ad
  • 139.601 films
  • 6.585 series
  • 19.924 seizoenen
  • 431.322 acteurs
  • 280.201 gebruikers
  • 8.079.837 stemmen
Avatar
 
banner banner

Paris, Texas (1984)

Roadmovie / Drama | 147 minuten
3,85 1.160 stemmen

Genre: Roadmovie / Drama

Speelduur: 147 minuten

Oorsprong: West-Duitsland / Frankrijk / Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten

Geregisseerd door: Wim Wenders

Met onder meer: Harry Dean Stanton, Nastassja Kinski en Dean Stockwell

IMDb beoordeling: 8,1 (93.767)

Oorspronkelijke taal: Engels

Releasedatum: 23 augustus 1984

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play

Over Paris, Texas

"A place for dreams. A place for heartbreak. A place to pick up the pieces."

De film vertelt het verhaal van Travis (Harry Dean Stanton). Travis wordt gevonden in de woestijn en door zijn broer Walt (Dean Stockwell) meegenomen naar huis. Daar aangekomen vindt een ontroerende ontmoeting plaats tussen Travis en zijn inmiddels 7 jaar oude zoontje Hunter. Als blijkt dat ook Hunters moeder (Nastassja Kinski) nog in leven is gaan Hunter en Travis samen naar haar op zoek.

imageimageimageimageimageimageimageimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Travis Henderson

Jane Henderson

Walt Henderson

Hunter Henderson

Anne Henderson

Doctor Ulmer

'Stretch'

'Nurse Bibs'

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van nathaniel177

nathaniel177

  • 470 berichten
  • 2125 stemmen

John Milton Ik ga zometeen een begin maken aan deze, morgen heb ik hem denk ik wel afgekeken, en dan zal ik natuurlijk mijn mening delen.


avatar van John Milton

John Milton

  • 14924 berichten
  • 7661 stemmen

Ik ben benieuwd

Al juich ik meesterwerken uitsmeren natuurlijk weer minder toe, haalt je toch uit de flow van de film als je pech hebt.


avatar van nathaniel177

nathaniel177

  • 470 berichten
  • 2125 stemmen

John Milton

Sprakeloos...

Hij krijgt een plaats in mijn top 10, morgen een review want weet nu even niet waar ik beginnen moet.


avatar van nathaniel177

nathaniel177

  • 470 berichten
  • 2125 stemmen

Heerlijke rustige film.

Van tevoren dacht ik al dat deze film wat voor mij zou zijn, en de film heeft me ook de gehele speelduur geïnteresseerd. Tot 1.5 uur zat ik op een ruime 4.0/4.5, maar de laatste 50 minuten zorgden ervoor dat de film naar 5 sterren en een plaats in mijn top 10 gesleept werden. Ook is de film erg mooi en rustig gefilmd met mooie, sfeervolle beelden van het Texaanse landschap. De acteurs/actrices doen het ook allemaal super! Deze film heeft gewoon iets waardoor het je aandacht de hele tijd vast houdt. de twee gesprekken richting het einde met Harry Dean Stanton en Natassja Kinski zijn een van de beste scènes die ik ooit heb gezien. Een film die niet voor iedereen is, maar ik heb er erg van genoten!

5*


avatar van Pomodorini

Pomodorini

  • 15 berichten
  • 154 stemmen

nathaniel177 schreef:

Heerlijke rustige film.

Van tevoren dacht ik al dat deze film wat voor mij zou zijn, en de film heeft me ook de gehele speelduur geïnteresseerd. Tot 1.5 uur zat ik op een ruime 4.0/4.5, maar de laatste 50 minuten zorgden ervoor dat de film naar 5 sterren en een plaats in mijn top 10 gesleept werden. Ook is de film erg mooi en rustig gefilmd met mooie, sfeervolle beelden van het Texaanse landschap. De acteurs/actrices doen het ook allemaal super! Deze film heeft gewoon iets waardoor het je aandacht de hele tijd vast houdt. de twee gesprekken richting het einde met Harry Dean Stanton en Natassja Kinski zijn een van de beste scènes die ik ooit heb gezien. Een film die niet voor iedereen is, maar ik heb er erg van genoten!

