menu

Höstsonaten (1978)

Alternatieve titels: Herfstsonate | Autumn Sonata

mijn stem
3,87 (223)
223 stemmen

Zweden / Frankrijk / West-Duitsland / Verenigd Koninkrijk
Drama
99 minuten

geregisseerd door Ingmar Bergman
met Ingrid Bergman, Liv Ullmann en Lena Nyman

Na haar kinderen jarenlang aan hun lot overgelaten te hebben besluit de beroemde pianiste Charlotte op een dag op verzoek haar dochter Eva weer eens op te zoeken, in wiens huis zij tot haar verbazing ook haar andere dochter Helena aantreft, die, aangezien ze gehandicapt is, door Eva verzorgd wordt. Charlotte en Eva kunnen het absoluut niet met elkaar vinden, waardoor de gemoederen hoog oplopen.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=WDOTDB2cTSg

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van starbright boy
4,5
starbright boy (moderator)
FisherKing schreef:
SB, heb je een bron. Ik heb zijn Laterna Magica nog eens herlezen en daaruit blijkt niet dat hij dit een minder geslaagde film vond.



Ik kan nu niet op de titel komen, maar ik heb het ooit gelezen in een ander boek van Bergman waarin hij verteld over zijn carriere aan de hand van films. Stond ook vol met lovende (Bresson, Tarkovsky) en beduidend minder lovende (Godard) quotes over het werk van anderen. Is ooit in het Nederlands vertaald.

avatar van thomzi50
4,0
Inderdaad een erg mooie en aangrijpende film. Een goeie zet van mijn videotheekeigenaresse om deze op dvd aan te schaffen, alhoewel er wel weinig animo voor zou zijn.
Beide hoofdrolspeelsters spelen adembenemd en geven de krachtige beelden en het intrigerende verhaal daardoor een prachtige gestalte. Eigenlijk een schande dat ik slechts twee films van Bergman ken (deze en Fanny & Alexander), moet er zeker wat meer zien. Want ook deze beviel me erg goed. 4*

avatar van soom
4,5
Ingrid Bergman is heel goed, Liv Ullmann als dochter Eva heeft de meest vlammende monologen, het spel tussen haar en Ingrid is erg goed en komt hard en met volle overtuiging aan.

4,5
Wat een heftige film...heel sterk gespeeld en erg indrukwekkend!

dragje
Ingrid Bergman geregisseerd door Ingmar Bergman.

Verbluffend goed acteerwerk, niet in het minst door het magistrale spel van Liv Ullmann die helaas tot tweemaal toe werd genomineerd voor een Oscar maar helaas deze niet wist te verzilveren. Gelukkig kreeg Ullmann in 2004 dan toch nog de verdiende erkenning door de nominatie "Outstanding European Achievement in World Cinema" in ontvangst te nemen.

De dramatiek ontaard soms tot melodrama maar als excuus mag toch gelden dat de apotheose één opeenstapeling van opgepropte frustraties betreft tussen moeder en dochter die decennia lang, sporadisch, met elkaar spraken maar nooit de waarheid durfden te vertellen.

Door het, mijns inziens, sublieme spel betreft Höstsonaten een film die in de top, van wat cinema te bieden heeft, thuishoort.

Dikke 4.5*

FisherKing
Prachtig.

dragje


Dat is eveneens een juiste omschrijving van Höstsonaten. Maar dan in een notendop.

FisherKing
Het ging over je recensie want anders had ik woorden als "buitengewoon onaards briljant" gebezigd

avatar van NarcissusBladsp.
4,5
Ik ben het helemaal eens met dragje.........maar ik twijfel aan de kwaliteit van het script......je wordt overrompeld door het spel..... maar is het verhaal wel geloofwaardig?....binnenkort weer zien.....misschien heb ik dan meer kritiek.....het kan een half puntje schelen.....maar aan de weergaloze dames ligt het niet! De intensiteit spat van het scherm.....maar dat moet niet ten koste gaan van de kritsche blik..... en emoties kan niet alles vergoeden. Gek genoeg vind ik dat Kappeuter (zie pag. 1) wel ergens een punt heeft. Er knaagt iets............maar aan de andere kant: de werkelijkheid kan soms gek uitpakken.

avatar van kos
4,0
kos
Nooit gedacht dat anderhalf uur Bergman, vrijwel volledig gevuld door een dialoog, zo snel voorbij zou kunnen vliegen.

avatar van Spetie
4,0
Ik heb een haat-liefde verhouding met Bergman en deze film valt gelukkig onder de laatste categorie. Tjonge wat een enorm sterk staaltje acteerwerk wordt hier geleverd zeg. Dat Bergman goed kan acteren is niet nieuw voor mij, maar Liv Ullman steelt toch wel de show hier. De dialogen tussen de twee zijn enorm sterk, met een hoop emotie en nooit uitgesproken gevoelens en gedachten uit het verleden. Mede dankzij deze twee sterke actrices boeit de film van begin tot einde.

