Lost Highway (1997)

Heb hem nu zo'n week geleden gezien, en hij blijft maar door m'n hoofd malen. Wat een beklijvende en mindf*cking prent zeg. Er blijven veel losse eindjes en vraagtekens over die voor een tweede — wellicht wel meer dan dat — kijkbeurt vragen; die losse einden zouden een afknapper kunnen zijn, maar de film biedt toch voldoende solide verhaal om al een topper te zijn na deze eerste kennismaking. En het achterblijven van een film als zulk denkmateriaal maakt voor mij een film meestal ook wel gewoon de moeite waard.

Mijn huidige interpretatie van de film draait volledig rond Fred's onbeantwoorde lustgevoelens en zijn leuze "I like to remember things my own way". Ruwweg en in grote lijnen is, zoals ik het zie, Pete's verhaallijn een invulling van die leuze. Een denkbeeldig verloop van zijn relatie, ditmaal wel met een passievol en bevredigend seksleven.
De rest van de vele puzzelstukken zweven daar momenteel nog zo'n beetje rond en weet ik nog niet concreet te plaatsen. Misschien lukt me dat na meerdere kijkbeurten ook nog niet, maar ach, op deze manier fungeren ze ook uitstekend als mystieke vulling van het verhaal en de spanning.

Ik geloof dat ik dit iets beter begrijp dan Mulholland drive. Toch jammer dat het uiteindelijk weer een beetje op hetzelfde neerkomt...

Ik denk toch echt dat een film er niet slechter op hoeft te worden als hij door een kleine meerderheid gewoon begrepen kan worden. Maar goed, zijn stijl bevalt me dan wel weer prima.

Voor begrijpbare films van Lynch kan je altijd terecht bij The Elephant Man, Wild At Heart of The Straight Story. Dat zijn ook heel fijne werkjes.

Twin Peaks vind ik een perfecte serie, dat wat me in LH en MHD stoort, vind ik hier dan weer prima op z'n plaats.

In die 2 1/2 uur ga je toch een beetje uit van een begrijpelijk plot, dat mis ik dan blijkbaar.

Flinke tegenvaller, gekeken vanwege de top250-notering, maar het was geen succes. Deze cult movie is niets voor mij.

Eerder dan een Lost Highway vind ik het eerder een Lost Cause. Ik weet niet of dit mijn eerste Lynch is, ik geloof ooit in de bioscoop Mulholland Drive gezien te hebben, maar kan me daar niets meer van herinneren (niet vreemd als het net zo wazig als deze is), maar die wil ik wel binnenkort opnieuw bekijken. Ook Dune en Elephant Man meen ik ooit gezien te hebben, maar dat is nog langer geleden.

Ik begrijp dat Lynch met films puzzels maakt, en dat hij nooit het antwoord geeft. In ieder geval maak ik dat op uit deze film en de commentaren. Handig als eigen handelsmerk, en ook lekker makkelijk, want zo hoeft een film ook nooit te kloppen, en iedereen die moeite doet kan zichzelf een schouderklopje geven, er is immers geen fout antwoord. Waar andere films als onsamenhangend worden afgekraakt wordt deze op dezelfde gronden de hemel in geprezen. Vandaar Lost Cause, het heeft voor mij zo geen zin om te proberen om de film te begrijpen als we nooit zullen weten of het zo is bedoeld. Als de maker al geen moeite doet om het uit te leggen... waarom zou ik? Mijn nieuwsgierigheid is niet genoeg gewekt om een poging te wagen.

Los van de inhoud vond ik de rest ook niet al te best, veel seks, een beetje bloot, een lange duur, mooie beelden (soms, niet altijd), en stoere dialogen (die ook niet al te best waren). Ook daar zitten niet de ingrediënten in die ik bij een topfilm verwacht. In de film zaten ook een behoorlijke hoeveelheid cliché's en ongeloofwaardige keuzes van de hoofdpersoon (uitgaan met de vrouw van een gangster die zowat je baas is, en na twee nachten een man vermoorden omdat zij je dat vraagt?).

Qua inhoud kan ik er weinig mee, en qua uitvoering dus ook. Er zaten wel een paar goede scenes in, maar die kunnen niet op tegen de slome aanloop en de andere minpunten. Ik kom niet verder dan 2 magere sterretjes, en dat ligt dus niet alleen aan de inhoud. Ik vraag me trouwens af of deze film Haneke niet geïnspireerd heeft om Caché (2005) te maken.

Alleen een scene, die tweemaal voorkomt, maakt me nieuwsgierig. Wat gebeurt er toch wanneer de ouders en ik meen ook zijn vriendin wanhopig het huis uit rennen en "nee!!!!!" schreeuwen (riching Pete neem ik aan)? Volgens mij heb ik niemand over die scene horen praten.

