The Straight Story (1999)

Een Lynch op z'n Lynch is het niet, nee, maar de hand van de meester is - vooral in het begin - zeker te voelen, met name in het acteerwerk en het mooie camerawerk. Voor het overige had deze film bijna door iemand anders kunnen gemaakt, mits diegene houdt van een ontzettend traag tempo (soms zelfs iets té traag) en hier en daar wat bijna absurde humor erdoorheen verweeft. Richard Farnsworth speelt de sterren van de hemel, de muziek is mooi, de sfeer is hartverwarmend, maar helaas wordt het af en toe een tikkeltje te zoetsappig. Een plezierige roadmovie is het verder wel geworden. David Lynch bewijst dat hij ook wel wat anders kan dan dromen verfilmen.

3,5*

Een (zeer) mooi verhaal, maar ik heb het meer voor films met een hoger tempo. Het tempo in The Straight Story lag niet hoger dan de snelheid van de grasmaaier waarme Alvin zijn reis heeft gemaakt: tergend traag dus. Richard Farnsworth speelt de rol van Alvin echt met verve, maar helaas heeft een film dus meer nodig dan een goede vertolking om te scoren.

Geen typische Lynch nee, met zijn kenmerkende dromerige elementen, maar de titel van de film verklapt dat al een beetje.

Het tempo van de film (de traagheid) is geheel in de lijn van Alvins grasmaaier, zijn hoge leeftijd, en de weidse natuur tussen Iowa en Wisconsin. Perfect ook hoe de scènes plotsklaps en ingetogen stoppen. Less is more.

De wijsheden van Alvin Straight, die hij in de loop van zijn leven heeft verzameld, liggen er wat te dik bovenop. Maar toch, als hij zegt: 'Het ergste aan oud zijn, is te weten hoe het was om jong te zijn." En: 'Een broer is een broer' dan komt dat aan, vooral uit zijn behaarde muil.

Ik stond wel te kijken toen hij in een gesprek ineens zei al 5 weken onderweg te zijn. Ik kreeg het gevoel dingen gemist te hebben. Voorts prachtige beelden van maïsvelden en meer, en dat gaat uitstekend samen met de muziek van Angelo Badalamenti (Laurens Walking).

Richard Farnsworth is fantastisch, overtuigt en is de sympathie zelve. Ook een fijne bijrol voor Sissy Spacek, die in het begin nog voor een lichte komische noot zorgt.

De rol van Alvins broer is, naar mijn mening, niet helemaal goed ingevuld - het heeft o.a. met zijn uiterlijk te maken. Verder wel een prachtig einde.

Ook ik eindig met een sterrenhemel: ****

Aardige roadmovie van Lynch. Richard Farnsworth zet Alvin Straight heel goed neer, een prima acteerprestatie. Hij draagt de film, want de meeste overige personages zijn niet al te interessant. Het verhaaltempo ligt erg laag, bij vlagen iets te laag. Al met al toch een zeer aangename film met hier en daar een ontroerend moment. De scenes waarin Straight op zijn grasmaaier door verschillende landschappen trekt, in combinatie met daarbij bijbehorende muziek, waren absoluut de moeite waard.

Een prachtige road movie, waarin het leven van Alvin min of meer overpeinsd wordt door hemzelf. Zijn gedachten komen voorbij, zijn herinneringen en tijdens gesprekken met mensen tijdens zijn reis kan hij een en ander bewust worden. Het is als kijker ook interessant om kennis te nemen van de verhalen van de mensen die hij onderweg tegenkomt. Die interactie tussen mensen vond ik boeiend.

Lynch heeft hier totaal iets anders neergezet dan ik van hem gewoon was. Het is even wennen, maar zeker een film die de moeite waard is.

Ik vond dit tevens een fraaie, goed uitgebalanceerde, combinatie van beeld en muziek.

Heerlijk rustig.

