The Straight Story (1999)

Ge hebt gelijk. Maar voor mij was dit eigenlijk niet ruziën. Ik probeerde eigenlijk alleen maar mijn mening (nog niet eens een negatieve mening) te verdedigen. Ik heb nooit begrepen waarom iemand zo hartstochtelijk en energiek een film die hij verafgood gaat verdedigen. Als iemand anders een film waardeloos vindt en ik deze weergaloos super, dan reageer ik daar omzeggens nooit op. Maar hier kon ik niet anders dan de aanval te pareren

Aan de hand van een gebrekkige redenering een oordeel geven over het oordeel van anderen en als je daar op gewezen wordt doen alsof het alleen over de film ging is niet pareren maar rond de hete brij heen draaien. Je gesprekspartner daarbij kleinerend 'jongen' en 'fanboy' noemen is een doorzichtige en mislukte poging om ad hominem toch wat gewicht in de schaal te leggen. Wel knullig dat je dan als gestoken door een wesp reageert als ik je op mijn beurt knul noem.

Tja, als een redenering niet in je straatje past, zal het wel gebrekkig zijn, zeker. En ik wist niet dat fanboy kleinerend was En er is veel nodig om mij op te jagen. Dus die wesp was nog ver weg. Ik moet altijd lachen als iemand zo in de verdediging gaat over alleen maar een film.

En bij deze sluit ik deze conv af. Heb wel wat beters te doen Films kijken bijvoorbeeld.

Kunnen jullie deze discussie misschien verder voeren via dm?

Over de beoordeling van de 'fanboys':

Over de eigen beoordeling:

Blijkbaar vond 'ikkegoemikke' het nodig om een verklaring uit zijn mouw te schudden voor het verschil van 0,30 tussen de eigen stem en het 'hoge' stemgemiddelde. Na een grondige studie kwam hij tot de analyse dat anderen het als een melig EO prul hadden beoordeeld als er niet de naam Lynch op stond terwijl 'ikkegoemikke' louter inhoudelijk beoordeeld. Vandaar dus dat het stemgemiddelde 0,30 te hoog is. Maar ach, dat is de film toch wel gegund zekerst. Het zal niet zijn.

Leer eens lezen. Ik verdedig elke beoordeling hoger dan 3,5* omdat jij die beoordelingen niet serieus neemt.

Ik denk dat je toch veel mist in deze film die naast roadmovie toch vooral een tocht is langs het leven van Alvin en diens overpeinzingen. En al die drie dingen die jij noemt die volgrns jouw inhoudloos zijn zit wel degelijk een dubbele bodem in. De liftster is inderdaad weg en op weg naar huis vanwege Alvin's goed raad en inzicht eerder die avond. De ontmoeting met de fietsers staat symbool voor de confrontatie tussen jong en oud, bergen kunnen verzetten versus lichamelijke beperking, is er iets goeds aan oud worden? Volgens Alvin niet waarop het vervolgens draait om acceptatie. Het brandende huis voegt ook niets toe toch? Maar niets is minder waar vanwege het verhaal dat hij net vertelt heeft over brand met betrekking tot zijn dochter en dus zowaar als onheilsteken gezien kan worden en warempel Alvin verongelukt bijna. Dus de film met zijn gebeurtenissen is in tegenstelling tot wat jij ziet echt wel een weldoordacht geheel. En ja ik kan een goede Lynch heel erg waarderen, maar laat The Straight Story nu een Lynch onachtige film zijn, maar buiten dat wel een verrekt goede.

Dorothy, put the phone down!

Goh dat dit alweer zo'n oude film is, zien deed ik de film heel wat jaartjes geleden en voor zover ik me kan herinneren vond ik er toen niet zo gek veel aan, gut...een roadmovie waar in niet eens zo heel veel gebeurt. Iets waar ik anno 2023 wel anders tegen aan kijk, vergeten was ik de film wel een beetje tot ik hem een paar weken terug kwam bij de kringloop en trek kreeg naar een herkijk. Verbazingwekkend blijft dat dit een Lynch film betreft en daarmee iets dat buiten zijn normale werk valt.

