Paris, Texas (1984)

Ondanks de aardig lange speelduur word deze film eingelijk nergens echt saai. Wel vond ik het verhaal een beetje leeg (het had ook wel in een kortere tijd verteld kunnen worden), maar erg storend vond ik dit verder niet. Tja, wat kan ik er nog meer over zeggen; gewoon best wel een leuke film. 3,5*

Mooie film. In een mooi tempo wordt zorgvuldig opgebouwd naar een adembenemend slot. De scenes met de spiegel ertussen heb ik met ingehouden adem zitten kijken.
Mooi thema, mooi uitgewerkt. Hoe mensen de neiging hebben om te vernietigen waarvan ze houden, het onvermogen om lief te hebben door het verleden en de confrontatrie met jezelf en je verleden aangaan.
En dan moet óók ik nog even de hele mooie shots noemen (een paar keer het licht in scenes die in de vroege avond spelen, wow.

4.0*

Ik kan me wel vinden in alle bovenstaande commentaren.

Vind alleen het tweede deel niet per se beter, het eerste deel is ook geweldig, met zeer goede wisselwerking tussen Stockwell en Stanton.

Dat gedoe bij dat vliegtuig, echt hilarisch:

You mean...leaving the ground?...... But why? .

Ben het wel met Jokingsurely eens dat Kinski niet de allerbeste keuze is. Ik weet niet waarom maar ze komt niet zo echt over. Gevoelsmatige kwestie wellicht.

Werkelijk een fantastische film.

Mede door de schitterende muziek is Paris, Texas echt sfeervol als geen ander en de film bevat (en met name in het begin) prachtige en sublieme shots. Soms gaat de vaart er misschien een klein beetje teveel uit, maar toch blijft de film erg goed kijkbaar en toegankelijk, ziet alles er erg verzorgd uit en zijn die 140 minuten voorbij voor je er erg in hebt.

Ook het acteerwerk, voornamelijk dat van Stanton en Stockwell, is echt uitstekend, evenals het zeer boeiende plot, met geniale momenten (zoals de groeiende band tussen Travis en Hunter, Walt die Hunter aan het praten wil krijgen, Travis die Hunter bij zijn moeder brengt). Stuk voor stuk maken deze elementen Paris, Texas tot een prachtig stukje drama, waar bar weinig op aan te merken valt. Pareltje.

4,5 sterren.

Erg matige film.

Het begint allemaal nog wel aardig. Wat mij vooral opviel was het mooie kleurgebruik van Wenders. Sterke, felle kleuren, nogal wat contrast. Je ziet het niet zo vaak in dit soort dramas. Wat me nog opviel, de shots zelf ogen vaak erg amateuristisch. Geregeld zit je naar mooi gekleurde lelijke shots te kijken. Ook de muziek vond ik maar niks. Typische soundtrack die je onder een film plaats die zich in Texas afspeelt, vandaar ook veel te voorspelbaar en afgezaagd. Daarbij niet eens erg mooi, en direct overhevelbaar naar een film als Tremors. Maar ik ken die Ry Cooder dan ook helemaal niet natuurlijk.

De film begint verder wel aardig. Die ene broer is een beetje irritant, net zoals die moeder. Nogal stroef acteerwerk, maar er is genoeg chemie tussen Harry Dean Stanton en het zoontje, en de basis van de film is zeker intrigerend genoeg.

Weer erg jammer van de voorspelbare anti-climax dan. Ik zal misschien één van de weinigen zijn, maar op een verklaring van de scheiding zat ik echt niet te wachten. Net de bizarheid van Travis' daden is wat de film boeiend maakt. Vond het weinig interessant om dat helemaal uit de doeken te doen. Maar vooral pijnlijk is de manier waarop. Een goed regisseur legt zoiets in een blik van 10 a 20 seconden, Wenders maakt er een 20minuten durende dia/monoloog van. De emoties worden droog over de kijker uitgestort, alsof het een les wiskunde is. En toen voelde ik dit, en toen dacht ik dat, en toen voelde ik me zo, dan gebeurde Y en daar voelde ik me X bij. Blablabla 20 minuten lang tot je als kijker je buik vol hebt van de forcefed emoties. Vreemd, Wenders verknoeide het voor mij ook al in het laatste half uur van Der Himmel über Berlin.

Jammer dat hij er twee keer hapklare hap/slik/weg cinema van maakt. Zit daar als kijker echt niet op te wachten, zeker niet in zo'n drama en als je als regisseur meer laat uitschijnen in het eerste deel van je film.

