MENU

Paris, Texas (1984)

mijn stem
3,83
981 stemmen

West-Duitsland / Frankrijk / Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten
Roadmovie / Drama
147 minuten

geregisseerd door Wim Wenders
met Harry Dean Stanton, Nastassja Kinski en Dean Stockwell

De film vertelt het verhaal van Travis (Harry Dean Stanton). Travis wordt gevonden in de woestijn en door zijn broer Walt (Dean Stockwell) meegenomen naar huis. Daar aangekomen vindt een ontroerende ontmoeting plaats tussen Travis en zijn inmiddels 7 jaar oude zoontje Hunter. Als blijkt dat ook Hunters moeder (Nastassja Kinski) nog in leven is gaan Hunter en Travis samen naar haar op zoek.

nummer 151 in de top 250

TRAILER

251 BERICHTEN44 MENINGEN
zoeken in:
 
avatar van bramono
2,0
geplaatst op 18 maart 2014, 9:50 uur, permalink
Wat een wrak van een film vind ik het. Het laatste uur voelt zo clichématig. Ik kan mij voorstellen dat sommigen een bepaald sentiment uit deze film halen omdat zij deze in het verleden hebben bekeken. Andere redenen kan ik mij niet verbeelden.
Ik sta erg open voor road movies, arthouse etc. maar zo corny als de ontmoeting tussen dat jochie en die moeder kon ik niet waarderen. Qua scripting erg zwak en bloedde de film langzaam dood.
Een knappe vrouw maakt nog geen goede actrice en een mooie surrounding kan een film naar mijn mening niet een dusdanige boost geven dat het de slappe scripts compenseert.
Het realisme achter het plotselinge verdwijnen kwam ontzettend onwerkelijk over en de gebeurtenis die ervoor zorgde dat dat tot stand kwam haalde mij tevens niet over de streep.

Een pessimist ben ik overigens absoluut niet! Alleen een kritisch denker zeer zeker. Maar ieder zijn film... Laatst heb ik 'Nebraska' gezien, die raakte mij wél...

Wel een prachtig jaar overigens, 1984...

avatar van Ajax&Filmfreak
3,5
geplaatst op 22 juli 2014, 23:23 uur, permalink
Als deze film niet zo traag was had ik nog een halfje hoger gegeven.

avatar van John Milton
4,5
geplaatst op 14 november 2014, 11:03 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Soms kun je de slaap niet vatten. Ik heb het zelden maar gisteren was zo'n nacht. Paris, Texas stond al lang klaar, maar werd telkens uitgesteld wegens de vermeende 'traagheid'. Maar zelfs halfmoe wist deze film me van meet af aan te boeien. Prachtcinema.

De criterion transfer van de film verraste me na het zien van bovenstaande trailer, die de film overigens geen recht doet. Hij is mooi helder en vrij van ruis. Harry Dean Stanton was altijd al een fijn bijrolacteur (zoals ik hem kende althans), maar hij draagt deze film zonder moeite. Ook de rest van de acteurs doen het prima, en gelukkig het zoontje ook. Een slechte kindacteur had de magie van deze film doorbroken.

mcouzijn heeft het hierboven over die magie die film soms heeft, enkele users vinden het maar een overschat filmpje. Op het moment dat je die magie gaat analyseren gaat er onherroepelijk wat glans verloren. Het heeft het, of het heeft het niet. Bij sommige films komt de magie mettertijd, bij andere gaat ze naarmate we ouder worden verloren. Als ik moet kiezen zou ik zeker zeggen dat Paris, Texas in de eerste categorie hoort. Wenders houdt de zaken simpel, maar wat hij doet, doet hij goed. Een beetje als de Sushi van Jiro, in Jiro Dreams of Sushi. Eenvoud hoeft (het streven naar) perfectie niet in in de weg te staan. Integendeel.

Wenders laat een hoop weg, voornamelijk in het plot. Beweegredenen, gevolgen van handelingen, effecten op anderen, we krijgen het meestal niet te zien. We volgen echt Travis, en zien hoe hij de controle over zijn leven terugneemt, daarbij ripples makend in de levens van anderen. De prachtige, tevens rustige cinematografie wordt begeleidt door dito slide-guitar muziek van Ry Cooder, waar Clint Eastwoord goed naar geluisterd lijkt te hebben toen hij de score voor Millions Dollar Baby schreef.