En binnen dit waargebeurde verhaal krijgen we een niet minder voorspelbaar maar wel kostelijke beeld van het ouder worden met de gebruikelijke afspraak rond de buurtsoos. Te verwachten hoeft er geen dokter gebeld te worden, dure onderzoeken hoeven ook niet, steek natuurlijk naar het zorgsysteem want Alvin zal wel niet verzekerd zijn noch het kunnen betalen, en het autorijden ziet er ook niet soepel uit. Het nieuws rond broer wordt vervolgens stocijns ontvangen aangezien de band niet zo goed meer was, kennelijk moest het even rijpen met plan en uitvoering tot gevolg waarop deze roadmovie volledig op gang komt en net zo snel strand. Salliant detail dat de opnames daadwerkelijk gemaakt zijn op de route tussen de twee plaatsen.

Maar wie denkt dat dit slechts een roadtrip betreft moet toch even verder kijken, want buiten het feit dat Alvin een uitermate opgewekte en zachtaardige man is die gewoon weet wat hij wil, komt hij heel wat mensen tegen die een soort spiegelwerking blijken te zijn of met wie hij zijn eigen ervaring omtrent het leven kan delen en ze van advies kan voorzien. De reis is daarmee een reis die dubbelgelaagd is en waarin Alvin regelmatig in overpeinzing zit betreffende zijn eigen leven en waarschijnlijk tevreden is met wat hij er uitgehaald heeft, of beter gezegd dat hij een dankbaar mens is. Net als in In To The Wild is er met iedereen een soort van connectie met een bepaalde invloed en soms ook met feedback voor Alvin zelf zoals het geval met de andere veteraan wat toch echt wel een aangrijpende scene is rond twee mannen die zichzelf eindelijk bevrijden van een enorme molensteen. Maar voor humor is ook plek zoals de aanslag die Alvin pleegt op zijn eerste maaier die er jammerlijk mee ophoudt, en vooral is er een feelgood beeld van de hulpvaardige mens die maar al te graag een handje toe steekt, je zou bijna denken dat de mens nog niet zo'n slecht wezen is.

Binnen dit bijzondere en waargebeurde verhaal is Farnsworth natuurlijk zonder twijfel de leading man en doet dat met verve, sneu om dan te lezen dat de man een jaar na uitkomst een einde aan zijn leven maakte vanwege ziekte en ondragelijk pijn. De wetenschap daarvan geeft de film wel meer lading omdat Alvin dus echt ziek is, want Farnsworth moet hier al niet zuiver op de lever geweest zijn. Verder betreft The Straight Story een ongcompliceerd verhaal rond een opgewekte man met een sterk karakter en zal de moraal van het verhaal ongetwijfeld zijn dat het nooit te laat is om dingen goed te maken en plooien glad te strijken met op de achtergrond het verzet tegen aftakeling, ouder worden en de accepatatie daarvan. En met zoveel lading straalt deze film een geniaal soort rust en eenvoud uit. En daarom is dit een ontzettend fijne en mooie film.

Bij de naam David Lynch gaan de gedachten meestal uit naar films met surrealistische droombeelden, raadselachtige dialogen en bizarre personages. Films waarin symboliek, mysterie en absurde situaties de teneur bepalen. The Straight Story doet dat allemaal niet. De film vertelt het ware verhaal van de 240-mijlsreis die Alvin Straight per zitgrasmaaier ondernam om zijn zieke broer te bezoeken. De film vertelt inderdaad een straight story over een persoon met een bijzondere missie en pleegt daarbij psychologisch onderzoek naar het wezen van de mens.

Het tempo van de film is relaxt. Het is een heerlijk tempo dat veel ruimte biedt om de leefwereld van de hoofdpersoon door te lichten. Het is tevens een heerlijk tempo om de gebeurtenissen die onderweg voorvallen te laten uitgroeien tot opzichzelfstaande vertellingen. Leuke, emotionele episoden die niet bijzonder sensationeel zijn maar altijd meehelpen om de karakterschets van Alvin Straight nog weer iets completer te maken.

