Lost Highway (1997)

Toen ik de film voor het eerst zag vond ik dit een van de vaagste films die ik tot dan had gezien, maar hoe langer ik erover na bleef denken en na wat analyse op internet begonnen een aantal dingen mij wat duidelijker te worden. Bij de tweede kijkbeurt zat ik er helemaal in en de opener "I'm Deranged van David Bowie" zet de sfeer heel goed neer in deze bizarre rit naar de gedachte van een moordenaar die maar vol blijft houden dat hij het niet gedaan heeft. Dat is een interpretatie en het mooie van deze film is dat er meerdere zijn die je naar je eigen hand/gevoel kunt zetten.

Brute scene ook als Alice en Pete in het huis van Andy sneaken en vervolgens een belachelijk hoge jump maakt die fout eindigt met zijn kop in de punt van de glazen tafel.

Dit is een groei film die je meerdere keren moet zien om meer details te kunnen ontrafelen.

Best aardig, maar in vergelijking met het andere (betere) werk van Lynch toch een kleine teleurstelling helaas.

Het eerste gedeelte van de film (in het huis) is werkelijk grandioos. Ongelooflijk hoe Lynch je met eigenlijk alleen al de soundtrack zo op het puntje van je stoel kan laten zitten. Sfeervol, mysterieus, en vooral heel onheilspellend. Je voelt gewoon dat er iets vreselijk mis is in dat huis, datzelfde dreigende sfeertje wat bij Mulholland Drive en Inland Empire ook zo aanwezig was. Verder is de scene met Mystery Man op dat feestje een van de meest creepy scenes die ik zoal ken.

Daarna zakt het wel echt wat in vond ik. Niet omdat het te vaag was of zo, maar omdat de ondergrondse spanning voor het grootste gedeelte wel verdwenen was, en ik gewoon merkte met een stuk minder interesse naar de film te kijken en me gewoon weinig betrokken voelde bij wat er gebeurde. Beetje zo'n greaser sfeertje, inclusief af en toe vreselijke pop en rockmuziek, welke ik ook
absoluut geen meerwaarde vond hebben in de film. Gelukkig echter wel nog een paar sterke scenes, waardoor er geen echte verveling optrad.

Hulde aan het eerste halfuur van de film Jammer dat het vervolgens wat inzakt, alhoewel het nog redelijk in stand gehouden werd door een aantal goede scenes. Wel een stuk meer van verwacht, deze Lynch. Krappe 3,5*.

Een draak van een film.

Toch bijna een uur de kans gegeven maar uiteindelijk afgezet. Da's bij mij zoals moderne kunst, je vind het rommel of je vind het..... WAW !!

Voor mij een van de mindere Films van Lynch. Het eerste half uur vond ik sterk, daarna verzandde het voor mij te veel in cult om de cult. Ook de overdaad aan porno deed geen goed. Bovendien vond ik de muziekkeuze soms wat geforceerd.

Je houdt ervan of niet. Ik denk niet dat er een middenweg is met dit soort films. Maar naar mijn mening levert Lynch hier een uitstekende film af. Er wordt goed geacteerd door de cast. Pullman en Arquette weten hun rollen met verve invulling te geven. Ook de overige rollen worden uitstekend vertolkt. Ik denk dat deze film zich goed leent voor meerdere kijkbeurten. Dan zullen er ongetwijfeld meer puzzelstukken op hun plaats vallen vermoed ik. Maar ik werd moeiteloos meegezogen in deze hallucinerende film. Moet wel gezegd dat het sterke niveau waarmee de film van start gaat, niet de gehele tijd wordt vastgehouden. Het eerste gedeelte van de film is soms ijzingwekkend spannend en bovenal onheilspellend. In het tweede gedeelte ebt die spanning wat weg. Maar over het algemeen gezien een stijlvolle en sfeervolle prent, die visueel meer dan onderhoudend is. 4 Sterren.

Ook Lynch slaat voor mij voor de 1e keer de plank totaal mis. Helaas, want het begon zo sterk.

Het onheilspellende in het begin van de film. Heerlijk, zijn we van Lynch gewend. Maar wanneer de twist in het midden komt, metPullman die zo even veranderd en uit de cel gaat. Echt waardeloos. Dan mag je er als kijker weer wat van maken.

