The Straight Story (1999)

Prachtige film over een oude man die met een grasmaaier onderweg is naar zijn zieke broer. Een klein, ontroerend menselijk drama verpakt in een roadmovie met een aangenaam en rustig tempo (met ook mooie plaatjes van het Amerikaanse platteland). Een vreemde eend in de bijt binnen het oeuvre van David Lynch en tevens zijn meest toegankelijke. Een pracht-rol van Richard Farnsworth die de film meer dan weet te dragen.

Blijft briljant in z'n eenvoud. Misschien wel één van de beste roadmovies die ik ooit zag.

Mooie film met zeer sympathieke personages wat de film aangenaam maakt. Waarom ie voor mij geen 5 krijgt is dat ik iets meer van het einde had verwacht.

Wat valt er nóg meer van het einde te verwachten? Wat mij betreft geldt hier het principe van less is more. Hoe die twee broers naast elkaar op de veranda voor het huis zitten en hun onuitgesproken woorden juist alles zeggen. Het symboliseert ook dat het uiteindelijk allemaal gaat over onderweg zijn. Een van de mooiste en krachtigste filmscenes die ik ooit gezien heb. Misschien dat je het bij herziening meer gaat waarderen.

Supermooie film met een geweldige sfeer. De heerlijk rustige muziek past er perfect bij. Sissy Spacek zet ook weer een geweldig personage neer. Echt een aanrader. Zo'n film geeft meer resultaat dan een mindfulness sessie.....

Tja hier hoef ik niet echt veel meer aan toe te voegen , simpel verhaal over een oude man die zijn broer

waaar hij ooit hecht mee was na een ruzie 10 jaar niet meer gesproken heeft .

Voor dat hij zelf sterft wil hij de verhouding tussen hen weer herstellen dus onderneemt hij deze tocht .

Een film met het hart op de goede plek .

Een erg mooie en ontroerende film, die me diep onder de indruk en met een positief gemoed heeft achtergelaten. Het verhaal van Alvin is er eentje dat iedereen een keer gezien zou moeten hebben. Het is nooit te laat om een ruzie bij te leggen of gedane fouten goed te maken, en het is het altijd waard om daar je uiterste best voor te doen. De hele thematiek van boetedoening, hoop en vergiffenis, verpakt in een roadverhaal, is zo.. puur. De vele mensen die Alvin tegenkomt, die hem altijd helpen of vriendelijk gezind zijn en waar hij mooie gesprekken mee heeft brengen het mooiste in de mensheid naar voren en dat is voor de verandering toch ook eens een keer heel fijn. Het hoeft niet altijd doem en duisternis te zijn.
Wat me vooral opviel, is hoe enorm écht en diep de emoties aanvoelden. Ik houd bijvoorbeeld ook van een pakweg Shawshank Redemption, maar in een film zoals die kunnen de emoties al wel eens vervallen in vals sentiment. In The Straight Story echter niet, elke emotie voelt hier levensecht en verdiend. Dit komt niet in de laatste plaats door de fantastische acteur Richard Farnsworth. De beste man moet quasi alleen een film van twee uur dragen, en doet dat met zulk een glans zoals ik nog bijna nooit gezien heb. Héél sterk, en die Oscar had hij moeten krijgen. Het einde bij zijn broer, met de stilte tussen hen die meer kan zeggen dan woorden, sloot het verhaal mooi af. Dit alles wordt ook nog eens perfect ondersteund door de lieflijke muziek van Badalamenti.

Zo, dat is nu eens een recensie die ik nooit verwacht had te schrijven bij een film van David Lynch. Dit doet me wel nog meer respect krijgen voor hem. Het zijn enkel de beste regisseurs die een keer van hun gebruikelijke pad durven of willen aftreden, en een film maken die eigenlijk helemaal niet bij hun stijl past. Dat Lynch zijn gebruikelijke kunstjes laat voor wat het is, én evengoed een heerlijke film weet af te leveren, is alleen maar bewonderenswaardig.

Een dikke 4*.

Mooie recensie. Maar een dikke 4* is toch maar mager.

Ik heb 'm intussen al zeker vijf keer gezien. Wordt alleen maar mooier met de jaren.

Het was ook even een moeilijke en uiteindelijk willekeurige keuze, beschouw het als een kleine 4.5*

Lijkt me in ieder geval ook inderdaad een film die alleen maar verder in m'n achting gaat stijgen bij een herziening.

Weet iemand toevallig waarom deze film niet wordt aangeboden op Disney+?