Schitterende rol van Richard Farnsworth. De melancholieke gelaatstrekken, de vochtige ogen, het getrek aan zijn witte baardje. Ze vertellen de kijker veel over zijn innerlijke gemoed. Zijn gebaren en zijn uitstraling zijn sprekender dan de karige woorden die hij bezigt. De melancholische muziek van Angelo Badalamenti ondersteunt daarnaast het gevoel dat de zwaarte van het menselijk bestaan niet licht moet worden genomen. Het is geen relativerende muziek. De zonovergoten korenvelden met bezige landbouwmachines tenslotte die onderweg voorbijglijden voeden het gevoel van vrijheid en onverzettelijkheid die de missie van Alvin Straight kenmerkt.

Met The Straight Story laat David Lynch zien dat hij niet enkel met krankzinnige fantasieën uit de voeten kan, maar ook een fijngevoelig verhaal kan vertellen zonder daarbij het contact met de realiteit te verliezen. The Straight Story is een schitterende roadmovie waarin de bezieling voor het eenvoudige, het alledaagse en het wezenlijke in het menselijke bestaan centraal staat.

Veel wol, weinig truien.

Sentimentele rommel. Oude knar gaat op uitgebouwde brommer naar zijn broer. Bij elke al dan niet gedwongen tussenstop, ontmoet hij louter edelmoedige mensen met wie hij, introvert als hij is, meteen intieme zwaarwichtige gesprekken aangaat. Iedereen is misselijkmakend van goedheid en altruïstisch in deze film.

Kunnen Amerikanen geen niet-sentimentele films maken? De Canadezen en Mexicanen kunnen het wel.

Ik neem altijd een dweil mee naar Amerikaanse films, het valse sentiment druipt er van af.

Sorry, parels voor de zwijnen. Het is een flauwekul film, een sentimentele draak.

Jij behandelt de film als ware het een Vermeer, terwijl het een Rien Poortvliet is.

Een geniaal soort rust? Ik viel in de bioscoop geniaal in slaap en werd 2 dagen geniaal wakker.

Vooral briljant in zijn sentimentele valse karakter. Niets is echt aan deze film.

Kom over een jaar of vijftig nog eens terug, dan heb je wellicht geleerd dat je er naast zit.

Wat goed van jouw, ik zal er voortaan beter over nadenken. Dank voor de correctie want natuurlijk gaat het hier enkel over wat JIJ ervan vind en mag een ander niet zelf iets vinden.

Sentimentaliteit kent geen tijd. Onecht is altijd onecht. Hoogtepunt: de traan die welt uit het rechter oog van broer Lyle... Helemaal niet sentimenteel!!!

Dat David Lynch deze film heeft gemaakt, is bijna niet te geloven. Alsof Carel Willink ineens een schilderij van het niveau van Anton Pieck tentoonstelt.

Ik heb mijn mening en jij de jouwe, wat is daar mis mee?

The Straight Story is niet meteen een film die je bij Lynch plaatst, maar niettemin zeer goed. David Farnsworth, als Alvin, wil voor het laatst (?) zijn broer Lyle (Stanton) gaan bezoeken die net te maken heeft gekregen met een beroerte. De tijd haalt de broers in, zeker als ze hun heftige ruzie van heel wat jaren geleden nog willen bijleggen. Meer heeft The Straight Story niet in petto en dat is oké zo. Mooie en eerlijke dialogen, Lynch geeft de personages vooral de tijd om hun verhaal te doen. Een film over ouder worden, sterfelijkheid en het opzijzetten van de eigen trots.

Off topic berichten verwijderd

The Elephant Man niet gezien?

Het lijkt alsof je zijn films louter op de buitenkant beoordeelt. The Straight Story begint net als enkele andere van zijn films met een perfect getrimd groen gazonnetje om dan al snel in de rauwere realiteit die daaronder schuil gaat te duiken. Die speelt zich af in de geest van de protagonist. Ook in deze film. Maar omdat we prachtige landschappen aan ons zien voorbijschuiven en worden getrakteerd op allerlei ontmoetingen waarbij al snel intieme diepzinnige gesprekken tot stand komen, verwar jij doorleefde emotie met vals sentiment. Om echt tot de film door te dringen zijn verwondering en ontroering nodig.

"Om echt tot de film door te dringen zijn verwondering en ontroering nodig."

Daar zit voor mij nu net het probleem: de film wekt bij mij verwondering noch ontroering.

