Paris, Texas (1984)

Hoezo? Ik haal geen oude quotes aan toch?



En ik zie niet in waar de film van Wenders zich toe legt op het bizarre, de beginsituatie van de film uitgezonderd. Het is al snel duidelijk dat we te maken hebben met een drama over een kapotte relatie en de film werkt ook echt toe naar een climax. Een climax waar niet de uitleg centraal of het hoe en waarom, maar juist de intensiteit en de impact van die relatie en de emotionele gevolgen (ondersteund door een blikkenspel tussen Kinski en Travis). Ik vind dat Wenders zich in de finale juist onderscheidt van het hapslikweg-gebeuren omdat hij de confrontatie niet laat ontaarden in een verzoening tussen man en vrouw. Ik zie niet in waar de emotie dan geforceerd wordt. Die kritiek mag ik hier toch uiten hoop ik? Of zit ik al jaren op de verkeerde site?

Ach, ik realiseer me best dat niet iedereen gecharmeerd is van de ietwat trage vertelstijl van Wim Wenders' films, zoals ook bij "Der Himmel Über Berlin".

Zo is ook lang niet iedereen gecharmeerd van de films van bijv. Atom Egoyan of Mike Leigh. Kan ik me best voorstellen. Je moet er van houden denk ik.

Ikzelf vond "Paris, Texas" wel een prachtige film.

En zo ervaar ik het dus helemaal niet. Ik vond het enerzijds mak geacteerd, anderzijds een ellenlange opsomming van feitjes, impressies en gevolgtrekkingen.

Ik zeg ook helemaal nergens dat de film zich moet toeleggen op het bizarre, wel zou ik het veel boeiender gevonden hebben als dat keerpunt in het donker gebleven was. De ware aard van Travis' keerpunt wordt een goed anderhalf uur vermeden, in zo'n geval wordt een anticlimax erg reëel.

Het is alsof je een film maakt over de (fictief) meest getalenteerde schilder op deze wereld, 90 minuten lang geen schilderij toont van hem en dan een hele expositie van hem gaat filmen. Ik vind het vragen om een teleurstelling bij de kijker. Zeker als je er dan 20 minuten over gaat doen.

Stoor ik me helemaal niet aan, en komt ook nergens naar voren in m'n kritiek denk ik. Of was het meer een algemene opmerking ?

Was inderdaad meer een algemene opmerking ja. Maar ik dacht ook zo'n soort kritiek te lezen in jouw stukje, maar dat was dus niet het geval.

Prachtige film, prachtige muziek, prachtige rollen, een meesterlijk psychologisch melodrama; hartverscheurend. Jammer dat er geen nederlands ondertitelde dvd van te vinden is.

De film heeft lang geleden zo'n indruk al gemaakt en blijft een topper voor me. Al die jaren op zoek naar een video en nu een dvd.

Staat in mijn top 10

Weet niet of het hetzelfde is,

maar volgens mij is volgende week in CC De Werf een theatervoorstelling van deze film.

Het stuk noemt ook Paris, Texas

Heel lang geleden voor het eerst gezien. Net als andere Wenders films een juweeltje.

De slide-gitaar-muziek van Ry Cooder alleen al maakt het een 4 waard, de intensiteit, de schitterende beelden en de verrukkelijke traagheid, maken het voor mij een 4,5

Deze film pakte me meteen de eerste keer dat ik 'm zag bij de strot en dat is eigenlijk nooit meer veranderd. Elke keer als ik 'm zie (is ongeveer vijf of zes keer nu) ben ik weer gefascineerd door de wereld waar ik 147 minuten in wordt gezogen. Net zoals ik elke keer (als stoere vent) moet huilen bij Breaking The Waves van Von Trier. Tja, smaak, konden we daar maar over twisten...

Erg sterke lichtjes overgestyleerde film.

4,5*

Beetje laat maar swoppy je hebt helemaal gelijk! Voeg hieraan toe de fantastische acteerprestatie van Harry Dean Stanton. Een acteur die een film echt naar een hogen niveau kan brengen, meesterlijk,

5* en een plaats in mijn top 10

Nu te koop op DVD: bij Bol.com en Boudisque.nl

De film begint fantastisch. Waar er nogal eens gelijk op een persoon wordt ingezoomd. Krijg je hier eerst wat beelden van de omgeving te zien en voel je hoe nietig de persoon zich wel niet moet voelen.

