Paris, Texas (1984)

Mooie film, met één van de betere vader - zoon interacties. Vooral de simpliciteit die in de woorden van Travis zit vormt een charmant contrast tegenover het pientere jongetje. Paris, Texas blijft over de hele lijn even boeiend. Apart eerste deel, dat vooral door zijn mysterieuze aard en schitterende landschappen door velen beter wordt bevonden, doch zeker niet moet onderdoen voor de latere zoektocht en ontknoping. Het zachte getokkel van Ry Cooder past perfect bij het plaatje.

3,50

Paar keer gezien deze film. Prachtig gefilmd, prachtig gespeeld, prachtig verhaal en prachtige muziek. De soundtrack op zich is zeer de moeite waard.

Wat een muziek in deze film.

De gitaar van Ry Cooder hoort bij het lopen van Travis door de woestijn.

Maar heel verrassend is dat Travis ook hartverscheurend kan zingen. Luister maar eens naar Cancion Mixteca.

Beslist 5 sterren.

Eigenlijk moet ik vaker van dit soort films zien. Alles heeft een hoog niveau: het acteerwerk, de cinematografie en ook het verhaal is boeiend. Het begint mysterieus met twee broers, die elkaar na vier jaar weer zien. De één is een zonderling personage en zegt niets. Langzamerhand ontrafelt het mysterie zich: erg mooi . Ik ga niet veel verklappen, je moet het gewoon zelf zien! Het einde met lang uitgesponnen scenes tussen Harry Dean Stanton en Nastassja Kinski vond ik nog het allersterkst.

Zelfs als je 'm stom op mute kijkt en derhalve de bijzonder mooie en vooral complementerende soundtrack van Ry Cooder niet horen kan blijft ie kaarsrecht overeind.
Kinski is nergens zo mooi, met of zonder puik als in deze film en geen film met haar is zo goed als deze.
Zowel tegen- en opvallend aan deze film is dat ie bij mijn weten nooit uitgezonden wordt op televisie ondanks de cultfilm ontstegen status. Voor amerikanen misschien te arthouse en voor europeanen wellicht te Amerikaans, als Bagdad Cafe bijv.

Geweldig deze film, in het begin van de film dacht ik wat is dit, later in de film begrijp je waarom, toch had Travis het beter bij het oude kunnen laten, Anne Dean en Hunter waren een geweldig gezin samen: 4,5

Gister ook eindelijk gezien en goed bevallen. Het eerste uur ontzettend genoten van de mysterie, de beelden en de voortgang van het verhaal. Maar naarmate de film vordert, komen er helaas ook wat minder leuke aspecten aan het licht. Bijvoorbeeld de plotselinge vertelstart van Travis en het feit dat hij zich eerst bijna niks, en aan het eind alles tot in detail kon herinneren.

Ook de gesprekken aan het eind, tja wel zeer mooi en bijna poetisch, maar qua film had er wel wat meer uitgeperst mogen worden. De film ging een beetje als een nachtkaars uit.

Je hoorde ook plots niets meer van de broer en zijn vrouw of hoe het uberhaupt verder ging met alle personages. Wellicht ook wel de bedoeling, maar toch jammer.

Verder wel genoten.

Mooie beelden heeft de film, het verhaal is echter zo oninteressant dat ik de film na 1 uur heb moeten uitzetten. Ook de muziek van Cooder vind ik niet bijzonder in deze film, hij heeft mooiere arrangementen gemaakt (lees - the border) in deze film veel eenvoudige muziek.

Helaas, zeer onderdemaats.

Heerlijk.

Mooi, onderhoudend en prachtig visueel drama. Film moet het hebben van de prachtige kleur contrasten en de sfeerbeelden. Het heeft een aandoenlijk verhaal, vindt af en toe andere manieren om het verhaal te ondersteunen: sfeerbeelden, lange dialogen, zwijgende stiltes: het werkt allemaal en voelt niet aan alsof er meerdere stijlen in een ''iets'' worden geperst. Je voelt gewoon dat alles goed zit, en kan gewoon lekker genieten van de film i.p.v. zoals bij vele top250-films kritisch te blijven, het zit allemaal goed en dat laat Wim ons ook weten. Leuke en sterke cast, deed het allemaal prima. Gelukkig werd het nergens te dramatisch, wel sentimenteel, maar gedempt. Muziek deed me vaag denken aan de films van Inarittu.

4,5 ster voor deze meelevende parel, waar je als kijker weet, dat het goed zit, en komt.

Er gaat zo'n melancholische sfeer uit van deze film, die ik voel zodra ik er al aan denk. Niet alles wordt uitgesproken door de personages, maar als kijker ervaar je dat de liefde en pijn immens geweest moet zijn. Het zal nooit meer hetzelfde zijn.

Deze film was toch wel mooier dan ik dacht. Ontwapende acteerprestaties, mooie plaatjes en lekkere soundtrack. Constante gitaarmuziek die de sfeer prima weergeeft. Kinsski is prachtig btw.

