MENU

Paris, Texas (1984)

mijn stem
3,83
941 stemmen

West-Duitsland / Frankrijk / Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten
Roadmovie / Drama
147 minuten

geregisseerd door Wim Wenders
met Harry Dean Stanton, Nastassja Kinski en Dean Stockwell

De film vertelt het verhaal van Travis (Harry Dean Stanton). Travis wordt gevonden in de woestijn en door zijn broer Walt (Dean Stockwell) meegenomen naar huis. Daar aangekomen vindt een ontroerende ontmoeting plaats tussen Travis en zijn inmiddels 7 jaar oude zoontje Hunter. Als blijkt dat ook Hunters moeder (Nastassja Kinski) nog in leven is gaan Hunter en Travis samen naar haar op zoek.

nummer 150 in de top 250

TRAILER

 
avatar van ohkino
4,5
geplaatst op 7 augustus 2013, 13:56 uur, permalink
De film opnieuw in de cinema gezien. De fotografie en de passende muziek is nog steeds wonderschoon, een ode aan een dromerig Amerika zoals wij In Europa het graag willen zien. Bijna 30 jaar later is de film wat aan de trage kant, dat kan ook niet anders, de verstilde shots duren soms net iets te lang en de scene door het spiegelraam neemt veel tijd in beslag. Wat me ook opviel is dat iedereen in het nu voorbeeldig en nogal begripvol met elkaar omgaat. Men is daarbij ook niet vies van een flink schep psychologie, volgens het boekje. Ik vond de film in zekere zin minder zwaar op de hand dan ik dacht. A bridge over troubled water in een Amerikaanse droom.

 
JvB Lucas
geplaatst op 15 augustus 2013, 23:12 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Paris, Texas

Then he ran. He never looked back at the fire. He just ran. He ran until the sun came up and he couldn't run any further. And when the sun went down, he ran again.

Een meesterlijke film van Wim Wenders.

Ik heb soms bijna het idee dat Wenders een verhaal vertelt, maar vooral focust op de achtergrond en de cinematografie. Want die blinken helemaal uit en sieren de film als het ware. We worden betoverd door prachtige opgenomen beelden: het prachtige opening-shot met vogelperspectief van de woestijn, en dat maakt indruk. En daarna veranderd er eigenlijk vrij weinig in de visuele stijl van Paris, Texas. Er wordt de nadruk gelegd op de achtergrond en de details ervan: veel shots van de woestijn, reclameboorden of shots van de treinrails. Ik blijf hiervan genieten.

Het verhaal. Ja, op zich als je dat gewoon als ieder ander gaat beoordelen kan dat inderdaad heel erg vies tegenvallen. Het is eigenlijk het verhaal van een verloren familiedrama en hoe ons hoofdpersonage, Travis (met een bepaald stoïcijns trekje ijzersterk gespeeld door Harry Dean Stanton) dit beleeft en weer, met de middelen die er nog zijn, goed probeert te maken. Het verhaal is niets bijzonders, maar het is geweldig acteert en heel erg aangenaam om te volgen waardoor het voor mij erg aangrijpend werkte. Wanneer Travis zijn verhaal vertelt aan zijn vrouw (die hem niet kan zien) in die peepshow, met de manier hoe de camerastandpunten zijn neergezet voel je gewoon de emotie uit de karakters zonder dat ze eigenlijk ook maar iets van gezichtsexpressies neerzetten.

Wim Wenders heeft met Paris, Texas een absoluut meesterwerk gemaakt dat zeer aangrijpend is maar zo mooi is opgenomen. Misschien zelfs de meest met kwaliteit gemaakte roadmovie ooit.
*4,5

avatar van dreambrotherjb
4,5
geplaatst op 17 augustus 2013, 21:59 uur, permalink
Ik heb zelden een film vanaf de eerste seconde zonder dat er echt veel gebeurde zo boeiend gevonden!

avatar van wihu61
1,0
geplaatst op 17 augustus 2013, 23:59 uur, permalink
Deze film is één grote mislukte poging tot diepzinnigheid.
Beetje de keizer zonder kleren eigenlijk.
Maar goed, die gewèeeldige muziek hè? _O^

leer kijken, leer luisteren: dit is gewoon een bijzonder matig filmpje.

