Höstsonaten (1978)

Wat een pure film. Zoals de titel al suggereert een film die als het ware wordt voorgeschoteld als een 3-delig muziekstuk. We krijgen een opbouw, hoogtepunt en afbouw en mede door de werkelijk fenomenale rollen van Bergman en Ullman (begint onderhand een favoriet van me te worden, prachtige vrouw ook) kwam deze film aan als een klap in het gezicht. Na een uur ofzo worden alle opgekropte frustraties van de personages losgelaten en krijgen we cinema in zijn meest pure vorm. Een tour de force van de 2 actrices.

Maar de film blijft niet hierbij. Een aantal scenes zijn zeer mooi om te zien (chopin stukje) en zoals bv ook in deze scene de muziek zeer subtiel gebracht. Nooit van buitenaf maar vanuit de gebeurtenissen in de film zelf. Allemaal weleens eerder gedaan maar ik begin langzamerhand in te zien dat Bergman niet zomaar een regisseur is en films van grote klasse maakt (en dit is pas mijn 2e Bergman) en dit dus allemaal met net wat meer klasse doet dan anderen.

Erg interessant feit was ook dat ik geen van beide personages gelijk kon geven. Ik kon geen partij kiezen. Wat had ik in zo'n situatie gedaan? Beide personages zijn te begrijpen en ook dat vond ik de film een meerwaarde geven. Bergman laat het over aan de kijker zelf. Het is dus te merken dat ik dit een geweldige film vind. In t algeheel misschien wat minder dan Cries and Whispers (cinematografisch vond ik die er wat beter uit zien) maar mijn gevoel zegt 4,5*

Volgende Bergman : The Life of the Marionettes.

Mooie comment.

Ik vind dit een van zijn kunststukjes waarbij elke kijkbeurt een schil onthuld wordt, of een ander thema ontdekt wordt.

Tuurlijk is dit niet enkel Moeder/Dochter, maar ook man vs vrouw, zus vs zus, muziek vs passie, eigen belang vs opoffering, opvoeding vs geen opvoeding, familie vs non-interesse, zorgen vs nalaten, communiceren vs niet-communiceren (mam, ik kon het je toen niet zeggen), maar bovenal is deze film DE metafoor voor het leven. Welke keuzes maak je, en waarom. Dát zag ik zelden zo sterk in een film. Vandaar ook de enorme uitbarsting tussen moeder en dochter.

Ben me inmiddels ervan bewust, dat dit een van mijn dierbaarste Bergmans is

Klopt en denk dat ik deze film bij herziening alleen meer kan waarderen. Ik kijk echt uit naar meer werk van Bergman.

Hey, een nieuwe poster. Best wel mooier dan de vorige.

Duitse Poster. Ook mooi

Ik vind de poster die hier als eerste stond nog altijd het mooist. Een prachtig herfstblad met daarin de gezichten van de hoofdrolspelers.

EDIT: Oh ik zie nu dat die poster waar ik het over heb niet met originele maar met Engelse titel is.

Deze is erg mooi. Ook omdat het een plaatje is uit een prachtige scene in de film.

Heb een tijd terug tijdens het Bergman retrospectief het zeldzame genoegen gehad om deze film op het grote witte doek te mogen bewonderen. De eerste keer vond ik dit al een uitstekende film, echter zo diep onder de indruk als ik die avond in filmtheater het Hoogt was was ik toen bij lange na niet. In het kort gaat de film over de jonge Eva (Liv Ullman) die haar moeder en concertpianiste Charlotte (Ingrid Bergman) uitnodigt nadat ze elkaar 7 jaar niet meer gezien hebben. Al snel blijkt dat dit het gevolg was van een ernstig verstoorde relatie tussen de twee, als gevolg van emotionele verwaarlozing in Eva's jeugd. Ok, de film moet even op gang komen zoals de meeste films van Bergman, maar al snel ontwikkelt de film zich tot een door Sven Nykwist intens in beeld gebrachte emotionele strijd die diep inzicht geeft in beider karakters. Ingrid Bergman op leeftijd zet hier een meer dan uitstekende rol weg, maar degene die echt indruk op mij maakte was Liv Ullman. Vooral tijdens de ruzie tegen het eind van de film is haar acteerwerk werkelijk bespottelijk goed, diepe indruk heeft zij op mij gemaakt. Absoluut een van mijn Bergman-favorieten, deze herstachtige sonata...

Woorden en zinnen zijn nare constructies voor films als deze.

Nog NOOIT heeft een film mij zo diep beroerd. Tránen met tuiten, echt waar...

#1 in mijn top10

Idd een erg diepe film. De emotie in het gezicht en stem van Ullman is geweldig om te zien. Wat een actrice!

Alweer een mooie Bergman. Het meest opvallende is het geweldige acteerwerk van Ullmann en Bergman. De Chopin-piano-scene deed mij hevig kwijlen. Potdorie.

