Lost Highway (1997)

De sfeer vond ik wel meevallen, aparte sfeer creëer je altijd wel bij mysterieuze films.
Het eerste gedeelte was zoals verwacht vaag en vond ik visueel niet zo mooi weergegeven, de introductie van mystery man was daarin het sterkste punt. Na de twist werd het er niet beter op en kwam het voor mij haast als een vage b-film over. Ook de muziek (waar ik al geen fan van ben, wat ook niet helpt) vond ik niks. Robert Loggia maakte ook geen indruk met zijn karikatuur en iedereen gedraagt zich raar en vaag. En net als je denkt enige uitleg te krijgen haken ze af, want het moet natuurlijk vaag blijven. Nu is dat Lynch zijn hele bedoeling, en liefhebbers smullen ervan en prijzen hem daarvoor.

Zelf ben ik geen liefhebber van dit soort werkjes dat iedereen zelf een interpretatie kan geven waarvan nooit iemand te weten komt of het juist is, want dat weet alleen Lynch.
(als Lynch het zelf nog weet, want mischien als Lynch de interpretaties van zijn fans zou doornemen dat hij bij sommige zou zeggen: ja die is nog beter dan wat ik bedacht had)

Één van de weinige pluspunten in deze film vond ik Patricia Arquette waar ik boven verwachting van heb genoten. En er zijn zeker wat aardige scenes, maar verder vond ik er weinig aan.

Blijf het toch jammer vinden dat ik de (schijnbaar) genialiteit van Lynch zelden beleef.
(alhoewel ik ontzettend heb genoten van The Straight Story (1999), maar dat was een beetje buiten zijn comfort zone volgens mij)

Je moet het idee dat er maar één juiste interpretatie is kunnen loslaten. Zie het bijvoorbeeld als een schilderij waarbij iedereen erin kan zien en eruit kan halen wat hij/zij wil.

Na het doorbladeren van een aantal pagina's (en niet geheel onbekend met Lynch) lijkt me dat inderdaad de juiste interpretatie Cikx, maar net als bij een schilderij ("kunst") vind ik sommige schilderijen mooi en bij andere vraag ik me af waarom ze miljoenen waard zijn.

Snapte er geen bal van zoals verwacht, maar och wat kan meneer Lynch sfeer creëren zeg. De constante spanning, rockmuziek tussendoortjes, subtiele stijl details, etcetera. Ook kloppen alle karakters, al vond ik Mr. Eddy er niet tussen passen op de één of andere manier. Arquette is weer fantastisch.

Net als bij Mulholland Drive nu heel veel research doen en over bepaalde tijd maar weer eens kijken om misschien 20 ipv 10% te begrijpen. Deze maand in ieder geval MD haar 2e kans geven, daar wordt het een keer tijd voor.

Doel je hier op bijvoorbeeld Fred & Renee's appartement? Dat is overduidelijk (en geniaal) bewust gedaan. Zelfs de meubels zijn van en door Lynch gemaakt.

Haha geweldig, ik vond dat wel leuk dat ik er 'geen bal van snapte'. Meestal als ik het plot van een film niet helemaal doorheb is het omdat de film het verhaal nogal chaotisch overbrengt, maar bij Lost Highway had ik dat gevoel helemaal niet. Volgens mij is het gewoon zo clever en misschien is het zelfs niet helemaal te begrijpen. Bij Mulholland Drive had ik dat niet, vond het zelfs niet echt ingewikkeld of ik had wel het gevoel dat ik alles begreep, al is het verder wel een uitstekende film.

Wat het één met het ander te maken heeft is me niet echt duidelijk. Verder maakt bewust niet geniaal, ik vond het in ieder geval niet geweldig geslaagd. Lynch is een man die soms eens wat minder zelf zou moeten doen.

Bewust is uiteraard niet vanzelfsprekend geniaal nee, maar hier vind ik dat zeker wel. Het klopt op een bepaalde manier gewoon. Hoe de tapes worden afgespeeld in zo'n bijna onwerkelijk lege woonkamer, ik houd daar wel van.

Raar, dat mensen een film niet begrijpen, maar toch schrijven dat alles klopt.

Tsja, Inland Empire...zelden bij een kijkbeurt zo het gevoel gehad dat álles samenhangt, maar als je mij vraagt te beargumenteren waarom precies... verder dan specifieke beeldassociaties zal ik niet komen denk ik.

