Paris, Texas (1984)

De muziek is net als de film top. Ik heb de soundtrack meteen in huis gehaald en er nog geen moment spijt van gehad.

Sterke film van Wim Wenders. De film begint uitstekend met de ronddwalende Stanton, die een nogal mystieke sfeer om zich heen heeft hangen. Die mysterie brokkelt stukje bij beetje af, totdat je op een gegeven moment een goed idee hebt van hoe de aap in de mouw steekt.

Eigenlijk is Paris, Texas tot een half uur/driekwartier voor het eindelijk slechts een gemiddelde flim. Het acteerwerk is wel goed en het verhaal is wel aardig om te volgen, maar nergens is het echt heel interessant. Het helpt ook niet mee dat Wenders probeert om het kleine jongetje iets te schattig over te laten komen.

Pas wanneer Hunter en Travis samen hun moeder op het spoor komen, wordt het echt interessant. Nastassja Kinski heeft eigenlijk maar een kleine rol, maar speelt die zo ongelofelijk goed. Die twee uitgerekte gesprekken in die plek waar ze werkt zijn echt briljant. Zoveel emotie en er wordt ook zo mooi de tijd voor genomen. Echt fantastisch. Ook het einde mag er zeker wezen.

Paris, Texas was voor mij dus een film die tot het laatste half uur niet meer dan redelijk is, maar dan kent het als laatste halfuur echt een fantastisch sluitstuk. Een erg goede ervaring dus!

Mooie, boeiende film, best lang maar dat is geen probleem, de film blijft interessant en boeiend, origineel verhaal en goed geacteerd. Lekkere 'muziek' van Ry cooder.

Wat een film !! fantastisch....het blijft natuurlijk mijn persoonlijke mening, maar heel mooi opgebouwd. Die opnames en die mystiek in dat Amerikaanse landschap en dan later de confrontatie ( met Natasja Kinski) Topfilm van de hand van Wim Wenders! En als je van de muziek van Ry Cooder houdt.....KIJKEN dus.

deze film zuigt..2 uur van mijn zondagmiddag naar de hel

wat een stomme film! die leek maar niet te eindigen, alsof je meer dan twee uur achtereen moet staan kotsen, jakkes wat een rotfilm! het enige dat nog enigzins als wel goed kan bestempeld worden, is de eerste scène waar Kinski in voorkomt. voor de rest heb ik, net als daslekker hierboven, twee uur van mijn leven verspeelt. ongetwijfeld is dit Wenders' slechtste film ooit gemaakt.

En toch 3*?

Kinski had deze film nog met wat functioneel bloot (ze werkt in een peep-show NB!) kunnen opleuken,maar zelfs dat zat er niet in helaas, hoewel ik dit niet met zekerheid kan zeggen, omdat ik niet de hele film mn ogen open heb kunnen houden...is waarschijnlijk mn redding geweest

De mooie beelden en de uitstekende muziek van Ry Cooder geven deze film een dromerige sfeer. Misschien is het verhaal een beetje triest en is de film met vlagen een beetje langdradig, toch merk je niet dat deze film zo ontzettend lang duurt.

Ik ga deze keer eens niks anders zeggen dan dat ik dit

een wonder, wonder, wondermooie film vond met prachtige beelden en prachtige personages!

Kameradski schreef:

1 van de meest prachtige en ontroerende films die ik ooit heb gezien! En zo ben ik ook meteen verliefd geworden met de muziek van Ry Cooder.

Chromeo schreef:

De muziek is net als de film top. Ik heb de soundtrack meteen in huis gehaald en er nog geen moment spijt van gehad.

ha, ik kende alleen maar de soundtrack, die had mijn vader op cd. vond dat van kinds af aan al ongelofelijk mooie muziek en puur daarom die film maar eens in huis gehaald, heb daar geen moment spijt van gehad

Bij vlagen best wel érg mooi deze Paris, Texas. Aan de andere kant had ik het gevoel dat het vaak wel wat onnodig langdradig en saai was, maar dat ervaart ieder op zijn/haar eigen manier natuurlijk. Toch kent de film genoeg goede punten.