2*, voor de mooie kleurtjes en een leuk enigmatisch persoon, zo het eerste anderhalf uur. Wenders verknoeit het daarna helemaal zelf.

De film begint fantastisch. Waar er nogal eens gelijk op een persoon wordt ingezoomd. Krijg je hier eerst wat beelden van de omgeving te zien en voel je hoe nietig de persoon zich wel niet moet voelen.

De film begint zonder enige inhoudelijke handvaten en daardoor duurt het even voordat je er vat op hebt. Vanaf het moment dat de broers op de snelweg rijden ontwikkelt zich een interessant gebeuren. De beelden waren soms verbluffend mooi, vooral de aankomst in nachtelijk L.A. is fraai geschoten. Doordat je als kijker over weinig achtergrondinformatie beschikt over de verloren persoon doet de film een beetje mysterieus aan. De relatie tussen het paar, de verloren vader en het kind moet wel gecompliceerd zijn. Door middel van verkenningsgesprekjes, waarbij weinig verhuld wordt over het verleden maar waar het heden centraal staat, kom je toch het een en ander te weten, zonder dat je het gevoel hebt dat je weet hoe de vork nou in elkaar steekt.

De film deed mij soms denken aan het veel later opgenomen Mulholland Drive. Dan doel ik vooral op het uitzicht over L.A. De opnames van de videocamera deden ook hun werk. Je zag louter gelukkige mensen in een zonnige bedoeling. Wat kon er nou toch mis gaan? De spanning wordt steeds verder opgevoerd. De 1ste ontmoeting in Houston was boeiend.

Helaas kwam er een abrupt einde aan toen de hoofdpersoon het nodig vond om zijn verleden nog even op tafel te gooien. Daar waar Mulholland Drive en Lost Highway veel ruimte overlaten voor eigen interpretaties krijg je hier nog even de juiste info mee op het einde. Dat had veel subtieler gekund of gewoon helemaal niet. De slotscene had al volstaan wat mij betreft prachtig als moeder haar kind in de armen sluit , na zo `n geweldig avontuur met veel mooie belichting. Deze film creëert een geweldig dromerige sfeer maar breekt hem eigenhandig weer af. Niet dat het saai was, maar vooral overbodig.

Een zwaar gehavende 4*

Heerlijke film. Vanaf het begin zwaar sfeervol dankzij de mooie composities, de veelkleurigheid en de Morricone-achtige muziek. Het verhaal blijft voortdurend boeiend en mysterieus. Duidelijk worden veel vragen opengehouden juist om toe te werken naar een sterk laatste gedeelte, vol prachtig drama. Alleen dat jochie vond ik niet overtuigend: matig acteerwerk en een weinig geloofwaardig karakter. Wel een boel mooie scenes met hem trouwens. Wenders revancheert zich voor mij na het teleurstellende Der Himmel uber Berlin.

Tweede film van Wim Wenders die ik gezien heb na een tussendoortje van hem genaamd: The End of Violence. Wim Wenders liet daarin toch al zien dat hij de achtergronden in de film ook zeer belangrijk vind, en op een een of andere manier facineerde hij me wel met bepaalde titels en trailers van films van hem. Ik ben maar eens bij Paris, Texas begonnen voor het echie maar jemig, precies wat ik verwachte. Een schitterende intense roadmovie waarbij je toch ook veel aandacht besteed aan de levende achtergronden en decors in de film die bij bv een gesprek tussen twee mensen helemaal in beeld worden gebracht waarbij dat ook een belangrijk onderdeel word. De meeslepende sfeer en de prachtige achtergronden van de film zijn in ieder geval geweldig. Verder word hierin ook ongelofelijk mooi geacteerd. Vooral door Harry Dean Stanton als Travis en van hoe hij in het begin gewoon 4 jaar een muisstil persoon was die toch uiteindelijk weer terugveranderd in een normaal persoon. Het verhaal is ook prachtig en heeft een zeer verrassend einde die je ook niet snel zal vergeten. Voor de verder rest vind ik ook Dean Stockwell zeer goed acteren en de zoon van Travis genaamd Hunter laat op zijn jonge leeftijd ook talent zien. En natuurlijk steelt Natasja Kinski alle rollen aan het eind.

Verder is dit ook een heel rustige roadmovie die het niet weg moet hebben van wilde muziek zoals in de meeste films. Er word ook niet veel muziek in gedraait. Zo af en toe dat rustige blues-gitaar deuntje dat ook voor een perfecte sfeer zorgt.