Er zijn betere dingen in omloop. Geheimtipp: zie mijn top 10.

.

avatar van Roel_
5,0
geplaatst op 18 augustus 2013, 1:24 uur, permalink
dreambrotherjb schreef:
Ik heb zelden een film vanaf de eerste seconde zonder dat er echt veel gebeurde zo boeiend gevonden!


wihu61 schreef:
Deze film is één grote mislukte poging tot diepzinnigheid.
Beetje de keizer zonder kleren eigenlijk.
Maar goed, die gewèeeldige muziek hè? _O^

leer kijken, leer luisteren: dit is gewoon een bijzonder matig filmpje.

Er zijn betere dingen in omloop. Geheimtipp: zie mijn top 10.

.

Soms is 1 zin voldoende om iets juist te verwoorden en heb je lappen tekst nodig om onwaarheden te vertellen...

Aan de andere kant met de nr. 1 in de top 10 ben ik het dan weer roerend met wihu61 eens!

Raar dingetje "smaak"...

 
JvB Lucas
geplaatst op 18 augustus 2013, 16:37 uur, permalink
wihu61 schreef:
Deze film is één grote mislukte poging tot diepzinnigheid.
Beetje de keizer zonder kleren eigenlijk.
Maar goed, die gewèeeldige muziek hè? _O^

leer kijken, leer luisteren: dit is gewoon een bijzonder matig filmpje.

Er zijn betere dingen in omloop. Geheimtipp: zie mijn top 10.

.


Het is pure vorm van subjectiviteit en smaak. Ik ben het zeker mee eens dat je prachtige films in je top 10 hebt staan, maar ik vind buiten dat Paris, Texas ook een geweldige film.

4,0
geplaatst op 18 augustus 2013, 17:35 uur, permalink
Deze film is één grote mislukte poging tot diepzinnigheid.
Graag enige uitleg over waar je dan precies die 'mislukte diepzinnigheid' in ziet.

Het gaat hier m.i. over dieper liggende (verscholen) emoties: een man heeft een (hernieuwde) kennismaking met achtereenvolgens zijn broer, zijn zoontje en daarna zijn vrouw. Drie dramatische confrontaties in één film. Dat is me toch nogal wat - of hoe zie ik dat nou??

avatar van Roel_
5,0
geplaatst op 18 augustus 2013, 20:13 uur, permalink
yorgos.dalman schreef:
Drie dramatische confrontaties in één film. Dat is me toch nogal wat - of hoe zie ik dat nou??


Inderdaad! Dat is bepaald geen dagelijkse routine lijkt me. Maar misschien is Wihu61 wel wat meer gewend.

avatar van wihu61
1,0
geplaatst op 24 augustus 2013, 0:01 uur, permalink
Roel_ schreef:


Aan de andere kant met de nr. 1 in de top 10 ben ik het dan weer roerend met wihu61 eens!

Raar dingetje "smaak"...


Exactemundo!
Smaak ontwikkelen duurt gewoon een tijdje.
Gewoon niet opgeven.

:')

avatar van wihu61
1,0
geplaatst op 24 augustus 2013, 1:31 uur, permalink
Dat hele "Paris, Texas" gekwijl... om doodmoe van te worden.
Het is gewoon een zwak, quasi-artistiek filmpje, meer niet. En daar "vullen" ze ook nog zo'n twee uur mee.
Kijk er nou eens gewoon doorheen!

Tip: Planes, Trains & Automobiles (1987)

En prettige Kerst verder.