Geniaal in al zijn eenvoud. Wat een verschil ook met Lynch's andere films (misschien the elephant man uitgezonderd). Olie drijft altijd boven.

Deze film op aanraden van deze website gekeken, maar dat viel even flink tegen.

Laat ik beginnen met het positieve: de film is prachtig gefilmd. Mooie beelden van de omgeving en de route die de oude man rijdt. Maar dan houdt het ook echt op.

Die dochter met het spraakgebrek werkt enorm op mijn zenuwen en daardoor is het gewoon niet relaxed kijken naar deze film.

En alles wat de oude man onderweg meemaakt is totaal oninteressant en heeft geen enkel belangrijk nut in de film. Een liftster die 's nachts langskomt en de volgende ochtend alweer weg is ??? Een stoet fietsers die voorbij komt rijden ???, een huis wat in brand staat maar verder geen enkel doel heeft ??? en ga maar door. Alles is totaal nutteloos en de hoofdrolspeler is ook niet eens echt grappig in zijn conversaties met andere personen. Dus humor komt er ook niet echt uit dus.

2 sterren dus voor deze film. Meer kan ik er echt niet voor geven.

Vraag me precies hetzelfde af! Ben benieuwd wat daar de reden van is

Voor wie hem wil (terug)zien: vrijdag 27 augustus om 21u20 op CANVAS

Geen rijbewijs?

Geen auto?

Geen geld?

Geen deftige plek om te slapen?

Fk it, kga gewoon met mn mini tractor (met topsnelheid 8km/u) en hang er remorque aan waar ik kan in slapen s'nachts.... Prachtig.

Een road movie gebaseerd op een waargebeurd verhaal: Alvin Straight - Wikipedia - en.wikipedia.org

Kon me niet helemaal overtuigen. Sterke momenten (bv meisje bij kampvuur) werden afgewisseld met zwakke, zoals dat overspannen mens met dat hert.

Prachtige film met Sissy Spacek in een perfect gespeelde rol van de dochter. Af en toe iets langdradig en herhalend (zonsopkomsten en landbouwmachines) maar desondanks zeer de moeite waard. 3,5☆

The Straight Story is een keurige film. De eigenwijze oude baas begint aan een avontuur met de nodige risico's en heeft een mooi reisdoel. Het oogt regelmatig erg onhandig en de ontmoetingen onderweg zijn niet altijd diepgravend. In andere gevallen zijn ze dat juist weer wel, maar het blijven korte momenten. Het feit dat dit echt gebeurd is, vond ik wel mooi. Ik hoopte toch meer op een roadmovie met wildere avonturen. Dit trage verhaal neemt je mee op reis, maar blijft erg braafjes.

Ik zei het laatst al bij Wild at Heart: David Lynch is één van mijn favoriete regisseurs, zo niet mijn favoriet. Ook schreef ik dat ik nog niet alle films van hem gezien heb. Ik ben nog steeds ontzettend benieuwd naar Eraserhead, Lost Highway en Inland Empire, maar met name één film sprong er echt uit: The Straight Story. Het zou de meest toegankelijke Lynch-film zijn, maar ook de combinatie met Disney en het feit dat de film zo goed scoort maakte me ontzettend nieuwsgierig.

En inderdaad, net als The Elephant Man, is dit een toegankelijkere film van Lynch. Sterker nog, ik denk dat het vrij onmogelijk is om hier iets niet aan te snappen of een eigen interpretatie aan te geven. Een man die op een simpele grasmaaier een lange tocht aflegt om zijn zieke broer, waarmee hij al lang geen contact meer heeft gehad, te bezoeken. That's it. Het klinkt doodeenvoudig en dat is het ook. Verwacht geen bizarre, bloederige wendingen of hallucinaties: The Straight Story is een lieve film.

Eigenlijk sta ik er zelfs een beetje van te kijken hoe het kan dat ik dit zo interessant vond. Ergens zou je kunnen zeggen: er gebeurt helemaal niet zo veel. Dat is misschien in een bepaald opzicht ook zo, maar toch is het boeiend om Alvin te volgen. Hij komt onderweg met best wat mensen in aanraking. Vaak zijn het korte, waardevolle gesprekken met mensen die heel authentiek voelen, zoals bijvoorbeeld het weggelopen meisje, de man aan de bar en de priester. Het is alsof je deze personages zelf ook hier ter plekke zou kunnen tegenkomen. Dat is voor Alvin zelf niet anders trouwens. Richard Farnsworth speelt hem fantastisch! Ik heb nergens het gevoel gehad naar een acteur te zitten kijken. Hij geeft het personage precies de uitstraling en kalmte die hij nodig heeft.