4,0*

avatar van wendyvortex
4,0
En wederom een titel die ik weg kan strepen van mijn nog-niet-geziene-Bergman-films.
Zeker een topper in zijn oeuvre.
Aangrijpend stuk.
Bij Bergman gaat het nou ook niet bepaald over de actie of vernieuwende cinematografie.
Meer een toneelregisseur die het moet hebben van ijzersterk acteerwerk en schitterende dialogen.
En zo gebeurt het hier ook weer...na een eerste avond na 7 jaar ontmoeten moeder en dochter elkaar toevallig 's nachts en wordt er even een emotionele vuistslag zonder weerga uitgedeeld.

avatar van Querelle
3,5
Emotioneel drama waarin beide actrices op het top van hun kunnen zijn, maar ik blijf moeite hebben met de hoeveelheid ellende die Bergman over mij heen stort. Al wordt hier wel een kiertje open gelaten voor verlichting, mensen blijven doorgaans tot hun dood een ellendig leven lijden. Zo ongezouten en emotioneel zorgt wel voor een intense kijkervaring, maar mijn stijl blijft het niet. Toch een van de betere Bergman's door de degelijke vorm waarin het gegoten is, de sterke opbouw en de fantastische Ingrid Bergman, die ik nog nooit zó geloofwaardig en intens heb zien spelen.

avatar van HarmJanStegenga
2,5
Helaas, een 1e (ietwat) tegenvallende Bergman. Goed acteerwerk, dat zeker, maar het deed me allemaal zeer weinig. Het wordt allemaal wat té overdreven gebracht...

... dat kan ook wel werken, maar in deze film deed het dat niet echt. Ik bedoel met ''overdreven'' dan vooral het té vele gepraat (zelfs als iemand alleen is schijnt deze nog door te moeten praten), in combinatie met de stereotiepe karakters. De moeder is zó slecht, de dochter zó het slachtoffer en dan is het ook nog eens de schuld van de moeder dat de andere dochter gehandicapt / ziek is. Heel sneu, maar bijzonder vond ik het niet.

Bij vlagen is de film best sterk, ''de'' scéne tussen moeder en dochter lijkt de goede richting in te gaan, maar ontspoort helaas toch weer. Het 1e stuk van de film is goed, de sfeer is passend, maar het geheel kon me doordat het te gemaakt overkwam niet raken.

avatar van The Eye
4,5
Verpletterend mooie Bergman!

avatar van Montorsi
2,5
Het eerste deel is een tamelijk armoedig stuk film wat mij betreft, en ik had dan ook niet gedacht dat het ook maar iets zou worden. Met alleen goed acteerwerk kom je er niet, voor de rest vond ik het eerste stuk ontzettend saai, langdradig, zeurderige film. Ook zo vervelend dat de moeder elke willekeurige gedachtengang uitsprak als ze -bijvoorbeeld- in d'r eentje in bed lag. Als mensen dat in het echt doen worden ze nog die week opgenomen.

Gelukkig is het tweede stuk veel beter, als de film loskomt zijn de dialogen ook meteen erg goed geschreven, en ondanks dat je vrijwel alleen maar dialoog, gezichten en een enkel shot ziet, valt alles erg goed te visualiseren. Erg interessant, emotioneel en érg goed gespeeld.

Als totaalplaatje hangt het tussen de 2,5 en 3* in. Het begin is echt ondermaats, het tweede deel zorgt voor een stuk positiever gevoel, maar voor een film die ik ook allang had kunnen afzetten vind ik 3* wat aan de hoge kant.

