Lost Highway (1997)

Criterion verzendt alleen naar de VS en Canada toch? De uitgave van Janus Films/M2k had ik dus gisteren gezien in Kino Rotterdam, maar die is helaas nergens te vinden. Alle blu-ray's zijn kennelijk ook niet meer leverbaar.

Moraal is dat de 4K van Criterion Collection tot nu toe echt de meest betrouwbare master is. [/quote]

Na het kijken van deze film voel ik mij zo dom! Ligt het aan mij of aan de niet snap-bare film?

Je kunt m enkel snappen op enotioneel niveau. Lynch zijn logica is die van onze realitiet.

De Criterion UK blu-ray (heb ik zelf) is momenteel niet verkrijgbaar.

Maar de Criterion UK (Regiovrij)4K+(Regio B) blu-ray set wel.

Bol

Amazon.nl

Amazon.de

Als je die (best wel dure set) wel wilt kopen zou ik hem bij bol via DVDOutlet.nl of bij amazon.nl of amazon.de via Marc&Lukas NL (M & L aus Deutschland) bestellen.

Bij die verkopers zitten de importkosten inbegrepen (worden verzonden vanuit Nederland en Duitsland) en zijn in mijn (jarenlange) ervaring betrouwbare verkopers.

Iets 'snappen' is het gevolg van een intellectueel proces. Kun jij me uitleggen hoe je iets kunt snappen op emotioneel niveau, misschien met een voorbeeld?

Wat betekent 'Lynch zijn logica is die van onze realiteit?" Is het werk van Lynch logisch en waaruit blijkt dat? Zoja, waarom is zijn logica dan mijn realiteit?

Dankjewel voor het helpen!

Iets op emotioneel vlak snappen is het wanneer het goed voelt. Lynch zijn films kan ik doorgaans niet geheel intelkectueel verklaren, maar het voelt wel meestal goed aan. Ik beoordeel films sowieso meer met m’n gevoel dan met mijn verstand. Sfeer (look en feel) vind ik dan ook vaak belangrijker dan plot.

Voor mij voelen zijn films doorgaans óók goed aan. Lynch is een cinematografische mentalist die vakkundig de zintuigelijke beleving manipuleert en hypnotiseert waardoor de kritische geest amper houvast ervaart.

Waarom zijn logica dan mijn realiteit is licht je niet toe. Ik ben daar wel benieuwd naar.

Gaat er ook maar iets van de pracht van een regenboog verloren als deze onder de loep ligt van de wetenschap, die tot op het allerkleinste detail kan verklaren waarom we zien wat we zien? Verliest Lynch iets aan kracht als we met het gereedschap van de logica zijn films tot op de bodem uitpluizen? Kijk, de normale (lees gangbare) manier om een verhaal uit de doeken te doen is op basis van chronologie; alles keurig op volgorde van oorzaak en gevolg - maar dat is zo ontzettend zaai en afgezaagd en al miljoenen keren eerder gedaan. Nee, dan Lynch. Die duikt diep in de psyche van de zondige mens en vanuit zijn neurologische inwendige doolhof rijgt hij gebeurtenissen, fantasieën, verwrongen herinneringen, dromen en gevoelens in de vorm van abstracties aan elkaar.

"Dick Laurent is dead" hoort Fred via z'n huis-audiofoon. Heel veel later in de film rijdt hij naar zijn huis, belt aan en zegt: "Dick Laurent is dead." Is Lynch gek geworden? Kan Fred op twee plaatsen tegelijk zijn; iets beneden inspreken en boven luisteren? Is Fred in de war en "ontspoord"? Maar waarom? Waar is Fred eigenlijk?

Toen ik gisteren na 28 jaar Lost Highway opnieuw mocht beleven in de bioscoop kon ik maar een ding denken "Hij was toch weer beter dan ik al wist." Ook mooi dat de nieuwe generatie Lynch weet te waarderen; de zaal zat propvol.