The Straight Story is perfect geworden wat ik ervan verwacht had, namelijk een heerlijk ingetogen drama dat de tijd neemt om verteld te worden.
Waar The Straight Story goed aan gedaan heeft, is de valkuilen vermijden. Zo zit er nergens vals sentiment in en komt alles oprecht over. De scène waarin Alvin met een glas melk z'n oorlogstrauma vertelt is zo mooi.
Na een lange rit krijgen we dan nog eens een prachtig einde voorgeschoteld. Het is trouwens verstandig geweest om te stoppen op het moment dat Alvin bij Lyle aankomt, zodat we geen overtollig drama krijgen.

Richard Farnsworth zet een dijk van een rol neer. Als hij geen lijntje tekst gekregen had, zou hij nog iedereen geïmponeerd hebben. Nog meer dan verbaal, is hij qua mimiek outstanding.
Ook de bijrollen zijn erg goed, waarbij vooral Sissy Spacek in het oog springt als mentaal licht gehandicapte dochter van Alvin.

Cinematografisch is The Straight Story keurig gemaakt. De gehele omgeving brengt een melancholische sfeer teweeg. Maar nog beter dan het visuele, is het muzikale aspect. Ik ga eens snel opzoeken wie verantwoordelijk is voor de muziek in deze film, want die mens heeft prachtig werk afgeleverd. Het is ontroerend en opzwepend tegelijkertijd; perfect wat muziek hoort te doen.

Petje af.
4

Redelijke roadmovie, maar had me er toch nog iets meer bij voorgesteld gezien de hoge score hier. Farnsworth zet een prima rol neer van een oude man die alles al eens heeft meegemaakt. Met zijn opgedane kennis kan hij gedurende zijn lange weg andere mensen inspireren en zelfs op het juiste pad brengen. Wat ik een beetje jammer vond is dat Alvin alleen maar te maken krijgt met extreem vriendelijke en hulpvaardige mensen. Ik had liever gezien dat hij wat meer tegenslagen te verduren had gehad. Zo'n lange en eenzame weg is tegenwoordig haast niet meer mogelijk zonder dat je overvallen of wat dan ook wordt. Deze film is zoals het zou moeten gaan in de wereld, maar de realiteit is helaas anders. Hierdoor werd het allemaal teveel een sprookje, waardoor ik niet helemaal gepakt werd door het verhaal. Het moddert allemaal lekker door, maar wordt nergens echt emotioneel. De laatste 2 minuten vond ik het sterkst van de hele film. Prima dat ze ook niet meer langer doorgingen. 3 sterren is voorlopig even voldoende.

Ik had eerlijk gezegd geen goed gevoel bij een film die het resultaat is na een samenwerking tussen Lynch en Disney. Lynch werkt niet echt met emoties in z'n film (toch niet wat ik er van verwacht) en Disney overdrijft dan weer. De fim over een waargebeurd verhaal begon vrij rustig en ik had het al niet met de vertolking van Sissy Spacek. Z'n eerste ontmoeting met het weggelopen meisje viel nog wel mee, maar dat gedoe met het hert dat onver gereden wordt (13 herten in 7 weken tijd, of zoiets) leek me teveel Lynch en paste niet echt in dit soort film.

Maar kom, daarna gaat het wel beter en lijkt het alsof Lynch toch nog de teugels in handen krijgt. Het verhaal leent zich er toe om alles op het gemak te bekijken en het tempo van de grasmaaier past perfect bij de oudere Alvin. En die is zelf zeker de troef van de film. Richard Farnsworth zet een prachtrol neer als de oude en versleten Alvin. Het gebeurt niet veel, maar Fransworth vertolkt z'n personage met veel overtuiging en je gelooft hem direct als hij vertelt over wat hij allemaal meegemaakt heeft. En op zo'n manier dat je niet meteen met het gedacht zit van een oude man wiens tijd gepasseert heeft en zit te zagen over de tijd van toen.

Richard Farnsworth maakt veel goed en het verhaal is ideaal voor een roadmovie met verschillende personages. Ik miste wel wat en ik denk dat ofwel Lynch z'n creativiteit hier niet kon gebruiken (hij werkte zelf niet mee aan het script), ofwel hebben we het geluk van een veredelde 'waargebeurde film' te zien zoals Disney er wel meer heeft uitgebracht. Een aangename film, niet helemaal een topper misschien, maar dat hoeft ook niet altijd.

