Lost Highway (1997)

In de beeldende kunst zijn we inmiddels zover, voor films zal dat toch nog wel even duren denk ik, ook voor mij in de meeste gevallen.

Inhoud heeft altijd een bepaalde vorm en vorm heeft altijd een bepaalde inhoud.

David Lynch speelt bewust met stijlfiguren om iets over het onbewuste te zeggen.

De toch gewoonweg absurditeiten worden met zoveel serieus aplomb gebracht dat het bijna grappig wordt wat denk ik toch niet de bedoeling was, zo ja: geniaal en ben de enige die het snapt: -)

Dat je het snapt blijkt niet uit je waardering en uitleg.

De fan club kan wel wat meer gevoel voor humor gebruiken maar dat gaat kennelijk niet samen.

Als "lid" van de fanclub zie ik dan weer wel de humor van een imploderende "shack" in combinatie met "What the fuck is your name?" Maar ik begrijp dan ook wat The Mysterie Man voorstelt. In Twin Peaks verschijnt hij ten tonele onder de naam Bob.

De fanclub ziet de humor juist wel. Jij daarentegen gaat ervan uit dat het nergens humoristisch bedoeld is. Maar ja, als je niet onbevangen kijkt naar de geprojecteerde film maar druk bezig bent met het projecteren van veronderstelde bedoelingen, dan is Lynch (en zen) niks voor jou.

Mij ook behalve de laatste aflevering.

Ah ja wel interessant en inderdaad, het hoeft niet "ergens over te gaan", misschien wel liever niet zelfs.

Ik was wat kort door de bocht. Laat ik het nog eens proberen:
het begint allemaal stijlvol en intrigerend wat nieuwsgierig naar het vervolg maakt. Maar de boel ontspoort vervolgens dermate dat het niet meer serieus te nemen is. Het is de vraag of dat nou zo bedoeld is, hoewel ik best wel oog heb voor onderkoelde humor krijg ik de indruk van niet.
Mag allemaal natuurlijk alleen vind ik het dan toch tegenvallen. Als ik deze film 20 jaar eerder had gezien had ik hem waarschijnlijk beter gevonden, het doet nu achterhaald aan.
Anyway, ook helemaal prima uiteraard als iemand anders het allemaal wel de moeite waard vind.
Misschien wat flauw van mij om over "fanclub" te beginnen maar ik kreeg die indruk omdat sommigen wel erg fanatiek het laatste woord willen hebben met repliek op een mening die afwijkt van de hunne.

Was even van plan om het nog eens te proberen. Maar na het lezen van enkele commentaren, waaronder het mijne, toch maar voor iets begrijpelijkers gekozen. Maar... komt wel weer een keer.

In de Jaren ’90 maakte ik de geboorte van instant meesterwerken mee. Films als Seven, Jackie Brown en The insider … toen ik uit de bioscoop kwam wist ik : dat waren de films die tussen de gevestigde waarden als Rear window, Apocalyps now en 2001 a space adessey mochten staan. Maar met Lost highway ik had steeds een reserve gevoeld. Het voedde zich als een smeulend vuurtje van ‘toch niet’ dat met iedere herziening heviger werd. Ook bij deze herziening (we zitten we inmiddels met een stokend vuurtje) is dat hoe ik Lost hignway beleef. Graag gezien, een opwindende en fascinerende film die finaal tekort komt om in de hoogste klasse te pronken. Deze moderne film noir waarin droom en realiteit door elkaar lopen, waarin de vicieuze circel de zelfontdekking van Fred betekent die gedoemd is te vluchten van zijn identiteit en rent op een lost highway waar geen einde aankomt. Maar de dualiteit van de film is ook dat er een lineaire structuur in de film zit (Fred in het heden, Fred droomt, Fred ontwaakt) waarin droom en realiteit mooi gescheiden zijn (Fred = realiteit, Pete = droom).
Er zijn hier al zeer veel verklaringen gegeven hoe je de film kan bekijken en ook ik heb een theorie.

