• 144.870 films
  • 7.283 series
  • 22.085 seizoenen
  • 497.539 acteurs
  • 313.462 gebruikers
  • 8.299.720 stemmen
Avatar
 
banner banner

Höstsonaten (1978)

Drama | 99 minuten
3,86 253 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 99 minuten

Alternatieve titels: Herfstsonate / Autumn Sonata

Oorsprong: Zweden / Frankrijk / West-Duitsland / Verenigd Koninkrijk

Geregisseerd door: Ingmar Bergman

Met onder meer: Ingrid Bergman, Liv Ullmann en Lena Nyman

IMDb beoordeling: 8,2 (32.130)

Oorspronkelijke taal: Zweeds

Releasedatum: 26 oktober 1978

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Höstsonaten

Na haar kinderen jarenlang aan hun lot overgelaten te hebben besluit de beroemde pianiste Charlotte op een dag op verzoek haar dochter Eva weer eens op te zoeken, in wiens huis zij tot haar verbazing ook haar andere dochter Helena aantreft, die, aangezien ze gehandicapt is, door Eva verzorgd wordt. Charlotte en Eva kunnen het absoluut niet met elkaar vinden, waardoor de gemoederen hoog oplopen.

imageimageimageimageimageimage

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Bélon

Bélon

  • 1795 berichten
  • 0 stemmen

Tip: bewaar deze voor een druilerige maandagavond in november en je hebt een prima basissetting voor deze Bergman op zijn zwartgalligst. Von Trier zal ook wel wat Bergman gezien hebben denk ik zo. Hij heeft hem iig geschreven.


avatar van jono

jono

  • 314 berichten
  • 3497 stemmen

Höstsonaten is een loodzwaar drama over de moeizame relatie tussen een liefdeloze moeder (Ingrid Bergman in haar laatste rol) en haar dochters. De oudste dochter heeft het niet makkelijk; ze zorgt voor haar geestelijk gehandicapte zus, heeft een man waar ze niet van houdt en probeert de verdrinkingsdood van hun zoontje te verwerken.

De film bevat veel monoloog en ik vond het soms moeilijk om de aandacht vast te houden. Niettemin een aardige film van Ingmar Bergman, hoewel ik eigenlijk vind dat hij veel betere films heeft gemaakt. 3*


avatar van Dievegge

Dievegge

  • 2473 berichten
  • 6744 stemmen

Bergman vs. Bergman. De dialoog staat centraal in deze confrontatie tussen een concertpianiste en haar dochter. Tijd en plaats zijn beperkt. Het speelt zich grotendeels in één huis af binnen een periode van vierentwintig uur. Enkele onderbekingen zorgen dat het meer wordt dan twee mensen die zitten te praten in een kamer. Het begint en eindigt met een brief van de dochter. Schoonzoon Viktor doorbreekt met z'n begin- en eindmonoloog de vierde muur. Charlottes monologen betekenen dat ze hardop denkt, iets wat normaal slechts in het theater gebruikt wordt. Flashbacks, dia's, een nachtmerrie en twee muzikale intermezzo's zorgen voor afwisseling.

Via de gesprekken en herinneringen komen we veel te weten over het verleden en de persoonlijkheid van de twee hoofdpersonages. Charlotte is een succesvolle pianiste, maar heeft gefaald op persoonlijk vlak. Ze liet haar carrière steeds op de eerste plaats komen, en liet haar twee dochters in de steek. Ten opzichte van Eva stelt ze zich vanuit de hoogte op, zoals wanneer ze spontaan pianoles begint te geven. ("Chopin is geen sentimenteel oud wijf.") Haar mentaal gehandicapte dochter Helena heeft ze in een instelling gedumpt. Ze geeft haar Mercedes weg, glimlach veel en omhelst haar dochters, maar dat kun je uitleggen als het theatrale gedrag van een narciste. Charlotte vertoont biografische gelijkenissen met beide Bergmans. Ook Ingrid had een Italiaanse minnaar; ook Ingmar verkoos z'n carrière boven z'n gezin.