Maar toch kan/wil de film mij niet geheel bekoren. Wellicht de thematiek of de opbouw van de film? Ik ben er nog niet uit. 4 sterretjes.

Ik zou zeggen: herzien Zie de complete emotionele uitbarsting tussen een Bergman die een Bergman haat en zijn lover Ullman daarvoor gebruikt. Dit zit zo vol venijn. Ingmar liet Ingrid de meest diverse kunstjes doen, nooit zijn haat voor haar verbergend. Knap dat Liv daar zo mee om kan gaan.

Dat twistgesprek tussen die moeder en dochter staat echt hoog op de beste scenes ooit bij mij. Naast die onvergetelijke Pianoscene. Die blikken tussen elkaar, er zijn geen woorden nodig.

Zijn meest subtiele film, wat mij betreft, ogen tekort (en laat ik hier vooral de oren niet vergeten), in dit meesterwerk.

Niet dat dit gegeven automatisch een stemverhoging zou moeten betekenen..........maar vertel eens wat meer. Ik wist eerlijk gezegd niets over een vete tussen de twee Bergmans. Vertel vertel vertel.

Waarom koos Ingmar dan Ingrid voor deze rol? Omdat hij haar zakelijk gezien de beste vond? Ingmar lijkt mij te intelligent om spelletjes te spelen met een actrice, niet?.

Volgens ImdB was Ingmar in deze periode getrouwd met Ingrid van Rosen. Had Ingmar dan een affaire met Liv?

Hij heeft een dochter met Ullman (geboren in 1966, toen Bergman nog met Käbi Laretei getrouwd was); ongetwijfeld een complexe relatie dus.

Uitstekend drama, geweldig acteren van Bergman en Ullman

Ullman zet heel sterk haar twijfelende personage neer, dat pas loskomt met een borrel op, en hoe dan ook meteen...

Bergman zet perfect neer hoe een op het eerste gezicht zeer succesvolle, rijke en gelukkige vrouw toch erg ongelukkig blijkt te zijn

Ullman heeft verder ergens een prachtige korte monoloog waarin ze zegt dat mensen zichzelf beperken door angsten en moraliteit. Een levensvisie waar ik het compleet mee eens ben

Halvar Bjork is ook uiterst realistisch en als zeker karakter een goede en warme tegenpool van de twee door twijfels verscheurde vrouwen. Lena Nyman zet prima het beperkte zusje neer

Al met al is de film best tragisch, maar ik hield er toch een goed gevoel aan over. Juist doordat ze eindelijk over hun problemen gepraat hebben kunnen ze naar elkaar toegroeien. En ze hebben elkaar eigenlijk ook nodig

Liv Ullman vind ik een onweerstaanbare natuurlijke schoonheid, die nog meer tot zijn recht komt in de film Scenes Uit Een Huwelijk. Wat een ogen, wat een schoonheid...

4,5 ster

Mooie film die goed een verscheurde moeder-dochter relatie in beeld brengt. De close-ups zijn prachtig net als de muziek die goed uitgekozen is.

4*

Erg mooie film weer van Bergman, wat is het toch heerlijk af en toe eens een rustige eerlijke en diepzinnige film te zien en prachtig geacteerd door Ingrid Bergman en Liv Ullmann.

Ik geef 4 sterren voor mijn derde film van Bergman.

De film deed me trouwens denken aan Woody Allen's September met name Mia Farrow's personage in die film deed me erg denken aan dat van Liv Ullmann hier, niet zo verwonderlijk natuurlijk want Allen is natuurlijk een grote fan van Bergman en zal hier ook wel wat inspiratie uit geput hebben.

Soms liggen inspiratie en jatwerk dicht bij elkaar

Bwa, Allen heeft zijn grote bewondering voor Bergman toch nooit onder stoelen of banken geschoven?

Als hij inderdaad wat "geleend" heeft uit deze film weet ik zeker dat hij dat wel toegegeven zal hebben.

Nog maar eens gooi ik er een 4,5 tegenaan bij Bergman, voor de vijfde keer om precies te zijn.

Herfstsonate schaar ik onder zijn statische films waarin eigenlijk alles om de inhoud draait. Overigens ontbreken fraaie beelden niet. Dat zijn met name de kenmerkende close-ups van de twee vrouwen gevangen in hetzelfde kader, met voortdurend die schittering in de ogen. Liv Ullman heeft, om het in de woorden van Saramago te zeggen, 'een manier van kijken die geen kijken is maar het tonen van ogen'.

Verder staan echter vooral de dialogen centraal, zwaar en vol emotie. Die emotie komt tot een hoogtepunt in het nachtelijke gesprek tussen moeder en dochter. Een waanzinnig goed acterende Liv Ullman bracht mij bijna tot tranen. Dit is een van de beste scenes die ik ken van Bergman. De hele film wordt naar een hoger niveau getild.

Het einde laat veel open. Duidelijk is wel dat er eigenlijk niks veranderd: moeder kiest nog steeds voor zichzelf, Eva blijft haar liefhebben.