Ja, deze film wordt op de een of andere manier steeds beter naar mate je zelf ouder wordt. Klasse.

Eens.

Een mooie film, dat zeker, maar ik mis toch wel wat zaken in het verhaal. De plaatjes en het gebruik van kleuren zijn prachtig maar ik zit toch met vraagtekens.

Waar zijn de (stief)ouders, de stiefmoeder leek er alles aan te willen doen Hunter bij haar te houden. De moeder leek een duidelijke keuze gemaakt te hebben om het kind bij hen achter te laten. Travis lijkt in het begin autistisch (per se dezelfde auto, de schoenen op het muurtje) later is hier niets van terug te zien. Nog los van het eerder genoemde geheugenverlies en dan plots het verhaal met alle details. Ik kan best meegaan in een open einde maar dit liet te veel onbeantwoord naar mijn mening.

Tja, bekende titel en veel positieve beoordelingen, dus dan wil je deze film wel eens zien.

Na het eerste half uur gebeurt er toch echt te weinig in deze film. Travis-karakter begon me ook te vervelen. Te veel stiltes en gestamel. En om die muziek nou zo hoog aan te slaan... niet echt vind ik.

Ik heb niets tegen trage films, maar deze 2 uur en 18 minuten ging me echt te ver.

Ver boven vewachting; uitstekend in beeld gebracht in een gepast, voortreffelijk tempo!

De NL Blu-ray release begint met de credits en logo van Criterion, dan zit het met de (gerestaureerde) transfer wel goed. En inderdaad, de prachtige landschappen en de sfeervolle muziek van Ry Cooder komen greweldig uit. Ry heeft met deze muziek de basis gelegd voor 'Last Man Standing' (1996), wat bijna op dezelfde manier een aparte sfeer aan de film geeft.

Ondanks dat haar screentime minder is tov rest van de cast en de promo's, cover-art en posters doen verwachten, acteert de mooie dochter van Klaus Kinkski erg goed. Heb haar indrukwekkende debuut nog mogen meemaken in een aflevering van ARD's krimi 'Tatort'.

Heb iets moeite met de ontwikkeling van Travis, van autist naar uiteindelijk gevoelsmens.

Film is minder geschikt voor de verstand-op-nul-kijkers, c.q. liefhebbers van films met weinig diaglogen en veel actie.

Bij herzien verwacht ik hoger uit te komen, voor nu een IMDb *8,5/10.

PS

De 'Paris, Texas' Blu-ray zit momenteel in actie bij FRS.nl voor € 8,00.

De NL release is bare-bones, dus zonder alle extra's van de Criterion relaese.

Ooit al eens gezien, lang, lang geleden. Enkel de eindscène (zo ongeveer, want ook daar heb ik een en ander met elkaar verward) en wat Houston cityscapes bleken in mijn herinnering te zitten, de rest van de film ben ik grotendeels vergeten. Dat er een jongetje in zat bijvoorbeeld, geen idee...

Een glorieuze herziening. Wenders vertelt een behoorlijk dramatisch verhaal, maar doet dat wel vrij nuchter (waardoor het juist gevoeliger wordt, op de een of andere manier), en duikt slechts een paar keer echt in het diepe (lees: duistere); vooral de scène waarin Travis en Hunter een nachtje doorbrengen in een vreemdsoortig donker hok en Travis vertelt over zijn vader (natuurlijk onder Cooders begeleiding, die daar omineuzer klinkt dan doorheen heel de film). Of anders die donderpreek boven de snelweg...

Vele shots zijn van een adembenemende schoonheid, aangevuld met Cooders fijne slide-gitaar en het verhaal is als een mysterie waarbij inderdaad de gedragingen van de personages de kijker laten raden, maar dan kan echt geen kwaad, soms...

Toch vind ik nog een klein minpuntje in het acteerwerk van Hunter Carson; hij krijgt bij vlagen erg bijzondere teksten te mijmeren, maar toch kreeg ik er een wat geforceerd gevoel bij. Kleine smet op een verder onberispelijk drama. Dikke pluimen voor vooral Wenders en Stanton, maar ook Sam Shepard, die het verhaal aanleverde (deed ie later ook voor Don't Come Knocking, waar hij tevens de hoofdrol in speelde). En ook voor Nastassja Kinski, want hoewel behoorlijk opgedirkt, toch zeer naturel.


4,5*.

Eén van de eerste dvd's die ik aanschafte mede door haar reputatie maar echt tal van jaren stof lopen happen. Waarom? Geen flauw idee, achteraf lijkt een goede verklaring verder weg dan ooit.


Prachtige film. Vanaf 't begin betoverd door de sublieme sfeer en magistraal hoe Wenders het Zuiderlijke Amerika presenteert als het hoofdpersonage. Karakteristiek, zwoel, deprimerend mooi en desolaat. Zeer prachtige environment schets van Wenders en ook laat ie hier een existentiëel avontuur afspelen die zijn weerga niet kent.


