Mulholland Dr. (2001)

Alternatieve titel: Mulholland Drive

mijn stem
3,80
3694 stemmen

Verenigde Staten / Frankrijk
Mystery / Thriller
147 minuten

geregisseerd door David Lynch
met Naomi Watts, Laura Harring en Justin Theroux

Een mysterieuze vrouw ontsnapt aan een verkeersongeluk met een tas vol geld, maar zonder haar geheugen. Ondertussen is Betty Elms in L.A. verschenen, in de hoop een filmcarrière te kunnen beginnen. Wanneer Betty de naamloze vrouw in haar appartement vindt, besluit ze haar te helpen. De twee vrouwen gaan op een bizarre zoektocht naar de waarheid.

2717 BERICHTEN 84 MENINGEN
zoeken in:
avatar van arno74
3,0
0
baspls schreef:
Ik ga de film zeker nog een keer kijken, maar wel eerst nog Lost Highway en Eraserhead een keer kijken
Inland Empire en Eraserhead heb ik nooit gezien dus daar kan ik niet over oordelen, maar Lost Highway daar is al helemaal geen touw aan vast te knopen dus bereid je er maar op voor .

avatar van Cikx
5,0
0

Zo dacht ik er ook over na mijn eerste kijkbeurt (buiten dat ik de sfeer wel geweldig vond), maar na een aantal theorieën gelezen te hebben en hem nog eens te kijken was ik onder de indruk met hoeveel er op zijn plaats viel. Nu is het mijn favoriete film, dus er is nog hoop.

avatar van tbouwh
5,0
0
baspls schreef:
(quote)

De nachtelijke scènes bezaten inderdaad wel wat sfeer, alleen vergelijk ik het (of ik het nou wil of niet) voortdurend met Twin Peaks, die zich in een sfeervol door mooie natuur omringt stadje afspeeld, en dat spreekt mij gewoon meer aan dan Los Angeles. Ik ga de film zeker nog een keer kijken, maar wel eerst nog Lost Highway en Eraserhead een keer kijken


Ah, in die zin snap ik het. Een kwestie van smaak voor de settings. Ik vind beiden fantastisch, maar omdat ik pas na MD aan TP ben begonnen heb ik de vergelijking nooit (bewust of onbewust) gemaakt (ook niet andersom, wat wel had gekund in theorie). Ik vind beide settings heerlijk.

Lost Highway heeft een aantal heerlijke scènes, maar ook, zoals arno74 al aangeeft, een aura van ongrijpbaarheid. Eraserhead zag ik nog nooit maar gezien de plotomschrijving verwacht ik ook daar tamelijk Lynchiaanse taferelen. Niet dat ik dat erg vind

5,0
0
superfilm.binnen kort maar weer eens zien.naomi watts en laura harring spelen het echt super.

avatar van tbouwh
5,0
1
4k restauratie te zien op het Flatpack Film Festival in Birmingham komende maand, gevolgd door een nieuwe Uk-release. In Nederland hoeven we vast niets te verwachten, maar mocht het ooit zo ver komen...

avatar van Maarten0402
4,5
0
Fijn een nieuwe UK release. Ik zag dat Criterion deze titel al een tijd geleden had gedaan, maar ik vind dit niet echt een sterke remaster van hun (of het moet aan de filmmaster zelf liggen).
Hopelijk de nieuwe UK release wel.

Ik heb deze nog steeds op dvd, maar een goede blu-ray hiervan ben ik wel voor!