Dus kunst mag maar één betekenis hebben en moet zich duidelijk verklaren?

Welke films? Je kan geen films gaan vergelijken zonder een voorbeeld te geven.

Punt is juist dat het bij Lynch tot elk detail klopt, en dat de visual cues echt eindeloos zijn. Weloverwogen geconstrueerd. De mindfuck is inderdaad bij veel een gimmick geworden voor lege pretenties maar dat is bij architect Lynch allerminst het geval.

Wat een onzin inderdaad. Alsof film (of literatuur) een (duidelijk) narratief moeten hebben met een eenduidige betekenis. Betekenisvorming vindt plaats bij de kijker en Lynch maakt de kijker hier duidelijk bewust van. Lynch biedt vervolgens een grotere vrijheid om zelf te interpreteren, maar weet het zo te balanseren dat de film niet volledig willekeurig is en de verschillende scénes voldoende samenhangend zijn om toch aan te zetten tot (rationele) betekenisvorming.

Tegelijkertijd lijkt het een nabootsing te willen zijn van de ervaring die zich voordoet bij een droom/nachtmerrie of hallucinatie/psychose. Lynch films lijken daarom ook meer een pure ervaringsgerichtheid te bevatten dan een kwestie te zijn van intelligent puzzling.

Glacius, AC1, jullie lezen iets wat er niet staat. Wie heeft hier gezegd dat kunst maar één betekenis mag hebben?

Films zijn altijd kunst: een uiting van creativiteit. Iets anders is dat je alle kunst mooi moet vinden, of dat alle kunst haar doel ook bereikt. Een film mag best meerdere betekenissen hebben, en op meerdere manieren worden opgevat, graag zelfs, maar dan wel consistent. Maar zoals gezegd, en beargumenteerd, is deze film voor mij zowel qua inhoud als vorm geen topper.

Mee eens, wellicht wordt hier geprobeerd om hallucinatie of psychose over te brengen, ik vind dat alleen niet goed gelukt. Iedereen probeert de film juist 'op te lossen'.

Dat is onvermijdelijk, mensen zijn altijd geneigd betekenis toe te kennen, dat zie je zelfs bij dromen.

Dat de film onsamenhangend is en dat dat per definitie een negatief eigenschap is in film, is overigens volledig jouw eigen visie. Ik zie niet wat andere (positieve) meningen daar mee te maken hebben.

Ik niet! Ik waardeer deze film omwille van haar sfeer, en dat de inhoud van deze film "onsamenhangend" of onlogisch is (of althans als zodanig overkomt) versterkt die sfeer naar mijn visie alleen maar. Meer dan dat (sfeervol surrealisme) zoek ik niet in de inhoud van Lost Highway. Ik hoef niet alles te snappen (integendeel, dat vind ik volstrekt oninteressant). Zolang de film me maar laat voelen.

Maar ja, als je niet van zulk surrealisme houdt kun je inderdaad niets met deze film aanvangen.

Het valt me op dat menig hier op het forum deze film als onsamenhangend of narratieloos beschouwd. Het begrip "mindfuck" wordt meerdere malen gebruikt. Toegegeven, de plot laat zich niet gemakkelijk kennen en de hoeveelheid symboliek en kleine details voelen overweldigend aan, maar deze film heeft wel degelijk een plot. Globaal genomen, heeft het zelfs een heel eenvoudig plot, maar de structuur en opbouw van de film geven weer een draai hieraan. En deze draai is zuiver filmisch van aard.

Persoonlijk heb ik een hekel aan credo's als "l'art pour l'art" of "je verliezen in het kunstwerk" en andere soortgelijke uitspraken. Wellicht zijn sommige mensen bang het effect van het kunstwerk te verliezen wanneer men het gaat onderzoeken en analyseren, maar zullen ze hetzelfde zeggen m.b.t. tot hun geliefde? Als je iets mooi vindt wil je hier toch alles vanaf weten? Ik in ieder geval wel. Lost Highway is weergaloos in zijn narratie en uiterst accuraat en consequent. De plot is simpel, maar na enig puzzelen ontdek je al gauw dat de structuur ervan complexe implicaties herbergt. Na een 1e kijkbeurt zal de plot zeker niet simpel lijken (ik kon het niet uitstaan dat ik de film niet begreep en vond 'm dan ook niets), maar als je de details en symboliek eruit pikt krijg je gradueel een beeld van dit meesterwerk.