Het zinnetje uitgesproken door Fred in het begin van de film lijkt mij de sleutel om het ongrijpbare ietwat grijpbaar te maken: I like to remember things my own way, how I remember them, not necessaserlay the way they happened.
Fred vermoordt zijn overspelige vrouw (de zwartharige Arquette) door jaloezie maar hij verdringt het. Videobeelden zijn de expressie van wat echt is gebeurd maar Fred wil dit niet zien, Hij wordt iemand anders, een onschuldige (een droom ?) Pete maar zijn oud leven komt af en toe binnendringen. De jazz muziek in de garage waar hij een hekel aan heeft, Arquette als blonde, hij krijgt van Eddy een tape (waargebeurde feiten dus) zodat hij weer meer en meer Fred zal ontdekken. Wanneer Pete ook een moordenaar wordt (per toeval) begint de identiteit van Fred terug over te nemen, de mysterie man komt te voorschijn (een voorbode van zijn gespeten persoonlijkheid die een nieuwe identiteit komt claimen nl die van moordenaar). De overname is definitief in de woestijn na de vrijpartij met Arquette wanneer Arquette duidelijk maakt dat hij haar nooit kan bezitten maw Arquette zal ontrouw blijven en daardoor keert Fred terug naar het begin, de mystery man als onderdeel van onderbewuste is de wake up call/hij verstoort de droom, Fred waarschuwt zichzelf dat hij een moordenaar is (Dick Laurent is dead) en vlucht, de gespeten persoonlijkheid (cf titel die gespeten verschijnt) vlucht weg.
Fred zit in een lus waar hij zichzelf (moordenaar) ontkent en steeds vlucht maar de werkelijkheid (hij is een moordenaar) haalt hem telkens in.

Uitgerekend op de heiligste dag der heiligen moet ik deze godslasterlijke gedachte noteren nl Lost highway heeft een mindere beleving dan MD en Blue velvet. Het universum van highway en auto’s (de garage, Eddy als wraak der doodrijders) is iets te middelmatig als fantasie vind ik en daarom geen meesterwerk. Vooralsnog geen bliksemschicht te zien ...

Volgens mij is het laatste shot: van zijn exploderend hoofd in de auto, eigenlijk dat van zijn executie in jail
weet ik ook veel

Geniaal meesterwerk! Lynch zijn films woren met de jaren enkel beter. Fijn ook dat ze op 4k verschijnen. De Criterion 4k UHD is echt een pareltje.

5*

Dit is wel zo'n film, die je compleet verbijsterd achter laat. Het raadselachtig begin werkt al heel goed, maar daarna jaagt een wel heel mysterieuze creep je de stuipen op het lijf. Dat de film daarna weer normaal verloopt is schijn. De paralellen lopen uiteindelijk toch weer door elkaar en ontsporen . Wow, Lost Highway is een sterk staaltje film.

Indrukwekkende Lynch. Na afloop m’n gedachten wat op een rijtje proberen te krijgen en ik ben er totaal niet uit geraakt en dat is prima zo. De freudiaanse verklaring die ik hierboven tegenkwam, was misschien de sterkste. Daar ben ik zelf uiteraard niet geraakt. De muziek en de afwisseling tussen de sobere setting en felle kleuren zit echt geweldig in elkaar. De intrede van de ‘mystery man’ op het feestje waar Renee en Fred aanwezig zijn, kan menig horrorfilm een puntje aan zuigen. Geweldig, de presence van Robert Blake is voer voor nachtmerries. IJzingwekkende blik, rustig en o zo berekend. Klaar om op elk moment toe te slaan. Als kijker kan je volgen tot de moord van Fred, maar wanneer Fred wordt ingewisseld voor Pete moet je eigenlijk de rol lossen. Alles wat nadien komt, is uiterst ambigu. Je wil als kijker die puzzelstukjes in elkaar doen passen. En dat lijkt te lukken wanneer je de identiteit van Dick Laurent leert kennen en wanneer Andy, Renee/Alice en de Mystery Man terugkeren. Maar Lynch gooit telkens er telkens wat foute puzzelstukjes in en heeft er ook een aantal weggenomen. Als je ervanuit gaat dat Pete enkel een droom is van Fred in de gevangenis nadat de dokter hem het slaapmiddel toedient, is vooral de Mystery Man moeilijk te plaatsen in het geheel. Er komt in elk geval nog wel eens een herziening aan, maar ook die zal nooit alle vraagtekens kunnen wegnemen.