2.5*

avatar van McSavah
4,0
Een enorme meevaller dit, veel close-ups en mono- en dialogen spreken me nou niet direct aan, maar wat een mooie film is dit. Meteen vallen de zachte kleuren op, vooral in de flashbackscènes echt schitterend, en dan ook nog eens zo mooi gestileerd. Deed me nogal denken aan Offret en zie nu ook dat dezelfde man de cinematografie heeft verzorgd, die meer films met Bergman gedaan heeft waar ik dan ook maar achteraan moet. Steeds boeiende en vaak behoorlijk aangrijpende teksten worden uitgewisseld tussen moeder en dochter, wat zich op bijna subtiele wijze naar een emotioneel climax weet te werken. Wellicht soms wat te gekunsteld, maar de actrices zorgen ervoor dat het geloofwaardig blijft en je nooit het gevoel krijgt dat je naar een toneelstuk zit te kijken. Het stukje Chopin vormde trouwens ook een emotioneel hoogtepunt, erg mooi.

avatar van fappie
3,5
Lastig... tussen de 3,5 en 4,0.. Wel een sterke film, maar wel erg zwaar.

avatar van Friac
4,5
Ppfff, na onlangs de gehele "God-trilogie" van Bergman gezien te hebben dacht ik dat ik wel enkele van zijn strafste films gezien had, maar qua emotionele impact scheert deze Höstsonaten nog wel hogere toppen. Deze film komt erg in de buurt van Scenes uit een Huwelijk en zit aldus voorlopig in mijn persoonlijke top 3 (met nog wat klassiekers als Wilde Aardbeien voor de boeg weliswaar).

De film is sterk als een toneelstuk opgevat, een beetje vergelijkbaar met Scenes uit een Huwelijk. Toch voelt de film bij momenten "filmisch" mooi aan, als een soort van schilderij zoals hier al enkele keren vermeld werd. Maar ik geloof dat niemand kan ontkennen dat de grootste sterkte van Höstsonaten ligt bij het fenomenale acteerwerk en het snoeiharde script (dat misschien wat bijgeschaafd had kunnen worden). Al biedt het filmisch medium wel een meerwaarde bij scènes zoals de twee Chopinpreludes of de nachtelijke grimmige ontboezemingen, waarin gefocust wordt op de verbeten en vertwijfelde gelaatsuitdrukkingen van zowel moeder als dochter.

Höstsonaten grijpt je bij de keel en laat je niet meer los. Het klinkt onnozel, maar bij mij was het 100% zo. Na amper twee dagen geleden onder de indruk te zijn geweest van het laatste half uur van Black Swan, moet ik nu toch concluderen dat het nog harder kan. En dat eigenlijk vooral dankzij een harder, rauwer verhaal en intens acteerwerk, zonder voorts veel cinematografische poespas. Het blijft interessant om voor jezelf na te gaan welke aspecten van cinema het zwaarst doorwegen bij je appreciatie, maar dit even terzijde.

Strafste film die ik sinds een tijd zag en een klein halfuur na het einde voel ik me nog steeds niet helemaal opgeklaard. Afgaande op dit gevoel geef ik de film voorlopig een dik verdiende 4,5* (héél misschien af te zwakken tot een 4*, al betwijfel ik het voorlopig). Ingmar Bergman begint voor mij steeds meer en meer terecht één van de topcineasten uit de filmgeschiedenis te worden.



4,5*

avatar van The One Ring
3,5
De minste Bergman die ik tot nu toe zag, maar zelfs dan nog een meer dan goede film. Het wordt me soms wat net te theatraal, met monologen die op een manier gehouden worden die natuurlijk zijn voor het theater, maar niet voor film. Daarnaast vind ik het jammer dat de film teveel partij kiest voor het personage van Ullman en het Bergmankarakter te veel veroordeelt wordt, terwijl er voor haar kant van het verhaal volgens mij ook wel iets te zeggen valt.

Gelukkig is Ingmar Bergman een grootmeester en kan hij hier nog altijd iets van maken. Het zou kunnen dat hij deze film maakte omdat hij zich een slechte vader voelde, maar aan de andere kant is het parallel tussen Ingrid's personage en echte leven interessanter en daar heeft gek genoeg niemand nog iets over geschreven als ik het goed heb. Ingrid Bergman was immers ook een moeder die haar man en kind in de steek liet om te trouwen met een Italiaan (Rossellini, maar let er ook op dat de man waar Bergman hier een relatie mee had ook een Italiaanse nam heeft: Leonardo). Deze actie was indertijd een enorm schandaal en Bergman was een tijdlang niet meer gewenst in Hollywood. Höstsonaten speelt hier denk ik op in. Toegegeven: deze theorie heb ik ergens anders gevonden, maar hij is wel geloofwaardig.