_O^

avatar van Leo1954
5,0
geplaatst op 24 augustus 2013, 12:59 uur, permalink
Nou wihu61, dat ben ik toch niet met je eens hoor. Waar haal je dat quasi-artistiek vandaan? En gekwijl? Ik heb dat helemaal niet gezien. Ik vind dat je hier een beetje uit de hoogte doet, iedereen die het hier niet met jou eens is zou zijn smaak moeten ontwikkelen, moeten leren kijken, zelfs leren luisteren (naar misschien wel de beste soundtrack ooit).

Ik speel het balletje niet terug, maar voor de hand ligt het wel.

Planes, Trains & Automobiles is een leuke komedie, ook in de vorm van een roadmovie. Maar daarmee houdt toch wel elke vergelijking op.

avatar van BBarbie
5,0
geplaatst op 24 augustus 2013, 13:17 uur, permalink
wihu61 schreef:

Exactemundo!
Smaak ontwikkelen duurt gewoon een tijdje.
Gewoon niet opgeven.

Prima, zolang je maar niet denkt dat jouw smaak òf mijn smaak òf wiens smaak dan ook de norm is.

avatar van Kronos
4,0
geplaatst op 24 augustus 2013, 21:16 uur, permalink
wihu61 schreef:
Exactemundo!
Smaak ontwikkelen duurt gewoon een tijdje.
Gewoon niet opgeven.

Inderdaad, niet opgeven. Want blijkbaar is jouw smaak nog niet ontwikkeld genoeg om van Paris, Texas te genieten.

avatar van wihu61
1,0
geplaatst op 24 augustus 2013, 23:37 uur, permalink
Sorry, was niet de bedoeling.
Maar het blijft een flutfilm.

*:)*

avatar van Dogie_Hogan
5,0
geplaatst op 25 augustus 2013, 7:28 uur, permalink
Ai, jammer om te contrateren, dat je blijft etaleren dat je deze geweldige film niet begrepen hebt.

Misschien in een latere levensfase...

 
JvB Lucas
geplaatst op 25 augustus 2013, 14:27 uur, permalink
Wat ik jammer vind is dat betreffende @wihu61 niet in de ik-vorm spreekt en daarom (misschien onopzettelijk) voor iedereen spreekt wat natuurlijk heel jammer is.

4,0
geplaatst op 25 augustus 2013, 17:32 uur, permalink
Wat ik jammer vind is dat betreffende @wihu61 niet in de ik-vorm spreekt en daarom (misschien onopzettelijk) voor iedereen spreekt wat natuurlijk heel jammer is.

Maar waardoor het voor ons des te gemakkelijker is om het geheel dan ook maar niet zo serieus te nemen. Scheelt weer.

avatar van dreambrotherjb
4,5
geplaatst op 28 augustus 2013, 18:30 uur, permalink
wihu61 schreef:
(quote)


Exactemundo!
Smaak ontwikkelen duurt gewoon een tijdje.
Gewoon niet opgeven.

:')


Wow, toppunt van arrogantie.

avatar van dreambrotherjb
4,5
geplaatst op 28 augustus 2013, 18:36 uur, permalink
De film was anders dan ik hem had verwacht.

Die zin lijkt op zich al negatief, maar als dat bij één film net niét het geval is, dan wel bij Paris, Texas.

Heel mooi(e) hoofdpersonage(s), ontroerend verhaal zonder ook maar één seconde "flauw" te worden of aan te voelen. Het is allemaal zo reëel, zo echt en toch niet.
En aaah, de muziek, de muziek
.

Deze film is gewoon de definitie van een mooie prent, waarbij het het woord 'mooi' alle eer aandoet.

avatar van mcouzijn
 
geplaatst op 26 december 2013, 12:37 uur, permalink
bderbove schreef:
Dit noemen we een langdradige film. Kan in een film van 15 minuten vertolkt worden.


Tip: probeer eens een symfonie van Mahler of een cantate van Bach op vijfvoudige snelheid af te spelen. Dat kan immers best. Dan kun je in een uur veel meer muziek 'consumeren' dan een ander. Pure winst, is het niet?

avatar van mcouzijn
 
geplaatst op 26 december 2013, 12:51 uur, permalink
wihu61 schreef:
Dat hele "Paris, Texas" gekwijl... om doodmoe van te worden.
Het is gewoon een zwak, quasi-artistiek filmpje, meer niet.