Eerste helft is voornamelijk een sfeerimpressie, Staton als intrigerende lead en een heerlijke wisselwerking met Stockwell. Heerlijk voortkabbelend tempo die halverwege overgaat naar de zoektocht naar Jane. Ook een hele sterke ontwikkeling tussen Stanton's personage met zijn zoon gespeeld door Carson. Levert heel wat mooie scenes op. Magistrale keuze om Jane in het begin een heel mystiek personage te maken, als kijker voelt ze hierdoor out of reach en de toedracht van het hoe, wat en waarom wordt bij de kijker met enorme kracht opgewekt.


Dat maakt de pay off van de tweede helft ook zo groot. Kinski is perfect gecast met haar expressieve uiterlijk. Bij de eerste ontmoeting wordt het opgebouwde mystieke en - bij mij althans - de mogelijke harteloosheid gelijk afgebroken. Zo fragiel, zo sympathiek, zo idyllisch. Als kijker bestaat er vanaf dan een enorme wil dat de film zou afsluiten met een verzoenend eind. Vooral de tweede keer dat Stanton Kinski bezoekt is zo vertederend en aandoenlijk. Kinski's personage is dat ook; vertederend en aandoenlijk. De openbaring van het hoe, wat en waarom is ook perfect. Zowel qua timing als de schets van de situatie. Emotioneel, maar verre van sentimenteel.


Daar bovenop komt naast de sfeer nog het uitmuntende kleurengebruik. Dat doet Wenders magistraal. Schijnt op de Criterion bluray nog veel beter tot uiting te komen waar zelfs de beste dvd release niet bij in de buurt komt. Snel die maar aanschaffen en herzien. Prachtige cinema dit. Mijn exclusieve 5* lijst heeft er weer een lid bij.

En Robby Müller natuurlijk...

Uiteraard, helemaal vergeten te benoemen (opmerkelijk aangezien ik erg DoP georienteerd ben). Net als de uitmuntende muziek van Ry Cooder. Ook essentieel voor de sfeer. Onmisbaar.

het blijft een juweel van een film , prachtig

Ondanks de lange zit en de traagheid(misschien wel dankzij) in de film blijft het boeiend. Heel goed geacteerd. Rest alleen de vraag hoe gaat het verder met Walt en Anne?

Prachtige roadmovie van Wim Wenders. Bij een film uit zijn oeuvre moet je natuurlijk geen simpel filmpje verwachten, nee; hij maakt op een geweldige manier gebruik van cinematografie en geweldige west-landschappen. Het is een genot: die mooie stiltes in de woestijn. Alleen een regisseur als Wim Wenders kan dat. Maar dat is niet het enige goeie hoor; de vaderzoon-relatie tussen travis en hunter was erg leuk om te volgen en hun zoektocht naar hunters moeder was zeer boeiend: d'e ontmoeting scène waarbij Natasja Kinski de roze kleding draagt is een echte klassieker!! Cinematografisch meesterwerk van Wenders en misschien zelfs de mooiste roadmovie ooit.

Zó mooi. Het eerste half uur was ik er niet helemaal bij met m'n gedachten, en kreeg ik zin om Schultze Gets The Blues nogmaals op te zetten. Maar toen m'n telefoon veilig aan de oplader lag en ik me volledig op de film begon te richten, kwam het tot leven.

Ik hoef niemand op deze pagina te overtuigen van de prachtige soundtrack, het acteren en het fenomenale laatste half uur. En de meeste zullen ook wel de bizarre ontstaansgeschiedenis van de film kennen, maar wie dat nog niet kent, stuur ik graag door naar 8weekly:

filmrecensie: Paris, Texas - Ge?mproviseerd meesterwerk - 8weekly.nl

Eind vorig jaar nog € 8 bij FRS.nl.

@AlexvanRiel,

Boeiend stuk van 8weekly.

Bedankt! Het maakt de film (en de kijkervaring) zoveel meer...

Klopt, ik heb de blu-ray van de Quality Film Collection. Schitterende audio en scherp beeld.

Ontzettend trage en oninteressante film. Het personage Travis irriteert aanvankelijk door alleen maar te zwijgen, maar ook wanneer hij begint te praten kan hij niet boeien. Datzelfde geldt voor de interactie tussen de overige personages, niet overtuigend én niet boeiend. Het plot biedt eigenlijk vrij weinig en de film duurt veel te lang, vooral naar het einde toe wordt de film eigenlijk steeds langdradiger.

Travis is een uitzonderlijk intrigerend personage, echt menselijk ook ipv 'gemaakt' zoals bij veel (Hollywood) drama. Het trekt de film naar een hoger (nog hoger) plan.

Edit: andere iconische personages voor mij zijn John Lurie in Stranger than paradise, Mickey Rourke in Homeboy, David Thewlis in Naked en Peter Greene in Clean, shaven. Het is méér dan alleen de fim dragen, ze worden de film...