Daarom is het denk ik ook niet verrassend dat Ingrid Bergman wellicht de rol van haar leven speelt (met uitzondering van misschien Notorious). Het is een intense rol van haar. Extra knap is het dat Liv Ullman niet voor haar onder doet in wat ogenschijnlijk de minder boeiende rol is. Het beste aan deze film is het kijken naar deze twee actrices in topvorm. Daarnaast is Sven Nykvists ciinematografie weer uitmuntend en doet hij ons bijna vergeten dat we naar een praatfilm kijken. Het scenario is wat directer en minder briljant dan het andere werk van Bergman, maar het is een boeiend drama, zelfs als het voor mij nergens echt aangrijpend wordt.
3,5*

AddictedToMovies
Het is alweer een tijdje geleden dat ik een Bergman heb gezien, maar helaas viel die wel tegen. De grootste kracht van de film is het spel van Ingrid Bergman en Liv Ullmann, echt bijzonder goed en emotioneel spel van beiden. Maar de eerder aangehaalde kritiekpunten deel ik ook: er is te veel dialoog en te veel drama. Waar in het begin de relatie tussen de twee nog wat subtieler werd gebracht (hoe Charlotte een hand uitsteekt en Eva haar omhelst, of hoe Charlotte het onderwerp verandert zodra er iets pijnlijks naar voren komt), maar de film wil al het drama in woorden vatten en daardoor krijgen we een stortvloed van dialogen én monologen (waardoor het soms wel theatraal werd), met zoveel mogelijk drama en ellende erin. Met meer rust en meer onbesproken zaken zou deze film mij beter hebben weten te raken, nu is het echt too much. De meest indrukwekkende scène was voor mij de pianoscène (waar ze beiden Chopin spelen): daar doen niet de woorden het werk, maar de blikken en de muziek. Als de film meer op die tour was gegaan, dan was dit zonder meer nog een briljante prent geweest van Bergman, maar dat was de enige scène met weinig dialoog helaas. De moeder-dochter relatie is in zekere zin erg treffend, maar er is geen enkele ruimte voor nuance en wil de film wil weer teveel door ook nog eens de dochter te laten lijden door verlies van haar kind, en die abortus. De confrontatie was toch wel sterk maar dat komt volledig door Liv Ullmann, die hier wonderschoon acteerwerk laat zien. Tegenvaller, maar zeker geen slechte film, al is het alleen om het spel van (Ingrid) Bergman en Ullmann. Dan vind ik het Bergmaanse familiedrama van Woody Allen uit hetzelfde jaar sterker.

avatar van JJ_D
3,5
Best wel verpletterende Bergman, zo op groot scherm, hoewel ik Ingrid Bergman in het eerste deel van de film werkelijk vreselijk vond acteren. Muziekmomenten (Chopin) komen ook niet echt goed naar voor, hoewel de sonatevorm wel mooi gevonden is. En diep, diep tragisch. En o, wat is de mens onkenbaar...
3,25*

4,0
Ik sluit me aan bij de vele hoogste superlatieven die hier al werden opgesomd, maar zie toch ook een paar minpuntjes, waarvan het eerste ook reeds meermaals genoemd werd, namelijk het wat té artificiële, "bedachte", expliciete karakter, en een tweede, volgens mij nog niet aangestipt, het onwaarschijnlijke en onuitgewerkte karakter van de man van Eva.
Alles bij elkaar deel ik de bevinding van Dutchtuga (25/10/2005), nl. dat Gefluister en Geschreeuw , overigens heel verwant met Herfstsonate kwa sfeer en thematiek, misschien toch nog ietsje knapper is, zowel dramatisch als filmisch...

avatar van MatthijsGr00t
1,5
Tja. Ingmar Bergman is natuurlijk een begrip in de filmwereld. Maar tot dusver ben ik nog niet te spreken over Bergman. Autumn Sonata kan daar geen verandering in brengen. Ik zie wel dat het een film is waarvan gehouden kan worden want het verhaal is niet slecht en ook het acteerwerk is sterk Maar toch blijft het voor mij emotieloos, het doet niets met me. Ik was vanaf minuut één de ‘klik’ al kwijt en dat is geen seconde teruggekomen. Erg jammer maar ik geef vooralsnog de moed niet op. Voor deze film 1,5*!

avatar van Ferdydurke
4,0
Degelijk toneelstuk, waarvan ik vooralsnog niet de indruk heb dat het méér is dan dat. En dat is, na een hele reeks van voor mij magische Bergman-films, toch een teleurstelling.