5*

Ik zal deze film dan ook eens wagen ?


avatar van Alathir

Alathir

  • 1399 berichten
  • 1239 stemmen

Paris, Texas is een film die me al lange tijd wel intrigeerde om eens te kijken. Ik denk sinds ik The Straight Story heb gezien met Harry Dean Stanton. Dat was ook een eenvoudige, maar zeer mooie roadmovie. Dat is deze ook maar bij deze film voelde ik het niet zo als bij The Straight Story. Wenders schiet soms mooie kleuren met betrekkelijk simpele shots. De muziek lijkt ook tamelijk eenvoudig. Het geeft Paris, Texas een beetje een western-achtige feeling.

Het tempo ligt traag, maar de sfeer die is er (gelukkig) wel. Een hoofdpersoon dat de eerste 25 minuten niet spreekt is ook tamelijk ongezien. Harry Dean Stanton heeft echter zo'n karakterkop dat hij geen spraak nodig heeft om geboeid te blijven kijken. Emotioneel werd ik nergens gegrepen, al vind ik Paris, Texas zeker geen slechte film. Je moet tijd maken voor deze film - want het heeft niets gemeen met de rush van de huidige maatschappij. Het is zoals een kabbelend beekje, je kan jezelf er in onderdompelen en je laten meevoeren door de stroming. Ik verwacht wel dat ik deze film binnen een aantal jaren nog eens ga kijken. Ik ben er namelijk van overtuigd dat deze beter wordt met een herziening.


avatar van scorsese

scorsese

  • 8775 berichten
  • 8699 stemmen

Goeie film waarin een man zijn vier jaar lang vermiste broer opeens weer op het spoor komt. Vooral tijdens de eerste helft passen de beelden en muziek perfect bij elkaar. De scenes waarin de vader en het zoontje reconecten zijn het mooist. Wel behoorlijk langdradig, maar genoeg mooie momenten voor een kleine 3.5 sterren.


avatar van TornadoEF5

TornadoEF5

  • 5141 berichten
  • 1046 stemmen

Kleine vier voor een goede film. Prachtige beelden, rustige sfeer en vooral een sterk begin, met een iets minder begin van het middenstuk en een einde dat me ook niet helemaal ligt. Maar al bij al toch aardig om eens gezien te hebben. Dit kan wel een groeier worden.


avatar van stephan-0115

stephan-0115

  • 1004 berichten
  • 1200 stemmen

‘’ I’m not afraid of heights. I’m afraid of fallin’ ’’

Paris, Texas is een film die mij nooit heeft getrokken. Door het langzaam maar zeker afwerken van de top-250 me toch maar aan deze film gewaagd. Gelukkig maar, want ruim een dag na het zien van deze film heb ik nog moeite met het vinden van de juiste woorden.

Paris, Texas is een film waarbij het genre Mystery ook niet had misstaan. Aan het begin van de film maken we kennis met Travis, maar anderhalf uur later weet je nog steeds niets over hem. Nadat hij in het ziekenhuis terecht komt wordt hij opgehaald door zijn broer die al geen rekening meer met Travis hield omdat Travis 4 jaar geleden is verdwenen. Zijn broer heeft Travis’ zoon geadopteerd, omdat Travis’ vrouw Jane ook al uit beeld is. Beiden blijken hun zoon Hunter te hebben verlaten. Waarom? Wat is er gebeurd in het verleden?

De eerste anderhalf uur is al een heerlijke redelijk recht-toe-recht-aan roadmovie, waarin we langzaam maar zeker hele kleine beetjes over het verleden te weten krijgen. Uiteindelijk gaat Travis met zijn zoon op zoek naar Jane, omdat zijn schoonzuster hem aanknopingspunten geeft. Hij komt erachter dat Jane in een seksclub werkt, en vanaf dat moment wordt de film naar onwerkelijke hoogte gestuwd. Het laatste half uur is zò waanzinnig goed..

