Paris, Texas (1984)

Ik ben ervan verschoten welke prachtige shots de film niet gehaald hebben. Onder andere de zonsopgang in de woestijn. (te zien bij 'extra's' )

Geen slechte film, al ben ik er ook weer niet meteen 'wow' van. De film begint nochtans heel sterk en mysterieus. Je krijgt weinig hints over het verloop van het verhaal en vooral het stilzwijgen van Travis is goed gedaan. Als kijker wordt je aandacht getrokken om te weten te komen wat daar achter schuilt. Maar dan komt het 2e gedeelte als je alles stilaan te weten komt en verliest de film z'n mysterieuze sfeer. Wat wel jammer is omdat je zo niet naar een climax kan werken. Alle troeven van het begin zijn op die manier zo goed als verdwenen. Minder mooie beelden, mindere dialogen en een pak meer meligheid. Al moet ik zeggen dat de omkadering van de dialoog op het einde wel wat heeft en een goeie poging is om de boel nog wat te redden. Kinski zit blijkbaar niet helemaal op haar plaats en bloeit nooit echt open. Jammer, want dat was wel belangrijk om charisma op te bouwen en het samenspel met Stanton tot z'n recht te laten komen.

Nog een pluspunt is de prachtige soundtrack van Ry Cooder, al is dat uiteraard meer een kwestie van smaak. De muziek past wel bij deze road-movie en is evengoed zeer mooi om apart zonder film te beluisteren.

Wat het acteerwerk betreft, om terug op de film zelf te komen, moet ik zeggen dat Stanton het er zeer goed van afbrengt en de film vooruit helpt. Ook het samenspel met Stockwell en dat jongetje dat Hunter speelt, zijn leuk om te zien. De vrouwen brengen het er veel minder van af en trekken de film wat naar beneden.

Samengevat kan ik zeggen dat de film wel de moeite is om te zien, maar helaas omgekeerd werkt en sterk begint om dan stilaan af te zwakken, ipv te werken naar een climax. Het einde is ook maar belabberd en TE open om goed te zijn.

Dit is een prachtige film! Er zijn weinige films die zo'n impact hebben! Wat mij betreft een van die meesterwerken die de film geschiedenis zich mag rijk rekenen. Prachtige beelden en een sterk verhaal, om maar te zwijgen van het acteertalent dat in deze film wordt getoond!

De onherroepelijke liefde van een (oudere) man voor een tiener meisje wordt in deze film mooi verbeeld.Ongewenst zwangerschap en alle gevolgen van dien! De onvoorwaardelijke liefde van een vader voor zijn zoontje! En dankzij die grote liefde ook de ondergang van de hoofdpersoon. Die het maar op een "rennen" zet ........ Het einde is gewoon prachtig. De confrontatie met moeder die als een goedkoop hoertje in een "peep show" haar centjes verdient!

Geweldige film!

Heel lang gewacht voor deze film te kijken maar ik heb al ondervonden, zoveel te langer ik een film laat rijpen, zo veel te beter de film uiteindelijk is. Dit is werkelijk een parel van een film. De shots zijn prachtig, er wordt ongelofelijk goed geacteerd en ik wist op geen enkel punt in de film wat ik er nog kon van verwachten. Gelukkig heeft de film niet gedaan wat ik had verwacht en heeft mij zeer aangenaam verrast.

De scene waar ze samen achter het raam zitten is één van de mooiste scene's die ik ooit in een film ben tegengekomen, dit was dan ook het hoogtepunt van de film voor mij. De laatste scene was ook fantastisch gedaan, wat acteert dat jongetje daar toch subliem.
Er zit bijna geen muziek in de film maar dat vond ik zeker niet erg het was leuk om dat steeds wederkerende blues deuntje te horen.

5* en ik wil zo snel mogelijk meer van Wenders gaan bekijken.

Ik was toch wel fel onder de indruk toen ik deze film bekeken had en niet in het minst van Harry Dean Stanton... wat een acteur! De man draagt de film op z'n eentje!!!

Leuk om hem ook terug te zien in de schitterende serie "Big Love".

een geweldige écht geweldige film. Bij de deleted scenes is nog prachtig materiaal! Heel vreemd dat deze niet in de film zijn gekomen

Inderdaad prachtige scenes. Deze film blijft een parel!