Er is nog wel een verschil natuurlijk tussen het statement 'alles klopt' en het gevoel dat dat zo is.

In een droom heb je ook het gevoel alsof alles klopt, maar pas wanneer je er na afloop aan terug denkt merk je dat het alles behalve logisch is.

Juist niet. In een droom overheerst het gevoel dat er "iets" of "heel veel" niet klopt, maar dat je het allemaal wel "echt" meemaakt.

Als je de herkomst van een hoop stront niet kent, kan je moeilijk vol houden dat je begrijpt waarom het bruin is, waarom het stinkt, waarom de halfzachte substantie als dikke spaghetti-slierten op een hoop liggen.

Dat ligt er volgens mij maar net aan. Zo komt het toch regelmatig voor in een droom dat je op geheel onlogische wijze van een locatie naar een andere gaat, terwijl het op dat moment wel logisch lijkt. Of je herkent een persoon als een of ander spaghettimonster waarbij je achteraf afvraagt waar dat op sloeg.

We kunnen hier een partijtje gaan lopen muggenziften tot de koeien omvallen, maar dat lijkt me niet zinvol. Zelfs een kind van zes begrijpt in minder dan een oogwenk dat The Mystery Man op dat feestje waar Fred Madison was, daar niet thuishoorde. Het tweegesprek tussen The Mystery Man en Fred zal ook bij zo'n zesjarige meteen de alarmbellen laten rinkelen: hier klopt geen hout van; dit kan niet ...

... en dan begint het mysterie. De kijker wordt opgezadeld met een probleem dat niet volgens de regels van oorzaak en gevolg is op te lossen, en zal uit eigen creatieve arsenaal moeten putten om er een "logisch verhaal" van te maken.

Lavrot als audiovisueel product klopt alles bedoel ik te zeggen. Als je de hele context even meeneemt in gedachten lijkt me dat je dit zelf ook kunt inschatten.

On-topic: heb een heel sterke 'interpretatie' gelezen. Dat zet ik tussen haakjes aangezien het denk ik nauwelijks een interpretatie is, maar ook Lynch zijn bedoeling. Dat in gedachten is de film niet eens heel surreëel, maar best recht door zee.

What's the meaning of the movie Lost Highway? - Quora

Dit stuk dus. De tekst tussen de poster en afbeelding van The Mystery Man. Jullie opinie?

Maar dit is gewoon een gekunstelde manier om te zeggen dat deze film perfect is, waarmee je jezelf een tautologisch cadeau geeft.

Ik vind de film helemaal niet perfect, hou alleen van Lynch z'n stijl. Dat tautologie cadeau ofzo iets kun je dus ook al doorstrepen.

Ik vond tautologisch cadeau wel een mooi neologisme anders.

Uitstekende film over een echtpaar die vreemde videobanden met beelden van hun huis ontvangen. Een behoorlijk ingewikkeld plot waarbij het echter niet frustrerend is als je niet alles begrijpt. Sfeervol in beeld gebracht en hier en daar behoorlijk nachtmerrie-achtig. Een goeie soundtrack en van de cast vallen Robert Logia en Patricia Arquette positief op.

15 jaar geleden vond ik deze film extreem goed , haast een meesterwerk . Nu is deze film gewoonweg extreem zwaar verouderd . De film is maar 20 jaar oud , erg jammer ...

Ik zou dan maar niet aan de originele Twin Peaks beginnen

Niet mijn ding die David Lynch films.Heb er nu twee gezien en ben er wel klaar mee.

Zo 9 Dec te zien in LUX Nijmegen

Net gezien en wat een bijzonder hallucinant, sinister en mysterieuze toon en sfeer. Alleen dat al. Ik zou niet eens weten waar te beginnen met uitleggen maar dat het weer een compleet door elkaar geweven plot is waar het begin niet meer van het einde te ontdekken is, is wel duidelijk. Dat de film wat gedateerd en gritty overkomt stoort mij niet een moment, dat past er juist prima bij.

Fijne muziek overigens met David Bowie als opening, halverwege ergens The smashing pumpkins en meerdere keren zowel Rammstein als Marilyn Manson.