Grappig. Weet je dat er mensen zijn die van 'Planes, trains, and automobiles' houden (zoals ik) en die 'Paris, Texas' tot hun favoriete films rekenen (zoals ik)?

Dat doet gewoon een beroep op de diverse (culturele) smaakorganen die een mens (ontwikkeld) heeft.

Over smaakorganen gesproken, ik houd van patat-mét en pizza quattro stagioni, maar ook van manchego schapenkaas en Vietnamese fondue (met 100% verse ingrediënten). Het een staat het ander niet in de weg. Het ergste zijn de mensen die hun exotische smaak als norm stellen boven de alledaagse smaak.

Of mensen die het tegenovergestelde doen.

'Planes' is een goedgemaakte komedie met een dramatische 'twist' op ongeveer 90% van de film. Wie alleen maar lekker wil lachen, heeft niet zo'n boodschap aan de (toch wat karikaturale en voor sommigen voorspelbare) tragiek van John Candy. Misschien hoor jij daar bij, misschien niet.

'Paris, Texas' is niet om te lachen en 100% tragiek, met een 'twist' op 90% die sommigen in het hart raakt. Jou blijkbaar niet.

Kan. Mag. Your loss.

avatar van mcouzijn
 
geplaatst op 26 december 2013, 13:01 uur, permalink
ohkino schreef:
Bijna 30 jaar later is de film wat aan de trage kant, dat kan ook niet anders.


waarom kan dat niet anders? Er is geen natuurwet die de mens gebiedt aan idioot snel gemonteerde films te wennen. Dat hebben we onszelf (of onze kinderen) aangedaan.

avatar van mcouzijn
 
geplaatst op 26 december 2013, 13:09 uur, permalink
ohkino schreef:
een ode aan een dromerig Amerika zoals wij In Europa het graag willen zien


Huh? Ik heb de film nu tien maal gezien en heb geen seconde gedacht aan wat jij hier zegt. Een 'ode aan Amerika'? Op zijn best een blik op de schoonheid van de woestijn, en dat dan nog als metafoor voor de eenzaamheid van de mens.

Wil 'Europa' (wat is dat?) graag een 'dromerig Amerika' zien? Welnee. Een deel van Europa wil een machtig Amerika zien, de baas van de wereld. Ook een deel wil een voorbeeldig Amerika zien, met grote welvaart en een succesvolle 'melting pot'. Weer een ander deel ziet in Amerika graag een vijand, een oppervlakkige consumptiemaatschappij, mensenrechtenverkrachter en milieuverpester. Ik ken geen Europeaan die van een 'dromerig Amerika' droomt.

Ik zie in deze film vooral mensen met illusies. Zijn illusies dromen? Ben je 'dromerig' als je aan een illusie lijdt? (Letterlijk, bedoel ik.) Is Travis 'dromerig'? Zijn zoon? Zijn broer en diens vrouw? Zijn ex? Welnee. Ze zijn 'onderweg' in hun leven, hopen ergens 'thuis' te zijn en dat valt hun niet mee.

Dat verlangen, om ergens 'thuis' en 'op je eigen plek' te zijn, en dat het liefst bij de mensen van wie je houdt, of zonder wie je niet kunt, dat is voor mij het thema van 'Paris, Texas'. Niks 'dromerig Amerika'. Niks 'ode'.

avatar van mcouzijn
 
geplaatst op 26 december 2013, 13:11 uur, permalink
wihu61 schreef:
leer kijken, leer luisteren


Met dit deel van je reactie ben ik het 100% eens.

Doe jezelf een plezier en volg je eigen advies op.

avatar van mcouzijn
 
geplaatst op 26 december 2013, 13:47 uur, permalink
Leo1954 schreef:
Sommige films krijgen een apart plekje in je geheugen, dat bij herziening alleen maar bevestigd word. Noem het een persoonlijke klassieker.