Het hallucinante gedoe van Lynch is voor mij nu wel klaar. Waar het begon met Mulholland drive,(kon het daar wel waarderen), kwam er Eraserhead. Die kon ik ook absuut niet plaatsen. Dan door naar deze, ook het rare gedoe. Je weet niet wat er wel of geen werkelijkheid is of wat Lynch nou allemaal bedoelt. Ik volg het gewoon niet. Dat is de simpele verklaring. Waar een Blue velvet me meer aansprak, ben ik klaar met zn raardere films.

Dan nog over Lost Highway zelf. Pullman kijkt inderdaad de hele tijd alsof ie moet kakken. Speelde matig. Arquette daarentegen weer een erg fijne verschijning en speelde ook goed. Sfeer was ook prima.

Maarja, dan het verhaal. Deze films zijn gewoon niks voor mij. Basta.

Niet zo sterk als Blue Velvet of Mulholland Dr. maar wat een ontzettend sfeervolle naargeestige film weer van David Lynch, in tegenstelling tot de twee eerder genoemde lijkt deze gehele film op een nachtmerrie.. De scene met de Mystery Man op het feestje is meesterlijk

Toen ik ergens op de anderhalf uur zat wist ik het zeker; dit zou de eerste Lynch worden die ik - aan het eind - volledig zou begrijpen. FAIL!

Ik ben blijkbaar meer in de wieg gelegd voor de meer toegankelijke Lynch-films als Mulholland Dr en Straight Story. Blue Velvet kon me anders ook nog wel bekoren. Deze Lost Highway heeft voldoende potentie in huis en Lynch laat zien dat hij als regisseur z'n stempel duidelijk kan drukken. Maar toch voelt het wat gedateerd aan en boeit het niet allemaal even veel. Het zal nog even duren voor een Lynch opzet. Maar dat komt er wel van. En misschien ben ettelijke jaren dat een nieuwe kijkbeurt me beter zal liggen.

Na lange tijd weer eens gezien en toch wel erg goed. Ik deed dit keer geen poging het te doorgronden, maar las na het kijken van de film een redelijk plausibele verklaring die laat zien dat Lynch toch een ingenieuze film heeft afgeleverd.

Ik genoot met name van de duistere sfeer, de hallucinante beelden, en de prima soundtrack, vanaf de eerste tonen van Deranged is die eigenlijk meteen raak. Ben niet zo'n fan van Bill Paxton die nogal moeilijk kijkt de hele film maar Arquette is goed en Blake als Mystery Man weet met weinig screentijd een grote indruk achter te laten.

Heb je een link? Enne, bedoelde je misschien Bill Pullman?

David Lynch’s Lost Highway: Who is Dick Laurent? | italkyoubored - italkyoubored.wordpress.com

bill Pullman natuurlijk, je hebt gelijk...

Mulholland Drive toegankelijk? het laatste halfuur ook? misschien nog wel raadselachtiger dan deze film

De eerste pakweg drie kwartier van de film vond ik werkelijk angstaanjagend; op sterke wijze zet Lynch een donkere, mysterieuze sfeer neer, die nog verder ondersteund wordt door de doffe tonen van Badalamenti. De hallucinaties van de hoofdpersoon hebben een beklemmende uitwerking en dragen bij aan het verwarde gevoel dat je als kijker al hebt. De scene in de cel is een omslagpunt; hierna volgt er een relatief rustige plotontwikkeling, waarbij het spanningselement van ondergeschikt belang lijkt. Richting het einde stapelen de vragen zich dan weer op, en waar ik bij Mulholland Dr. eindeloos door mijn eigen vragen gefascineerd was, heb ik dat bij deze film toch minder. Een aantal stoorfactoren maakten dat Lost Highway me nooit echt greep, ook al was de pretentie zonder enige twijfel aanwezig. Denk hierbij aan de overmatige en soms doelloze seksualiteit, de misplaatste pop/rocksongs in de soundtrack en het matige spel van de hoofdrolspeler. Arquette was dan wel weer uitstekend, met haar acteerspel redt ze mijns inziens het relatief ongrijpbare personage dat ze dient te portretteren. Absolute hoogtepunt van de film mag genoemd, dat is de 'telefoonscene' met een excellerende mystery man. Werkelijk creepy, een weergaloos stuk film wat mij betreft! En, ik zou het bijna vergeten, Lost Highway levert ook eem memorabele quote af:

fucker gets more pussy then a toilet seat

Inderdaad, geweldig eerste helft in het design appartement en die videotapes ... Ik ga ook akkoord met de telefoonscène die ergens vergelijkbaar is met de dinerscène in Mullholland Drive (ook een hoogtepunt voor mij).