Indrukwekkend. Een film die blijft hangen, waar over nagedacht mag worden. Moest af en toe even wennen aan het acteerwerk, voor de rest een erg prettige film. Wel wat aan de zware kant, maar dat vind ik geen enkel probleem.

Wenders is absoluut niet mijn ding, dat bevestigt ook deze film weer.

Saai en langdradig. Qua aankleding en decor lijkt het nog al op Don't Come Knocking. Hoewel die later gemaakt is, geeft dit het creatieve probleem van Wenders weer.

Manier van drama, met die droge (veel te lange) vertelling op het eind, beviel me niet en van de soundtrack werd ik ook niet bepaald warm.

2.0*, toch wel mild gezien de lange zit.

Op de dvd staat de gehele film nog eens herhaald maar nu met commentaar van Wenders. Ook prachtig om te zien hoe een regisseur tot keuzes komt. Hij heeft het hier ook over de deleted scenes.

Topfavoriet van mij. Deze film zou vandaag de dag denk ik niet meer gemaakt (mogen) worden vanwege zijn traagheid. Alleen al de dialoog op het eind is weergaloos filmtheater. Grandioos camerawerk en acteerprestaties.

Daar overdrijf je nogal denk ik, er zijn genoeg hedendaagse Europese en Aziatische films die geen compromissen sluiten over snelheid, en zelfs uit de VS komt af en toe nog eens een filmpje dat niet resoluut kiest voor hippe montage en blitse effecten (zie bijv Gus Van Sant)

Er zijn zeker nog mensen die trage films maken. Als je van trage films houdt (tip) kijk naar Liverpool. Dan zie je ook hoe moeilijk het is om trage films te maken die ook nog eens boeiend zijn. Traagheid is geen doel op zich, maar een middel om je verhaal te vertellen. Een keuze dus. En dat Wenders de keuze maakt om een twintig minuten durende dialoog in real time te laten zien, dat zie ik toch weinig terug. Gelukkig zou ik zeggen, want dan zouden er veel saaie films te zien zijn. In Paris Texas was er de aanleiding voor.

Gus van Sant heeft bijvoorbeeld met Paranoid Park ook gespeeld met lange shots en stiltes, maar de film werd hierdoor stroperig. Daarentegen in Elephant zijn de langgerekte shots.weer wel subliem.

Absoluut, dat einde is prachtig. Door de emoties die komen omhoog drijven, weet je dat er heel wat is gebeurd tussen die 2.

Hele mooie film, vooral de scenes. Alleen ben ik jammer genoeg in slaap gevallen en kon het laatste half uur niet meer mee pikken. Zou iemand mij misschien een PM kunnen sturen over het laatste half uur?

Zelf kijken, dat laatste half uur is juist het mooiste van de film!

Aardige roadmovie, maar wat mij betreft ook niet meer dan dat. Harry Dean Stanton is in ieder geval goed op dreef en komt in het begin van de film nogal mysterieus over doordat hij alsmaar zwijgt. Ik had daar even het idee dat hij niet helemaal 100% is, maar naarmate de film vordert ebde dat gevoel steeds verder weg. De scenes tussen hem en zijn zoontje zijn best sterk. Nastassja Kinski is dan wel een stuk zwakker en wordt in hun gezamenlijke scene dan ook volledig weggespeeld. De film is soms een tikkeltje langdradig, heeft soms best mooie shots, maar regelmatig ook niet. Verder is de muziek ook maar matig, ook al is deze vaak maar in beperkte mate aanwezig. Laatste halfuur, inclusief einde van de film is dan best wel weer sterk. Ook een mooie setting trouwens met die spiegel ertussen, waar "het gesprek" plaatsvindt.

3,0*

Niets van gemerkt. Film naar 5* gezet. Meesterwerk!

Ik kan me vaag herinneren deze film vroeger al gezien te hebben.

Meesterwerkje. Een 5. Heb ik verder niets aan toe te voegen.

Onlangs weer herzien en nu blijft vooral het eerste half uur interessant. De roadmovie die de kijker door de snikhete Texaanse woestijn voert, de mooie nachtopnames, eindeloze vlaktes en vooral begeleid door Ry Cooder. Eenmaal in L.A verandert Travis al snel van een compleet apathische zwerver in een gezellige huisman. Vanwaar die 4 jaar afwezigheid denk ik dan?