Ik ben een grote fan van David Lynch maar deze film vind ik niet een van z'n sterkste. Weliswaar is de film weer lekker verwarrend en surrealistisch, weet ie daardoor aldoor te boeien en heeft ie enkele fantastische scenes (zoals de op TV aldoor voorvertoonde clip op het feestje: What do you mean? You're where right now? 'At your house.' waar meer horror in zit dan in alle Halloweenfilms bij elkaar), maar de film mist de wauw-factor en laat me wat onbevredigd achter. Zelfs met de gunfactor die ik Lynch geef haalt de film slechts met moeite de vier sterren voor mij.

Hoe vaker ik Lost Highway zie hoe meer ik 'm waardeer en ... nog steeds liggen de antwoorden niet voor 't oprapen en tast ik in het duister welk deel van de werkelijkheid zich blootgeeft in de zelfverkozen waan van Fred Madison. Laat ik een van die vragen eens opwerpen: Heeft Fred meerdere moorden op z'n geweten?

Een film van David Lynch is steeds genieten. Waar hij met Blue Velvet de richting insloeg van meer het satirische, heeft hij met Lost highway meer oog voor het thrillergehalte. Lynch slaagt er steeds in een bepaalde opinie of emotionaliteit los te weken bij zijn films. Er zijn superfans, maar er zijn er ook die zijn oeuvre maar helemaal niets vinden. Makkelijk maakt hij het de kijker nooit. Alles is steeds met een bepaalde reden meegeven en je krijgt het niet zomaar met de paplepel ingegeven.

Het verhaal is vervolgens opnieuw erg mysterieus en onduidelijk. De geheimzinnige en verwarrende boodschappen zuigen de kijker naar het scherm toe niet goed wetende wat hij ermee moet aanvangen. Daarnaast gebruikt Lynch de technische middelen waarin hij zo geslepen is: het geluid, donkere belichting, montage en camerastandpunten zorgen voor een sublieme sfeereffect. Dat camerastandpunt is vaak vanuit de hoogte van de kamer zodat het letterlijke effect wordt gecreëerd dat de bewoners écht in de gaten worden gehouden. De illusie wordt hiermee bewaarheid.

De film kent ook een creepy sfeertje met die videobanden en de telefoongesprek. De roadmarkeringen zorgen vervolgens ook mooi voor een overgang. Het is je niet geheel duidelijk waarover het gaat en dat is ook niet het doel van Lynch denk ik. Vooral ook het acteerwerk van Patricia Arquette springt hier in het oog. Bill Pullman vond ik bij momenten wat krampachtig.

De soundtracks droegen bij tot het geheel van de film: duister en onheilsspellend met Nine Inch Nails, Marilyn Manson en Rammstein. Je blijft met een voldaan gevoel achter ondanks de vele vragen van hoe het nu precies in elkaar zit.

Nachtmerrie.

Dat is voor mij een ideale omschrijving voor deze donkere thriller van Lynch. De film is vooral in het eerste uur ongelooflijk sfeervol, en zat mijn cijfer ongetwijfeld tegen de 4,5* aan. Helaas, na de 'verandering' is de film veel zwakker.

Het eerste deel voelde aan als een nachtmerrie, zeer nare scenes zaten ertussen. Zat zelfs eventjes een aantal keer dicht tegen horror aan, aangezien het als een soort spookhuis aanvoelde. Prachtige sfeer is hier gecreëerd, typisch een Lynch kan je ook zien.

Als de film dan opeens een compleet andere richting opgaat is het jammer dat dat minder interessant is. De sfeer is soms zo goed als weg, de enge beelden en de mooie sets, allemaal weg. Soms zit er dan weer een wat sfeervollers scene in, maar dat voldoet niet meer.

Pullman acteert redelijk, Arquette is soms wat vervelend. Grote pluspunten voor de ontzettend sterke sfeer die vooral in het eerste deel gemaakt is. De soundtrack van Marilyn Manson en Rammstein aan het einde voelde wat misplaatst aan, maar ach ja.

Absoluut een ruim voldoende, dit zie ik Lynch graag nog een keertje doen.

Net in Kino 1 gezien. Man wat was dit goed. Heerlijke film noir mindfuck gebaseerd op O.J. Simpson.

Misschien wel een halfje erbij. Nachtje over slapen.