Toch wel zeker wat ik verwacht heb. Wenders heeft me met deze film wel op een zeer aangename wijze verrast. The End of Violence was ook wel een leuk tussendoortje van hem dat het ook wel weg moest hebben van ruisende achtergronden. Maar Paris, Texas is gewoon welterecht een klassieker die je als roadmovie fan zeker niet mag missen. De film heeft zoals gezegt alles in zich: prachtige sfeer en een meesterlijke cast en een zeer mooi verhaal. En toch een film zonder goederik en slechterik. (toch wel weer een van de eerste die ik gezien heb. ) En na deze parel gezien te hebben staat Wim Wenders (stond het eigenlijk een lange tijd al) ook bovenaan mijn dvd-wishlist. Nouja... ben bijna jarig en dan mag ik altijd een paar dvd's uitzoeken op internet. Wat ik nu op het oog heb en (hopelijk) de volgende Wenders films worden in mijn collectie die bovenaan staan zijn: The American Friend en Until the End of the World. Ik ga in ieder geval wel zoveel mogenlijk van hem in huis halen. (maarja, dat zeg ik bijna bij elke regiseur, haha)

Maar Paris, Texas was in ieder geval een klassieker.

5,0*

Geen slechte film, al ben ik er ook weer niet meteen 'wow' van. De film begint nochtans heel sterk en mysterieus. Je krijgt weinig hints over het verloop van het verhaal en vooral het stilzwijgen van Travis is goed gedaan. Als kijker wordt je aandacht getrokken om te weten te komen wat daar achter schuilt. Maar dan komt het 2e gedeelte als je alles stilaan te weten komt en verliest de film z'n mysterieuze sfeer. Wat wel jammer is omdat je zo niet naar een climax kan werken. Alle troeven van het begin zijn op die manier zo goed als verdwenen. Minder mooie beelden, mindere dialogen en een pak meer meligheid. Al moet ik zeggen dat de omkadering van de dialoog op het einde wel wat heeft en een goeie poging is om de boel nog wat te redden. Kinski zit blijkbaar niet helemaal op haar plaats en bloeit nooit echt open. Jammer, want dat was wel belangrijk om charisma op te bouwen en het samenspel met Stanton tot z'n recht te laten komen.

Nog een pluspunt is de prachtige soundtrack van Ry Cooder, al is dat uiteraard meer een kwestie van smaak. De muziek past wel bij deze road-movie en is evengoed zeer mooi om apart zonder film te beluisteren.

Wat het acteerwerk betreft, om terug op de film zelf te komen, moet ik zeggen dat Stanton het er zeer goed van afbrengt en de film vooruit helpt. Ook het samenspel met Stockwell en dat jongetje dat Hunter speelt, zijn leuk om te zien. De vrouwen brengen het er veel minder van af en trekken de film wat naar beneden.

Samengevat kan ik zeggen dat de film wel de moeite is om te zien, maar helaas omgekeerd werkt en sterk begint om dan stilaan af te zwakken, ipv te werken naar een climax. Het einde is ook maar belabberd en TE open om goed te zijn.

Wenders is absoluut niet mijn ding, dat bevestigt ook deze film weer.

Saai en langdradig. Qua aankleding en decor lijkt het nog al op Don't Come Knocking. Hoewel die later gemaakt is, geeft dit het creatieve probleem van Wenders weer.

Manier van drama, met die droge (veel te lange) vertelling op het eind, beviel me niet en van de soundtrack werd ik ook niet bepaald warm.

2.0*, toch wel mild gezien de lange zit.

Aardige roadmovie, maar wat mij betreft ook niet meer dan dat. Harry Dean Stanton is in ieder geval goed op dreef en komt in het begin van de film nogal mysterieus over doordat hij alsmaar zwijgt. Ik had daar even het idee dat hij niet helemaal 100% is, maar naarmate de film vordert ebde dat gevoel steeds verder weg. De scenes tussen hem en zijn zoontje zijn best sterk. Nastassja Kinski is dan wel een stuk zwakker en wordt in hun gezamenlijke scene dan ook volledig weggespeeld. De film is soms een tikkeltje langdradig, heeft soms best mooie shots, maar regelmatig ook niet. Verder is de muziek ook maar matig, ook al is deze vaak maar in beperkte mate aanwezig. Laatste halfuur, inclusief einde van de film is dan best wel weer sterk. Ook een mooie setting trouwens met die spiegel ertussen, waar "het gesprek" plaatsvindt.