Het einde van de film laat vraagtekens achter, verhaaltechnisch. Is dat een probleem? Absoluut niet. Conventionele plotvertelling zorgt vaak voor een fijne resolutie, waarbij het verhaal netjes afgerond wordt. Dat zal hierbij niet het geval zijn voor sommige kijkers. Tot je bedenkt wiens verhaal dit is. Harry heeft gedaan wat hij wilde doen. Hersteld wat hij uit elkaar getrokken heeft. Hoe zijn broer en schoonzus zich voelen en of Hunter bij zijn moeder blijft, hebben in Wenders' film niet de focus.

Ik ben blij dat ik hem gezien heb.

avatar van Mochizuki Rokuro
4,5
geplaatst op 14 november 2014, 11:44 uur, permalink
John Milton schreef:
Beweegredenen, gevolgen van handelingen, effecten op anderen, we krijgen het meestal niet te zien.[...]
Het einde van de film laat vraagtekens achter, verhaaltechnisch.

Waar doel je dan precies op? Volgens mij was het meeste toch wel duidelijk/uitgesproken. Althans de monoloog bij Kinski is toch vrij ondubbelzinnig?

Maar mijn laatste kijkbeurt is ook wel zo'n 12 jaar terug denk ik.

avatar van John Milton
4,5
geplaatst op 14 november 2014, 12:02 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Mochizuki Rokuro schreef:
(quote)

Waar doel je dan precies op? Volgens mij was het meeste toch wel duidelijk/uitgesproken. Althans de monoloog bij Kinski is toch vrij ondubbelzinnig?

Maar mijn laatste kijkbeurt is ook wel zo'n 12 jaar terug denk ik.


Laat ik voorop stellen dat ik het niet als negatief ervoer, maar ik doel met name op wat er nu met iedereen behalve Travis gebeurt. Gaat Hunter bij zijn moeder wonen of terug naar Walt en Anne? Hebben deze niet de politie gebeld? Met name Anne zal gek van zorgen zijn geweest. Ik beelde me even een scène in waarin Travis ze op zou bellen en de vraag 'where is Hunter!' Zou beantwoorden met 'I left him with his mother' -'You did WHATTT!?!?'. Kan zijn echte moeder wel als single mom werkend in huis van plezier voor Hunter zorgen? Of gaat het hier echt alleen om elkaar weer zien en in de armen sluiten, het contact weer oppakken en is het vanzelfsprekend dat Hunter teruggaat naar Walt en Anne?

Voor mij was niet duidelijk, maar dat behoefde het ook niet te zijn. Het ging alleen wel even door mijn hoofd. Die monoloog verklaart vooral het verleden. Het ingesproken bandje vertelt Hunter dat Travis bij zijn moeder hoort.

avatar van Mochizuki Rokuro
4,5
geplaatst op 14 november 2014, 12:05 uur, permalink
Ah, je doelt vooral op afwikkeling vervolg, niet zozeer op de beweegredenen en zo van het voorafgaande.

avatar van John Milton
4,5
geplaatst op 14 november 2014, 12:37 uur, permalink
Mochizuki Rokuro schreef:
Ah, je doelt vooral op afwikkeling vervolg, niet zozeer op de beweegredenen en zo van het voorafgaande.


Jup. Ik lees net dat Roger Ebert ook iets dergelijks opmerkt: Practical and logical objections can be raised about this story. Was Travis right to take Hunter away from Walt and Anne? Can Jane care for him? Could Jane work in the club?