Heerlijke film met persoonlijk drama via een omweg (de vertellingen) en veelzeggende blikken. Prettig dat je er stiekem vanuit gaat dat Alvin ofwel Lyle dood gaat, maar uiteindelijk beiden toch tegenover elkaar komen te staan; perfect einde zonder woorden. Muziek en beelden zijn ook ruim voldoende en passend bij het straight forward verhaal, enige minpunt is dat het overall net te weinig indrukwekkend is. Misschien omdat Alvin iets té aandoenlijk is; oud, teer mannetje, getekend door het leven, op een oude grasmaaier.

ohja What the hell are you doing there lying on the floor? Are you nuts?

Ik begrijp dat dit een discussieforum is???

Laten we ons nu eens puur beperken tot het geven van een mening over een film en niet over wat een ander over een film zegt!!!!

Dat leest voor mensen prettiger en voor al dat gezwets over en weer zou men de telefoon eens moeten pakken en elkaar ongezouten moeten waar het op staat.

Dusssssssssssss;

Een heerlijke film in want zeg nou zelf, wat heb je meer nodig in het leven dan een grasmaaier!

Kijken!

Voor deze film, had ik enkel de serie Twin Peaks gezien van David Lynch. Ik zag toch voldoende gelijkenissen tussen de twee, zowel in de sfeer als in het excentrieke van de personages zag ik veel gelijkenissen met Twin Peaks. Ik zag ook dat Badalamenti voor beide de muziek verzorgde.

Vanaf het begin wordt er een prachtig beeld van het landelijke Iowa geschetst. Lynch laat ons in een klein halfuur zien hoe het leven van Alvin Straight eruit zag op dat moment. Wat was die Alvin overigens een heerlijk personage. Kwam tegelijk warm en sympathiek en scherp en grappig over. Hij leek een soort gemoedsrust gevonden te hebben ondanks de tegenslagen die hij in zijn leven kende, waardoor hij ook erg veel levenswijsheid leek te bezitten. Hoop dat ik op zo'n manier oud kan worden.

Daarna begint Alvin aan zijn roadtrip(de scène waarbij dat groepje oude mannen hem probeert tegen te houden was hilarisch, zeker als hij daarna terug voorbijkwam op die pick-up truck ). Werkelijk het ene wondermooie beeld na het andere met de grasmaaier die voorttuft doorheen de uitgestrekte landschappen rolden over het scherm. Ik vond de traagheid van de film eigenlijk heel goed meevallen, sterker nog, als de film sneller was geweest zou dit nefast geweest zijn voor de sfeer.

Op zijn trip komt Alvin een aantal mensen tegen. Hoogtepunt vond ik de vrouw die belachelijk veel herten aanreed. In het algemeen lag het acteerniveau ook erg hoog, niemand viel echt uit de toon, met Richard Farnsworth in een glansrol. Zonder het charisma van Farnsworth zou de film het hoofd toch echt niet boven water houden denk ik.

Beeld en geluid vormen werkelijk één geheel en zijn eigenlijk onafscheidelijk. Ik begrijp dat dit typisch is voor een Lynchfilm. Mooi voorbeeld hiervan vond ik de scène waarbij Alvin de mississippi overstak, de aangename muziek sloeg om naar een dreigend geluid terwijl we een close-up zien van zijn bezorgd gezicht. De confrontatie met zijn broer komt nu echt dicht bij. Het einde was erg mooi en voldeed volledig aan mijn verwachtingen. Zelden een 'gesprek' gezien waarbij zoveel gezegd werd met zo weinig woorden.



4*

David’s Disney.

Een sympathieke Walt Disney-film van de doorgaans iets duisterder regisseur David Lynch. Een boer gaat per trekker het halve land door om zijn zieke broer te bezoeken. Een roadmovie gebaseerd op ware feiten, hetgeen de film wat extra sjeu geeft. Warm, maar wellicht iets te zoetsappig.

Goed.

