Lost Highway (1997)

Deze raadselachtige trip langs een desolate snelweg, deze ode aan de femme fatale, deze fabelachtige bewerking van dè 'noir der noirs' van Robert Aldrich verdient inderdaad (bijna) de volle 5 maar dat zou die andere Lynch weer tekort doen.

Toch zitten er in deze duistere breinfok (exact 50 jaar na 1947 hoe toevallig wil je 't hebben?) verknipte (jawel) beeldfragmenten in, gebaseerd op de nooit opgeloste Black Dahlia Murder, waar Lynch de filmrechten niet meer van bezit ... om maar eens een andere dwarsstraat te noemen.

Five films that influenced David Lynch’s nightmarish neo-noir

David Lych tja daar is voor mij alles eigenlijk al mee gezegd. Erg slecht. En wederom supervaag.

Erg tof om deze film nog eens op het grote doek te zien.

Deze film ligt op thematisch vlak het dichtst bij mijn favoriet Mulholland Drive mijns inziens, maar weet de klasse van die film niet te evenaren. Waar Mulholland Drive een perfect geheel vormt waarbij elke scène haast naadloos in de andere overloopt is Lost Highway iets onsamenhangender voor mijn gevoel. De editing is het grootste struikelblok, maar ook de dialogen willen soms niet echt vlotten.

Dat betekent natuurlijk niet dat Lost Highway een slechte film is. In tegendeel, de onmiskenbare Lynchiaanse sfeer is ook hier weer volop aanwezig. De film is duister, nachtmerrieachtig, verontrustend, mysterieus en op een aantal momenten hilarisch. Zelfs na deze derde kijkbeurt kan ik nog steeds niet alles bevatten, maar dat maakt geen donder uit, omdat de sfeer zó goed is. De scène met de mystery man op het feestje zal me in ieder geval altijd bijblijven.

Na het herzien van Blue Velvet was ik bang dat die hele Lynch een soort jeugdige bevlieging was geweest, maar dat viel gelukkig mee. Ik hou hier echt van, die sfeer, het mysterie, het totale ontsporen. Zonder voorkennis is het misschien het beste, zoals ik mijn eerste Lynch (Mulholland Drive) ooit inging: je bent gewend dat alles te verklaren is, dat alle puzzelstukjes uiteindelijk in elkaar vallen, en het duurt heel lang, tot na de aftiteling, tot je denkt: nee, er is geen sleutel, en al is die er wel, ik hoef het allemaal niet te weten. Het is goed zo.

Inconsistent camerawerk, veel lelijke scènes en de meeste acteurs praten allemaal alsof ze een boek aan het lezen zijn ? totaal onrealistisch geacteerd. Sommige scènes hebben heel veel beeldruis terwijl andere heel clean zijn. En eww dat lelijke wazige effect in alle scènes ?. Alles in combinatie met de soms niet 100% synchroon lopende geluiden met beeld en de cartoon achtige sound effects (het pistool in het gezicht geluidje is net tom & jerry hahaha wtf) lijkt het net een amateur film of parody. De hoge hoeveelheid porno en de afgezaagde muziek doet me denken aan 'The Room' trouwens...

Je vergeet de enorme plotgaten te noemen.

Desalniettemin is het een fantastische film.

Laat jij Lynch vooral links liggen in de toekomst en richt je liever op veilige, voorspelbare cinema.

Nja het is denk ik wel de enige film ooit die zoveel plotgaten heeft dat er gewoon geen plot is.

Als je op Google of YouTube naar plot explanations zoekt zijn er minimaal 10 verschillende redenen waarom het totaal onmogelijk en onlogisch is. En dan zijn er ook echt mensen die durven te beweren dat je deze film moet 'snappen' terwijl iedereen een eigen uitleg ervoor heeft waarbij er 50 plot holes in zitten... Tja...

Er zijn mensen die beweren dat de hele film een droom is van iemand, er zijn ook mensen die beweren dat de film over psychoses of schizofrenie gaat ............. Hahaha sure het gaat gewoon nergens over. ?

En weet je het zou me niet eens boeien als het voor de rest een mooie film was maar zoals ik in mijn eerste comment aangaf is het gewoon afschuwelijk om aan te zien & horen.

Het kan natuurlijk je smaak niet zijn, maar behalve mooi of lelijk en logisch of niet, zijn ook zaken als sfeer en Idee elementen die een film goed of slecht kunnen maken.

Persoonlijk houd ik enorm van de (mystieke) sfeer die Lynch creëert en vind ik het idee van een moordenaar die een persoonstransformatie doorgaat om zo met zijn gruweldaad verder te kunnen leven buitengewoon origineel en interessant. Of het logisch is? Ach, kunst is geen wiskunde.

Onderschatte psychologische thriller van Lynch. Wat mij betreft zijn beste werk!

Hoezo onderschat

Hij is relatief weinig bekeken en mijn cijfer is significant hoger dan het gemiddelde . Ik denk dat een beetje interesse in psychologie en psychodynamische theorieën in het bijzonder deze film een extra laag biedt. Verder gewoon een fantastische film noir.