Hij komt tot de conclusie dat Wenders weliswaard realistische elementen gebruikt, maar dat dit uiteindelijk een fabel is, net als Himmel Über Berlin. En met dat in het achterhoofd doen de vragen die je zou kunnen stellen inderdaad niet zo ter zake.

avatar van Mochizuki Rokuro
4,5
geplaatst op 14 november 2014, 17:32 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Precies. Voor mij gaat het verhaal toch vooral om een verstikkende liefde en (on)afhankelijkheid.
Dan doet soort praktische zaken er voor mij minder (niet) toe.

avatar van cucciolo
5,0
geplaatst op 10 januari 2015, 4:44 uur, permalink
De emoties die deze film weet op te roepen met een uiterst subtiele opbouwing en een onderhuidse spanningsboog, plus daarbij gebruik makend van prachtige beelden met een minimale, doch hypnotiserend sterke score, maken het tot een uniek meesterwerk.

avatar van SPT
1,5
geplaatst op 12 februari 2015, 20:12 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Wat een saaie film zeg. Niet alleen is hij tenenkrommend traag, het verhaal kon me simpelweg totaal niet boeien. Met de melodramatische telefoonscène aan het eind als dieptepunt. Nee, dit soort drama over relatieperikelen is niets voor mij.

avatar van Metalfist
4,0
Metalfist (crew)
geplaatst op 13 juli 2015, 13:01 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
I'm not afraid of heights. I'm afraid of fallin'

Wanneer je iets opzoekt over roadmovies, dan is de kans vrij reëel dat deze Paris, Texas vermeld wordt. Wanneer je iets leest over het oeuvre van Wim Wenders, dan is het waarschijnlijk dat deze Paris, Texas genoemd wordt. Wanneer je de rollen van Nastassja Kinski bekijkt, dan is het goed mogelijk dat Paris, Texas bovenaan het lijstje staat. Een ietwat lange uitleg om aan te duiden dat het een film is waar veel over gesproken wordt en dan wordt het eens tijd om die eens een kans te gaan geven.

Net als velen had ook ik de DVD al een tijdje liggen. Een speelduur van bijna 2 uur en half weerhielden me er echter van om dit op te zetten, maar een druilerige zondagmiddag leent zich perfect voor een film als deze. Het heeft wel een tijdje geduurd eer ik wat in de flow van de film kwam. Paris, Texas heeft de naam nogal traag te zijn en zeker in het begin is dat wel wat een hekelpunt. Eenmaal Travis terug begint te praten en bij Hunter terecht komt, lijkt de film ineens wat in een hogere versnelling te schieten. Personages van vlees en bloed en natuurlijk het geweldige einde. Gedurende heel de film is Jane een mysterieus personage en het was dan ook maar de vraag wanneer ze, onvermijdelijk als het was, eenmaal op de proppen kwam de film geen anti-climax ging bereiken. Verre van, want de 20 minuten durende dialoog tussen Jane en Travis is het hoogtepunt van de film en sleept dit net naar de 4* in plaats van een ruime 3.5*

Harry Dean Stanton is zo'n acteur die je in de meest verschillende films kunt tegenkomen. De man heeft er een heuse carrière op nagehouden, maar ik denk dat het veilig is om te zeggen dat zijn vertolking van
Travis wel eens het hoogtepunt zou kunnen zijn. Ook uitermate gecharmeerd door Nastassja Kinski trouwens. Ze krijgt de verantwoordelijkheid om een tricky rol zoals die van Jane tot een goed einde te brengen, maar ze slaagt er wonderwel in. Ze heeft iets enorm aandoenlijk, breekbaar zelfs en de chemie met Stanton is perfect. Vreemd dat we later eigenlijk niets meer van Hunter Carson hebben gehoord. Hij zat in de pilot voor Married.. With Children (werd uiteindelijk vervangen door David Faustino) en nadien amper nog rolletjes gekregen/aangenomen. Zonde, want Carson (wiens vader trouwens mee verantwoordelijk was voor het script) is erg degelijk als de kleine Hunter.

Aan het begin een tikkeltje te traag naar mijn goesting, maar ik sluit niet uit dat dat met een herziening wel eens in plooi kan vallen. Het is vooral een uitstekende tweede helft en een geweldig slot dat me over de streep trekken om hier 4* aan te geven. Dat, en een cast die perfect weet wat van hun verwacht wordt. Don't Come Knocking en Wenders zijn aflevering uit The Blues waren al de moeite en nu komt Paris, Texas daar ook nog eens bij. Benieuwd naar de rest.

4*