Travis, als prostituant, staat tegenover zijn ex-geliefde, alleen kan die hem niet zien omdat het een peepshow is. Het gesprek komt niet uit de voeten, Travis weet zich geen raad met de situatie. Daarvoor is in het verleden te veel gebeurd, weet je dan al. Na een kort tussenstuk, waarin Travis via een opname emotioneel afscheid neemt van zijn zoon en waarin hij duidelijk maakt dat het beter is voor iedereen dat hij afstand neemt, keert hij terug naar zijn ex-geliefde en wordt alles duidelijk.

De setting is geweldig. Jane kijkt onbewust naar Travis, maar ze kan hem niet zien. Travis draait zich om op een stoel, hij kàn haar niet zien. Hij vertelt een verhaal over een onmogelijke liefde, gedoemd om te mislukken en die uiteindelijk ook mislukt. Heel rustig vertelt Travis het verhaal over hun relatie, en vanaf het moment dat Jane weet dat het over hun gaat is het een emotionele rollercoaster, de gezichtsuitdrukkingen zeggen genoeg. Na het verhaal vertelt hij ook dat hij haar niet verder wil (kan) ontmoeten. Hij wil haar alleen bij hun zoon brengen. Verenigen wat gescheiden is. Dat hij afstand wil nemen van haar en hun zoon is gezien wat er is gebeurd niet gek. Travis is bang om te vallen..

Nadat het licht uitgaat en ze elkaar kunnen zien, doet Jane haar verhaal. Dat ze daarbij zo gaat zitten dat ze elkaar niet aankijken, is geen toeval. Ze kan de pijn niet aan. Ze willen elkaar, maar weten dat het onmogelijk is. Zo dichtbij, maar toch zo ver weg. Ze zijn gescheiden door slechts het glas, maar in 2 totaal verschillende werelden..

Uiteindelijk worden moeder en zoon herenigd, met vader toekijkend. Wat er daarna gebeurd mag je zelf invullen. Het is een kwestie van interpretatie. Gelukkig maar, dat geeft de film na het gesprek extra kracht mee.

5 welverdiende sterren.


avatar van filmfan0511

filmfan0511

  • 460 berichten
  • 561 stemmen

Jammer genoeg ben ik niet zo onder de indruk. Vreemd, want normaal ben ik echt te vinden voor dit soort sfeervolle, trage roadmovies. Dat de film zo excessief traag verloopt vind ik dan ook zeker geen minpunt (al was het ook geen tragedie geweest als er hier en daar eventueel wat geknipt was geweest), en de sfeer is leuk gezapig. En het beste punt; de beelden/cinematografie/camerawerk! Er worden bijna consistent prachtige plaatjes getoond. Ware het niet dat Harry Dean Stanton er hier nog 'relatief jonger' uitziet, had iemand me perfect kunnen wijsmaken dat deze film in bv. 2007 was gemaakt. Beeldkwaliteit is echt schitterend, en in combinatie met het trage tempo komt Paris Texas af en toe wel poëtisch over.

Maar soms kan je zoiets hebben dat afzonderlijke componenten van een film werken, en het op papier geweldig is, maar dat het geheel niet echt werkt. Dit was voor mij persoonlijk hier het geval; objectief gezien is er namelijk bijzonder weinig mis met Paris Texas, maar het ging nooit echt leven voor mij. In het begin was ik ook erg geïntrigeerd over het verleden van de personages, en uiteindelijk blijkt er een heel banale verklaring te zijn voor waarom het allemaal was misgelopen tussen Travis en zijn vrouw. Realistisch, mwah ja natuurlijk, maar plottechnisch redelijk onbevredigend, en het werd opeens ook wel heel uitleggerig gebracht op het einde. Dat had toch wel iets organischer verwerkt kunnen worden in het verhaal, denk ik.

Maar over het algemeen dus een 'objectief' (vreemd woord om te gebruiken natuurlijk) mooie film, die voor mij gewoonweg niet echt werkte. Door de sfeer en de extreem mooie beelden was de lange zit van 150 minuten echter niet helemaal onaangenaam. 2.5*.


avatar van Gish

Gish

  • 1073 berichten
  • 5572 stemmen

Zojuist Paris, Texas voor de zoveelste keer gezien. Steeds weer die ontroering tijdens het laatste half uur. Misschien wel de mooiste 30 minuten cinema ooit vastgelegd voor op het witte doek.

