen hersenpijnigend scipt dit keer, maar een recht toe recht aan verhaal. Wat heel rustig verloopt.

Er zit ook een erg traag tempo in de film. Af en toe zelfs iets te traag. Wel zaten er flink wat mooie plaatjes bij, en de muziek was ook erg mooi. De film werd door het gigantisch lage tempo af en toe wel een beetje saai. De acteerprestaties waren wel goed. Hartstikke grappig natuurlijk om een 73 jarige man op een grasmaaier op de weg zien rijden. Dat zorgt voor een paar sterke scenes. Bijvoorbeeld die scene dat hij van die heuvel af stormt. Ik kon er wel om lachen.

Geen topper maar wel een aardige roadmovie.

3*

Een goed uitgewerkte maar vooral degelijke roadmovie die boven het gemiddelde komt.

De verschillende thema's, de karakters en de levenslessen zijn zaken wat in ieder van dat soort films terugkomt. Op dat gebied zijn er ook geen verrassingen waardoor deze film zich onderscheidt met de anderen.

Wel is zo als gezegd het verhaal erg goed uitgewerkt en worden er mooie shots getoond. De rol van Alvin wordt goed en geloofwaardig neergezet wat de film op een hoger niveau brengt.

3*

het spel is weer begonnen, ik zit er midden in, verslaaft als een verslaafde, verzetten heeft geen zin. Ik kan alleen verliezen, mijn hart en mijn verstand, de emotie laat pas los, als ze is opgebrand. Bij de eindcredits ben je weer jezelf, alleen en onbemind, maar volwassen en verstandig, totdat het weer begint.

Regen, zonneschijn, Een traan, een lach, een brok in mijn keel, oh en een grasmaaier, groen met geel. The Straight Story leeft, spreekt, je gaat op een verre reis, pak je rugzak, dat is mijn adviesprijs. Een recensie in rijm, ik oefen voor Sinterklaas, een bijzonder man, net als deze pieterbaas. Wen er maar aan want ik ben op dreef, een fantastisch drama, is wat ik beleef, tijdens deze film vol pracht en praal, wordt mij verteld een fantastisch verhaal. Een man van bijna tachtig, een grasmaaier, een reis naar broer, een mooie omgeving, met leverworst als voer.

Er is een snelweeg voor plezier, en een snelweg voor zorgen, een weg voor vandaag, een weg voor morgen, elk pad heeft een verhaal, en hij bewandeld er veel, met zijn twee stokken en baard op de keel, een bijzondere film dat kun je wel zeggen, dat een eenvoudig buskaartje uit had kunnen leggen, helaas, mijn inspiratie stopt hier, dus ik zal jullie niet langer plagen met mijn rijmgeklier.

Na het succes wat mijn eerste roadmovie bleek te zijn, genaamd Into the Wild, toch benieuwd geraakt naar dit vermeende pareltje van Lynch.

Het verhaal op zich is natuurlijk al prachtig genoeg, en gelukkig wordt dit ondersteund door sterk acteerwerk (voornamelijk van Alvin), mooie muziek en mooie plaatjes.

Bij vlagen is de film toch wel ietsjes traag, en soms zijn de dialogen ook wat dof.

Over het algemeen toch zeker wel van kunnen genieten, want wat een prachtgebaar van Alvin, en het gezicht van Lyle zegt dan alles.

8,2/10
4*