Een fan van Lynch zal ik wel nooit worden, op Mullholland drive na vind ik zijn films nooit zo veel aan. Het is me vaak veel te vaag, de cameravoering bevalt me vaak niet en de acteurs lijken meestal amateurs (ook al zijn ze dat absoluut niet). Ook deze film kon me niet helemaal bekoren, ik had weer het gevoel dat ik naar een slechte B film zat te kijken. Het ligt niet aan de acteurs maar aan het script en de manier waarop de acteurs worden getoond. Het mysterieuze beviel me wel maar uiteindelijk voelde ik me er wederom bedrogen uitkomen toen de film was afgelopen. Voorlopig geen Lynch films meer voor mij.

Bij tijd en wijle zo mysterieus, dat bepaalde stukken in de film voor mij een mysterie zullen blijven. Kwam misschien ook door het plantje wat her en der in ons land gekweekt wordt. Maar goed, mijn vriendin kon de film wel goed volgen en vandaar de 8/10 die hij ondanks dat ik de weg zo nu en dan kwijt was, wel waard is. Dhr. Lynch is meestal een regiseur waarvan wij graag de resultaten tot ons nemen en vrijwel nooit zijn we daarin teleurgesteld.

Had me de blu ray maar eens aangeschaft om inmiddels alweer de derde Lynch aan mijn collectie toe te voegen.

En altijd al mijn favoriet van hem bovendien.

En wat was ie weer heerlijk. Sowieso een geweldig geluid die de film met zijn treffende soundtrack eer aan doet.

Geen versie met Nederlandse subs beschikbaar geloof ik dus besloot ik het maar eens helemaal zonder te doen, wellicht de beste wijze om dit te bekijken.

Beviel wel in ieder geval.

Het dodelijk kalm sinistere met hier en daar een paar goed geplaatste uitspattingen waar dit gehele bevreemdend meesterstuk van een film op drijft.

Kwam weer eens lekker binnen.

Denk dat er maar eens niets anders op zit dan gewoon de volle vijf toekennen.

Waar juweeltje.

Trailer van "Lost highway":

Lost Highway Trailer - YouTube

Dit is een film dat me zeker aanspreekt, maar begrijpen & helemaal snappen dat lukt me maar bij weinig Lynch films. De film is lekker mysterieus en bij soms tijden zit je hoofdschuddend op de bank, want dan slaat de film weer gewoon om of gebeurt er iets totaals onverwacht. Dat is volgens mij ook wel de kracht van veel Lynch films, de onderliggende betekenis ontgaat me vaak of ik maak mijn eigen versie er van. Ik ben zeker niet fan van alle Lynch films maar ik vindt dit een goed stukje cinema!

De Soundtrack is ook goed met oa Bowie & Rammstein...

Het begin en einde met de muziek van Bowie, geweldig en geniaal?

Nu Bowie ook aan het einde van zijn weg is gekomen, heeft de muziek van Bowie meer betekenis voor mij in deze film gekregen!

Mulholland Dr. mag dan te boek staan als de beste Lynch, voor mij blijft Lost Highway de ultieme.

Iedereen kent dat gevoel wel: ontwaken uit een droom die helemaal niet zo moeilijk leek, maar je kunt er niet meer bij. Hij glipt je door je vingers voordat je hem een plekje kunt geven. Zo ervaar ik Lost Highway ook elke keer weer. Met zijn - voor Lynch-begrippen - redelijk nuchtere plot kán je eigenlijk niets ontgaan, maar toch stuit je altijd weer op een detail dat je zoveelste verklaring van tafel veegt. Ja oké, 'I'm deranged', maar hóé dan?

Maakt ook niet uit; zoals wel meer van zijn films draait Lost Highway vooral om de sfeerbeelden die Lynch schept. En die zijn hier duisterder dan ooit, als je de absurditeit van Eraserhead buiten beschouwing laat. Het levert zeker een handvol nachtmerrie-achtige beelden op die jaren later nog steeds op je netvlies gebrand staan, waarvan Mystery Man-met-camera de bekendste is. Wat een huiveringwekkend personage blijft dat toch, daar gaat geen horrorfilm overheen.