Lynch laat zich nu eenmaal niet makkelijk vangen. Het is niet enkel een kwestie van interpreteren, maar ook en vooral de juiste benadering weten te vinden.

Dat hangt er van af waarom je iets mooi vindt. Als je van iets of iemand (primair) houdt vanwege de/zijn/ haar inhoud, dan wil je die uiteraard goed leren kennen, maar als je iets of iemand (primair) waardeert vanwege de/zijn/haar vorm (omdat het er mooi uitziet, omdat de sfeer je intrigeert, omdat het je puur emotioneel raakt, etc.), dan zie ik niet in wat uitvoerige kennis over de inhoud toevoegt.

Ik kijk films (enkele uitzonderingen daargelaten) verder ook niet om iets van ze te leren. Daar heb ik boeken voor (en non-fictie in het algemeen). Nee, ik kijk films eerst en vooral om te voelen.

Wat betreft het aanschouwen van een film, vind ik het " voelen" ervan idd essentieel. Ik geef je gelijk, Animosh, dat de ervaring van een film de essentie is. Mijn ervaring is echter dat deze "ervaring" kan worden geintensiveerd d.m.v. meer kennis en begrip van de inhoud van de film. Een ervaring is in mijn ogen niet enkel gevoel, maar ook begrip. Deze wisselwerking tussen verstand en gevoel zorgen voor een complete ervaring.

De 1x dat ik LH zag, vond ik er werkelijk niets aan. Pas na enkele keren, toen ik vat kreeg op de inhoud, kon ik ervan genieten. Wellicht kan ik het niet uitstaan dat ik iets niet begrijp en is het enkel een persoonlijk trekje. Toch ben ik van mening dat begrip of tenminste enig zicht op de inhoud de ervaring kan doen intensiveren of veranderen. In het geval van deze film heeft dit voor mij goed uitgepakt.

Daar ben ik het uiteraard mee eens: het kán. Maar dan moet de inhoud me wél interesseren, en bij het simpele oplossen van een complexe Lynchiaanse puzzel is dat voor mij niet het geval. Voor jou wel, en dat is prima, maar verschillende mensen hebben wat dat betreft gewoon verschillende voorkeuren. Ik hoef de films van Lynch niet te snappen: dat voegt voor mij niets toe. Zolang ze me maar doen voelen!

Ja, precies - net zoals het een trekje van mij is dat ik mijn schouders ophaal en denk: "het zal wel".

(Al raak ik soms uiteraard ook gewoon nieuwsgierig en wil ik weten hoe een verhaal precies in elkaar steekt. Maar dat gebeurt zelden, en mijn ervaring intensiveren doet het vrijwel nooit.)

"Maar dan moet de inhoud me wel interesseren..."

Daar heb je een goed punt. Er moet iets in de film zijn dat je aanspreekt en je nieuwsgierig genoeg maakt om te gaan puzzelen. Dit hoeft naar mijn idee niet perse de inhoud te zijn, maar kunnen ook mooie beelden, fragmenten of de structuur van de film zijn. Dit was feitelijk bij mij de aandrijver: de mooie beelden en de onbegrijpelijke passages. Tja, een combinatie van inhoud en vorm, denk ik.

Ik ben ook van mening dat ieder kunstwerk een kwestie van smaak is. Je kunt bepaalde evidente argumenten naar voren halen, maar uiteindelijk draait het puur om de persoonlijke beleving. Jij, Animosh, vind het belangrijk dat een film je laat "voelen" en schept daar genoegen in. Ik moet toegeven dat het "voelen" of de ervaring van een film idd de essentie is en dat het rationeel begrijpen van een film de ervaring ervan soms kan verminderen. Zoals gezegd is mijn ervaring dat de rationele benadering de ervaring vaak ook kan versterken. Een ieder heeft zo zijn eigen benadering van film, lijkt mij. Zolang je er maar op je eigen manier van kunt genieten, niet?

Precies. Whatever works.

ik moet zeggen dat ik Lost Highway misschien een tikkeltje minder beheerst en afgelijnd vond dan Mulholland Drive, maar er gebeurt zoveel interessants in dat het een onvergetelijke filmervaring blijft.

