Höstsonaten (1978)

Ik had niet echt begrepen dat dit een van Ingmar Bergmans meesterwerken zou zijn, maar dat is deze film dus wel.

Er zitten een aantal scenes in de film die echt geschiedenis maken als mooiste scenes in cinema ooit.

De fotografie van Sven Nykvist is fantastisch, de film oogt als een warm schilderij, en zijn shots van dichtbij zijn meer dan subliem

En dan het acteerspel, Ingrid Bergman (eerste keer dat ik haar Zweeds hoor spreken) speelt fantastisch als egoistische kille moeder die altijd haar carriere (als pianiste) liet prevaleren voor haar gezinsleven. Ik las dat net kanker bij haar was geconstateerd, en na deze film zou ze enkel nog Golda Meir spelen. Maar dit is DE rol uit haar carriere.

Ook Liv Ullman speelt erg indrukwekkend. Meestal speelt ze (onder Bergmans regie) de wat lieve afwachtende vrouw die de confrontatie schuwt, doch in de sleutelscene gooit ze alle haar frustraties voor haar moeders voeten.

Voor wij van muziek houdt, Prelude Nr 2a van Chopin wordt hier tweemaal gespeeld. Allereerst door Liv Ullman (fantastisch in beeld gebracht) ze speelt het houterig maar met erg veel gevoel. Dan door haar moeder, ze speelt het hard en koel. Er wordt niet in gepraat. We zien wel de emoties op de gezichten terwijl ze naar elkaars muziekspel luisteren.

Muziek/Emotie zonder woorden wordt in deze scene alles duidelijk. Deze scene snerpt diep in de ziel.

Voorlopig 4,5 ster.

Herzien met een vriend, (geen filmfanaat) 5 sterren zijn we na hele lange tijd overeengekomen. (5 uur praten) 5 sterren.

Voor mij een tegenvaller. Way over the top allemaal.

Bergman lijkt een psychologieboek met uiterst stereotiepe karakters als voorbeeld gehad te hebben. Er wordt een extreme setting gecreeerd om een excuus te verkrijgen om allerlei drama effecten op toe te passen. Voor mij werkte het niet. Het is te bedacht allemaal.

Wellicht had het maar beter een toneelstuk kunnen blijven. Daar gelden andere wetten.

Ik struikel dus over het script. Acteren is erg goed, maar ook erg theatraal. 2,5*, met name voor de eerste helft van de film.

Complete onzin. Zo kraak je een film dus NIET af. Ga op acteerwerk af enzo. Volledig ook persoonlijk. Gewoon zeggen dat je de film niet mag, dat mag. Geen onzin argumenten. Buitengewoon vervelend dit.

Ik vind jouw reactie vervelend, want jij respecteert mijn mening niet.

Zie Fear and Loathing

Tja, als jij hier openbaar ruzie wil gaan maken, dan kapp ik met deze discussie. Ik geef mijn oprechte mening en neem de moeite om toe te lichten waarom de film bij mij verkeerd valt.

Yep, sorry, in het heet van de strijd enzo....

Tis geen openbare ruzie, je weet dat ik soms te hete standpunten kan innemen. En ik respecteer je mening.

OK, ik ga slapen. Trusten

Sorry kapp, maar ik vind dit echt argumenten van niks. In elk drama worden settings gecreeerd om de dramatische elementen zo goed mogelijk naar voren te laten komen. Een moeder/dochter-conflict is uit het leven gegrepen, absoluut niet extreem. Acteerwerk is van grote klasse, dat valt gewoon echt niet tegen te spreken. Hostsonaten heeft een simpel efficient script (rondom een minimum aan personages, 2 eigenlijk) dat alleen maar zo goed kan werken OMDAT de twee zo fenomenaal acteren. Ik zou graag van je willen horen wat er dan zo theatraal is......acteerwerk is zo zuiver als spa water.... En bevat het script plotholes? Komt de climax te vroeg?.......zijn de emoties niet reeel of voorstelbaar?

Waar lijkt de film te bedacht? Ooit in het echte leven een verwoeste band met een familielid willen herstellen? Weet je hoe emotioneel dat er aan toe kan gaan? Dat het je niet raakt, daar kan ik mee leven........maar zulk realistisch drama als 'theatraal' of 'toneelmatig' af doen.....dat vind ik grote onzin. Sorry.

Ramon, het gaat mij om de setting waaruit dit verhaal ontstaat. Die komt mij te bedacht over, dat mag he ? Wat voor jou onzin is, is voor mij zin, en omgekeerd.

Men neme een moeder die totaal geen vat op zichzelf heeft, die enkel liefde kan ontvangen, niet geven. Men neme een dochter waarvan haar jeugd en bijna haar leven verpest is, door die moeder. Ze kan niet bij haar vader terecht, want die kan alleen voor zich uitstaren.

Haar leven is een hel en in deze wereld lijken geen vriendinnetjes te bestaan, danwel dingen die voor elk mens het leven draaglijker maken. Nee, het is hel, en we zullen het weten ook.

En dan als klap op de vuurpijl de psychisch gestoorde dochter, waarvan wordt gesuggereerd dat dat weer allemaal door de moeder komt. Tja, en dan mag de huidige man, de pastoor, de boel in de camera gaan zitten in- en uitluiden....