Van een gedoemde schoonheid.


avatar van Collins

Collins

  • 4413 berichten
  • 2682 stemmen

Een man met de naam Travis loopt schijnbaar zonder doel en zonder water door de Texaanse woestijn. Hij is aan het einde van zijn krachten en stort in. Zijn broer wordt gebeld om hem op te halen. In de eerste 25 minuten van de film spreekt Travis niet.

We zien fantastische beelden van de troosteloze woestijn. We zien Travis en zijn broer. Veel handeling is er niet. Er wordt amper gesproken. De sobere maar emotievolle muziek van Ry Cooder begeleidt droefgeestig de beelden en verleent aan de geweldige inleiding een onwezenlijk en bevreemdend tintje. Het is duidelijk dat Travis veel heeft meegemaakt en veel heeft te vertellen. Wat is zijn verhaal? Op welk moment en hoe wordt zijn geschiedenis verklaard? Of is het misschien zo dat Travis een enigmatische verschijning blijft? Ik weet het niet. Een subtiele spanning sluipt de film binnen. Ik ben onder de indruk.

De 147 minuten durende film heeft een rustige cadans. De film neemt de tijd en voert de kijker brokjes informatie die heel langzaam het personage Travis tot een bevattelijker persoon maken. Het personage en zijn voorgeschiedenis worden niet zozeer in heldere bewoordingen en in doorzichtige beelden verklaard. Dat gebeurt anders. Subtieler en fluisterend. Dat gebeurt door zijn merkwaardige gedrag te observeren. Dat gebeurt door gesluierde flashbacks te percipiëren. Beide heel intrigerend. De interpretatie is aan de kijker.

Het laatste deel van de film is beweeglijker. Hierin stuurt regisseur Wim Wenders zijn hoofdpersonage op een queeste en laat hem een roadtrip maken. De beeldcompositie is weer prachtig. De Amerikaanse highways en de plattelandsstadjes leveren schitterend beeldmateriaal op. Kleurrijk en sfeervol. De combinatie van nachtelijke neonverlichting en (alweer) de gevoelig indringende klanken van Ry Cooder vormen een achtergrond die de hopeloze en hoopvolle queeste van extra lagen hoop en wanhoop voorzien. Kippenvel.

Een prachtige film met prachtige scènes . De meest gedenkwaardige scène speelt zich af tussen (de altijd indrukwekkende) Henry Dean Stanton en (de altijd indrukwekkende) Nastassia Kinski. De plaats van handeling is een treurige peepshowcabine. Gescheiden door een glazen wand en verbonden met een telefoon, ontvouwt zich een prachtige emotionele scène, waarin verleden en heden elkaar vinden. Pure magie.

Paris, Texas is een gevoelvolle meditatie over de dwaalsporen waarmee het leven soms je wandel plaveit. Over de verwerking van het verleden. De film doet dat visueel prachtig en verrukkelijk mijmerend.

Genoten.


avatar van Rode Rinus

Rode Rinus

  • 2 berichten
  • 155 stemmen

Paris, Texas kent een magistrale eerste helft, met uitzondering van het belabberde acteerwerk van Aurore Clément en de tergende scène met de schoonmaker die Travis instrueert hoe zich als 'rich dad' te kleden. Buiten die twee missers in het eerste gedeelte, is de getoonde autoreis meeslepend en visueel waanzinnig in beeld gebracht. In de eerste, ruim zestig minuten is hoofdpersoon Travis een geheimzinnig, moeilijk te peilen personage wiens verleden lange tijd een raadsel blijft. De interactie tussen deze getraumatiseerde figuur en zijn broer is daarbij boeiend en geloofwaardig. Paris, Texas vliegt helaas volledig uit de bocht in de tweede helft van het verhaal. De dialogen tussen Henry Dean Stanton en Nastassja Kinski zijn extreem langdradig, leggen het verleden van beide figuren op ergerlijk letterlijke wijze uit, en slaan zo alle opgebouwde mystiek in het eerste gedeelte kapot.