Heeft best wel een tijdje in mijn kast gestaan. David Lynch films zijn niet voor iedereen, dus ik kijk ze zelden met iemand samen en zelf moet ik er ook een beetje voor in de stemming zijn. Ik waardeer de man ten zeerste, maar ik zal niet gauw Mulholland Drive of Eraserhead uitkiezen na een lange werkdag, en ik had al opgevangen dat ik Lost Highway eerder in die categorie moest plaatsen dan die van The Elephant Man of The Straight Story.

Vorige week dan toch maar opgezet en er maar neutraal ingegaan. Waar Lynch telkens wonderbaarlijk goed in slaagt is om me te fascineren. Hij neemt zich, zoals gebruikelijk, de tijd met deze film: scènes duren soms best lang en er gebeurt niet altijd ontzettend veel, maar dat geeft het juist een natuurlijke flair. De film gaat voor het eerst 'los' op dat feestje: ik heb wel vaker lugubere scènes voorbij zien komen in het werk van Lynch, maar die Mystery Man, gespeeld door Robert Blake, is misschien wel zijn engste creatie. Ik kreeg er een heel onbehaaglijk gevoel bij wanneer hij in de film opdook. Die eerste kennismaking is een geweldige scène.

Eerste helft is prettig met fijn acteerwerk van Bill Pullman en Patricia Arquette, en een ogenschijnlijk duidelijke richting waar het verhaal heen gaat, maar dan is daar de transformatie in de gevangeniscel, waarna alles volledig op zijn kop wordt gezet. De film blijft boeiend, maar niet meer op dezelfde manier, en gaat ook steeds meer als een droom voelen. Er komen bij vlagen prachtige shots voorbij en ondanks dat het steeds meer gissen wordt naar wat er precies gaande is, kost het geen moeite om met de personages te blijven meeleven. Er zijn tig gedachtes door me heen gegaan als het gaat om mogelijke verklaringen, maar uiteindelijk blijven ze me niet lang bij. Ik heb wel eens anderen horen zeggen dat je zijn films ''het beste gewoon kan ervaren'' en daar sluit ik me ook bij aan. De werelden en de personages die hij creëert zorgen ervoor dat ik er iets mee kan, dat het iets met me doet. Lost Highway is daar geen uitzondering op.

Want het is duidelijk dat het iets met me doet: doorheen de afgelopen week heb ik geregeld teruggedacht aan de film. Niet zozeer aan bepaalde vraagstukken, maar bepaalde scènes zijn me bijgebleven. De film is overigens niet alleen maar eng of indringend, maar soms ook ronduit grappig. Ik denk dan bijvoorbeeld aan die scène met dat bumperkleven en de daaropvolgende confrontatie. Het surrealistische zal niet voor iedereen zijn weggelegd en ik moet eerlijk bekennen dat het niet mijn favoriete Lynch-film is. De werelden van Mulholland Drive, Blue Velvet en (natuurlijk) Twin Peaks wisten me nog net wat meer te intrigeren, maar Lost Highway mag er absoluut wezen. De stempel van de regisseur is duidelijk voelbaar, dus fans kunnen hun hart ophalen. Ik ga een halve ster hoger uitdelen dan ik in eerste instantie dacht, omdat de film me niet loslaat. Ook een week na het kijken nog niet.

4*

Ik heb Lynch nooit willen kijken, heb wel veel over zijn films gelezen uit interesse en nieuwsgierigheid en kon zo wel aanvoelen dat het niet mijn ding is. Je doet mij gewoon geen plezier met surrealistische dingen die je (op het eerste, tweede gezicht) niet meteen begrijpt.

Toch was ik benieuwd geworden naar deze omdat hij zo zeldzaam creepy zou zijn, en inderdaad was dit, naast creepy, plottechnisch en dergelijke allemaal te weird voor mij. Het middenstuk van Pete met Alice vond ik dan nog het meest ‘vermakelijk’ en oke, maar alles met die zoekende smoel van Bill Pullman, nee.

Betekent niet dat het echt barslecht is, er zitten aardige dingen in, de sfeer is soms wel oke en de muziek valt op. Toch zal ik waarschijnlijk niet meer van Lynch willen zien, ik geloof het verder wel.

2,75*