Paris, Texas (1984)

Dom van mij, dus wat meer uitleg :

"impressionisme voor kleuters". Het verhaal van Paris/Texas zou lineair verteld gemakkelijk te volgen zijn voor de gemiddelde kleuter. De karakters zijn opzettelijk schetsmatig gehouden (het zijn "impressies"), waardoor een niet-aanwezige diepgang gesuggereerd wordt. Wat het "artistiekerige" betreft : Wenders verstopt dit alles dan nog achter (toegegeven) prachtige beelden en dito fotografie.

Een fantastisch foto-album, maar geen film.

Dat een artistiek bedoelde film wel groots kan zijn, bewijst onder andere "Distant Voices, Still Lives".

En mijn excuses als ik het allemaal wat straf verwoord. Ben het niet gewend om tegengesproken te worden...

Lid van het koninklijk huis?

nee hoor (en gelukkig maar) !

Kom uit een provincienest waar liefde voor film niet bepaald een alledaags cafépraatonderwerp is (en ik dus ook niet tegengesproken word, waarschijnlijk omdat iedereen spontaan in slaap valt als ik mijn bek opentrek)

Het verhaal is inderdaad makkelijk te volgen, maar jouw verwijt (ontbreken van diepgang) slaat absoluut nergens op. Onmogelijke liefde door barrieres gecreeerd in het verleden..........erg sterk uitgewerkt. Jouw verwijt is waarschijnlijk ontstaan door je eigen gebrek aan inleving en herkenning.

Mooie film. In een mooi tempo wordt zorgvuldig opgebouwd naar een adembenemend slot. De scenes met de spiegel ertussen heb ik met ingehouden adem zitten kijken.
Mooi thema, mooi uitgewerkt. Hoe mensen de neiging hebben om te vernietigen waarvan ze houden, het onvermogen om lief te hebben door het verleden en de confrontatrie met jezelf en je verleden aangaan.
En dan moet óók ik nog even de hele mooie shots noemen (een paar keer het licht in scenes die in de vroege avond spelen, wow.

4.0*

Die plaatjes zijn idd zonder te overdrijven fantastisch! Vooral die shots met opkomend onweer. Dit plaatje bijvoorbeeld geeft mij direct het gevoel dat hoort bij de film.

Voor de liefhebber

Mooie sfeervolle film, Travis is een geweldig personage....vooral in het begin in de woestijn, met zijn rode petje en baard (zoals op de DVD hoes, vind dat btw een mooiere poster dan deze...) Goed acteerwerk van die kerel. Verder een aantal erg goede scenes, met name in de woestijn en de dialogen waar de spiegel tussen zit. 4*

Hmmm, bij mij staat Kinski op de hoes.

Ah, ik heb een import versie gehuurd, en daar staat deze op.

heb hem 3 jaar geleden gezien, een hele goeie film...dat weet ik wel..alleen niemand kende hem, ik kon er nergens wat over vinden. Alleen nu dan, blijkt er zelfs een hele startpagina van te bestaan! binnekort dus dvd'tje kopen om hem vaker te kijken!

De o zo simpel klinkende muziek van Cooder is adembenemend mooi.

De beelden (vooral in het begin in de troosteloze omgeving) zijn geweldig.

Daarbij ook nog eens een mooi verhaal met een prachtig ontroerend einde en geweldig acteerwerk van vooral Stanton.

Deze film zindert van a tot z. La Kinski is nog nooit zo mooi geweest, de muziek is overgetelijk goed, de valkuil van een 'happy end' gelukkig omzeild. Waarom is die Dean Stanton toch eigenlijk een beetje blijven hangen in de marge?

Ja Harry Dean Stanton heeft zijn rol in deze film helaas nooit meer geëvenaard.

Erg mooie film. Ik had eerst wat moeite om in de film te komen (deels ook omdat hij zo traag is) maar als je er eenmaal in zit is dit een prachtige film. Heerlijke muziek, goede acteurs en vooral een mooi ontroerend verhaal. Met name de laatste 3 kwartier waren geweldig.
Mijn favoriete stukken zijn absoluut de gesprekken tussen Travis en Jane, vooral het tweede gesprek. Zoveel verdriet en zoveel liefde. Tranen!

4 welverdiende sterren. En Ramon, bedankt!

Linda, ben het helemaal met je eens!

Ik kan me wel vinden in alle bovenstaande commentaren.

Vind alleen het tweede deel niet per se beter, het eerste deel is ook geweldig, met zeer goede wisselwerking tussen Stockwell en Stanton.

Dat gedoe bij dat vliegtuig, echt hilarisch:

You mean...leaving the ground?...... But why? .