De film begint zonder enige inhoudelijke handvaten en daardoor duurt het even voordat je er vat op hebt. Vanaf het moment dat de broers op de snelweg rijden ontwikkelt zich een interessant gebeuren. De beelden waren soms verbluffend mooi, vooral de aankomst in nachtelijk L.A. is fraai geschoten. Doordat je als kijker over weinig achtergrondinformatie beschikt over de verloren persoon doet de film een beetje mysterieus aan. De relatie tussen het paar, de verloren vader en het kind moet wel gecompliceerd zijn. Door middel van verkenningsgesprekjes, waarbij weinig verhuld wordt over het verleden maar waar het heden centraal staat, kom je toch het een en ander te weten, zonder dat je het gevoel hebt dat je weet hoe de vork nou in elkaar steekt.

De film deed mij soms denken aan het veel later opgenomen Mulholland Drive. Dan doel ik vooral op het uitzicht over L.A. De opnames van de videocamera deden ook hun werk. Je zag louter gelukkige mensen in een zonnige bedoeling. Wat kon er nou toch mis gaan? De spanning wordt steeds verder opgevoerd. De 1ste ontmoeting in Houston was boeiend.

Helaas kwam er een abrupt einde aan toen de hoofdpersoon het nodig vond om zijn verleden nog even op tafel te gooien. Daar waar Mulholland Drive en Lost Highway veel ruimte overlaten voor eigen interpretaties krijg je hier nog even de juiste info mee op het einde. Dat had veel subtieler gekund of gewoon helemaal niet. De slotscene had al volstaan wat mij betreft prachtig als moeder haar kind in de armen sluit , na zo `n geweldig avontuur met veel mooie belichting. Deze film creëert een geweldig dromerige sfeer maar breekt hem eigenhandig weer af. Niet dat het saai was, maar vooral overbodig.

Een zwaar gehavende 4*

Met bovenstaande commentaren eens. Had waarschijnlijk in mijn top-10 beland als het geheel wat subtieler was afgerond.

Desalniettemin pracht van een film; 4*

Eindelijk gezien na een beetje aandringen van een vriend van me. Ik heb persoonlijk namelijk niet een erg hoge pet op van Wenders maar dat komt denk ik voornamelijk doordat ik the end of violence en million dollar hotel het eerst van um zag en die films geven nou niet echt reden om de rest van zijn oevre ook te willen zien.

Op zich een unieke film die je als liefhebber toch eens gezien moet hebben. De beelden zijn inderdaad erg mooi maar ik vond ze niet zo indrukwekkend als vele anderen het vinden. Zeker beter dan gemiddeld maar ik heb mooier gezien in talrijke andere films.

Verder vond ik het hoofdpersonage Travis een erg irritante en egoistische kerel en kon ik niet echt met hem meeleven en voelde ik me veel meer betrokken bij bij zijn broer Walt.

Wat ik wel erg goed vond was het mysterieuse en de opbouw daarvan. Ik vond het erg goed en vindingrijk dat de ontknoping in de vorm van een zeer goede monoloog werd gegoten en dat niet de ontknoping in 1 enkele gebeurtenis werd weergegeven maar als een verhaal wat voor meerdere interpretaies vatbaar was. De soundtrack was overigens ook erg goed en paste perfect bij de storyline. Kinkski presteerde in mijn ogen beduidend minder dan haar tegenspelers maar voegt ook weer een extra dimensie toe als je haar beschouwd als een niet al te intelligent lekker ding met psychische problemen wat nooit een kans had te kunnen voldoen aan de wensen en verlangens wat betreft de ware liefde van Travis.

3.5 ster

- je opmerking over de muziek slaat simpelweg helemaal nergens op, deze muziek kan echt niet in tremors en past gewoon perfect bij deze film, de sfeer en de gehele seting en zou totaal misplaatst zijn bij een komedie/horror flick als tremors.