avatar van mrklm
5,0
2
Van alle filmregisseurs die op dit moment nog rondlopen op deze wereld, is David Lynch wat mij betreft de meest begaafde, de meest interessante, de beste. Voor filmliefhebbers is het jammer dat hij zichzelf altijd heeft beschouwd als een beeldend kunstenaar en dat hij na Mulholland Drive nog maar één film heeft gemaakt, het nog wazigere Inland Empire en dat is alweer meer dan 10 jaar geleden. Lynch heeft sindsdien bepaald niet stil gezeten en gebruikt andere kunstvormen, waarmee hij altijd op zoek is naar nieuwe manieren om een bepaald gevoel, een geestelijke toestand te verbeelden. Het is de moeite waard om zijn kunstwerken zelf eens te bekijken, al is het maar om te zien hoe veelzijdig hij is. Maar Lynch komt binnenkort wel met een sequel op de cultserie [en veruit mijn favoriete TV-serie aller tijden] Twin Peaks, al is het voor mij nog wel de vraag in hoeverre hij ook de regie van die serie op zich zal nemen. Mulholland Drive is voor mij het hoogtepunt uit zijn werk en ik kan me de eerste keer dat ik deze film zag nog goed herinneren. Het was in de Metropolis in Merksem – tegenwoordig Kinepolis Antwerpen geheten – en mijn verwachtingen waren zeer hooggespannen: ik had Twin Peaks net herontdekt en was ook zeer onder de indruk van zijn vorige film Lost Highway [1997]. Mulholland Drive overtrof al mijn verwachtingen en het is de enige keer dat ik aan het einde van de voorstelling even moest blijven zetten en hardop tegen mezelf heb gezegd: “Wauw!”. Om vervolgens met een brede grijns de bioscoop te verlaten, mogelijk omdat ik toen al wist dat ik in ieder geval de komende 16 jaar nooit meer zo’n bioscoopervaring zou hebben.

Mocht je je aan deze film wagen, dan helpt het als je weet dat Lynch vooral interesse heeft in het oproepen van emoties en dat hij daarom volop experimenteert met beeld , geluid en met de vertelstructuur. Lynch toont hier ook zijn fascinatie voor de droomwereld en laat je als kijker steeds in het ongewisse als het gaat om de vraag of hij nu de werkelijkheid toont, of dat we in een droomsequentie is. Voor Lynch is film per definitie een droom, dus hoewel Mulholland Drive zich in een realistische setting afspeelt, zit de film vol scènes waarin hij die setting op onnavolgbare wijze manipuleert. Er is een aantal losstaande verhaallijnen, die tegen het einde min of meer bij elkaar komen. Maar denk niet dat je op het einde antwoord krijgt op de vele vragen die Lynch opwerpt. Dit is, net als bijvoorbeeld 2001: A Space Oddysey [32] een film waarover je eindeloos kunt discussiëren en die je geest prikkelt.

De film begint nog redelijke conventioneel: ’s avonds laat zit een jonge vrouw [Laura Harring] achterin een dure auto. De auto stopt plotseling, ze merkt op dat ze hier helemaal niet moet zijn, de chauffeur trekt zijn pistool om haar te liquideren, maar dan rijdt een auto met feestende, beschonken jongeren frontaal op hun in. De vrouw heeft het ongeluk overleefd, maar licht gewond aan haar hoofd. Duidelijk in shock strompelt ze door de struiken en zwerft over Sunset Blvd, waar ze uiteindelijk achter wat bosjes gaat liggen en in slaap valt. Dan volgt een scène in een restaurant waar een man een goede vriend vertelt over een nachtmerrie die hij heeft gehad over dit restaurant waarin hij een afschuwelijke ontmoeting heeft die hij maar niet uit zijn hoofd kan zetten. De twee vrienden besluiten de droom na te spelen in de hoop zo te bewijzen dat de werkelijkheid niet hetzelfde is als de nachtmerrie. Vervolgens maken we kennis met Betty [Naomi Watts], een stralende, ambitieuze, jonge actrice die in Los Angeles hoopt op een succesvolle carrière. Eénmaal aangekomen in het appartement van haar tante vindt ze daar de verwarde jonge vrouw, die zich niets meer kan herinneren en zich Rita laat noemen. Betty besluit ‘Rita’ te helpen. Een sleutelrol is er ook nog voor Justin Theroux als regisseur Adam, die te maken heeft met de uiterst veeleisende producers Luigi [Angelo Badalementi] en Vincenzo Castigliano [Dan Hedaya], die grote druk op hem uitoefenen om een door hun vooraf gekozen actrice te casten in de hoofdrol. De espresso-scène is één van de talloze hoogtepunten uit deze onnavolgbare film, waarin een keur aan kleurrijke karakters je blijven verbijsteren. Zo is daar ‘The Cowboy’ en een man met een klein hoofd en een veel te groot lichaam die in een enorme kamer achter glas op een stoel zit en regelmatig mysterieuze telefonische instructies geeft. Wie Twin Peaks heeft gezien herkent meteen het gezicht van Michael J. Anderson, de “Little Man From Another Place” en weet dat dit niet zijn lichaam is. En dan is er ook nog de ‘blue-haired lady’ die maar één woord zegt en één van de toeschouwers is in wat mogelijk de meest indrukwekkende scène uit de film is: de theatervoorstelling, geïntroduceerd door een flamboyante magiër [Richard Green] en uitmondend in een kippenvelbezorgende Spaanstalige vertolking van Roy Orbisons klassieker “Cryin’”. En zo kan ik nog wel doorgaan, maar laat ik mijn pleidooi eindigen door te zeggen dat dit een film is waarin je vooral tegen het einde van de ene in de andere verbazing valt en die je uiteindelijk met een wauw-gevoel achterlaat. Geen enkele andere film uit de 21e eeuw kan hier aan tippen!