Ik zie een niet-overtuigend verhaal, niet-geloofwaardige personages en vele lagen mierzoet sentiment.

Is het hier toegestaan een film een meesterwerk te vinden terwijl een ander het een sentimentele draak vindt?

Er zijn mensen die zweren bij Dalí en Picasso verafschuwen, en andersom.

Overbodige vraag. Jij geeft argumenten bij je mening en ik geef argumenten bij mijn mening. Zo noem jij die ene traan die in het oog van broer Lyle opkomt, terwijl de broers zwijgend naast elkaar zitten, elkaar niet eens aankijken, het hoogtepunt van sentimentaliteit, terwijl dit juist een uitstekend voorbeeld is van hoe bewust spaarzaam en fijngevoelig Lynch omgaat met emotie in beeld te brengen. In een sentimentele Hollywoodfilm is het ondenkbaar dat het verhaal daar plots zou eindigen. Ze zouden melige dingen tegen elkaar zeggen, elkaar in de armen vallen, we zouden daarna een scene te zien krijgen hoe ze samen nog lang en gelukkig leefden.

Tuurlijk is dat toegestaan. De kwestie is dan vooral om elkaars smaken te respecteren - de gustibus et coloribus... - en mensen met andere smaak niet te minachten.

De discussies waren er niet geweest zonder dit bericht.

Wij denken verschillend over deze film. Leve de vrijheid van mening.

Mijn 'parels voor de zwijnen' is vanaf het begin verkeerd begrepen.

Ik bedoelde dat de bespreking van L* een parel was, maar besteed aan de zwijnen (een sentimentele dweilfilm, het bekende USA Snotter of ik schiet genre).

Als ik een film Kl... vindt en de ander vindt hem TOP, dan krijg je al gauw de indruk dat je elkaars mening niet zou respecteren. Dat vind ik onzin. Ik heb er geen last van als iemand mijn mening prut vindt. So what?

Precies. Het is jouw vrijheid om een Vermeer voor een Rien Poortvliet te aanzien.

Als ik een euro voor iedere overbodige "iedereen hep regt op zun ijge menink" post die ik ooit heb gelezen op de intarwebz had gekregen, dan had ik tien jaar geleden al kunnen rentenieren op de Bahamas.

PS : dit is vooral een shitshow op "verticaal scrollende 1 draad per onderwerp (film)" sites zoals deze waar iedereen - dus ook iedereen die geen zin heeft in dergelijk geneuzel- langs dergelijke (on)gein moet scrollen.

Precies, en het is jouw vrijheid te beweren dat de Madonna beter zingt en een artistieker repertoire heeft dan Maria Callas.

Maria Callas zingt sowieso niet, want die is al bijna vijftig jaar dood.

Maar buiten dat: waarom steek je zoveel tijd in het roepen dat je dit niks vindt, terwijl het voor iedereen gewoon duidelijk is dat je alleen maar aandacht behoeft en deze film daarvoor als slachtoffer uitgekozen hebt?

Maar aangezien dat niet mijn mening is zal ik dat niet beweren. Ik kan zelfs veel argumenten aanhalen waarom Maria Callas beter zingt en een artistieker repertoire heeft dan (de?) Madonna. En ik kan veel argumenten aanhalen waarom The Straight Story geen sentimentele draak is maar juist heel fijngevoelig en diepzinnig is. Argumenten die het tegendeel beweren zijn makkelijk onderuit te halen. Maar geen nood, je kan altijd nog niet ter zake doende vergelijkingen met schilders en zangers maken. Of zomaar beginnen over recht op een eigen mening.

Het gebruik van de tegenwoordige tijd (Maria Callas zingt) is hier verantwoord en correct.

Je kunt zeggen Van Gogh is een groot schilder, net zo goed als Van Gogh was een groot schilder.

De tegenwoordige tijd heeft mijn voorkeur want als je zegt Van Gogh was een groot schilder, impliceer je eigenlijk dat hij geen groot schilder meer is.

Waarom jij zoveel tijd steekt in mijn commentaren zal altijd wel een raadsel blijven. Jouw psychologie van de koude grond volgend, zoek je vooral aandacht.