Het begin is vooral mooi geschoten, prachtige landschappen, prima muziek en een Stanton die een mysterieus sfeertje weet te scheppen als de 'mute'. Maar... het deed me allemaal niet zoveel en ik vond ook dat het allemaal maar niet echt ''van de grond kwam''. Door het rustige tempo kon ik m'n aandacht er niet altijd even goed bij houden.

Tot (ongeveer) het laatste half uur, waar zowel Stanton als Kinski geweldig bezig zijn. Ik vond de laatste scéne met het gesprek tussen de twee (en de spiegel tussen hun in) dan ook het hoogtepunt uit de film. Beetje onevenwichtig dus. Soms wat saai, soms érg sterk.

Een van de betere films van Wim Wenders die opvalt vanwege een bijzonder pessismistisch karakter. Was erg gecharmeerd van het tempo en de waanzinnige sfeer die deze uitzichtloze roadmovie bevat. De scene die me het beste is bijgebleven is die waarin Harry Dean Stanton vanuit de tuin naar het vliegveld kijkt. Die locatie, en het gevoel wat er in die scene wordt opgewekt is kenmerkend voor de film. Paris, Texas is een bijzondere en geslaagde roadmovie,

De eerste 3 kwartier van Paris, Texas zijn toch wel lichtelijk briljant; de wisselwerking tussen de broers werkt prima, de shots zijn soms prachtig en het mysterieuze karakter van Travis zorgt ervoor dat je op het puntje van je stoel zit.

Helaas wordt het vervolgens minder en minder. De uitwerking van Travis' personage boeide me minder dan gedacht, de scenes met zijn zoontje kwamen geforceerd over (het jongetje zegt en begrijpt dingen op een niet geloofwaardige manier) en de tijdsduur begint in deze fase wel heel nadrukkelijk tegen de film te werken. Uitzondering is de video-scene, erg ontroerend.

De slotscenes met Kinski zijn idd vanuit de kadering (weet niet of dat de technische term is overigens) aardig bedacht, maar de dialoog is niet zo krachtig als gewenst. Verder vond ik persoonlijk de soundtrack erg, erg vervelend.

2,5*.

Eigenlijk ga ik daar wel een beetje in mee. Ik vind die scene ook beter bedacht dan uitgewerkt. Het had nog veel krachtiger gekund. Soms vind ik dat nog steeds erg jammer, maar dat doet niks van mijn 5* af . Daarvoor heeft de film me al teveel ontroert. Video-scene was ook 1 blok moeilijke pure emotie.

Deze viel me toch best tegen. Had meer verwacht van deze roadmovie, wat naar mijn idee niet een échte een roadmovie is. Hij begon erg goed, mooie beelden en muziek maar naarmate de film vordert zakt ie steeds verder weg. Zo jammer!

2.5* kan er niet meer van maken..

Mijn eerste echte liefde op filmgebied. Deze film heeft me (lang geleden) met andere ogen naar films doen kijken. Het was de sfeer van de film en de prachtig mooie opnames die mij geleerd hebben dat een trage film beeldschoon en boeiend kan zijn. En dan de onvergetelijke muziek natuurlijk...schitterend. (je hoort nog vaak flarden voorbij komen in andere programma's op T.V.) Misschien wel niet de beste film maar voor mij wel op nr. 1 omdat ik dankzij Paris Texas echte belangstelling heb gekregen voor de films boven de middelmaat.

tsja... ik heb deze film een lange tijd geleden gezien, maar wat ik me er nog van kan herinneren, was dat het wat tegenviel. het begin was prachtig, maar naar mijn gevoel miste de film wat richting. bovendien irriteerde ik me kapot aan het onverantwoordelijke gedrag van Travis richting Hunter; hij neemt hem zomaar mee op zijn zoektocht, hij laat hem ergens buiten slapen omdat hij moet opletten wanneer zijn moeder komt opdagen... en misschien ligt het aan mij, maar ik vond het niet echt een 'roadmovie', tenzij ik de verkeerde definitie in mijn hoofd had, natuurlijk.
wellicht dat ik het nog een keer moet bekijken en dat ik de film dan meer kan waarderen, maar vooralsnog blijft het op 3*