avatar van pfan
4,5
0
Ik heb 'm nou 3 maal gezien en inderdaad het wauw-gevoel heb ik nog steeds!

2,0
0
Vage film, niet mijn genre.

avatar van SillyBilly23
3,0
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Een vreemde film. Je vraagt je de hele tijd af naar wat je aan het kijken bent. Het is intrigerend, ook omdat je voelt dat het allemaal niet klopt. Naomi Watts die in het eerste stuk speelt alsof ze in een musical meedoet en elk moment kan beginnen zingen van verwondering. Verschrikkelijk. En toch zit er zo’n donker randje aan alles. Die dreigende sfeer zorgde ervoor dat ik bleef kijken, ook al had ik geen idee waarover het ging of hoe het zou aflopen.

Het eerste halfuur leek een vergissing, te geforceerd. Maar dan volgden een aantal sterke scènes die me aan het denken zetten. En het lachen ook, vooral bij die Espresso-scène waarin alles zo goed op mekaar was afgestemd. Maar echt bepalend vond ik het moment waarop Diane (Watts) auditie deed en we haar andere (dissociatieve) kant te zien kregen. Het is opvallend hoeveel emotie in de film zit, jammer genoeg komt het niet altijd volledig tot z’n recht door de complexe stijl.

De gelaagdheid van de film kon ik wel appreciëren. Maar op het einde begreep ik nog steeds maar de helft van wat ik gezien had. Het is dan wel leuk om het verhaal te gaan analyseren en verklaringen te zoeken, als dat het enige is dat ertoe doet hoeft het voor mij niet. Zeggen dat iedereen het zijne ervan moet maken, vind ik wat te gemakkelijk en ontwijkend.

De film hoeft ook niet zo complex te zijn. Er gebeuren veel dingen puur voor het oog als vermaak, zonder dat die om toelichting vragen. Ondersteund door mooie muziek. Een beetje een gecontroleerde chaos.

 
1
SillyBilly23 schreef:
...
De film hoeft ook niet zo complex te zijn. Er gebeuren veel dingen puur voor het oog als vermaak, zonder dat die om toelichting vragen. Ondersteund door mooie muziek. Een beetje een gecontroleerde chaos.


In wezen is de film ook niet complex, maar het is wel zo dat een nogal eigenzinnige logica de samenhang bepaalt. "Je ziet het pas als je het doorhebt."

Laatst las ik een interview met Michael Horse, die "Hawk" speelt in Twin Peaks:

“But everything, everything, makes sense in David's world. I said sometimes you have to meet him. You have to know David to understand what he does.”

0,5
1
Een uur zitten kijken en dat was het.
Wat een drama,zo slecht acteerwerk,leek wel een film uit de 50er jaren,zo theatraal met gezichts mimiek.


avatar van durange
5,0
2
Dit is de eerste keer dat ik de film gelijk opnieuw heb gespeeld na het kijken ervan.
Wauw.