Bij de aankomst van de witte Mercedes komen naaldbomen en vervolgens herstbladeren in beeld. Ook binnenshuis zijn herfstkleuren dominant. Een uitzondering is de felrode jurk van Charlotte, die aangeeft dat ze niet in rouw is en dat ze in de belangstelling wil staan zoals op een concertpodium. De realiteit wordt zonder opsmuk getoond. Tijdens de close-ups van onopgemaakte gezichten is elke rimpel te zien, vooral bij Ingrid Bergman, die toen al borstkanker had.

Wegens problemen met de fiscus koos Ingmar voor een Noorse locatie, maar er wordt Zweeds gesproken. De lichtvoetigheid van zijn vroege periode is helemaal verdwenen, met een taai maar diepgaand drama als resultaat. De vorm kan uitgelegd worden als een sonate in drie delen. Het eerste deel draait dan rond het verleden van Charlotte, het tweede deel rond het verleden van Eva, en het derde deel rond de confrontatie. De prelude van Chopin wordt gespeeld door Käbi Laretei, de vierde en voorlaatste echtgenote van Ingmar. In de flashbacks wordt Eva gespeeld door Linn Ullmann, het dochtertje van Liv.


avatar van TMP

TMP

  • 1431 berichten
  • 1415 stemmen

Ik ben geen fan van Bergman en had zijn films daarom al een tijdje vermeden, maar mij nu toch eens aan deze gewaagd. Het acteerwerk is wel goed, maar verder deed deze film mij erg weinig. De onderlinge verhoudingen worden op een wat vreemde manier naar voren gebracht. Zo vertellen personages soms hele verhalen tegen zichzelf op een nogal onnatuurlijke manier, kennelijk enkel om het verhaal wat op gang te helpen of om voor wat diepgang te zorgen. Komt niet sterk over. De personages zijn daarnaast nogal eendimensionaal en daarom niet zo heel interessant. De beperkte speelduur en het degelijke acteerwerk maken deze film nog wel enigszins te behappen, maar ik vond het toch niet echt de moeite waard.


avatar van Shadowed

Shadowed

  • 4881 berichten
  • 3583 stemmen

Redelijke Bergman.

Zijn films blijven altijd wel rondom dezelfde ratings bij mij. Geen uitzonderlijke lage, of hoge, beoordelingen voor hem. Ook deze film is geen uitzondering, al leek het er een tijdje op dat dit ook een bovengemiddelde Bergman zou worden. Verder ben ik niet de grootste fan van de beste man, maar zijn films hebben zo'n goede status dat er een aantal wel een eerlijke kans verdienen.

Deze film is wat minder ingewikkeld en makkelijker te volgen dan andere Bergmans, maar alsnog blijft het als geheel, zoals te verwachten, erg sterk op dialoog leunen. Dit is niet mijn favoriete vorm van cinema, want als de dialogen niet sterk of scherp genoeg zijn haak ik vaak snel af. Deze film is een mix, want enkele dialogen zijn sterk, terwijl andere weer zwakjes zijn. Zo blijft het als geheel vaak erg wisselvallend.

Het acteerwerk zit in het algemeen wel goed. (Ingrid) Bergman doet het erg sterk en zet met gemak de beste rol neer in deze film. Ullmann kan niet bijhouden bij Bergman maar doet het ook zeer verdienstelijk. Samen hebben ze een aantal ijzersterke momenten. Wat een hoop van deze scenes in de weg zitten is echter de regie van Bergman zelf.

Want ondanks dat de opbouw soms uitstekend is en het als geheel best weet te boeien, kan Bergman op geen enkele geloofwaardige manier de personages zelf neerzetten. Ik heb er eens op lopen letten, maar ik vind dit totaal geen realistische weergave van een explosieve situatie. Erg filmisch en gemaakt, iedereen zit te diep geworsteld in zijn/haar eigen personage en weten daarmee nooit als echte mensen aan te voelen, waar deze film wel voor lijkt te gaan.

Verder zet Bergman wel een aardig herfstsfeertje neer, die lekker goed door weet te broeien. Huis is ook sfeervol genoeg ingericht en de scenes zelf krijgen net genoeg detail mee om te blijven boeien. Het eerste halfuur is qua scherpe dialogen wat taai, maar daarna wordt het snel beter. Uiteindelijk swingt deze film van een 2,5* naar een 3,5*, maar blijft uiteindelijk haken op een 3,0* omdat ik het als geheel toch echt te theatraal vond. Daarbuiten zit het met deze film wel goed. Tot nu toe geen betere rol van Ingrid Bergman gezien.