Puike acteerprestaties natuurlijk van Ingrid Bergman (Charlotte) en Liv Ullman (Eva) in hun getroubleerde moeder-dochter relatie. Ik ben er echter nog niet uit of Bergman er in slaagt om het geheel uit te tillen boven het anekdotische, of de mogelijke verbanden met de werkelijke levens van Bergman (de actrice, dan wel de regisseur). De tirade van Eva is wel zeer imponerend, maar toch flitsten de woorden 'larmoyant gezeur' door mijn hoofd.

Zoals bekend vond Bergman het na Tystnaden wel mooi geweest met de grote levensbeschouwelijke en religieuze kwesties, en hier zien we dan ook het gegeven dat Eva en eega een predikantenechtpaar vormen, er een beetje als een wormvormig aanhangsel eh... bijhangen.

Bergman focust hier geheel op de intermenselijke relaties, en bij gebrek aan dat bredere kader komt daar nu een gewicht op te liggen (Bergman moet ergens heen met zijn zwaarmoedigheid) dat in Persona nog goed werkte, maar hier wat mij betreft wat geforceerd overkomt.

Ik blijf nog wel even haken aan de rol van het gehandicapte zusje, wier wedervaren een gevoelsthermometer lijkt voor de Eva-Charlotte relatie. En er valt misschien wel wat te halen uit de vierhoek dochter - moeder - zusje - vriend van moeder. Hoe moeten we de relatie tussen die laatste twee zien? En dan is er ook nog dat verdronken kind...

Mja. In de herziening dan maar. Later.

avatar van Badalamenti
4,0
Ferdydurke schreef:

En er valt misschien wel wat te halen uit de vierhoek dochter - moeder - zusje - vriend van moeder. Hoe moeten we de relatie tussen die laatste twee zien?


Het lijkt me duidelijk dat Leonardo besefte hoe de vork aan de steel zat, misschien dat hij daarom ook alleen wilde sterven ?

avatar van Flavio
4,0
Flavio (moderator)
Erg sterk geacteerd drama, met Ingrid Bergman -die al erg ziek was tijdens filmen las ik later- in een van haar beste rollen en Liv Ullman die geweldig weerwerk geeft. Maar ook de acrice die Helena speelt is uitstekend. Minimalistisch en sober qua setting maar rijke dialogen, en ook een paar prachtige scenes zonder woorden: met name de scene dat Yvonne Chopin speelt terwijl Eva haar wanhopig aanstaart is een fraaie inleiding van wat komen gaat.

Ik begin zowaar Bergman fan te worden.

avatar van Ferdydurke
4,0
Herzien, onder aanmerkelijk betere omstandigheden dan destijds. Of het alleen daaraan ligt, weet ik niet, maar ik waardeer hem nu navenant hoger.

Natuurlijk, de film drijft op het acteren van Ingrid Bergman en vooral Liv Ullman, maar dat neemt niet weg dat het geheel er ondanks de bescheiden setting bij momenten zeer indrukwekkend uitziet, met fraaie belichting en intense close ups, bijdragend aan de geladen sfeer die vanaf het moment dat de moeder ten tonele verschijnt, niet meer verdwijnt.

Het gehandicapte zusje, het verdronken zoontje en de min of meer afgedwongen abortus lijken mij, eerder nog dan reële entiteiten, metaforische elementen die het beeld van de door het gebrek aan liefde en erkenning beschadigde Charlotte nader toespitsen.

Het zusje, dat pas in de herinneringen van Charlotte opduikt als ze al bijna volwassen is, en waarvan Eva tegen het einde van de film verzucht waarom ze niet gewoon doodgaat, lijkt tegelijkertijd het beeld van Charlottes verkommerde, om liefde schreeuwende ziel, èn de voor Eva nachtmerrieachtige geest van de niet aflatende eis die aan haar gesteld wordt, het beeld van haar schuldige nalatigheid – nalatigheid die ongetwijfeld niet los gezien kan worden van Eva’s eigen liefdeloze opvoeding, maar niettemin.

Eva is zichtbaar geëmotioneerd als Charlotte piano speelt, maar haar commentaar is koel, technisch en belerend. Op het hoogtepunt van de nachtelijke botsing werkt Helena zich uit bed en probeert de trap af te kruipen. Helena’s wanhoop is niet meer tot bedaren te brengen, in een scène die direct volgt op die waarin Charlotte overweegt zelfmoord te plegen.