Ben het wel met Jokingsurely eens dat Kinski niet de allerbeste keuze is. Ik weet niet waarom maar ze komt niet zo echt over. Gevoelsmatige kwestie wellicht.

Werkelijk een fantastische film.

Mede door de schitterende muziek is Paris, Texas echt sfeervol als geen ander en de film bevat (en met name in het begin) prachtige en sublieme shots. Soms gaat de vaart er misschien een klein beetje teveel uit, maar toch blijft de film erg goed kijkbaar en toegankelijk, ziet alles er erg verzorgd uit en zijn die 140 minuten voorbij voor je er erg in hebt.

Ook het acteerwerk, voornamelijk dat van Stanton en Stockwell, is echt uitstekend, evenals het zeer boeiende plot, met geniale momenten (zoals de groeiende band tussen Travis en Hunter, Walt die Hunter aan het praten wil krijgen, Travis die Hunter bij zijn moeder brengt). Stuk voor stuk maken deze elementen Paris, Texas tot een prachtig stukje drama, waar bar weinig op aan te merken valt. Pareltje.

4,5 sterren.

Over de film kan ik niet meer zeggen behalve dat ik 'm nog een keer moet zien.

Na een keer kijken zag het erg indrukwekkend uit, maar meer ook niet (voor mij).

Maar ik geloof ook graag dat ik belangrijke zaken over het hoofd zie.

Overigens hebben twee goede bands hun groepnaam aan deze film te danken namelijk Travis en Texas.

Ik had het wel al een beetje verwacht, maar deze film vind ik dus fantastisch . Als Ry Cooder-adept ben ik al een tijdje verzot op de muziek, maar nu blijkt de film ook prachtig te zijn. Sfeer, verhaal, snelheid, emoties, het werkt allemaal perfect. Hij lijkt trouwens qua thematiek nogal op Alice in den Städten, misschien moeten jullie die ook maar eens gaan bekijken. Nee, erg mooi, verdient absoluut 5 sterren.

Altijd leuk, een verrassing. En dit was zeker een verrassing voor mij. Wat een sfeer, wat een beelden, wat een muziek, wat een film! Het is niet moeilijk om van deze film te gaan houden.

Het eerste half uur kent de film absoluut geen vaart, maar het lijkt me haast bewust zo gedaan. Je krijgt zo de tijd om aan de visuele stijl gewend te raken, zodat je op het moment dat het verhaal echt interessant wordt je je meer daarop kan richten zonder constant afgeleid te worden door visuele trucjes (zoals in Lock, Stock and Two Smoking Barrels wel het geval is). Er zitten in ieder geval een hoop mooie beelden in de film, met als bijzonderste de shot van de ruit waarin je Travis' gezicht ziet gespiegeld in die van Jane. Apart, maar knap.

Op zich stelt het verhaaltje niet zo heel veel voor, maar de uitwerking van het verhaaltje is ongekend knap gedaan. Je gaat echt meeleven en de film wist me zeker te ontroeren, terwijl er van echt sentiment geen sprake was. Alleen oprechte emoties.

Maar misschien was de grootste verrassing nog wel Nastassja Kinski, een actrice waarvan ik nog nooit gehoord had, maar die zomaar even een geweldige acteerprestatie neerzet. De scénes achter dat glas zijn sowieso al de beste uit de film en daar heeft deze actrice de belangrijkste bijdrage aan geleverd.

Het uiteindelijke aantal sterren dat ik eraan wil geven vind ik moeilijk te bepalen. Ik hou het nog even op 4 sterren, maar misschien is dat te laag.

Vanavond draait deze film om 20:30u in de Azijnfabriek/filmhuis in Roermond.

Erg matige film.

Het begint allemaal nog wel aardig. Wat mij vooral opviel was het mooie kleurgebruik van Wenders. Sterke, felle kleuren, nogal wat contrast. Je ziet het niet zo vaak in dit soort dramas. Wat me nog opviel, de shots zelf ogen vaak erg amateuristisch. Geregeld zit je naar mooi gekleurde lelijke shots te kijken. Ook de muziek vond ik maar niks. Typische soundtrack die je onder een film plaats die zich in Texas afspeelt, vandaar ook veel te voorspelbaar en afgezaagd. Daarbij niet eens erg mooi, en direct overhevelbaar naar een film als Tremors. Maar ik ken die Ry Cooder dan ook helemaal niet natuurlijk.

De film begint verder wel aardig. Die ene broer is een beetje irritant, net zoals die moeder. Nogal stroef acteerwerk, maar er is genoeg chemie tussen Harry Dean Stanton en het zoontje, en de basis van de film is zeker intrigerend genoeg.