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 3854 berichten
  • 2948 stemmen

Erg confronterende en schrijnende film over een moeder-dochtersrelatie waarbij de confrontatie niet uit de weg wordt gegaan en waarbij oude wonden opengereten worden. Erg sterke dialogen kenmerken deze film en ook op basis herinneringen kom je heel wat te wegen over de broze relatie.

Charlotte komt nogal narcistisch over en zette haar carrière steeds boven haar gezin. Ze weet niets van haar kinderen en was ook schaamteloos verbaasd wanneer bleek dat haar dochter Eva haar andere, gehandicapte dochter in huis heeft genomen. Met haar rode jurk werd ook haar zelfingenomenheid verder geaccentueerd. Dit stak schril af met de sobere omgeving en de grauwe herfstbeelden.

Sterk acteerwerk van Ullmann en Bergman brengen de film de nodige geloofwaardigheid. Zoals we van Ingmar gewend zijn een erg sobere setting in een lees is more stijl, knappe close-ups ook van de protagonisten, sfeervol en emotioneel raak. Sterk!


avatar van stephan-0115

stephan-0115

  • 1105 berichten
  • 1333 stemmen

‘‘One must learn to live. I practice every day. My biggest obstacle is I don't know who I am. I grope blindly. If anyone loves me as I am I may dare at last to look at myself. For me, that possibility is fairly remote.’’

Fantastische Bergman alweer. Valt nooit tegen, sterker nog: vaak zijn ze gewoon waanzinnig goed. Höstsonaten tot nu toe nog de beste, maar ook de meest zwartgallige. Nee, Höstsonaten moet je niet opzetten als je in een goed humeur bent en dat wil blijven.

Het begint allemaal met bovenstaande quote en dan weet je al dat de toon voor de rest van de film is gezet. Hoewel, de film begint nog met een enigszins positieve noot. Dochter Eva is blij dat moeder Charlotte na 7 jaar geschitterd te hebben in afwezigheid eindelijk weer eens opduikt. Van dat geluk blijft uiteindelijk bitter weinig over. Binnen een tijdsbestek van 24 uur wordt de hele geschiedenis opgerakeld, worden oude wonden opengereten en uiteindelijk is na die 24 uur alles anders.

Moeder Charlotte blijkt een narcist pur sang te zijn die weliswaar een uiterst succesvolle carrière heeft gehad maar daardoor volledig is tekortgeschoten op persoonlijk vlak, waaronder in de opvoeding van haar dochter(s).

Helena is verstandig beperkt, dus ze wordt naar een tehuis gebracht. Maar vooral wanneer het over de volgens Charlotte ‘gelukkigste periode van het gezin’ komt worden de tekortkomingen pijnlijk duidelijk. Charlotte leeft in een waanwereld, aangezien het voor Eva een verschrikking was en het bij haar dusdanig diepe wonden heeft achter gelaten die nooit meer geheeld kunnen worden. Nog steeds ondervindt ze de naweeën van een verschrikkelijke jeugd, maar het dringt niet tot Charlotte door. Om in de woorden van Eva te spreken: ‘Are the daughter’s miseries the mother’s triumphs?’

Of wanneer ze spontaan pianoles begint te geven aan haar dochter. Je ziet het verdriet in de ogen van Eva en uiteindelijk de triomfantelijke blik van Charlotte die niet door heeft dat Eva alleen een stukje warmte van haar moeder nodig heeft. Warmte die ook Helena nooit gekregen heeft, want als Charlotte hoort dat die aanwezig is heeft ze zichtbaar spijt dat ze is gekomen. Ze probeert alles wel te compenseren, maar het is zichtbaar geforceerd en overdreven. Het karakteriseert de narcistische Charlotte.

Uiteindelijk verandert ook het beeld dat Eva van haar moeder heeft, al zoekt ze na de breuk alsnog weer toenadering. Het typeert Eva, die nog steeds op zoek is naar zichzelf en een stukje warmte in haar leven. Maar voorlopig blijft haar leven als een herfstsonate.