Het feit dat het een onwaarschijnlijk, maar waar gebeurd verhaal is én de fraaie rol van Richard Farnsworth maken deze film boeiend. Want afgezien van een paar wijze levenslessen (de ontmoeting met het zwangere meisje en met de oorlogsveteraan aan de bar) gebeurt er onderweg niet zo veel. Daarom vind ik het achteraf jammer dat het rendez-vous van Alvin met zijn broer Lyle pas helemaal op het eind plaatsvindt, omdat de scènes van Farnsworth met Harry Dean Stanton er echt uitspringen. Dat had best wat langer mogen duren.

Ondanks goed acteerwerk, niet bepaald mijn filmgenre. Slopende vooruitgang en eentonig...

Mooie, sfeervolle film die een bijzonder verhaal vertelt over een bijzondere man. Richard Farnsworth neemt de rol van de eigenzinnige man met verve op zich en neemt je mee op een bijzondere reis door de prachtige Amerikaanse landschappen. De leuke en minder leuke belevenissen tijdens deze reis maken van The Straight Story een heel fijne roadmovie en de muziek heeft een heel aardige bijdrage aan de sfeer die daarbij gecreëerd wordt. Straight valt van de ene in de andere gebeurtenis en de twee uur zijn voorbij voor je er erg in hebt.

Mooie film.

Waarin films als Shawshank en The Green Mile zich verlagen tot (in mijn ogen) goedkoop en vals sentiment laat David Lynch met The Straight Story zien hoe het wel moet met dit soort feel-good movies. Heb zelden een film gezien waar de emoties zo eerlijk en oprecht overkwamen, mede door het sterke acteerwerk van Farnsworth, die de rol van de koppige Alvin perfect neerzet.

De soundtrack is prachtig, maar dan ook écht prachtig. De momenten waarin je Alvin in zijn eentje over de grote maïsvelden ziet rijden met z'n grasmaaier, onder begeleiding van ''Laurens walking'' zijn werkelijk genieten geblazen. Ook de visuals dragen zo hun steentje bij doormiddel van mooie, lang uitgerekte shots van de landschapen die Alvin passeert.

Gewoon een erg mooie, sfeervolle film, die ondanks zijn zoetsappigheid af en toe wel de echte clichés weet te vermijden, en de kijker achterlaat met een fijn gevoel. Dikke 4,0* voorlopig.

verrassing van david lync.

het is een heel simpel verhaal.verhaal technisch stelt het weinig voor.

maar daar zit het hem juist in.de eenvoud die subliem word uitgewerkt.

prachtig.

The Straight Story (1999)

Waargebeurde verhalen, vaak zijn het niet de beste en meest oprechte films, en als ze uit de stal van Disney komen ligt het (valse) sentiment helemaal op de loer. Maar niet als David Lynch regisseert. Yes, you heard me right. Lynch.

De bejaarde Alvin hoort dat zijn broer met wie hij tien jaar niet gesproken heeft, een beroerte heeft gehad. Wellicht als verzoeningsgebaar, maar ook omdat hij geen andere manier heeft, besluit hij op zijn grasmaaier een roadtrip van Iowa naar Wisconsin te maken, nu hij de kans nog heeft.

Het komt niet vaak voor dat ik 'sentimentele' film zie, waarin de emoties zo eerlijk en oprecht overkomen. Volledig eens met leatherheads eerste alinea. Ik dacht precies hetzelfde tijdens en na de film.

De momenten met alle mensen die Alvin (Richard Farnsworth in een heel erg sterke rol, een terechte Oscar nominatie, die echter naar Spacey ging dat jaar) onderweg tegen komt, de menselijkheid spat ervan af. Ik heb geen idee waar Lynch dit opeens vandaan haalt, ik kan het met geen van zijn andere films vergelijken. Prachtige beelden, en Badalamenti's muziek is echt schitterend. Mooi, troostend en melancholisch tegelijk.

Een langzame Road Movie dus, en dat klopt, het tempo zit er niet echt in. Maar waar het me bij andere films soms moeite kost om de aandacht erbij te houden, heb ik dit bij The Straight Story geen moment gehad. Heel erg mooi, zonder ook maar één moment in gemaakt sentiment te vervallen.