Mooi gezegd. Zonder dollen, ik herinner me nota bene de *pauze* in 'The Sound of Music', we schrijven 1973, toen ik deze film voor het eerst zag in een Haagse cinemascope, met mijn Grote Zus die naar de Grote Stad verhuisd wasd en mij onbewust introduceerde in de wereld van de Echte Cinema. The Sound of Music, die grootste film.

Ik was als negenjarige verbijsterd dat je in een film waar je psychologisch middenin zat, plotseling een pauze kon krijgen, en dat je dan weer in dat felle licht een flesje met een rietje kon drinken. Ik kon niet wachten totdat die pauze afgelopen was. Hup, terug naar de Belevenis. Rot op met je rietje.

Inmiddels ben ik leraar in de Nederlandse letterkunde, uitlegger van Moeilijke Boeken. Maar ben tegelijk dol op film, op cinema, op de geheime synthese die ontstaat zodra je andersmans beelden voor jouw eigen ogen krijgt, waarbij elke uitleg minstens zo stokt als bij de letteren. Wij. lezers, krijgen voorrang boven hen, schrijvers.

Zo ook bij dat andere medium. Film is magie, film is toverkunst. Beelden betoveren je. De betovering is geen illusie, is niet nep, is net als literatuur een grootste kunst is die iets zegt over wie je bent en wat je denkt. Als 'begrijpende mensen' (homo sapiens) willen we natuurlijk weten wat die magie is, wat die toverkunst bewerkstelligt, waarom het zo mooi/raar/opwindend is. Ook ik wil dat, als intellectueel (sorry hoor) en wetenschapper. Maar de magie zelf komt eerst; het vage begrip krijgt voorrang, mag niet zonmaar in diskrediet worden gebracht, mag niet stuk gaan door de poging hem te begrijpen. De tovertruc mag niet sneuvelen onder de (vaak teleurstellende) uitleg.

Waarom biologeert 'Paris, Texas'? Waarom spreekt de slide-guitar van meneer Cooder zo aan? Leg het maar eens uit. Niemand van ons is ooit in de situatie geweest waarin Travis verkeert. Geen van ons speelt slide. Toch spreekt de film aan, op een onbewust niveau. Noem het verplaatsing. In de hoofdpersoon Travis, natuurlijk. Successievelijke verplaatsing in zijn vrouw Jane, al blijft die voor de meeste kijkers meer op afstand (we begrijpen haar zoals een man zijn vrouw tracht te 'begrijpen'). Noem het verplaatsing in het kind, van wie ooit een moeder afstand deed. Het kind dat door zijn natuurlijke omgeving (vader en moeder) in de steek gelaten is, en dat zich toch handhaaft.

We verplaatsen ons. We trachten te begrijpen. We laten ons vrijwilig betoveren door wat de karakters in ons oproepen, evoceren. Heel even verzwakken onze grenzen, barrières, muren die toegang geven tot onze ziel. Heel even accepteren we het weinige dat we van hen begrijpen, ze zijn er nu eenmaal, we zien hen bewegen, praten, interacteren.

En aan het einde van elke film zien we een gedroomd nep-einde. We zien Maria getrouwd met de kolonel, en happy ever after. We zien Travis gesteld voor de gevolgen van zijn bekentenis. We zien Jane en Hunter half-way naar een oplossing voor hun problemen. We weten niet wat er verder gebeurt. Hooguit in onze fantasie.

Wat er verder gebeurt, is niet gefilmd. Wat in je hoofd zit, zegt iets over jezelf. Pessimistich? Optimistisch? Niemand zal het zeggen. Het feit *dat je er iets over te zeggen hebt* is me bijgebleven als 'apart plekje in mijn geheugen'. Het is wat deze film mij wil zeggen over mijzelf. Niet wat de regisseur mij als 'boodschap' te zeggen heeft. Eigenlijk is dat een enorm brevet van vertrouwen van de regisseur. In mij. In jou.