Je leeft met Alvin mee. De hele onderneming op zich is natuurlijk al bijzonder sympathiek, maar het is tevens een innemend personage. Het uiteindelijke weerzien met zijn broer voelde dan ook zeer bevredigend en het samenspel tussen Farnsworth en Harry Dean Stanton is, ondanks dat het maar beperkt is, schitterend. Ik snap de keuze om het minimalistisch te houden, maar anderzijds had ik het niet erg gevonden als die scène iets langer geduurd zou hebben. Lynch weet de film overigens schitterend vorm te geven. Het Amerikaanse landschap wordt prachtig in beeld gebracht, maar ook hier lijkt de leus 'less is more' van toepassing te zijn geweest.

The Straight Story wist de hooggespannen verwachtingen waar te maken. De eerste 15 minuten lijken nodig om een context te creëren, Alvin te introduceren en een beeld te schetsen van waar hij zijn oude dag slijt, maar dat vond ik eigenlijk wel nog het minst interessante stuk. Zodra hij eenmaal (voor de tweede keer) op pad gaat, is het genieten geblazen. Ja, het is een erg fijne film. Zondermeer een aanrader voor zowel fans van de regisseur als het publiek dat hem normaliter probeert te mijden.

4*

Mooi gefilmde roadmovie die echter nergens van de gebaande paden afwijkt. Alles wat je mag verwachten van een roadmovie, krijgen we voorgeschoteld. Een eigenzinnig hoofdpersoon die met een doel op reis gaat, bijzondere personages onderweg waarbij wijze lessen aan bod komen, en de conclusie dat uiteindelijk de reis wellicht net zo belangrijk is als de bestemming.

Ik hou van roadmovies en Amerikaanse landschappen, dus in dat opzicht beviel de film me goed. Ook zijn de hoofdrollen mooie personages. Echter, nergens werd het voor mij verassend, en daarmee blijft deze film voor mij steken op een krappe voldoende. Wellicht van ik meer verwacht vanwege de naam Lynch. Want het enige wat deze film onderscheidt van andere films in dit genre, is het vervoersmiddel.

3*

De film van Lynch die ik het minst vaak heb gezien. Zag m vanavond dan ook pas voor de 3e keer.

Als je het niet zou weten, zou je de film niet direct aan Lynch toeschrijven. Daarvoor is de film te optimistisch en vooral straight.

Aan de andere kant is deze langzaamste road movie wel weer typisch Lynch. Het idee, waargebeurd, is natuurlijk vrij absurd en ook zijn er tal van ontmoetingen met kleurrijke, soms vreemde personages. Maar eigenlijk is enkel de dame net het hert typisch Lynch, net als het shot dat daarop volgt.

Wat ook wel typisch Lynch is dat alles tot in de perfectie is geregisseerd. Geholpen door zijn vaste collaborateurs achter de camera en enkele oud gediende ervoor. Zo is dit toch een prachtig liefdevol juweeltje dat ik met 4* eigenlijk te laag beoordeel, maar ik ben nu eenmaal gek op dat rauwe randje dat hier ontbreekt.

Maar prachtige film en schitterende blu ray van Imprint.

Mooie film over een über-sympathieke knakker die met zijn grasmachine van Iowa naar Wisconsin rijdt om zijn broer te bezoeken die net een hartaanval kreeg en waarmee hij al 10 jaar geen woord gewisseld heeft. Innemend, ontroerend en met een moraal van jewelste. Alvin is ook een vat vol levenswijsheden wat hij ook demonstreert bij elke toevallige ontmoeting. Zoais "The worst part of being old is, remeberin' when you was young". Inderdaad enorm mooi allemaal. Alleen het slot ontgoochelde een beetje. Ik had wel wat meer animo verwacht bij de ontmoeting van de twee broers. Het enige wat ik me afvroeg, was of deze film ook zo hoog zou scoren als het geregisseerd was door iemand anders dan David Lynch. Nu is het allemaal prachtig gekadreerd in beeld gebracht en briljant door de eenvoud. Was het iemand anders, zouden de reacties eerder klinken als "Melige EO prul" en "Saai want de hele film zie je alleen een oude man op zijn tractortje tussen de velden rijden (tot 3 maal toe is er een dorser te zien zelfs". Ach, het is de film gegund. Zelfs indien het niet Lynch was geweest, had het evenzeer dezelfde score gekregen van mijnentwege

3.5*

Je had het beter bij die vraag gelaten want je antwoord houdt weinig steek. Echt hoog is het stemgemiddelde niet. Je zou dus evengoed kunnen zeggen dat deze film veel hoger had gescoord als er een andere naam als Lynch opstond, omdat die naam nu eenmaal wat andere verwachtingen oproept waardoor fans van de minder rechtlijnige Lynchfilms teleurgesteld waren.