Het is allemaal net iets minder mooi ingekaderd in een schijnbaar normale werkelijkheid (dan bijvoorbeeld MD), maar in de herziening vind ik Lost highway wel een stuk beter dan ik dacht. Mijn herinnering was overigens zeer vaag: feitelijk stonden alleen het shot van de snelweg, de man in het glas en die enge kerel met z'n gezicht me bij. Maar het is in alles een onderscheidende film, met geweldige soundtrack en geluid plus een heerlijke Arquette. Dit staat het dichtst bij Twin Peaks 2017 in mijn ogen.

Voor de herziening gegaan vanavond en ondanks de ongrijpbaarheid rond de film, zelfs na onderzoek en gevonden uitleg, toch nog meer van onder de indruk geraakt en overtuigd van een bijzondere film.

Andermaal valt de fantastische sfeer op, een mysterie in optima forma die zich in verschillende gedeelten laat vertellen vanuit meerdere personages zo lijkt het, met een behoorlijke sinistere sfeer, verontrustende beelden en soms snoeiharde muziek in de vorm van Rammstein en Manson. Zonder uberhaubt over het plot te beginnen staat de sfeer en toon centraal. Iets waar de film een dikke voldoende mee scoort. Beste gedeelten zijn die toch wel rond Fred, de fase met Pete is minder.

Toch is enige houvast of een spreekwoordelijk tipje van de sluier welkom of zelfs gewenst. Want was wat dit nu allemaal? Een bijzondere boeiende uitleg vond ik bij deze Lost Highway explained: the meaning of David Lynch’s masterpiece – Auralcrave. En iets waar ik zelf wel wat mee kan. Uiteraard is niets wat het lijkt en de diepgaande Freudiaanse uitleg is welkom en vind ik erg interessant en zou verschillende dingen verklaren zoals de aanzet van moord door de Mystery Man op Mr. Eddy. Verder is het getoonde, op het begin met Fred tot in deadrow na, uit de lucht gegrepen en zinsbegoocheling.

Afijn, Lost Highway, en film waar je een nacht lang over zou kunnen speculeren en dan is de film per definitie al geslaagd. Heerlijke film als dit je genre is.

“We've met before, haven't we?”

Sfeervolle film. Je moet een film van David Lynch nooit gaan kijken om een coherent en goed te volgen verhaal, en het is het beste om Lost Highway maar gewoon over je heen te laten komen en te genieten van het vakmanschap van Lynch.

Want de man weet hoe je een film maakt met een hypnotiserende, dromerige en absurde sfeer. Als kijker weet je totaal niet wat je nu weer voorgeschoteld krijgt, en dat is ook de grote kracht van Lost Highway. En ook een beetje zijn zwakte, want als het in het tweede gedeelte wat langdradig begint te worden (zodra Pullman uit beeld verdwijnt en acteur Getty zijn intrede doet) verlang je bijna naar wat richting en focus. Gelukkig is het gewelddadige laatste gedeelte in het landhuis (sterk geacteerd door Arquette) wel een sterke afsluiter.

Bijzondere film waarin Lynch een nachtmerrie creeërt die nog lang blijft nazinderen. Ik ben intussen wel een beetje gewend aan zijn stijl, maar vooral bij deze Lost Highway moet je als kijker ideeën over conventionele denkpatronen en rechtlijnige vertelstructuur volledig loslaten. Als je de film op een realistische manier benadert en probeert te verklaren, zal je er weinig aan hebben. Ik vond het in ieder geval heerlijk om me helemaal te laten meeslepen in deze draaikolk van surrealisme, absurdisme en mysterieuze horror. Dat is echt iets waar Lynch zo goed in is; je weet op het moment zelf vaak niet precies naar wat je aan het kijken bent, maar toch zit je gekluisterd aan het scherm. De beelden, het droomachtige kleurgebruik, de enorm goed gebruikte muziek (juist omdat het in feite niet echt zou horen te passen bij de situatie) en het vaak erg angstaanjagend luide sounddesign; het spreekt allemaal voor zich, het geheel van deze elementen vertelt een eigen verhaal binnen een verhaal.