3,0*

Erg sterke roadmovie met tranen trekkende scene's

Dat jongetje is zo goed met acteren.

Ook travis was super.

4 sterren

Sterke film van Wim Wenders. De film begint uitstekend met de ronddwalende Stanton, die een nogal mystieke sfeer om zich heen heeft hangen. Die mysterie brokkelt stukje bij beetje af, totdat je op een gegeven moment een goed idee hebt van hoe de aap in de mouw steekt.

Eigenlijk is Paris, Texas tot een half uur/driekwartier voor het eindelijk slechts een gemiddelde flim. Het acteerwerk is wel goed en het verhaal is wel aardig om te volgen, maar nergens is het echt heel interessant. Het helpt ook niet mee dat Wenders probeert om het kleine jongetje iets te schattig over te laten komen.

Pas wanneer Hunter en Travis samen hun moeder op het spoor komen, wordt het echt interessant. Nastassja Kinski heeft eigenlijk maar een kleine rol, maar speelt die zo ongelofelijk goed. Die twee uitgerekte gesprekken in die plek waar ze werkt zijn echt briljant. Zoveel emotie en er wordt ook zo mooi de tijd voor genomen. Echt fantastisch. Ook het einde mag er zeker wezen.

Paris, Texas was voor mij dus een film die tot het laatste half uur niet meer dan redelijk is, maar dan kent het als laatste halfuur echt een fantastisch sluitstuk. Een erg goede ervaring dus!

Wat een film !! fantastisch....het blijft natuurlijk mijn persoonlijke mening, maar heel mooi opgebouwd. Die opnames en die mystiek in dat Amerikaanse landschap en dan later de confrontatie ( met Natasja Kinski) Topfilm van de hand van Wim Wenders! En als je van de muziek van Ry Cooder houdt.....KIJKEN dus.

Bij vlagen best wel érg mooi deze Paris, Texas. Aan de andere kant had ik het gevoel dat het vaak wel wat onnodig langdradig en saai was, maar dat ervaart ieder op zijn/haar eigen manier natuurlijk. Toch kent de film genoeg goede punten.

Het begin is vooral mooi geschoten, prachtige landschappen, prima muziek en een Stanton die een mysterieus sfeertje weet te scheppen als de 'mute'. Maar... het deed me allemaal niet zoveel en ik vond ook dat het allemaal maar niet echt ''van de grond kwam''. Door het rustige tempo kon ik m'n aandacht er niet altijd even goed bij houden.

Tot (ongeveer) het laatste half uur, waar zowel Stanton als Kinski geweldig bezig zijn. Ik vond de laatste scéne met het gesprek tussen de twee (en de spiegel tussen hun in) dan ook het hoogtepunt uit de film. Beetje onevenwichtig dus. Soms wat saai, soms érg sterk.

De eerste 3 kwartier van Paris, Texas zijn toch wel lichtelijk briljant; de wisselwerking tussen de broers werkt prima, de shots zijn soms prachtig en het mysterieuze karakter van Travis zorgt ervoor dat je op het puntje van je stoel zit.

Helaas wordt het vervolgens minder en minder. De uitwerking van Travis' personage boeide me minder dan gedacht, de scenes met zijn zoontje kwamen geforceerd over (het jongetje zegt en begrijpt dingen op een niet geloofwaardige manier) en de tijdsduur begint in deze fase wel heel nadrukkelijk tegen de film te werken. Uitzondering is de video-scene, erg ontroerend.

De slotscenes met Kinski zijn idd vanuit de kadering (weet niet of dat de technische term is overigens) aardig bedacht, maar de dialoog is niet zo krachtig als gewenst. Verder vond ik persoonlijk de soundtrack erg, erg vervelend.

2,5*.

Deze film doet me bij herziening beduidend veel meer. WIm Wenders' ontzettende vaardigheid bij films als Der Himmel Uber Berlin en Im Weitere Ferne So Nahe werd me nu eindelijk duidelijk bij Paris Texas. De shots zijn veelvuldig gekozen en het constant zoeken naar schoonheid in rauwe en realistische beelden werkt beduiend briljant voor de sfeer. Ook het verhaal wordt heerlijk vrij en zoekend gebracht. Ik zou bijna zeggen dat dit wel eens mijn favoriete Roadmovie zou kunnen zijn.