Zoals gezegd: 4,5*. Bergman biedt nu eenmaal vrijwel alles wat ik zoek in een film.

Jammer.
Het had meer kunnen zijn dan er werd getoond.
De film begint pas echt als moeder en dochter wakker worden in de nacht.
Dan wordt er een staaltje acteren neergezet die je maar weinig ziet in de cinema en al helemaal in de huidige cinema.
Toch komen hiervoor toch wat momenten waarvan ik denk waarom dit ook nog erbij halen?
De dood van het kind , de abortus. Ik heb niet gemerkt dat dit van invloed heeft gehad van de afkeer van de dochter op de moeder. Zonder dat had het allemaal goed overgekomen en nu heb ik het idee dat dat erbij is gesleept om de slechte relatie alleen maar sterker te willen neerzetten.

Al met al voor deze toneelfilm toch een 3,5*

Daarom zal deze film ook meer gewaardeerd worden door de mensen die dat soort vragen niet hebben.

Begrijp niet wat je bedoelt.

Ik bak er ook niets van.

Prachtige film, ik heb zelden zo'n pijnlijke confrontatie tussen moeder en dochter in een film gezien. Geweldige acteerprestaties van Berman en Ullmann, die werkelijk alles geven. Aan het begin houdt Ullmann zich nog in, maar tijdens de piano scene merk je dat er al meer aan de hand is. De manier waarop ze naar haar moeder kijkt spreekt boekdelen.

De nachtelijke conversatie is werkelijk kippenvel, alle frustraties van dochter Eva komen bovendrijven als ze haar zelfzuchtige moeder een spiegel voorhoudt.

Regisseur Bergman weet op treffende wijze de emotie weer te geven, de film bevat prachtige dialogen en zoals ik eerder zei is het acteren van een zeer hoog niveau. Visueel is het vooral veel close-ups van beide hoofdrolspelers, dat bijdraagt aan de inhoud van de film.

Gaat dit zien. 4,5*

In alle opzichten beter dan Persona wat mij betreft, want volgroeider, tijdlozer en echter. Een groot talent van Bergman is dat hij binnen de kortste keren een onderhuidse spanning van jewelste neer weet te zetten. We zitten een half uur in de film en de psychologische spanning is al om te snijden. Dan: Dochter speelt een stukje piano voor moeder en moeders gezicht verraadt een wirwar van emoties, variërend van ‘het moeten leven met middelmaat’ tot zelfhaat. Dan doet moeder het voor en de dochter kijkt toe met een blik waarin haat en medelijden met elkaar wedijveren. Dit is Bergman op zijn sterkst. Alles is projectie van de kijker, die dat allemaal kan doen op basis van een half uurtje film, en die dan terdege beseft dat “we’re in for a bumpy night”. Het wordt een nacht van de waarheid. Hier en daar gaat dat wat over de top. Ullman moet een paar hevig geëmotioneerde scenes spelen die er erg geacteerd uitzien en waarbij de traan maar niet uit de ooghoek wil rollen. En de vervolgens kalm uitgesproken tekst “People like you are a menace. You should be locked away” (en dan in het Zweeds) is in feite de ultieme arthouse-versie van “Hasta la vista, baby”. Ook al overspeelt Bergman hier en daar zijn hand, en is het allemaal wel erg treurig natuurlijk, er is een oprechte poging de emotionele diepte in te duiken, en Bergman heeft het script waarmee dat overtuigend lukt. En Ingrid Bergman, ja die speelt de sterren van de hemel.

Het blijft overigens interessant dat de film (terecht) op Moviemeter het zeer goed blijft doen, terwijl nota bene Ingmar Bergman zelf deze film een van zijn minder geslaagde films vond.

Zie je nou wel.

SB, heb je een bron. Ik heb zijn Laterna Magica nog eens herlezen en daaruit blijkt niet dat hij dit een minder geslaagde film vond.

Overigens is Bergman, na een oplopende strijd met de belastingdienst, en in een situatie van paranoia Zweden verlatend, naar mijn mening niet in staat om deze film op de juiste merites te beoordelen.

Ik heb nog wat stukjes uit zijn autobiografie gevonden met betrekking tot Ingrid Bergman.

"Ingrid Bergman las haar rol voor met een stentorstem en allerlei gebaren en grimassen. Alles was al ingestudeerd en vastgelegd voor de spiegel. Dat was een schok voor me. Ik kreeg hoofdpijn en de script-girl ging op de trap zitten huilen van afgrijzen: Zoveel valse tonen had ze sinds de jaren 30 niet meer gehoord. De Ster had haar eigen coupures gemaakten weigerde om lelijke woorden te gebruiken.

Ze vertelde dat ze het maar een saaie geschiedenis vond en dat het opgefleurd zou moeten worden met een paar grappen. "Waarom ben je zo'n saaie Piet., als je schrijft.

Pagina 181 ev van Laterna Magica