Doe er iets mee.

avatar van Naomi Watts
4,5
geplaatst op 26 december 2013, 14:05 uur, permalink
Mooi treffend stuk mcouzijn. Vooral betreft de attractie van Cooder's werk en de compassionele band die je als kijker hebt met Jane.

Ook roerend eens met je betoog jegens de magie van cinema en dat we soms ons analytisch onvermogen als ontoereikbaar moeten beschouwen of het ongrijpbare onanalyseerbare magische karakter van cinema moeten erkennen. Sterk.

avatar van Leo1954
5,0
geplaatst op 28 december 2013, 0:13 uur, permalink
Helemaal eens met Naomi Watts. Compliment!

avatar van doncorleone
4,5
geplaatst op 19 januari 2014, 1:17 uur, permalink
Prachtige klassieker die ik op onverklaarbare wijze nu pas heb gezien.

Om met de kleine negatieve punten te beginnen: de film duurde wat lang, en de trage wat suffe en zwijgzame Travis begon mij op een gegeven moment zelfs op de zenuwen te werken.
Maar wat een mooi slot! (vanaf het moment dat alles helder wordt zeg maar..). Sterk gefilmd ook die bewuste scene aan weerszijden van het glas.

De broer en het zoontje vond ik erg sterk spelen in hun relatie tot Travis, en de dialogen vond ik opvallend goed. Mooi en boeiend verhaal.

avatar van NYSe
5,0
geplaatst op 19 januari 2014, 8:55 uur, permalink
mcouzijn schreef:
Wat in je hoofd zit, zegt iets over jezelf. Pessimistich? Optimistisch? Niemand zal het zeggen. Het feit *dat je er iets over te zeggen hebt* is me bijgebleven als 'apart plekje in mijn geheugen'. Het is wat deze film mij wil zeggen over mijzelf. Niet wat de regisseur mij als 'boodschap' te zeggen heeft. Eigenlijk is dat een enorm brevet van vertrouwen van de regisseur. In mij. In jou.

Doe er iets mee.


Amen.

avatar van JanLo
 
geplaatst op 20 januari 2014, 21:48 uur, permalink
wihu61 schreef:
Deze film is één grote mislukte poging tot diepzinnigheid.
Beetje de keizer zonder kleren eigenlijk.
Maar goed, die gewèeeldige muziek hè? _O^

leer kijken, leer luisteren: dit is gewoon een bijzonder matig filmpje.

Er zijn betere dingen in omloop. Geheimtipp: zie mijn top 10.

.
Wauw, een echte filmrecensent!!

avatar van bramono
2,0
geplaatst op 18 maart 2014, 9:50 uur, permalink
Wat een wrak van een film vind ik het. Het laatste uur voelt zo clichématig. Ik kan mij voorstellen dat sommigen een bepaald sentiment uit deze film halen omdat zij deze in het verleden hebben bekeken. Andere redenen kan ik mij niet verbeelden.
Ik sta erg open voor road movies, arthouse etc. maar zo corny als de ontmoeting tussen dat jochie en die moeder kon ik niet waarderen. Qua scripting erg zwak en bloedde de film langzaam dood.
Een knappe vrouw maakt nog geen goede actrice en een mooie surrounding kan een film naar mijn mening niet een dusdanige boost geven dat het de slappe scripts compenseert.
Het realisme achter het plotselinge verdwijnen kwam ontzettend onwerkelijk over en de gebeurtenis die ervoor zorgde dat dat tot stand kwam haalde mij tevens niet over de streep.

Een pessimist ben ik overigens absoluut niet! Alleen een kritisch denker zeer zeker. Maar ieder zijn film... Laatst heb ik 'Nebraska' gezien, die raakte mij wél...

Wel een prachtig jaar overigens, 1984...

avatar van Ajax&Filmfreak
3,5
geplaatst op 22 juli 2014, 23:23 uur, permalink
Als deze film niet zo traag was had ik nog een halfje hoger gegeven.