Weer erg jammer van de voorspelbare anti-climax dan. Ik zal misschien één van de weinigen zijn, maar op een verklaring van de scheiding zat ik echt niet te wachten. Net de bizarheid van Travis' daden is wat de film boeiend maakt. Vond het weinig interessant om dat helemaal uit de doeken te doen. Maar vooral pijnlijk is de manier waarop. Een goed regisseur legt zoiets in een blik van 10 a 20 seconden, Wenders maakt er een 20minuten durende dia/monoloog van. De emoties worden droog over de kijker uitgestort, alsof het een les wiskunde is. En toen voelde ik dit, en toen dacht ik dat, en toen voelde ik me zo, dan gebeurde Y en daar voelde ik me X bij. Blablabla 20 minuten lang tot je als kijker je buik vol hebt van de forcefed emoties. Vreemd, Wenders verknoeide het voor mij ook al in het laatste half uur van Der Himmel über Berlin.

Jammer dat hij er twee keer hapklare hap/slik/weg cinema van maakt. Zit daar als kijker echt niet op te wachten, zeker niet in zo'n drama en als je als regisseur meer laat uitschijnen in het eerste deel van je film.

2*, voor de mooie kleurtjes en een leuk enigmatisch persoon, zo het eerste anderhalf uur. Wenders verknoeit het daarna helemaal zelf.

Ben het daar wel met je eens. De ...laten we zeggen...magie van de film, het lethargisch gevoel dat beeld & Ry Cooder-muziek uitademt...verdween acuut omdat het ineens een melodrama ging worden..

Onzin.

Onzin. Ik vind de emoties juist subtiel en verre van geforceerd. Moet het dan immer met zwijgende personages plus giswerk van de kijker? Die 20 min. durende scene is simpelweg oprecht emotioneel. Ik snap niet dat je dit geforceerde emotie of vals sentiment durft te noemen. Gewoon een uitvloeisel van een verkeerd verwachtingspatroon; je wilde immers iets bizars.

Denk eerder dat je het voor jezelf verknoeid hebt.

Ik wilde helemaal niks. Toen ik de film begon wist ik niet eens dat hij geregisseerd werd door Wenders, nog wist ik iets van het plot. Enig verwachtingspatroon kwam volledig uit de film zelf, aangezien het eerste anderhalf uur intrigerend was, en dat had ik graag zo gehouden.

Nee dat moet niet, al vind ik het persoonlijk vaak mooier. Maar met zo'n veredeld emotioneel politieraport als in deze film heb ik gewoon helemaal niks. Ik vind het plat, emotieloos en ja, vals sentiment.

Och ja, wat zei jij laatst weer ? Altijd een discussie willen winnen door maar aan te halen dat het aan een defect van de andere partij ligt..Hou het de volgende keer maar gewoon bij wat inhoudelijke kritiek

Je zegt het hier toch zelf, zevermiep:

Ik zal misschien één van de weinigen zijn, maar op een verklaring van de scheiding zat ik echt niet te wachten. Net de bizarheid van Travis' daden is wat de film boeiend maakt. Vond het weinig interessant om dat helemaal uit de doeken te doen. .

Dus wat zit je nu weer te mauwen? Ligt toch totaal aan je eigen verwachtingspatroon.

Ramon K, kap eens met op de man te spelen. En Onderhond laat je niet zo op de kast jagen.

Jullie lijken wel een stel verveelde burmannen die het uit principe over alles met elkaar oneens zijn en continu in de clinch liggen.

Ik stel voor dat jullie discussies over films voortaan per e-mail voeren, zodat deze site niet vervuild wordt met aantijgingen over en weer.

'k Heb overigens niets tegen een stevige discussie, wel tegen muggenzifterij en 'geflame'.

Een verwachtingspatroon is klassiek iets dat geschept wordt voordat je de film kijkt. Verder is je weerwoord universeel toepasbaar op elk puntje kritiek wat ooit iemand zou kunnen uiten over een film, en dus weinig constructief.

Heer Alastor: sorry, maar dit is nu eenmaal een discussiesite, wanneer iemand last heeft van mijn kritiek zal ik die mensen dienen van een repliek. Daarbij mijd ik (ook op aandringen) zoveel mogelijk persoonlijke kritiek, bij filmdiscussies. Wat een ander doet kan ik jammer genoeg niet controleren.

Ik zal je nog eens een film aanrader

Voor mij ging het dus jammer genoeg zo wel. Ik vond noch het acteerwerk, noch de muziek, noch het camerawerk enigszins de moeite in die scene. Een bar "kijk, zo zit het nu" vertelseltje.

Niet alleen door Kinski trouwens, ook het hele stuk door Stanton.