Mulholland Dr. (2001)

Alternatieve titel: Mulholland Drive

mijn stem
3,80
3677 stemmen

Verenigde Staten / Frankrijk
Mystery / Thriller
147 minuten

geregisseerd door David Lynch
met Naomi Watts, Laura Harring en Justin Theroux

Een mysterieuze vrouw ontsnapt aan een verkeersongeluk met een tas vol geld, maar zonder haar geheugen. Ondertussen is Betty Elms in L.A. verschenen, in de hoop een filmcarrière te kunnen beginnen. Wanneer Betty de naamloze vrouw in haar appartement vindt, besluit ze haar te helpen. De twee vrouwen gaan op een bizarre zoektocht naar de waarheid.

TRAILER

2708 BERICHTEN 80 MENINGEN
zoeken in:
avatar van arno74
3,0
0
geplaatst: 2 oktober 2016, 10:45 uur [permalink]
baspls schreef:
Ik ga de film zeker nog een keer kijken, maar wel eerst nog Lost Highway en Eraserhead een keer kijken 😉
Inland Empire en Eraserhead heb ik nooit gezien dus daar kan ik niet over oordelen, maar Lost Highway daar is al helemaal geen touw aan vast te knopen dus bereid je er maar op voor 😉.

avatar van Cikx
5,0
0
geplaatst: 2 oktober 2016, 12:21 uur [permalink]

Zo dacht ik er ook over na mijn eerste kijkbeurt (buiten dat ik de sfeer wel geweldig vond), maar na een aantal theorieën gelezen te hebben en hem nog eens te kijken was ik onder de indruk met hoeveel er op zijn plaats viel. Nu is het mijn favoriete film, dus er is nog hoop. 😉

avatar van tbouwh
5,0
0
geplaatst: 3 oktober 2016, 19:58 uur [permalink]
baspls schreef:
(quote)

De nachtelijke scènes bezaten inderdaad wel wat sfeer, alleen vergelijk ik het (of ik het nou wil of niet) voortdurend met Twin Peaks, die zich in een sfeervol door mooie natuur omringt stadje afspeeld, en dat spreekt mij gewoon meer aan dan Los Angeles. Ik ga de film zeker nog een keer kijken, maar wel eerst nog Lost Highway en Eraserhead een keer kijken 😉


Ah, in die zin snap ik het. Een kwestie van smaak voor de settings. Ik vind beiden fantastisch, maar omdat ik pas na MD aan TP ben begonnen heb ik de vergelijking nooit (bewust of onbewust) gemaakt (ook niet andersom, wat wel had gekund in theorie). Ik vind beide settings heerlijk.

Lost Highway heeft een aantal heerlijke scènes, maar ook, zoals arno74 al aangeeft, een aura van ongrijpbaarheid. Eraserhead zag ik nog nooit maar gezien de plotomschrijving verwacht ik ook daar tamelijk Lynchiaanse taferelen. Niet dat ik dat erg vind 😉

5,0
0
geplaatst: 21 januari, 01:55 uur [permalink]
superfilm.binnen kort maar weer eens zien.naomi watts en laura harring spelen het echt super.

avatar van tbouwh
5,0
1
geplaatst: 28 maart, 18:45 uur [permalink]
4k restauratie te zien op het Flatpack Film Festival in Birmingham komende maand, gevolgd door een nieuwe Uk-release. In Nederland hoeven we vast niets te verwachten, maar mocht het ooit zo ver komen... 👍

avatar van Maarten0402
4,0
0
geplaatst: 29 maart, 12:41 uur [permalink]
Fijn een nieuwe UK release. Ik zag dat Criterion deze titel al een tijd geleden had gedaan, maar ik vind dit niet echt een sterke remaster van hun (of het moet aan de filmmaster zelf liggen).
Hopelijk de nieuwe UK release wel.

Ik heb deze nog steeds op dvd, maar een goede blu-ray hiervan ben ik wel voor!

avatar van mrklm
5,0
1
geplaatst: 18 april, 20:10 uur [permalink]
Van alle filmregisseurs die op dit moment nog rondlopen op deze wereld, is David Lynch wat mij betreft de meest begaafde, de meest interessante, de beste. Voor filmliefhebbers is het jammer dat hij zichzelf altijd heeft beschouwd als een beeldend kunstenaar en dat hij na Mulholland Drive nog maar één film heeft gemaakt, het nog wazigere Inland Empire en dat is alweer meer dan 10 jaar geleden. Lynch heeft sindsdien bepaald niet stil gezeten en gebruikt andere kunstvormen, waarmee hij altijd op zoek is naar nieuwe manieren om een bepaald gevoel, een geestelijke toestand te verbeelden. Het is de moeite waard om zijn kunstwerken zelf eens te bekijken, al is het maar om te zien hoe veelzijdig hij is. Maar Lynch komt binnenkort wel met een sequel op de cultserie [en veruit mijn favoriete TV-serie aller tijden] Twin Peaks, al is het voor mij nog wel de vraag in hoeverre hij ook de regie van die serie op zich zal nemen. Mulholland Drive is voor mij het hoogtepunt uit zijn werk en ik kan me de eerste keer dat ik deze film zag nog goed herinneren. Het was in de Metropolis in Merksem – tegenwoordig Kinepolis Antwerpen geheten – en mijn verwachtingen waren zeer hooggespannen: ik had Twin Peaks net herontdekt en was ook zeer onder de indruk van zijn vorige film Lost Highway [1997]. Mulholland Drive overtrof al mijn verwachtingen en het is de enige keer dat ik aan het einde van de voorstelling even moest blijven zetten en hardop tegen mezelf heb gezegd: “Wauw!”. Om vervolgens met een brede grijns de bioscoop te verlaten, mogelijk omdat ik toen al wist dat ik in ieder geval de komende 16 jaar nooit meer zo’n bioscoopervaring zou hebben.