Prachtig gestyleerde film dat vooral het eerste anderhalf uur een betoverend en mysterieus sfeer heeft, mede dankzij de sublieme soundtrack. Het laatste half uur is me even iets teveel dialogen, waardoor de aandacht wat verslapte bij mij en het mysterieuze sfeertje een beetje verdween.

Voor de rest een prachtige cast en een mooi beeld van een desolaat Amerika.

3,5*

Mooie film, met één van de betere vader - zoon interacties. Vooral de simpliciteit die in de woorden van Travis zit vormt een charmant contrast tegenover het pientere jongetje. Paris, Texas blijft over de hele lijn even boeiend. Apart eerste deel, dat vooral door zijn mysterieuze aard en schitterende landschappen door velen beter wordt bevonden, doch zeker niet moet onderdoen voor de latere zoektocht en ontknoping. Het zachte getokkel van Ry Cooder past perfect bij het plaatje.

3,50

Wat een muziek in deze film.

De gitaar van Ry Cooder hoort bij het lopen van Travis door de woestijn.

Maar heel verrassend is dat Travis ook hartverscheurend kan zingen. Luister maar eens naar Cancion Mixteca.

Beslist 5 sterren.

Eigenlijk moet ik vaker van dit soort films zien. Alles heeft een hoog niveau: het acteerwerk, de cinematografie en ook het verhaal is boeiend. Het begint mysterieus met twee broers, die elkaar na vier jaar weer zien. De één is een zonderling personage en zegt niets. Langzamerhand ontrafelt het mysterie zich: erg mooi . Ik ga niet veel verklappen, je moet het gewoon zelf zien! Het einde met lang uitgesponnen scenes tussen Harry Dean Stanton en Nastassja Kinski vond ik nog het allersterkst.

Gister ook eindelijk gezien en goed bevallen. Het eerste uur ontzettend genoten van de mysterie, de beelden en de voortgang van het verhaal. Maar naarmate de film vordert, komen er helaas ook wat minder leuke aspecten aan het licht. Bijvoorbeeld de plotselinge vertelstart van Travis en het feit dat hij zich eerst bijna niks, en aan het eind alles tot in detail kon herinneren.

Ook de gesprekken aan het eind, tja wel zeer mooi en bijna poetisch, maar qua film had er wel wat meer uitgeperst mogen worden. De film ging een beetje als een nachtkaars uit.

Je hoorde ook plots niets meer van de broer en zijn vrouw of hoe het uberhaupt verder ging met alle personages. Wellicht ook wel de bedoeling, maar toch jammer.

Verder wel genoten.

Heerlijk.

Mooi, onderhoudend en prachtig visueel drama. Film moet het hebben van de prachtige kleur contrasten en de sfeerbeelden. Het heeft een aandoenlijk verhaal, vindt af en toe andere manieren om het verhaal te ondersteunen: sfeerbeelden, lange dialogen, zwijgende stiltes: het werkt allemaal en voelt niet aan alsof er meerdere stijlen in een ''iets'' worden geperst. Je voelt gewoon dat alles goed zit, en kan gewoon lekker genieten van de film i.p.v. zoals bij vele top250-films kritisch te blijven, het zit allemaal goed en dat laat Wim ons ook weten. Leuke en sterke cast, deed het allemaal prima. Gelukkig werd het nergens te dramatisch, wel sentimenteel, maar gedempt. Muziek deed me vaag denken aan de films van Inarittu.

4,5 ster voor deze meelevende parel, waar je als kijker weet, dat het goed zit, en komt.

Deze film was toch wel mooier dan ik dacht. Ontwapende acteerprestaties, mooie plaatjes en lekkere soundtrack. Constante gitaarmuziek die de sfeer prima weergeeft. Kinsski is prachtig btw.

Een mooie film, dat zeker, maar ik mis toch wel wat zaken in het verhaal. De plaatjes en het gebruik van kleuren zijn prachtig maar ik zit toch met vraagtekens.

Waar zijn de (stief)ouders, de stiefmoeder leek er alles aan te willen doen Hunter bij haar te houden. De moeder leek een duidelijke keuze gemaakt te hebben om het kind bij hen achter te laten. Travis lijkt in het begin autistisch (per se dezelfde auto, de schoenen op het muurtje) later is hier niets van terug te zien. Nog los van het eerder genoemde geheugenverlies en dan plots het verhaal met alle details. Ik kan best meegaan in een open einde maar dit liet te veel onbeantwoord naar mijn mening.

Tja, bekende titel en veel positieve beoordelingen, dus dan wil je deze film wel eens zien.