Weet niet goed wat ik van deze film moet vinden. Surrealistisch wellicht, maar je kan het ook vaag noemen. Het is wel duidelijk dat gebeurtenissen niet lineair zijn, maar de personages die door elkaar heen lopen en onlogische gebeurtenissen (zoals de verwisseling in de dodencel) maken het er niet makkelijker op. De film boeit wel maar er blijft iets onbevredigends hangen. Leuk dat het gevangenisnummer van Fred optelt tot 23 trouwens.

Welbeschouwd verbeeldt de glazen salontafel scene de kern van de film.

Hoezo?

Vanwege een splijtende (als in tweeën splitsen) hoofdpijn.

Naar aanleiding van het overlijden van David Lynch zal 'Lost Highway' op zaterdag 18 januari uitgezonden worden op Canvas.

David Lynch is dood. Dit zou zomaar het begin van een film kunnen zijn, ware het niet dat het de werkelijkheid betreft, en ter ere van hem heb ik op Canvas naar Lost Highway gekeken. Hoevaak ik de films van Lynch ondertussen heb gezien, herzien en uitgeplozen is niet meer op de vingers van twee handen te tellen; er blijft altijd iets nieuws te ontdekken, niet waar?

Neem bijvoorbeeld die bumperkleef-scene. Het zou maar zo kunnen dat Fred in werkelijkheid (binnen de context van de film) achtervolgd werd door de politie (rechercheurs) waardoor hij deze fantasie in Pete’s schoenen schuift. Was Mr Eddy (Dick Laurent) toevallig ook de gelukkige eigenaar van een Mercedes, zoals Fred aan het einde van de film, waarbij Andy's auto als bij toverslag verandert in Freds automobiel, op het moment dat hij wegvlucht uit de woestijn en weg van de Mystery Man?

Gister nog in bios gezien en ik was wel weer verrast. Door Lynch z'n stijl die toch echt uniek is maar me ook niet altijd even lekker ligt. De stijfheid, kilheid van de dynamiek in de communicatie kan me schuren, ergeren zelfs, maar dan blijkt die juist ook wel erg efficiënt om een gevoelsmatige ontwrichting van de realiteit te bewerkstelligen. De structuur, en onoplosbaarheid, van het plot is geniaal en zeer bevredigend. Het Uber-Amerikaanse aan alles, met name de cast, blijf ik ook fascinerend vinden (wat een volk, niet de mijne). En dan details, zoals die vlammende klanten, sanseveria's, op een rijtje prachtig. De links met de Lodge zijn nooit ver weg.

Jammer dat veel Lynches te laat draaiden hier voor mij, en Inland Empire miste, maar heb ook wel meeste in de kast dus die dvd's nog maar ns opzetten. Uiteindelijk blijft Twin Peaks (en dan vooral 3e seizoen en Fire walk with me) voor mij z'n geweldigste, met dan Inland Empire>Mulholland Drive>Lost Highway

Een klassieker van het zuiverste water.

Wie de moordenaar is, blijft een mysterie.

De opgeroepen sfeer is wel zo onweerstaanbaar dat je hoe dan ook wordt meegesleept.

De onuitgesproken spanningen russen Fred en zijn vrouw Renee leiden tot geen oplossing.

De videocassettes, die zij op de trap naar de voordeur van hun huis vinden, laten zien dat Fred haar vermoord.

Het is duidelijk dat her huis begluurt wordt. Een onbestemde aanwezigheid.

Fred wordt opgepakt, veroordeeld en opgesloten in de dodencel. Einde verhaal? Helemaal niet!!

De film schakelt over naar wat sperspannend wordt, maar mysterie blijft ...