8,5/10, 4*

Deze in een ver verleden gezien en tijd om te herbekijken. Een toch wel bijzonder verhaal, die ondanks het trage tempo toch weet te boeien. De cast komt erg naturel en overtuigend over.

Verder zag de film er prima uit. 'k vond het toch wel het bekijken waard.

The worst part of being old is remembering when you was young.

Wat een ongelofelijke positieve verrassing was dit zeg. Ben bij toeval achter deze titel gekomen, nooit van gehoord verder. Ik ben ook geen fan van de films van David Lynch moet ik bekennen, die zijn me vaak te wazig en oninteressant. Daarom ben ik ook zo verrast dat deze film wel trekjes van zijn manier van werken bevat, maar inhoudelijk totaal afwijkend is.

The Straight Story is traag, ongelofelijk traag. Misschien wel de traagste film die ik ken zelfs. Maar dat is tegelijkertijd dé kracht van deze film. Ik raakte helemaal ontspannen tijdens het kijken naar eigenlijk heel weinig, maar tegelijk zoveel. Wat een fantastische rol zet Richard Farnsworth als oude man die perse zijn zieke oude broer nog eens wil zien, waar hij al 10 jaar ruzie mee heeft. Om te tonen dat hij echt om zijn broer geeft maakt hij de honderden kilometers lange reis op een grasmaaier. Je volgt als kijker zijn trage, maar inspirerende reis waar hij dankzij gesprekken met diverse mensen zowel hen helpt als over zijn eigen leven denkt. De types die hij ontmoet zijn allemaal anders en hebben hun eigen verhaal en zo leer je langzaam in de dialogen de achtergrond van Alvin kennen, die onder andere een oorlogstrauma en drankprobleem kende. Het slot vond ik erg mooi (waarbij ik trouwens even dacht dat hij bij aankomt zou merken dat zijn broer overleden is, maar gelukkig loopt het fijner af) als hij zijn broer ontmoet en met heel weinig woorden merk je als kijker dat ze elkaar erg hebben gemist.

- Did you ride that thing all the way out here to see me?
- I did, Lyle.

Schitterend slot, niet overdreven sentimenteel, maar heel erg passend bij de trage en menselijke film. Naast het menselijke deel kent de film nog een gigantisch pluspunt: de sfeer. Je ziet fantastische beelden van het Amerikaanse platteland, met de granenvelden, stoffige dorpjes en stille wegen, met ondersteuning van een treffende rustgevende soundtrack. De film duurt 2 uur, verloopt zeer traag, maar ik heb me echt geen moment verveeld. Nouja, slecht in het begin vond ik de scenes met zijn stotterende dochter niet zo boeiend. Dat gestotter begon me ook op mijn zenuwen te werken eerlijk gezegd. En misschien was de eerste mislukte poging met zijn eerste grasmaaier niet zo nodig, maar het zijn slechts details op een film die verder gewoon heel, heel goed is geworden.

4,5*

Wat een heerlijke film.

Sowieso is het waargebeurde verhaal natuurlijk al geniaal. Maar de uitwerking die Lynch hiervan maakt, en de ijzersterke karakters die hij in de film oproept. Farnsworth voorop als de onverzettelijke ouwe knar die zich door niets laat tegenhouden om te doen wat hij in zijn hoofd heeft - en al zeker niet door de redelijkheid of het gezonde verstand. Traag, maar dat valt nauwelijks op met zoveel mooie beelden onderweg en eigenlijk altijd wel iets dat aan het gebeuren is of net gebeurd is - zoals dat gaat op een roadtrip, of dan toch later als je er aan terugdenkt en alle saaie momenten vergeten bent.

Wie had kunnen denken dat Lynch zo’n film als The Straight Story kan maken? Geen surrealisme en geweld/horror dit keer, maar een verhaal dat je kunt volgen en dat bovendien de mens van zijn beste en mooiste kant laat zien zodat je ontroerd van begin tot eind met tranen in de ogen zit te kijken. Lynch slaagt erin om precies die toon en details te vinden waardoor de mensen in deze film niet alleen hartverwarmend goed zijn maar toch ook normaal en levensecht met elk een tragisch levensverhaal. Als er één film is die hoop in de mensheid geeft (of die op z’n minst van mensen kan laten houden) dan is het deze wel. Een prachtige film.