-film draait juist om een verklaring en bouwt daar de hele film zorgvuldig naartoe.Maar ja als jij liever een opeenhoping van wat bizarre daden ziet zonder enige diepgang en verklaring kun je beter lost highway nog eens kijken.

-Grappig dat je net de sterkste kant van deze film als pijnlijk omschrijft. Juist de voorspelbare en makkeljjke manier om de hele shit te verklaren zou jou oplossing zijn en er een simpele verklaring binnen 20 seconden doorheenknallen waarschijnlijk in de vorm van de een of andere (traumatische)gebeurtenis.Dat soort voorspelbare keuzes die ook helemaal niet zou aansluiten bij dit geheel is dan jouw idee van wat een goed regisseur zou doen. Daarnaast valt er harstikke veel uit deze fantastische monoloog te halen en als je hem daadwerkelijk had gevolgd in plaats van teleugesteld te zijn dat de motivatie van de hoofdpersoon uberhaupt wordt uitgelegd dan was het je mischien opgevallen dat deze juist meer stof tot nadenken geeft en interpretatiemogelijkheden.

- paris texas omschrijven als hapklare cinema slaat echt als een tang op een varken en helemaal met een dergelijke argumentatie die bol staat van niet ter zake doende persoonlijke voorkeuren die als onderbouwing worden gebruikt om op die wijze de skills van de regisseur onderuit te halen.

onderhond:'Een verwachtingspatroon is klassiek iets dat geschept wordt voordat je de film kijkt.'

onderhond: 'Enig verwachtingspatroon kwam volledig uit de film zelf, aangezien het eerste anderhalf uur intrigerend was, en dat had ik graag zo gehouden.'

conclusie: onderhond lult weer eens slap uit zun nek

Heerlijke film. Vanaf het begin zwaar sfeervol dankzij de mooie composities, de veelkleurigheid en de Morricone-achtige muziek. Het verhaal blijft voortdurend boeiend en mysterieus. Duidelijk worden veel vragen opengehouden juist om toe te werken naar een sterk laatste gedeelte, vol prachtig drama. Alleen dat jochie vond ik niet overtuigend: matig acteerwerk en een weinig geloofwaardig karakter. Wel een boel mooie scenes met hem trouwens. Wenders revancheert zich voor mij na het teleurstellende Der Himmel uber Berlin.

@eRCee

De muziek voor Paris, Texas is gemaakt door Ry Cooder, echt een aanrader om de CD aan te schaffen.

Dank voor de tip. Over het algemeen vind ik echter filmmuziek, zoals het woord al zegt, bij een film horen.

Tikkeltje tegenvallend. Het ziet er verbluffend uit, het verhaal is boeiend, de muziek past perfect en de acteerprestaties zijn, met een paar mindere acteurs, goed. Toch wist het niet echt te boeien, voelde het - zeker bij de confronatie tussen Harry Dean Stanton en vrouw wat langdradig aan. Saai werd het niet, maar het wist daardoor niet compleet overtuigend te zijn. 3,5*

Zeer rustige, introverte, maar prachtige film die mooi gebruikt maakt van de kleuren rood en groen.

De scene met Travis die over zichzelf en Jane praat in de derde persoon is een prachtig stukje cinema!

Een grandioos meesterwerk van Wim Wenders, weer zo'n echte cult/roadmovie. TOP

Doordat ik 'm vorige week kocht op DVD en na lange tijd opnieuw zag, staat deze nu in mijn Top 10. Nu de soundtrack nog aanschaffen.

Geen top tien, wel van 4.5 naar 5*. Een film die ik telkens opnieuw kan bekijken en mij weet te ontroeren.