Wat me verder stoorde, dat deze mensen geen moment even stil konden zijn, altijd maar dat gepraat. Dat kwam op mij onnatuurlijk over. De kakelende moeder laat Bergman in haar slaapkamer aleen, ook nog eens tegen zichzelf praten.

Kortom, het werd MIJ teveel in deze Bergman. Ik snap dat het voor anderen wel werkt. De kwaliteiten van Bergman die ik in zijn andere films roem, werden voor mij gediskwalificeerd doordat er overal TE voor stond. Snappie ?

Puur persoonlijk, en ik hoop dat jullie dat kunnen begrijpen. Dus als jullie e.e.a. wel heel realistisch vinden; prima!

Alles mag kapp! Maar ik krijg Happiness-flashbacks nu.

Erg he, dat Bergman weer precies de kern weet te raken. Ikzelf zou nog ooit in deze situatie verzeild kunnen raken........het is dus de harde realiteit van het leven. Ik zeg al (en dat is met alle respect).......ik krijg een Happiness-flashback. Toen was het fk die de extreme personages en ellendige situaties niet goedkeurde, hij walgde er zelfs van..........maar maakt het dat minder waar? Of gekunsteld? Is de maker dan bedacht bezig met het opwekken van emoties? Hier wordt het leven geschilderd.

Komt dat niet in ziljoene films voor?

Dat is zeer begrijpelijk en duidelijk. Dat respecteer ik dus ook.

Ik geef iig 4,5 sterren voor deze intense film. (ik had nog niet gepost hier...foei!)

Ik houd niet zo van het gesmijt met verf van Karel Appel, meer van subtielere kunstenaars.

Ik hoop het niet voor je. De ruzie an sich kan ik me wel voorstellen hoor. Het gaat mij om het weglaten van ruis, adempauzes en chaos, waardoor het mij te bedacht overkomt.

Hier wordt het leven geschilderd ja, met rigoureuze middelen.

En in jouw favoriet, Happiness, niet? Is die dan door de weinig subtiele Pieter Peer gemaakt?

Happiness speelt vanaf het begin open kaart. Is ook een zwarte komedie.

In Hostsonaten wordt de suggestie van authenticiteit gewekt.

Zwarte komedie, maar tegelijkertijd toch ook een afspiegeling van de realiteit toch? Of hebben we met fk een non-discussie gevoerd bij Happiness?

vader-zoon confrontatie was volgens fk niet voor te stellen?

Zat ook erg weinig komedie in die scene.....zelden zo'n gevoelige scene gezien zelfs.

Laten we ons er maar bij neerleggen dat ik deze film geweldig vind en jij 'm wat minder vindt.

(ik bedoelde dus dat de setting van die scene in Happiness voor velen onmogelijk lijkt)

Eindelijk.

Ik zeg ook niet dat dit een slechte film is.

Geen enkele scene uit Hostsonaten houd ik voor onmogelijk.

Ik kan wel begrijpen dat je deze film toneel-achtig vind. Bergman regisseerde ook vrij veel toneel en in deze setting is de vergelijking sneller gemaakt.

Bij sommige films heb ik ook wel eens last hiervan, maar absoluut niet bij deze film die voor mij voortdendert als een symphony.

Fantastisch. Een afrekening tussen moeder en dochter. De beperkte setting werkte hier prima. Erg emotioneel.

In de eerste helft wordt er in boeiende scenes naar een emotioneel hoogtepunt toegewerkt. Alles knapt. Alle frustraties komen eruit. En dat is zo adembenemend, zo ongelofelijk intens. En dat is voor een heel groot deel te danken aan Ingrid Bergman en Liv Ullmann.

4.5*

Fantastisch meesterwerk.

Woorden schieten even tekort.

Nieuwe poster!

De vorige had veel meer stijl. Ik vind dit meer een Margriet poster.

Ik vind 'm ook veel te vrolijk voor zo'n zware film.

Maar goed, jij bent de fan.

De vorige poster leek meer op een tijdschrift-artikel en bovendien zat er een kreukel door de letters bovenaan de poster. Vandaar dat ik deze heb ingestuurd.

Ik moet zeggen dat ik de vorige ook veel mooier vind.

Ik ook.

Mijn 3e en tot nu toe indrukwekkendste Bergman. Pijnlijk om de relatie tussen moeder en dochter te zien. Knap acteerwerk en een mooi thema.

Bij deze film had ik erg het gevoel dat om je echt te kunnen inleven je het persoonlijk moet kunnen opvatten. De film gaat over relaties tussen personen en over bedoelde (of onbedoelde) kwelling van elkaar. Over hoe mensen in het leven staan en andere behandelen.

Ik ben zelf nog te jong om terug te kunnen kijken op mijn relatie met ouders, maar kan goed begrijpen hoe Eva zich voelt.

Een afstandelijke moeder die het waarschijnlijk nooit bewust zo bedoeld heeft, maar niet anders kon.

Erg mooi en aangrijpend. Toch voelde ik in sommige scènes enige afstand, waardoor ik me niet totaal in kan leven. Misschien op een iets latere leeftijd wordt dit echt een topfilm.

4*