He'll never make it past the Grotto

Er is een tijd geweest dat ik een gigantische fan van David Lynch was en dat ik zijn oeuvre werkelijk verslond. Die periode is vandaag de dag wat geslonken wegens interesse in andere regisseurs en/of films maar gisteren had ik opeens nog eens zin om me onder te dompelen in de wondere wereld van Lynch. Niet echt meteen een idee wat ik hier eigenlijk van moest verwachten, de combinatie Lynch en Disney verraste me eerlijk gezegd wat, maar ik had kunnen weten dat Lynch hier wel weer iets moois van ging maken.

Ik vind niet alles in zijn oeuvre even goed (met Wild at Heart kon ik bijzonder weinig en ook Blue Velvet was ook niet meteen de klassieker die ik ervan verwachtte) maar The Straight Story mag zich met gemak bovenaan in zijn oeuvre nestelen. De prachtige beelden, de soundtrack van Angelo Badalamenti, het kabbelende verhaal dat toch blijft boeien, ... Ik blijf dit een ietwat atypische Lynch filmen vinden en toch voel je op een zekere manier hier wel zijn hand in. Dat is vooral dankzij een aantal erg geweldige personages die Alvin op zijn reis tegenkomt. Van het aan de toog hangen met een ex-soldaat tot aan het delen van zijn wijsheid aan het kampvuur en natuurlijk het einde. Mooi in al zijn eenvoud en toch bijzonder doeltreffend. Sowieso erg knap wat Lynch hier van tijd tot wijlen op het scherm tovert. Hier en daar schuift hij weliswaar wel uit (de scène waar de remmen van Alvin het begeeft op de heuvel ziet er wel erg slecht uit) maar die sfeer van die kleine stadjes is weergaloos.

Iets wat op gezegd kan worden van Richard Farnsworth trouwens. Hij overleed niet lang na de release van de film (hij had kanker en heeft de eer aan zichzelf gehouden) en dit is volgens mij toch de mooiste zwanenzang die je als acteur kunt bedenken. Degelijke rol ook van Sissy Spacek die overduidelijk een heel eind is geëvolueerd van het jonge meisje in Carrie en het is dan ook jammer dat ze zich uiteindelijk iets teveel laat gaan in haar spraakgebrek. Het werd precies maar erger naarmate de film vorderde en het begon me op den duur iets teveel te irriteren. Kleine bijrol ook nog voor Harry Dean Stanton die toch ook zijn eigen stempel op de film weet te drukken. Zonde dat hij in september ook alweer overleden is..

Krijg meteen weer zin om me nog eens in het resterende oeuvre van Lynch te gaan verdiepen. Wil al een tijd Twin Peaks eens gaan herkijken, maar met onder andere The Elephant Man en Inland Empire heb ik nog twee hooggewaardeerde ongeziene films liggen. Wordt hopelijk binnenkort vervolgd! Erg mooi geregisseerd in ieder geval en een bijzonder sterke cast. Zie dit met een herziening nog wel naar 4.5* of zelfs 5* kruipen.

Dikke 4*

Een oude man reist 360 km op zijn gammele grasmaaier om zich met zijn broer te verzoenen. That’s about it. Uitnodigend klinkt zo’n premisse misschien niet, maar The Straight Story (het zit ‘em in de naam) is één van de meest pure en goudeerlijke films die hun weg naar het doek vonden. De anders zo markante David Lynch reflecteert in dit ingetogen drama op sterfelijkheid, familierelaties en de zin van het leven. Die ‘zin’ zit hem vooral in de reis: de wil om op stap te gaan, nog onbewust van de schoonheden die je onderweg aan zult treffen.