Na het eerste half uur gebeurt er toch echt te weinig in deze film. Travis-karakter begon me ook te vervelen. Te veel stiltes en gestamel. En om die muziek nou zo hoog aan te slaan... niet echt vind ik.

Ik heb niets tegen trage films, maar deze 2 uur en 18 minuten ging me echt te ver.

Ver boven vewachting; uitstekend in beeld gebracht in een gepast, voortreffelijk tempo!

De NL Blu-ray release begint met de credits en logo van Criterion, dan zit het met de (gerestaureerde) transfer wel goed. En inderdaad, de prachtige landschappen en de sfeervolle muziek van Ry Cooder komen greweldig uit. Ry heeft met deze muziek de basis gelegd voor 'Last Man Standing' (1996), wat bijna op dezelfde manier een aparte sfeer aan de film geeft.

Ondanks dat haar screentime minder is tov rest van de cast en de promo's, cover-art en posters doen verwachten, acteert de mooie dochter van Klaus Kinkski erg goed. Heb haar indrukwekkende debuut nog mogen meemaken in een aflevering van ARD's krimi 'Tatort'.

Heb iets moeite met de ontwikkeling van Travis, van autist naar uiteindelijk gevoelsmens.

Film is minder geschikt voor de verstand-op-nul-kijkers, c.q. liefhebbers van films met weinig diaglogen en veel actie.

Bij herzien verwacht ik hoger uit te komen, voor nu een IMDb *8,5/10.

PS

De 'Paris, Texas' Blu-ray zit momenteel in actie bij FRS.nl voor € 8,00.

De NL release is bare-bones, dus zonder alle extra's van de Criterion relaese.

Eén van de eerste dvd's die ik aanschafte mede door haar reputatie maar echt tal van jaren stof lopen happen. Waarom? Geen flauw idee, achteraf lijkt een goede verklaring verder weg dan ooit.


Prachtige film. Vanaf 't begin betoverd door de sublieme sfeer en magistraal hoe Wenders het Zuiderlijke Amerika presenteert als het hoofdpersonage. Karakteristiek, zwoel, deprimerend mooi en desolaat. Zeer prachtige environment schets van Wenders en ook laat ie hier een existentiëel avontuur afspelen die zijn weerga niet kent.


Eerste helft is voornamelijk een sfeerimpressie, Staton als intrigerende lead en een heerlijke wisselwerking met Stockwell. Heerlijk voortkabbelend tempo die halverwege overgaat naar de zoektocht naar Jane. Ook een hele sterke ontwikkeling tussen Stanton's personage met zijn zoon gespeeld door Carson. Levert heel wat mooie scenes op. Magistrale keuze om Jane in het begin een heel mystiek personage te maken, als kijker voelt ze hierdoor out of reach en de toedracht van het hoe, wat en waarom wordt bij de kijker met enorme kracht opgewekt.


Dat maakt de pay off van de tweede helft ook zo groot. Kinski is perfect gecast met haar expressieve uiterlijk. Bij de eerste ontmoeting wordt het opgebouwde mystieke en - bij mij althans - de mogelijke harteloosheid gelijk afgebroken. Zo fragiel, zo sympathiek, zo idyllisch. Als kijker bestaat er vanaf dan een enorme wil dat de film zou afsluiten met een verzoenend eind. Vooral de tweede keer dat Stanton Kinski bezoekt is zo vertederend en aandoenlijk. Kinski's personage is dat ook; vertederend en aandoenlijk. De openbaring van het hoe, wat en waarom is ook perfect. Zowel qua timing als de schets van de situatie. Emotioneel, maar verre van sentimenteel.


Daar bovenop komt naast de sfeer nog het uitmuntende kleurengebruik. Dat doet Wenders magistraal. Schijnt op de Criterion bluray nog veel beter tot uiting te komen waar zelfs de beste dvd release niet bij in de buurt komt. Snel die maar aanschaffen en herzien. Prachtige cinema dit. Mijn exclusieve 5* lijst heeft er weer een lid bij.

Ontzettend trage en oninteressante film. Het personage Travis irriteert aanvankelijk door alleen maar te zwijgen, maar ook wanneer hij begint te praten kan hij niet boeien. Datzelfde geldt voor de interactie tussen de overige personages, niet overtuigend én niet boeiend. Het plot biedt eigenlijk vrij weinig en de film duurt veel te lang, vooral naar het einde toe wordt de film eigenlijk steeds langdradiger.