Mocht je je aan deze film wagen, dan helpt het als je weet dat Lynch vooral interesse heeft in het oproepen van emoties en dat hij daarom volop experimenteert met beeld , geluid en met de vertelstructuur. Lynch toont hier ook zijn fascinatie voor de droomwereld en laat je als kijker steeds in het ongewisse als het gaat om de vraag of hij nu de werkelijkheid toont, of dat we in een droomsequentie is. Voor Lynch is film per definitie een droom, dus hoewel Mulholland Drive zich in een realistische setting afspeelt, zit de film vol scènes waarin hij die setting op onnavolgbare wijze manipuleert. Er is een aantal losstaande verhaallijnen, die tegen het einde min of meer bij elkaar komen. Maar denk niet dat je op het einde antwoord krijgt op de vele vragen die Lynch opwerpt. Dit is, net als bijvoorbeeld 2001: A Space Oddysey [32] een film waarover je eindeloos kunt discussiëren en die je geest prikkelt.

De film begint nog redelijke conventioneel: ’s avonds laat zit een jonge vrouw [Laura Harring] achterin een dure auto. De auto stopt plotseling, ze merkt op dat ze hier helemaal niet moet zijn, de chauffeur trekt zijn pistool om haar te liquideren, maar dan rijdt een auto met feestende, beschonken jongeren frontaal op hun in. De vrouw heeft het ongeluk overleefd, maar licht gewond aan haar hoofd. Duidelijk in shock strompelt ze door de struiken en zwerft over Sunset Blvd, waar ze uiteindelijk achter wat bosjes gaat liggen en in slaap valt. Dan volgt een scène in een restaurant waar een man een goede vriend vertelt over een nachtmerrie die hij heeft gehad over dit restaurant waarin hij een afschuwelijke ontmoeting heeft die hij maar niet uit zijn hoofd kan zetten. De twee vrienden besluiten de droom na te spelen in de hoop zo te bewijzen dat de werkelijkheid niet hetzelfde is als de nachtmerrie. Vervolgens maken we kennis met Betty [Naomi Watts], een stralende, ambitieuze, jonge actrice die in Los Angeles hoopt op een succesvolle carrière. Eénmaal aangekomen in het appartement van haar tante vindt ze daar de verwarde jonge vrouw, die zich niets meer kan herinneren en zich Rita laat noemen. Betty besluit ‘Rita’ te helpen. Een sleutelrol is er ook nog voor Justin Theroux als regisseur Adam, die te maken heeft met de uiterst veeleisende producers Luigi [Angelo Badalementi] en Vincenzo Castigliano [Dan Hedaya], die grote druk op hem uitoefenen om een door hun vooraf gekozen actrice te casten in de hoofdrol. De espresso-scène is één van de talloze hoogtepunten uit deze onnavolgbare film, waarin een keur aan kleurrijke karakters je blijven verbijsteren. Zo is daar ‘The Cowboy’ en een man met een klein hoofd en een veel te groot lichaam die in een enorme kamer achter glas op een stoel zit en regelmatig mysterieuze telefonische instructies geeft. Wie Twin Peaks heeft gezien herkent meteen het gezicht van Michael J. Anderson, de “Little Man From Another Place” en weet dat dit niet zijn lichaam is. En dan is er ook nog de ‘blue-haired lady’ die maar één woord zegt en één van de toeschouwers is in wat mogelijk de meest indrukwekkende scène uit de film is: de theatervoorstelling, geïntroduceerd door een flamboyante magiër [Richard Green] en uitmondend in een kippenvelbezorgende Spaanstalige vertolking van Roy Orbisons klassieker “Cryin’”. En zo kan ik nog wel doorgaan, maar laat ik mijn pleidooi eindigen door te zeggen dat dit een film is waarin je vooral tegen het einde van de ene in de andere verbazing valt en die je uiteindelijk met een wauw-gevoel achterlaat. Geen enkele andere film uit de 21e eeuw kan hier aan tippen!

avatar van pfan
4,5
0
geplaatst: 19 april, 18:09 uur [permalink]
Ik heb 'm nou 3 maal gezien en inderdaad het wauw-gevoel heb ik nog steeds!