Ik had het niet verwacht maar ondanks de eenvoud is dit een prachtig aandoenlijk drama. De muziek neemt je mee op de verste tocht die ooit met een grasmaaier is gemaakt. De sfeer ademt rust uit en doet je genieten van kleine dingen. Het loopt niet allemaal op wieltjes maar zijn grasmaaier sputtert in de hellingen en holt zichzelf voorbij in de afdaling.

Wat niet kan ontbreken in een roadmovie zijn de mensen die je onderweg tegenkomt. Mooie vriendschappen die ontstaan, zwaarmoedige gesprekken over de oorlog en mijmeringen over vroeger. Je zou denken, hoe saai, maar niets is minder waar. Dit is een film die ieder van ons wat kan leren over wat het leven echt betekend en we zouden er meer bij stil moeten staan ook. Ik durf zelfs 4.5* uit te delen, want dit is een prachtige film die niet veel beter had kunnen zijn.

"Mijn meest experimentele film", en gelijk had Lynch. Dit is een haast naturalistisch, oermenselijk drama met 'down-to-earth'-dialogen (Hemingway-gewijs) en echte personages (weliswaar gebaseerd op ware feiten, maar dus nergens geromantiseerd) - hoewel Spacek haar rol met spraakgebrek iets te dik aanzet. Farnsworth speelt uitstekend binnen de grenzen van een verhaal dat uiteindelijk niet zoveel voorstelt. Bedankt, Lynch, voor deze verzameling verstilde plaatjes, maar in het vervolg ga ik weer liever huiveren.

Een roadmovie waarbij je geniet van de traagheid, de mooie beelden en verhalen. Hele bijzondere film!

Roadmovies behoren sowieso tot één van mijn favoriete genres. Deze Lynch is één van zijn meest toegankelijke films zonder dubbele bodems of gecompliceerde plots zoals in bijvoorbeeld Lost highway. Al was dit niet zijn eerste meer “normale” film, want ook met The elpehant man gooide hij al hoge ogen. The Straight story is een simpel, maar aandoenlijk verhaal van een oude koppige man die een lange reis plant met zijn grasmaaier naar zijn zieke broer die hij al 15 jaar niet meer sprak.

Het personage dat Richard Farnsworth geeft mooi gestalte aan Alvin die via het principe “less is more” het avontuur intrekt en wel ziet wat de dag brengt. Richard Farnsworth is overtuigend als Alvin, een man die met zijn diepe groeven in zijn gezicht duidelijk al één en ander heeft meegemaakt. Dit blijkt ook wanneer hij een andere oorlogsveteraan tegenkomt en ze elk ongeforceerd hun wedervaren vertellen. Het heeft zijn leven bepaald want alcohol heeft ook veel kapot gemaakt. Of het relaas van zijn gehandicapte dochter biedt voldoende diepgang aan het verhaal zonder sentimenteel over te komen. Lynch raakt steeds de juiste snaar en Richard Farnsworth is hiervoor het perfecte middel.

Er zit een mooie balans in de film waarbij beetje bij beetje de gevoelens van Alvin geopenbaard worden. Geen scherpe vinnige alwetende dialogen, laat staan discussies of morele oordelen, maar gesprekken op mensenmaat waarbij luisteren en empathie centraal staan. Ook stiltes laten spreken, daar gaat het om. Vrij herkenbaar allemaal en op het lijf geschreven van het personage Alvin. Het gesprek met de dominee is hiervan een mooi voorbeeld. De fijne landschappen en ingetogen muziek maken het alleen maar af. Superervaring, verdiende 4,5* wat mij betreft!

Prachtige film over een oude man die met een grasmaaier onderweg is naar zijn zieke broer. Een klein, ontroerend menselijk drama verpakt in een roadmovie met een aangenaam en rustig tempo (met ook mooie plaatjes van het Amerikaanse platteland). Een vreemde eend in de bijt binnen het oeuvre van David Lynch en tevens zijn meest toegankelijke. Een pracht-rol van Richard Farnsworth die de film meer dan weet te dragen.

Supermooie film met een geweldige sfeer. De heerlijk rustige muziek past er perfect bij. Sissy Spacek zet ook weer een geweldig personage neer. Echt een aanrader. Zo'n film geeft meer resultaat dan een mindfulness sessie.....