Elke seconde van deze film is gewoon pure kunst. Hij valt ook niet uit te leggen aan andere mensen; je moet zien om te geloven.

'There is no band!'

avatar van al-pacino's way
0,5
1
Dit is misschien wel een van de slechtste films die ik heb gezien, na het kijken van de film heb ik op internet uitgezocht om verklaringen te zoeken voor het hele verhaal en na het begrijpen hoe de hele verhaal in elkaar zit sprak het mij alsnog niet aan.
Kortom saaie film met slechte acteur werk op Naomi Watts na, zeer wazige film die op een hele rare en complexe manier word verteld, je moet er blijkbaar van houden.

0,5 voor deze slechte film.

0,5
0


Ik moest er ook bijna van huilen!

avatar van Teejey
4,0
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Sorry, dit wordt een lange post voor mijn eigen boekhouding.

Teejey schreef:
Het werd tijd, mijn eerste echte Lynch film. The Straight Story is het enige werk dat ik tot nu toe van hem zag, maar dat is nou niet een film waar hij zijn stempel drukt.

Ik vond deze echt ijzersterk en interessant, tot dat ik de draad volledig kwijt was. Dit was na de bedscène tussen Betty en Rita. Wat er daarna allemaal gebeurde, ik heb echt geen enkel idee, iets dat blijkbaar veel voorkomend is bij een Lynch film. De research ga ik na deze post doen, dus beoordeel de film nu enkel op de film zelf zonder verdere uitleg.

De sfeer en spanning van Mulholland Drive is van een ongekend hoog niveau. Visueel vond ik het echt een plaatje, Los Angeles is dan wel het decor voor veel films, in deze film vind ik het misschien wel op zijn top doordat verheerlijking niet te herkennen is. De soundtrack is bijzonder, spannend en mysterieus oftewel perfect aansluitend op de film. Dat deze film van een regisseur is die zijn eigen stijl heeft is overduidelijk.

Watts en Harring zijn een erg interessant duo. Beide zetten een topprestatie neer, maar vooral laatstgenoemde zag ik erg graag.

Ja, deze film heeft mijn nieuwsgierigheid naar Lynch 'geactiveerd'.

Ik wou dat ik een 4* of hoger kon raten, maar die beoordeling moet wachten op een nieuwe kijkbeurt.

Voorlopig 3,5*

Teejey schreef:
De interpretatie dat het eerste gedeelte een droom is van de depressieve Diane hoe ze haar leven graag had gewild, is eigenlijk bijzonder simpel maar toch realistisch als hoofdlijn, ondanks de vage en mysterieuze bijkomstigheden zoals het kistje en de theater scène toch? Waarom dacht ik hier niet aan tijdens de film

Met deze interpretatie ben ik meer dan tevreden, voor mij maakt dit het al een heus meesterwerk. Maar ik neem geen overhaaste beslissingen, ik wil hier zo veel meer over weten..

Hoe denken de liefhebbers hierover?

De 1e quote is m'n review zo'n 2 jaar geleden, de 2e quote na een interpretatie te hebben gelezen. Maar wat een gigantische onzin dat er volgens mezelf een logische interpretatie is, want die is er niet en zal er nooit komen kan ik zeggen na Mulholland Drive net opnieuw gezien te hebben. Wat een oplosbare puzzel al die mindfucks, de namen alleen al. Het gekke is dat ik hem naast vager nog genialer vindt dan eerst.

Visueel zo fuc-king goed, met 1 van de spannendste soundtracks ooit een combinatie van pure kunst.
Laura Herring blijft hier heerlijk mysterieus.

Omdat die nog zo fris in mijn geheugen zit even credits naar 1 van de beste scènes ooit: de 1 na laatste scène waarin Betty in spook-achtige close-up voorbij komt terwijl de soundtrack op zijn hoogtepunt zit.

Zonder enige haast voorlopig een halfje er bij: 4.0*. Ook de eerste tweede kijkbeurt van een Lynch is blijkbaar verbazingwekkend.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.