De sfeervolle omlijsting maakt het interessanter dan het uiteindelijk is. De climax is toch een beetje soap-achtig. 3,5*

Heerlijk trage film, prachtige kleuren, mooie melancholische muziek. De film laat wel vraagtekens achter: waarom was Travis totaal 'van de wereld' terwijl hij zo snel weer 'normaal' wordt? Waarom verliet Jane haar kind? Waarom maakt zij soms maar 5 dollar per maand over terwijl ze in een peepshow werkt? De optimist in mij hoopt op diepzinnige antwoorden. Maar het kan ook zo zijn dat het verhaal niet veel om het lijf heeft, om niet te zeggen dat het eigenlijk nergens op slaat allemaal. Wat in elk geval blijft zijn de mooie beelden etc... En dat is al heel wat. 3,5*

Enkel als je ervan uit gaat dat Travis letterlijk 4 jaar door de woestijn heeft gerend en op de laatste dag van zijn reis eventjes een omslag maakt. Volgens mij is het eerste half uur vooral een symbolische reis, waarin ie op zoek gaat naar zichzelf.

Het lijkt mij logischer dat hij gedurende zijn vier jaar afwezigheid op zoek ging naar zichzelf en niet vanaf het moment dat hij gevonden wordt door zijn broer.

Op het moment dat hij gevonden wordt maakt hij een verwarde en getraumatiseerde indruk. Niet veel later is Travis een totaal ander persoon. Psychologisch vind ik dit een gaphole.

Verward wel, getraumatiseerd niet. Het kwam op mij meer over alsof hij zichzelf vier jaar had afgesloten voor de buitenwereld, als in een soort droom, waaruit hij door het opduiken van z'n broer plotseling ontwaakt en terugkeert naar de werkelijkheid (waar de aanleiding voor zijn vertrek inmiddels op de achtergrond is geraakt). Vond het helemaal niet zo ongeloofwaardig.

Dat bedoel ik dus. Ik neem aan dat Travis niet letterlijk vier jaar ge-Forrest-Gump-t heeft, en dat zijn ontwaking niet precies plaatsvindt op het moment dat zijn broer 'm terug vindt. Dat eerste half uur lijkt me gewoon een symbolische uitbeelding.

Je hebt enkel gelijk als je ervan uit gaat dat de gebeurtenissen in het eerste half uur daadwerkelijk plaatsvinden. Het eerste half uur verbeeldt voor mij enkel de spirituele reis van Travis. De ontmoeting met de broer dient als vertrekpunt (voor de rest van de film).

Deze film vandaag weer eens herzien en net zoals bij mijn eerste kijkbeurt lukte het mij totaal niet om in deze film te komen. Ik vond hem zo verschrikkelijk traag en langdradig dat het mij niet lukte om deze film in een ruk af te kijken. Het personage Travis vertolkt door HDS lag mij vanaf het begin totaal niet. Deze film maakte in mij ook geen enkele emotie los, zo oninteressant vond ik het allemaal. Waarom deze film door de Volkkrantlezers in 1984 uitgeroepen is tot de beste film van dat jaar is mij daarom ook een raadsel. Omdat de film toevallig de Gouden Palm heeft gewonnen op het festival van Cannes? Vanwege de muziek van Ry Cooder die in die tijd erg populair was? Of - en dat is misschien wel het meest waarschijnlijke - omdat het aanbod van goede films in dat jaar zeer gering was? Ik weet het niet. Deze film is gewoon niet aan mij besteed, laten we het daar maar op houden.

2,0* Voor de fotografie en de muziek van Ry Cooder.

Ik begrijp niet precies wat je hiermee bedoelt.

Vond het ook leuk dat deze film acteurs had. En dat er gefilmd werd.

Erg sterke roadmovie met tranen trekkende scene's

Dat jongetje is zo goed met acteren.

Ook travis was super.

4 sterren

Had wat mij betreft meer roadmovie en minder tranentrekkend mogen zijn.

1 van de meest prachtige en ontroerende films die ik ooit heb gezien! En zo ben ik ook meteen verliefd geworden met de muziek van Ry Cooder.