Een film die zijn plaats meer dan waard is in de filmgeschiedenis! ****

(Blij dat deze film weer in de aandacht werd geplaatst naar aanleiding van het overlijden van de regisseur.)

Er zijn mensen die graag willen dat een film een goed te volgen verhaal heeft en dat alle lijntjes aan het eind keurig aan elkaar worden geknoopt.

Ik heb dat niet. Sterker nog, ik geef doorgaans de voorkeur aan een open einde. Zelfs als ik er geen touw aan kan vastknopen, hoeft dat mijn beoordeling niet negatief te beïnvloeden. En laat ik eerlijk zijn: ik kan hier geen chocola van maken. Maar dat mag de pret niet drukken, want dit is een fantastische nachtmerrie.

De film begint traag, al is de opzet intrigerend. Pas na de persoonsverwisseling komt het verhaal echt op stoom. Mr. Eddy is een geweldig personage, en de blonde femme fatale is prachtig. De tweede helft volgt een typische film noir-structuur, maar het is de sfeerschepping en het surrealistische karakter die de film naar een hoger niveau tillen.

4,5

Mary Sweeney (voormalig echtgenoot en editor): "Alle films van David zijn gebaseerd op logica, alleen niet de traditionele logica. Ik voel me als een jongleur op het strakke koord en heb al mijn aandacht nodig om op dat koord te blijven terwijl ik de ballen in de lucht hou."

De eerste en meest cruciale vraag is altijd: "Wat is binnen de context van de film het hier en nu?" Oftewel, waar is dat "koord?"

En dan is er nog zoiets als "the eye of the duck," een soort aandachtspunt (blikvanger) waardoor hoofd- en bijzaak (werkelijkheid en waan) in het verhaal van elkaar gescheiden raken. Volgens mij is dat in Lost Highway "You will never have me."

Wat een meesterwerk! de meester neemt ons immers dadelijk op sleeptouw in een film die toch al 26 jaar oud is, maar nog geen spatje gedateerd. De tinten, de set-up van de meubelen, de zwarte lakens en jawel, Fred gaat wel eens kijken aan het raam maar meestal voel je die ramen nergens, alleen een verstikkend claustrofobisch gevoel.

Elk shot is een plaatje, de muziek is ook weer geniaal. The Siren Song van This Mortal Coil was me nooit echt opgevallen, maar hier weeft hij geniaal flarden door andere muziek, wat een soort dorfheid, verlangen, fernweh, weet-ik-veel door de film weeft.

Het tweede del is 'toegankelijker' want minder beklemmend, waarbij ik bij de scène met de auto-achtervolging in de heuvels bijna het gevoel kreeg dat ik naar een Columbo-aflevering aan het kijken was, maar dat is dan ook weer de humor van Lynch, die zich evenmin laat pinnen en komt vooral door de casting van Mr. Laurent, wat echt een jaren '70 televisie-acteur is! Bij Lynch klopt elk detail… om je het perfecte raadsel voor te schotelen.

Op het einde wordt de cirkel dan rond gemaakt, alleen is het geen cirkel! Lynch is absoluut één van de grootsten.

Heerlijk. Lynch opens all doors of imagination. Dat is zijn ware legacy. Hulde!

HAHAHA. Verbeelding met humor. En andersom. Beter wordt het niet.

Is er een goede DVD release van deze film? Die van bol is een 128 minuten versie....

De beste versie is tot nu toe de 4K versie van Criterion Collection.

Deze heb ik zelf nog niet hoor, maar wil ik wel echt!

4K zelf is regio vrij, maar ik weet niet of jij zo'n set-up hebt?

Dan heb je nog blu-ray's waar best veel soorten uitgaves van zijn geweest door de jaren heen en een paar kan je op caps-a-holic zien, maar ik heb ook jaren geleden toen de MediaMarkt nog fysiek verkocht Lost Highway op bluray gezien in een NL editie die ik niet meer kan terugvinden ergens. Wat die transfer is is ook een raadsel.

Moraal is dat de 4K van Criterion Collection tot nu toe echt de meest betrouwbare master is.