Een ander punt waar Lost Highway in uitblinkt is het geluidsdesign. Enerzijds vanwege die fantastische soundtrack die de dynamiek van Marilyn Manson (zanger en bassist nemen hier ook de rollen van de porno-acteurs voor hun rekening), Rammstein en jaren-90-Bowie op ultieme wijze doet versmelten met de beelden. Maar ook het subtielere werk is hier uitmuntend, zoals het gave effect van doodse stilte in combinatie met de pornofilm op het grote scherm.

Maar eigenlijk moet je die losse elementen er helemaal niet uitlichten; Lost Highway is een film die je zonder al te veel na te denken moet beleven. Op mijn eerdere 10 kom ik terug omdat de perfectie op het laatste kwartier na nét niet wordt bereikt, maar het blijft een uniek stukje filmgeschiedenis.

Ik ben ook echt onder de indruk van deze film. Het is de eerste keer dat ik hem gezien heb en het eerste uur is misschien een beetje traag maar wat een verwarrende film blijkt dit uiteindelijk te zijn. Ik weet niet of er logica achter zit, aangezien ik dacht dat ik het begreep net voor het einde maar dan gebeuren er dingen die ik anders had voorspeld. Deze film wilt me maar niet loslaten, ik ga hem zeker nog is opnieuw kijken binnenkort denk ik.

Dit was een, ehm, interessante kijkbeurt. Met interessant bedoel ik ook daadwerkelijk interessant, niet interessant op een sarcastische Amerikaanse manier. Vooropgesteld, ik heb met plezier de film gekeken, het is Lynchiaans vakwerk: het ziet er prachtig uit, het tempo loopt lekker door in de film, en ik kreeg ook een leuke retrovibe van de muziek. Naast af en toe een snufje Bowie was het fijne eind jaren 90 industrial van bands als Nine Inch Nails, Marilyn Manson en Rammstein. De soundtrack is is trouwens ook waar ik de film oorspronkelijk van kende.

Maar het is niet alleen Lynchiaans vakwerk, het is ook een Lynchiaanse mindfuck qua verhaal. Nu hou ik er op zich wel van om enigszins uitgedaagd te worden door een film, en ik bedoel het niet echt als minpunt, maar alsnog: ik snapte er de ballen van. Mijn interpretatie voorlopig is dat van een soort Faustiaanse deal tussen Bill Pullman en die bleke knakker, die duidelijk een soort duivel voor moest stellen. Maar wat is nu de logische link is tussen de verschillende delen van de film? De dubbelrol van Patricia Arquette, in het ene deel als brunette en in het andere als blondine, is dat iets wat de duivel als droomvrouw na Pullman's transformatie naar jonge automonteur heeft bedacht? En waar was die automonteur voor en na die transformatie, en vice versa, waar was Pullman tijdens zijn transformatie? En waar vele personages nou precies op hun plaats vallen, nog geen idee. Ik hou er ook sterk rekening mee dat we hier met een bijzonder onbetrouwbare verteller te maken hebben, en misschien is het vooral vaagdoenerij zonder achterliggende coherent verhaal, maar hoe dan ook, ik heb momenteel meer vragen dan antwoorden.

Maar vermaakt heb ik mezelf wel. Ik ga nu even wat interpretaties lezen en, wie weet, bij een volgende kijkbeurt wordt er wellicht al een stuk meer duidelijk. Af en toe is het leuk, zo'n figuurlijke schop tegen het hoofd, en voor de stijlvolle manier waarop Lynch dat gedaan heeft krijgt hij voorlopig 4.0* van mij.

Ik moet zeggen, na het lezen van deze link van Flavio begint het allemaal een stuk beter op z'n plaats te vallen. Mooi stukje analyse van de beste man.

Herziening long due.

Zoals de meeste van Lynch's films zijn herzieningen meestal iets minder. Stylistisch houden zijn films hun niveau niet echt vast, Lost Highway is daarop zeker geen uitzondering. Visueel nogal slordig, de soundtrack af en toe te random en ook het acteerwerk valt regelmatig wat uit de toon.

Maar Lynch blijft wél een meester in het scheppen van vreemde, duistere ervaringen en daarmee weet deze Lost Highway nog wel steeds te scoren. Het duurt even vooraleer de film op volle toeren komt, maar net na halfweg had de film me toch goed in z'n greep.