[quote]Kronos schreef:

Weinig steek? Ik weet niet wat jouw normen zijn wat betreft gemiddeldes, maar 3.8/5 vind ik persoonlijk toch behoorlijk. Ik heb toevallig net dezelfde dag "Kodachrome" gezien die qua insteek overeenkomsten vertoont (en niet dat gemiddelde haalt). Ook een oude man (op sterven na dood) die samen met zijn zoon, waar hij al 10 jaar niet meer mee gesproken heeft, een trip onderneemt om foto's te laten ontwikkelen. Niet identiek hetzelfde verhaal, maar qua sentimentaliteit evenwaardig en ook een hereniging als uiteindelijk resultaat. En als ik de commentaren lees van Lynch liefhebbers, ga ik er toch van uit dat de meesten dit apprecieerden. Toegegeven, de verhaallijn is simpelder, wat niet iets is wat vaak voorkomt bij een Lynch film, maar de uitwerking en beeldvorming vinden ze dan weer briljant. En als ik daar verkeerd in ben, dan mogen Lynch fans me gerust tegenspreken

Kodachrome heeft qua insteek overeenkomsten en zou dus een even hoog stemgemiddelde moeten hebben? Dat houdt geen steek. Wat een gebrekkige redenering. Ik heb Kodachrome niet gezien maar die film is in ieder geval van veel later en kan een zwak aftreksel zijn. Weet ik veel. Ik ken veel roadmovies maar geen enkele andere als The Straight Story. Je opmerking dat het stemgemiddelde vooral zo hoog omdat het van Lynch is slaat nergens op. Je laatste zin is helemaal van het gekke te veel: 'Ach, het is de film gegund. Zelfs indien het niet Lynch was geweest, had het evenzeer dezelfde score gekregen van mijnentwege'.

Och gottekes, ik heb me weer een Lynch fanboy op de nek gehaald.

Jongen toch, ik heb eigenlijk geen zin in een nietszeggend steekspel. Trouwens had ik helemaal geen kritiek op Lynch himself, he. En ik heb nooit beweerd dat Kodachrome een even hoog stemgemiddelde MOET halen als deze film. Trouwens ook nogal aanmatigend om al te stellen dat dit een zwak aftreksel zou zijn. En ik vraag me af wat er verkeerd is aan die laatste zin. Het enige dat ik daarmee bedoel is dat ik het een ontroerende en prachtige film vond. Om het even wie het zou geregisseerd hebben. En dat is dan een beoordeling naar het inhoudelijke en de geest van deze film.

Soit. Lynch is een brilliant regisseur die secuur tewerk gaat om zijn films zo adequaat mogelijk in beeld te brengen met een fascinerende verhaallijn. Zo, nu kan je weer met een gerust gemoed gaan slapen deze avond.

Pffffffffft ....

Ja knul. Jij beoordeelt de film op het inhoudelijke, de anderen op de naam van de regisseur.

Weet ge ... KNUL ! Ge zou beter eens stoppen met anderen woorden in de mond te leggen die ze helemaal niet letterlijk hebben gezegd. Anders ga solliciteren voor commentator hier op MM zodanig dat je zorg kan dragen voor iedereen zijn commentaren. Zo kan er dan in jouw ogen ook nooit iets verkeerds gezegd worden.

Verdomme, waar is die MUTE-knop als ge ze nodig hebt

ikkegoemikke en Kronos, beste MM'ers, 8 september 2022, er is oorlog in onder andere Oekraïne, Jemen en Oeganda, en er sterven nog steeds zo'n 12.000 mensen per dag door ondervoeding.

Andere meningen over films en filmtopics zijn een rijkdom. Gebruik die rijkdom om meningen uit te wisselen en te discussiëren; niet om te schelden en te ruziën. Een van de allerbelangrijkste woorden in Van Dale is 'respect': haal dat respect op elk moment naar boven, toon dat aan iedereen.