Alice in den Städten (1974)

Ik had op voorhand gelezen bij Patrick Duynslaegher dat hij dit een pretentieuze film vond. Dat vindt hij eigenlijk van alle films van Wim Wenders, maar in het eerste kwartier van deze film had ik bijna de indruk dat hij gelijk had: het leek allemaal nogal saai te worden. Maar deze film heeft tijd nodig: niet dat er echt veel gebeurt, maar wat er gebeurt is zo mooi en charmant dat je uiteindelijk toch geboeid raakt. De manier waarop de jongeman en het meisje met elkaar omgaan is werkelijk betoverend, en je begint echt mee te leven met hun (eigenlijk nogal absurde) zoektocht. Bovendien bevat de film erg mooie beelden en zijn de twee hoofdacteurs zo goed, dat dit echt wel een prachtige film is, en eigenlijk absoluut niet pretentieus: het is eerder het tegenovergestelde: klein, charmant en erg leuk om te bekijken.
4 sterren dus.

Ok.. laten we beginnen met een 0,5. Want zo voelde het de eerste minuten. Een houten hork van een acteur. Zogenaamd naturel acteren van edelfiguranten kwam me heel snel de keel uit.
De moeder van het kind doet het al niet veel beter en zo zit je al op minuut 20.
Net toen ik dacht: Ik stop deze kwelling gebeurde er iets. Net als een aspirine waarbij je denkt: werkt dat klotespul nou nog niet... boem. Binnen een paar tellen merk je het verschil.
Dat verschil hier is Yella Rottländer. Wat een adembenemend spel laat dat kind hier zien.
En eindelijk kwam onze houten hork ook een beetje los. En de muziek kreeg ook ineens wat meer extra's en de fotografie.
Fuck... zelfs het script begon eindelijk te lopen.

Dankzij Yella een 3.

Best een goede film van Wim Wenders, maar niet heel speciaal en zeker niet van het kaliber van Der Himmel Über Berlin en Paris, Texas. Op die laatste loopt Alice in den Städten trouwens vooruit, met zijn zoektocht van een man en een kind.

De rust en het minimalisme van de film zijn de grote kracht. Het is aangenaam kijken naar de personages, waarover weinig verteld wordt, maar waar je toch naartoe groeit. Een Hollywoodfilm gebruikt vaak opzichtigere truuks om je bij de karakters te betrekken (wat zeker niet altijd verkeerd uitpakt overigens), terwijl het hier wat natuurlijker gebeurt. Je ziet de personages, ze vallen je niet in het bijzonder op, maar gedurende de reis wordt je toch steeds nieuwsgieriger naar waar ze terecht zullen komen. Dat is meer zoals in het echte leven, waarin je mensen ook geleidelijk aan leert kennen. Wenders weet dit effect goed na te bootsen.

Naast een aardige trip en aardige personages en zo nu en dan kleine poëtische momenten is er echter weinig te vinden. Persoonlijk vond ik de korte momenten van maatschappijkritiek ook overbodig, zoals dat geklaag van de hoofdpersoon over de televisie. Geeft de film iets zeurderigs wat niet bij de rest van de toon past en ik hoor dan ook meer Wenders spreken dan het personage.

Afijn, zeker niet verkeerd om eens te kijken, maar het gemiddelde is ietwat overdreven.
3,5*

Dat zeurderige is wel typisch Wenders (en dat werd steeds maar erger en erger). En 'aardig' vind ik toch niet echt een goede omschrijving. Hoewel je beschrijft dat er wel degelijk een terloopse karakterontwikkeling is (zelfs een behoorlijk sterke) en dat levert geen 'aardige' film op wat mij betreft. Een van Wenders' beste. Het zal me niet verbazen als je je bij een herkijkbeurt zo die er ooit komt nog eens 'voor je kop slaat' met 3.5*. Ik verwacht dat mijn 3e kijkbeurt (zo die er ooit komt) 4* erg mager blijkt te zijn. Al meer 'oude' Wenders films gezien? De hele serie films die op Axiom te vinden is, is de moeite waard: Im Lauf der Zeit, Falsche Bewegung en Der Amerikanische Freund (vooral die) en Der Stand der Dinge. Wat mij betreft zijn die allen beter dan 'Himmel', het breekpunt in Wenders' carrière toen het zeuren de overhand begon te krijgen.

Prachtige film, die wel even wat tijd nodig heeft om op gang te komen. Het hele gedeelte in New York vond ik wat saai, maar de film begon voor mij echt magisch te worden vanaf het gesprekje in bad waar de hoofdpersoon zegt "angst voor de angst" te hebben. Vanaf dan begint het ook echt een roadmovie te worden, met soms prachtige shots en poëtische lading. Ik denk wel dat de cinematografie beter tot z'n recht was gekomen op (ouderwetse) kleurfilm. Maar het zwart wit draagt wel bij aan de afstandelijkheid soms. De dialogen gaan van oppervlakkig (maar mooi) tot diep filosofisch. Maar het mooiste aan de hele film is dat de twee hoofdpersonen steeds meer naar elkaar toe groeien en dat de man (waarvan ik gek genoeg niet meer op de naam kan komen) steeds tederder met Alice omgaat.

Nee, alleen Der Himmel über Berlin, Paris Texas en deze. Die andere vroege Wenders zal ik zeker nog een bekijken.

Van deze film had ik veel meer verwacht, zeker na bovenstaande lovende recensies. Het verhaal was volstrekt ongeloofwaardig - Een moeder laat haar enig kind naar het buitenland reizen onder de hoede van een schier wildvreemde journalist en duikt zelf niet op. De journalist trekt dan maar op goed geluk met het kind rond. Ik stoorde me echter het meeste aan het schabouwelijke acteerwerk van Rüdiger Vogler: geen greintje beleving, puur karton. Zeer jammer omdat Yella Rottländer net wel een indrukwekkende rol neerzet en in haar ongeremde kinderlijkheid het hart van de kijker weet te stelen. Mooie beelden ook van de Schwebebahn in Wuppertal en de woonwijken in het Ruhrgebiet, maar er had zoveel meer ingezeten.

Dit weekend in Wuppertal geweest. Speciaal vanwege die Schwebebahn en deze film. En alle (jonge) vrouwen van rond de 45 op de terrasjes bekeken. Wellicht was één van hen wel Yella Röttlander. De geest van de film waart werkelijk rond boven en langs de Wupper, de hotelletjes, het groen en vooral die Schwebebahn.

Maar bij thuiskomst lees ik op de wiki: "Yella Rottländer currently lives with her children in Munich."

Had je kunnen weten want daar gaat de trein aan het eind van de film naar toe

Prachtige film! Liefhebbers van dit thema zouden ook Somewhere en Il Ladro Di Bambini moeten zien!

Ik was de eerste tien minuten even bang dat ik weer keek naar een pretentieus gedrocht waar ik geen affectie mee heb, maar als de film dan eenmaal voorbij een bepaald punt is dan weet hij toch te raken. De chemie tussen Rüdiger Vogler en Yella Rottlände is heerlijk en onder de regie van de hypnotiserende, sfeervolle regie van Wim Wenders krijgt het ook een extra dimensie. Volgens mij gaat deze film eigenlijk over de relatie met Amerika: we verliezen onszelf in hun overheersende beeldcultuur, maar tegelijkertijd trekt hun culturele erfgoed ons ook weer aan.