't Is jammer dat Lynch niet net wat meer audiovisuele afwerking nastreeft. Er zit op dat gebied zeker genoeg potentieel in z'n werk, maar het komt nooit allemaal perfect samen tot één écht passend geheel. Toch blijft de balans van deze film positief, goeie herziening, maar niet meer het échte meesterwerk dat het ooit was.

4.0* en een uitgebreide review

Wat bedoel je met 'visueel slordig'? En waar zie je dat aan?

Setting oogt kaal, belichting is best hard en weinig genuanceerd, vond de camerastandpunten niet altijd flatterend, editing qua tempo niet geweldig. 't Is allemaal wat brut en hoekig, het vormt niet echt een mooi geheel.

Edit: ook nog even een link naar een uitgebreidere review toegevoegd, die was ik blijkbaar vergeten

Gisteren voor het eerst mogen aanschouwen. Ik besloot niet meteen te stemmen, omdat ik het gevoel had dat de enorm donkere sfeercreatie zich eerst eens even moest nestelen in mijn hoofd alvorens ik er een oordeel over zou geven.

En zoals ik al wel had verwacht, snap ik er geen barst van. Als een nare droom is het voorbij gevlogen, mij confuus achterlatend. Het wereldje van Fred is een vermenigvuldiging van duister en naargeestig, waar je als buitenstaander in meegezogen wordt. Althans, de eerste 3 kwartier. Ongelofelijk sterk, met als hoogtepunt de telefoonscène. Werkelijk een van de engste scènes die ik ooit heb gezien. Maar dan komt de ommekeer. Alsof je naar een totaal andere film zit te kijken, volgt een rustig verteld plotje waar je op dat moment als kijker weinig mee kan. Helaas wordt de zo geprezen spanning van ondergeschikt belang, en dat maakt het bij tijd en wijle lastig om door te komen. Uiteraard bijt je door, en dat is maar goed ook. Het einde is namelijk weer dolletjes. Dat contrast is gewoon ontzettend tof. Het ene moment zit je heel serieus een plotje te volgen, het andere zit je hoofdschuddend op de bank omdat er weer iets onverklaarbaars gebeurd. Echt geprobeerd om het te ontrafelen heb ik niet, dat is in mijn geval namelijk toch een zinloze poging. Maar ik heb wel enorm genoten van de geweldige sfeer die wordt neergezet. Belichting, geluid, de soms lange stiltes. Precies zoals ik het graag heb. Lynch is en blijft daar gewoon een meester in.

Al met al wederom een aangename Lynch. Middenstuk had wat duisterder gemogen en het acteerwerk was niet altijd even geweldig. Verder weer erg verwarrend, spannend en bovendien erg sfeervol. Geen idee eigenlijk of ik deze beter vind dan Mulholland, die moet ik nodig weer eens herzien.

Ruime 4*.

Welke David Lynch bedoelt ge ? Is het die van "The Straight Story" of is het die van deze "Lost Highway".

Geef mij maar die eerste.

Filmisch is "Lost Highway" wel heel bijzonder met een originele opbouw en bepaald uitblinkend inzake sfeerschepping, mede o.m. door de keurig ingelaste dreigende, onheilvoorspellende muziek.

Film houdt u wel in spanning en in het middenstuk moest ik even denken aan zo'n filmnoir uit de jaren 40 met de onvermijdelijke femme fatale, maar dan met veel meer geweld, bloed en sex...

De ontknoping is iets waarover ge moet nadenken, en later nog eens...

Straight Story, aub.

Als er 1 regisseur is die je zo kan laten meeslepen en verwarren in zijn verhaal, dan is het Lynch wel, ik heb deze een paar weken terug weer eens opgezet maar ik zeg gewoon eerlijk... Wat is hier gaande?! Misschien heeft het te maken met ' het uit jezelf treden naar een andere persoon' of heeft het vast en zeker te maken met dromen en gedachten diep in ons onderbewuste.. iets wat Lynch mij iets makkelijker liet begrijpen in ' Mulholland Drive'. Maar dat deze film mij vermaakt moet ik toch wel weer toegeven, en dat komt natuurlijk door Lynch's uitstekende manier van scènes creëren op een beklemmende manier en door sterke personages te kiezen, Pullman doet dat erg sterk . Verwarren doet deze film nog steeds, misschien hoeft alles ook niet op z'n plaats te vallen en maakt dat juist dat de film nog uitdagender is, ik zal hem zeker wat meer moeten zien.. 't is een Lynch en die zijn toch een favoriet voor mij.