Toch is het natuurlijk ook leuk om dit onverklaarbare wazige verhaal in je hoofd een eigen verklaring te geven; dat is zelfs de bedoeling natuurlijk. De hele tijd linken leggen en zo een coherent geheel in je hoofd proberen op te bouwen. Hoe ik het zie, gebeurt er maar weinig in de film ècht. Het meeste wordt door Fred verzonnen als een coping mechanism om zijn duistere daad in z'n eigen hoofd te ontkennen. Pete is gewoon een verzonnen alter ego, en alles wat die meemaakt verzint Fred in z'n hoofd. Maar het belangrijkste element is dat Fred zich erg onzeker voelt over zijn huwelijk met Renee en zich 'klein' voelt in haar aanwezigheid, gekrenkt in zijn mannelijkheid ook wanneer hij denkt dat ze hem bedriegt met andere 'stoerdere' mannen. Hij beeldt zich na het vermoorden van zijn vrouw een andere realiteit in waarin het alter ego van zijn vrouw hem wel begeert, en hij 'wraak' kan nemen op de mannen die haar ook willen bezitten. Zelfs in deze gecreëerde fantasieën kan hij echter zijn 'vrouw' nog steeds niet krijgen. Er zijn echter ongetwijfeld nog tientallen andere manieren om dit alles te interpreteren, de 'Mystery Man' kan ik zelf bijvoorbeeld ook niet 100% plaatsen, maar dat is juist het prachtige aan Lost Highway. Je maakt er letterlijk van wat je zelf wilt, en ondertussen kan je genieten van een hallucinante, nachtmerrieachtige trip die je 2 uur lang helemaal bezighoudt en, in mijn geval, op vele momenten danig verontrust.

4.5*, voor een overdonderende eerste ervaring, maar is zeker een film die ik nog meerdere keren opnieuw ga kijken; gaat echt zo iets zijn waar je bij elke kijkbeurt weer nieuwe dingen ontdekt.

Aparte film, maar ik houd hiervan. Lekker traag en mysterieus.

Had 'm wel ooit gezien geloof ik. Studentenhuis, niet helemaal nuchter, veel afleiding/gedoe tijdens de film dus ik herinner me er weinig tot niks van.

Voordat ik 'm aanzette een paar comments gelezen hierboven en op IMDB en maar besloten daar snel mee te stoppen. Sommigen zeggen dat er geen verklaring in zit, anderen bedenken iets. Ik besloot dus er zo blanco als nog mogelijk was te gaan zitten en het over me heen te laten komen.

Waauw. Dit was bizar. En vanalles meer. Duurde misschien ietsie lang maar niet irritant lang.

Achteraf zou de verklaring van filmfan0511 wel kunnen, of de link waar Lovelyboy naar verwijst, daar zit ook wel wat in.

Daar staat "This article explains Lost Highway, the movie directed by David Lynch, revealing crucial elements of the plot and the meanings behind them. Therefore, we recommend you to read it only after watching the movie, and not before, in order to preserve the pleasure of the first vision." en dat is denk ik goed advies.

Ik heb me goed vermaakt, wetende dat het allemaal nogal vaag is en je er niet meteen een verklaring of een logische volgorde of zelfs personages in moet verwachten. Just go and see. En denk er later over na. Of niet.

'Lost Highway' ik kan mij nog herinneren deze voor het eerst gezien te hebben zonder ook maar geen enkele clue te hebben wie David Lynch is, natuurlijk is dat al lang verleden tijd want zijn meeste films en natuurlijk de geweldige serie 'Twin Peaks' heb ik nu al in de collectie staan. Lost Highway is er eentje die ik lastig kan beschrijven in z'n geheel, maar die uiteindelijk toch logisch lijkt wanneer het afgelopen is, of is het dan toch nog maar het begin van wat ik gezien heb? ( herkenbaar van Lynch, is 't niet? ) dit is ook de magie van 'Lost Highway' dat het je laat denken om er een logica achter te zoeken maar dat het je toch verbaasd achterlaat, daar is Lynch ook zo goed in net als bij 'Blue Velvet'. En ik kan ook bijna niet geloven dat geen enkele persoon op deze wereld NIET verstijfd naar het beeld kijkt als bij de scene met de 'mystery man', de sfeer is hier zo beangstigend, de muziek valt uit en het enige wat we te zien krijgen is die creepy kop van die man, Lynch grijpt je hier bij de keel als een nachtmerrie, dit doet ie ook erg sterk met zijn camera posities. Lost highway is er zeker een die je niet snel gaat vergeten.

Pff, het eerste deel van de film is een van de beste stukjes cinema die ik ooit zag. Als alles van dat niveau/in die stijl geweest was was deze film makkelijk in mijn top 10 gekomen. Helaas is het tweede deel een stuk ''gewoner''.

Oef, maar dan heb je helaas toch de "You will never have me"- en de "What the fuck is your name"-scenes niet helemaal op waarde weten te schatten, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Uhh, ik wil alleen maar aangeven dat de voorbeelden die ik noem verre van "een stuk gewoner" zijn. Met name de naaktscene in de woestijn onder de hallucinerende klanken van This Mortal Coil belicht via de koplampen van de auto, en de daaropvolgende "shack-scene" zijn naar mijn smaak uitzonderlijke cinematografische hoogstandjes.

Er wordt met wat stijlfiguren gespeeld die ooit een intrigerende indruk suggereerden maar ondertussen lachwekkend overkomen.

En zoals bij zowat alles van Lynch valt alles weer als een kaartenhuis in elkaar en bleek het weer eens nergens over te gaan.

Ik kan dit niet helemaal onderschrijven, maar er zit zeker iets in. Ik ben er nog niet uit (de serie Twin Peaks beviel me grotendeels uitstekend).