Met dit soort scènes toont Bergman ook in Höstsonaten zich weer een meester in de veruiterlijking van innerlijke gemoedsbewegingen, die – het kan haast niet anders – ook die van hemzelf zijn, voortkomend uit zijn eigen ervaringen. Het maakt hem tot één van de allergrootsten.

Toch vreemd dat ik daar bij deze film in eerste instantie aan twijfelde. Nou ja, bij deze dan gecorrigeerd.

avatar van baspls
3,5
Nadat hij was beschuldigt van belastingontduiking, wilde Ingmar Bergman nooit meer in Zweden werken (wat hij overigens met Fanny och Alexander wel weer zou gaan doen) en zocht hij zijn toevlucht in Duitsland. Höstsonaten is dan ook een Brits-Duitse productie, volledig opgenomen in Noorwegen.

De film verteld het verhaal van een beroemde pianiste die voor het eerst in lange tijd bij haar dochter in Noorwegen op bezoek gaat. Tot haar verassing is ook haar andere - zwaar gehandicapte - dochter er ook. Herinneringen worden opgehaald en lopen uit op confrontaties tussen moeder en dochter.

Dit is de laatste keer dat de beroemde actrice Ingrid Bergman - die overigens geen enkel verband met regisseur Ingmar heeft - in een bioscoopfilm zou spelen. Het script raakte haar persoonlijk heen erg, omdat ze net als de pianiste haar gezin achterliet voor een carrière in Amerika en later huwde met een Italiaan. Volgens Ingmar was ze erg lastig om mee te werken, maar hij vond wel dat ze de rol perfect gespeeld had. De chemie met Liv Ullmann was erg sterk. Net als al Bergman's films speelt ook deze film af in een wereld waar personages ieder om beurten lange monologen met filosofische overpeinzingen houden en hun gedachten hardop uitspreken. Zodoende was het een beetje theatraal, maar daardoor niet minder sterk gespeeld.

Sven Nykvist heeft opnieuw mooie beelden geschoten voor Bergman, met name in de flashbacks. Hoewel de kleurtonen weer mooi waren, vond ik het toch erg tegenvallen dat er niet meer gedaan is met de mooie Noorse locatie en dat de flashbacks steeds erg kort waren en meer in vertelvorm als visueel. Ook was er vrij weinig muziek te horen in de film, maar de muziek die er was, was dan wel weer prachtig. Neem de scene waar moeder en dochter samen Préludium Nr 2a, a-moll van Chopin spelen.

Deze Herfstsonate is weer een erg indrukwekkend drama van Bergman, ook al had het bijna evengoed een toneelstuk kunnen zijn.

5,0
Eén van de meest overschatte beroepen ter wereld is wel dat van de acteur of de actreutel. Kijk, ik trek een mantel aan en nu ben ik een tovenaar of kijk, ik zet een kroontje op, ik ben een prinses.
Nog erger wanneer iemand de vreugde, het verdriet of welke emotie dan ook van een ander gaat uitbeelden. Wat dat betreft ben je niet aan het goede adres bij Ingmar Bergman. De Zweedse regisseur schuwt het grote gebaar en de grote emotie niet en bereikte met ‘Hõstsonaten’ in 1978 zijn absolute top of diepte. Je moet er tegen kunnen, maar als dat lukt dan is dit gala voor de sterren Ingrid Bergman (geen familie), Liv Ullman en Lena Nyman een meer dan geslaagde ensemblefilm.

Bélon
Tip: bewaar deze voor een druilerige maandagavond in november en je hebt een prima basissetting voor deze Bergman op zijn zwartgalligst. Von Trier zal ook wel wat Bergman gezien hebben denk ik zo. Hij heeft hem iig geschreven.

avatar van jono
3,0
geplaatst:
Höstsonaten is een loodzwaar drama over de moeizame relatie tussen een liefdeloze moeder (Ingrid Bergman in haar laatste rol) en haar dochters. De oudste dochter heeft het niet makkelijk; ze zorgt voor haar geestelijk gehandicapte zus, heeft een man waar ze niet van houdt en probeert de verdrinkingsdood van hun zoontje te verwerken.

De film bevat veel monoloog en ik vond het soms moeilijk om de aandacht vast te houden. Niettemin een aardige film van Ingmar Bergman, hoewel ik eigenlijk vind dat hij veel betere films heeft gemaakt. 3*

Gast
geplaatst: vandaag om 02:54 uur

geplaatst: vandaag om 02:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.