ik ga akkoord met onder andere de visies van erniesam en anderen hierboven maar wou misschien nog iets kleins toevoegen. In tegenstelling tot wat sommigen denken, ben ik van mening dat de film zich helemaal afspeelt in het hoofd van Fred en dat werkelijk niets van wat we zien echt is gebeurd. Fred zinnetje "i like to remember things my own way" is cruciaal me dunkt. Hij gebruikt beelden en acties van de realiteit die hij vervormt in zijn verwerkingsproces. De film speelt zich werkelijk in de schedelpan van Fred af en toont zijn intern verwerkingsproces van die moord dat Lynch heeft gevisualiseerd. Voor de film begint heeft hij eigenlijk zijn vrouw al vermoord, in het begin ontkent hij dit of wilt hij het niet inzien ( zo herkent hij zijn eigen stem aan de intercom niet, of zijn eigen moordinstinct dat gepersonifieerd is in die mystery man).
Ook toont hij mij nogal een impotente, zwakke figuur die blijkbaar incapabel is tot seks met zijn vrouw; daarom fantaseert hij een ander iemand te zijn die jong en sportief is en wel zijn vrouw kan bevredigen. Hieraan zien we dat hij jaloers en paranoia is op mogelijke minnaars van zijn vrouw.
De mystery man verdwijnt dan op het einde, omdat hij eindelijk met deze persoon (donkere kant van zichzelf) vergroeit en zijn daad inziet.

Ik geef toe dat ik er niet zo ampel over kan redeneren als de anderen hierboven, maar dit schetst wel in grote lijnen hoe ik de film na een keer of 4 heb proberen te begrijpen. Als je het spel met associaties en verwisselingen van namen en personages in dromen en gedachten eenmaal door hebt, dan kun je volgens mij Mulholland Drive ook beter begrijpen.

Mooi gezegd, lynchie2. En dan nu Inland empire, de kluif aller Lynchkluiven.

Dat vind ik dan weer mooi gezegd! Ik denk dat dit is wat elke artiest of kunstenaar (wat Lynch toch wel is) wil beoogen.

Nu voor het eerst op blu-ray gezien en hij knalt gelijk m'n top 10 in, wát een rit! Vooral op audiogebied is hij zeer indrukwekkend. Tip: koop de blu (niet de dvd) vergeet de buren even, draai de volumeknop flink open en laat je omverblazen; je zult de film gegarandeerd veel intenser beleven. Wat mij betreft de ultieme Lynch.

Wat een vage film. Er is geen knoop aan vast te maken. Op het moment dat er opeens een andere persoon 'tevoorschijn' komt is mijn aandacht gegrepen, maar verdwijnt als 'sneeuw voor de zon' als het einde in beeld komt. Pffff. VAAG!!

Vrijdag 16 mei te zien in EYE in het kader van Cinema Egzotik ('Noir Night').

Het voelt alsof deze film makkelijker te begrijpen zou moeten zijn dan mulholland drive.

Helaas is dat voor mij niet het geval

Waarom voelt dat dan zo??

Ik vond deze film met de vele plotwendingen ook onnodig moeilijk is gemaakt, zodat het verhaal onlogisch wordt. Iets tè veel van het goede, waarbij Lynch met dit verhaaltje in mijn ogen is mislukt.

Maar goed, daar staat tegenover dat de film nergens verveelt, bijzonder boeiend en spannend is, mysterieus en sfeervol met een heerlijke sound-track (Bowie).

Al bij het uitkomen in 1997 maakte deze film een diepe indruk op mij. Ik heb hem inmiddels zeker 10 keer (her)bekeken. Lost Highway blijft tot op heden in mijn "top 3" (niet dat ik die echt heb). Alles klopt werkelijk: een onderhoudend verhaal, filmisch en qua sfeer zeer fraai en zelfs de soundtrack is een kunstwerkje op zich (en dat ondanks die enorme mengelmoest aan muziekstijlen).

Voor degenen die benieuwd zijn naar de echte uitleg van de film: deze is er (volgens mij) niet. Ik heb op internet al redelijk wat interpretaties gezien en ze zijn allemaal plausibel. Overigens is voor de meeste het moment waarop Fred "I like to remember things my own way" zegt, de sleutelscene.

JB,

Het valt idd niet mee de film precies te duiden, maar mijns inzien is de algemene strekking van de plot uit te leggen. Sterker, ik denk dat hier redelijke concensus over bestaat. Waar je wellicht wel eindeloos over kunt discussieren is de duiding van de symboliek en de exacte betekenis ervan binnen de strekking van de plot. Zo zijn vele details op verschillende manieren uit te leggen, maar de uitleg moet wel binnen de (duidelijke) strekking van de plot passen.

Een tweede keer bekeken, maar ook dat hielp niet. Begint perfect qua beelden en sfeer, maar na de "persoonsverwisseling" kon ik het in allerlei opzichten niet meer volgen. Acteerwerk en verhaal begonnen toch wat in te zakken en de film sleepte zich wat doelloos voort. Die hele love-story vond ik ook nogal ongeloofwaardig.

Geen idee waarom dit nou nodig was, maar goed, hij blijft zo wel bij zijn stijl...