Van Wim Wenders alleen Lisbon Story en Buena Vista Social Club gezien en beiden vielen behoorlijk tegen. Dus ging ik met weinig verwachting naar Paris, Texas kijken. Naardat ik het eerste halfuur gezien had moest ik de film afzetten of een pauze inlassen. Waarom, omdat het me niet kon boeien plus dat ik behoorlijk saai vond. Na de verplichte pauze begon de film te groeien. Ik genoot opeens van de desolate omgeving, van de hoofdpersoon en het terugkerende deuntje van Ry Cooder op zijn slide-gitaar. Vervolgens zat ik in de film en er begonnen wat vragen in me hoofd te spelen. Waarom is Travis alleen aan het rondlopen? Waar wil hij heen? Hoe zit het met zijn kind en vrouw? De vragen worden beantwoord hoe meer we van Travis zien en als zijn broer bij hem aandringt voor antwoorden. Deze gevoelige film over iemand die iemand anders wil zijn is niet alleen ontroerend maar ook fascinerend om te zien. Vooral de landschappen zijn uiterst knap in beeld gebracht waar Travis in ronddoolt totdat hij zijn doel weer in het leven vindt. Dus een film waarvan ik even moest wennen aan het idee. Maar las je een korte pauze in, verander je houding, dan kan het één van de prachtigste ervaringen zijn, althans voor mij. Ik wil opeens alles van Wim Wenders zien.

Een van m'n favoriete jaren 80 films. Kan hem oneindig herbekijken en lijkt met de jaren alleen maar beter te worden.

Wat mij betreft een klassieker. Een film waarbij je als man best 'een vuiltje in je oog' mag hebben. Fantastische openingscene en briljante monoloog van Stanton. De soundtrack (Ry Cooder) is ook een klein juweeltje. Toen (jaren 80) was het mijn eerste ervaring met Wim Wenders.

Tweede film van Wim Wenders die ik gezien heb na een tussendoortje van hem genaamd: The End of Violence. Wim Wenders liet daarin toch al zien dat hij de achtergronden in de film ook zeer belangrijk vind, en op een een of andere manier facineerde hij me wel met bepaalde titels en trailers van films van hem. Ik ben maar eens bij Paris, Texas begonnen voor het echie maar jemig, precies wat ik verwachte. Een schitterende intense roadmovie waarbij je toch ook veel aandacht besteed aan de levende achtergronden en decors in de film die bij bv een gesprek tussen twee mensen helemaal in beeld worden gebracht waarbij dat ook een belangrijk onderdeel word. De meeslepende sfeer en de prachtige achtergronden van de film zijn in ieder geval geweldig. Verder word hierin ook ongelofelijk mooi geacteerd. Vooral door Harry Dean Stanton als Travis en van hoe hij in het begin gewoon 4 jaar een muisstil persoon was die toch uiteindelijk weer terugveranderd in een normaal persoon. Het verhaal is ook prachtig en heeft een zeer verrassend einde die je ook niet snel zal vergeten. Voor de verder rest vind ik ook Dean Stockwell zeer goed acteren en de zoon van Travis genaamd Hunter laat op zijn jonge leeftijd ook talent zien. En natuurlijk steelt Natasja Kinski alle rollen aan het eind.

Verder is dit ook een heel rustige roadmovie die het niet weg moet hebben van wilde muziek zoals in de meeste films. Er word ook niet veel muziek in gedraait. Zo af en toe dat rustige blues-gitaar deuntje dat ook voor een perfecte sfeer zorgt.

Toch wel zeker wat ik verwacht heb. Wenders heeft me met deze film wel op een zeer aangename wijze verrast. The End of Violence was ook wel een leuk tussendoortje van hem dat het ook wel weg moest hebben van ruisende achtergronden. Maar Paris, Texas is gewoon welterecht een klassieker die je als roadmovie fan zeker niet mag missen. De film heeft zoals gezegt alles in zich: prachtige sfeer en een meesterlijke cast en een zeer mooi verhaal. En toch een film zonder goederik en slechterik. (toch wel weer een van de eerste die ik gezien heb. ) En na deze parel gezien te hebben staat Wim Wenders (stond het eigenlijk een lange tijd al) ook bovenaan mijn dvd-wishlist. Nouja... ben bijna jarig en dan mag ik altijd een paar dvd's uitzoeken op internet. Wat ik nu op het oog heb en (hopelijk) de volgende Wenders films worden in mijn collectie die bovenaan staan zijn: The American Friend en Until the End of the World. Ik ga in ieder geval wel zoveel mogenlijk van hem in huis halen. (maarja, dat zeg ik bijna bij elke regiseur, haha)

Maar Paris, Texas was in ieder geval een klassieker.

5,0*

Daar sluit ik me helemaal bij aan. Wat een mooie film blijft dit!