Het is altijd frustrerend om te constateren hoeveel mooie filmklassiekers je al die jaren links liet liggen; Paris, Texas is er zo ééntje wat mij betreft. Een film met een uitstekende reputatie en waarover sommige van mijn vrienden lyrisch over deden, maar het duurde jaren eer ik hem eindelijk in de dvd-speler kon krijgen...Maar beter laat dan nooit natuurlijk.

Paris, Texas is een uiterst sfeervolle roadtrip, waarin een verdwaalde ziel orde in zijn leven probeert te brengen en tracht aan te knopen bij wat een ver verleden lijkt. De hele film is doordrenkt van een melancholische en bitterzoete, bij wijlen dromerige sfeer. Ry Cooder's meesterlijke score eist hierbij op de juiste manier heel wat aandacht op.
De fotografie is van bijzonder hoog niveau, met tal van prachtige vista's en ook een bijzonder mooie travelling van Travis' lichtblauwe auto die onder een blauwe hemel doorheen het ruwe landschap rijdt. Intense kleuren spekken de visuele pracht nog verder aan.

Harry Dean Stanton is schitterend in de huid van Travis, een man die de scherven terug aan elkaar tracht te lijmen. Het einde van de film, waarin hij merkt dat hij nog niet klaar is - of nooit klaar zal zijn - om terug voor Hunter te zorgen en/of met zijn ex-vrouw overweg te kunnen, is een mooi bitterzoet einde van de film. Hij brengt twee mensen terug bij elkaar, om vervolgens terug een onbekende toekomst tegemoet te rijden.
Het eerste halfuur is uitmuntend, net zoals de ontmoeting tussen Travis en zijn ex-vrouw (waarbij erg veel zorg aan de mise-en-scène besteed werd, met o.a. het gezicht van Travis dat op een gegeven moment de plaats inneemt van dat van zijn ex). Al wat er tussen ligt, is perfect gedoseerd en stuwt het verhaal prima verder naar zijn slot. Op enkele kleine puntjes van kritiek na (Walt's vrouw met haar Franse accent, die niet al te best acteerde, of de onbegrijpelijke beslissing van Walt om Travis alleen op de hotelkamer achter te laten) was Paris, Texas voor mij een heerlijke film. Een bijzonder menselijke film, die ondanks de ietwat trieste insteek een erg warm gevoel in zich draagt. Eéntje om geregeld opnieuw te zien, denk ik.


4,5*

Vooral in het begin maar de hele speelduur door is de film voorzien van prachtige beelden. Het verhaal is ook niet verkeerd en Harry Dean Stanton speelt een mooie rol als Travis, maar de film duurt gewoon te lang. Pas de laatste twintig minuten gaat de film ergens heen (dat waren dan ook wel hele mooie twintig minuten) maar daarvoor was het toch wel erg traag. In tegenstelling tot velen heb ik ook niet heel veel met de muziek van Ry Cooder. Heb er niks op tegen, maar het doet ook niets met me. De film moet het hebben van de prachtige beelden en het mooie slot, maar voor de rest is het niet meer dan een redelijke roadmovie. Hoewel er af en toe natuurlijk wel mooie scènes waren zoals de familiefilmpjes, of de langzaam groeiende relatie met zijn zoon. Absoluut niet slecht, maar nogmaals; gewoon te lang.

3,0*

Mooie roadmovie.

Ooit heb ik deze film eens opgenomen, omdat ik er veel goede kritieken over had gehoord. Toch heb ik de film een lange tijd, ruim een jaar, op de lange band geschoven. Dit drama van 2,5 uur was van Wim Wenders, de regisseur van het vreselijke Million Dollar Hotel. Ik wilde me niet weer de gehele speelduur vervelen. Uiteindelijk besloot ik hem dan toch te kijken. Dan maar een extra 1*-film erbij dan.

Viel toch mee, sterker nog, is een erg sterk drama. Visueel erg mooi. Robby Müller richt de camera regelmatig op de grootse landschappen wat erg mooie beelden oplevert. Acteerwerk is echt geweldig. Harry Dean Stanton en Hunter Carson leveren erg goede acteerprestaties. Nastassja Kinkski mag er ook wezen. De film zakt echter een beetje in als Stanton Kinski vindt. De gesprekken zijn tot op een bepaald punt mooi om te volgen, maar duren uiteindelijk een beetje erg lang.
Ondanks dat punt toch een erg mooie film. Vooral de acteurs zijn erg goed. De gitaarsoundtrack van Ry Cooper past helemaal in dit plaatje en maakt Paris, Texas helemaal compleet.

4*.

Onder de scene waarbij ze oude filmpjes bekijken zit prachtige muziek: een lange instrumentale versie van Canción Mixteca . Echt kippenvel! Op de soundtrack CD is het nummer helaas behoorlijk ingekort en wordt er halverwege gezongen. Weet iemand hoe ik aan de volledige versie kan komen, zoals gebruikt in de film?

Deze film doet me bij herziening beduidend veel meer. WIm Wenders' ontzettende vaardigheid bij films als Der Himmel Uber Berlin en Im Weitere Ferne So Nahe werd me nu eindelijk duidelijk bij Paris Texas. De shots zijn veelvuldig gekozen en het constant zoeken naar schoonheid in rauwe en realistische beelden werkt beduiend briljant voor de sfeer. Ook het verhaal wordt heerlijk vrij en zoekend gebracht. Ik zou bijna zeggen dat dit wel eens mijn favoriete Roadmovie zou kunnen zijn.

goeie film idd

of totdat het blijkt dat het een nogal flauw verhaal is omgeven door prachtbeelden en geweldige muziek.

Mijn 1000ste stem, dus lijkt me wel gepast om er een fatsoenlijk bericht neer te zetten. Ik had veel positieve berichten over gehoord, en in destijds een artikel gelezen in de filmvalley over Robby Müller. Zijn camerewerk scheen immers fenomenaal te zijn in deze film. Aangezien dat mij (wie niet) nogal aanspreekt heb ik besloten deze film te kijken. En dit is mij zeer goed bevallen. Allereerst wil ik zeggen dat het camerawerk er inderdaad perfect uitziet, klasse. De film begint een beetje mysterieus. Een man die voor 4 jaar verdwijnt zonder dat iemand weet waarom, en zelf zegt hij ook geen woord. Daarbij komt ook nog eens zijn opvallende uiterlijk. Beetje bij beetje kom je steeds meer over deze man te weten. Hij is als het ware op zoek naar zijn leven die hij vier jaar geleden heeft kwijt geraakt, zijn zoontje en zijn vrouw. Toch kom je pas helemaal aan het eind van de film zijn verleden te weten. Dit wordt overigens in een pracht van een scene gedaan.

Deze roadmovie is er eentje waar je moet voor gaan zitten. Het is een bijzonder sfeervolle roadtrip. Eentje die in een heerlijk tempo wordt verteld. Hierdoor kun je optimaal genieten van de mooi geschoten plaatjes, en de heerlijk sfeer die er hangt. Prachtige film, met een verhaal om lekker in weg te dromen.

Ik wordt toch steeds enthousiaser over de filmkunst van deze man. Wat een beelden steeds.

Prachtig gestyleerde film dat vooral het eerste anderhalf uur een betoverend en mysterieus sfeer heeft, mede dankzij de sublieme soundtrack. Het laatste half uur is me even iets teveel dialogen, waardoor de aandacht wat verslapte bij mij en het mysterieuze sfeertje een beetje verdween.

Voor de rest een prachtige cast en een mooi beeld van een desolaat Amerika.

3,5*