Lost Highway (1997)

Even terugkomend op m'n associatie van een maand geleden:

De laatste scenes verbeelden m.i. een 'dead man walking' (onder begeleiding van 2 agenten, later meer) en zijn daaropvolgende executie middels de elektrische stoel (kap over het hoofd en stroom erop).

Dit alles verdringt en beleeft de man in zijn fantasie als opgehaald worden door 2 'detectives' (agenten), een achtervolging door politiewagens die hem naderen (de agenten/executeurs) en een vlucht in de auto over de highway (willen ontsnappen aan de gruwelijke werkelijkheid: 'Dick Laurent is dead').

Oké het is zeker niet alleen de witte schmink, maar toch is hij echt zo'n creepy kereltje. Het feit dat hij verdacht is geweest van moord, maakt hem er natuurlijk niet minder angstaanjagend om. Bedankt voor de tips, ik ga zeker kijken!

Het was helaas niet waarop ik gerekend en gehoopt had. Al moet ik toegeven dat mystery niet echt mijn genre is, en ik het dus misschien aan had kunnen zien komen. De andere films van de hand van David Lynch die ik tot nu toe heb gezien vond ik erg goed, maar deze was me veel te vaag. Het uitstekende acteerwerk, de visuele kracht en mooie soundtrack konden de pijn nog wel wat verzachten, maar toch niet voldoende.

Ik heb zopas een interview gezien met David Lynch, waarin hij over de inspiratiebronnen voor Lost Highway vertelt. Wisten jullie dat hij het beginstukje (Dick Laurent is dead) zelf heeft meegemaakt? Op een dag werd er bij hem gebeld en via de intercom hoorde hij een stem datzelfde zinnetje zeggen. Net zoals in de film kon hij niet zien wie het was. Voor het maken van Lost Highway ging hij dus op zoek naar een soortgelijk huis, omdat hij het niet zag zitten zijn eigen huis te gerbuiken. Of het moet zijn dat meneer Lynch hier een loopje neemt met de waarheid, maar ik vond hem toch tamelijk serieus klinken. Wel een leuk feitje natuurlijk.

Bijzonder unieke, bizarre film die mij met name wist te boeien tot aan de plotselinge wending (andere storyline). Vanaf dat moment was de film voor mij één groot vraagteken en ook al werden later in de film de verbanden wat duidelijker, het bleef allemaal vrij mysterieus en ik kan ook niet echt zeggen dat ik het nou goed begrijp. Even maar eens door de reacties hier heenbladeren maar

Ben wel van mening dat deze fascinerende film een kunstwerkje op zich is, getuige de pakkende montage en audiovisuele effecten waarmee een aangrijpende sfeer wordt neergezet. Ik acht de kans groot dat ik Lost Highway nog eens ga herzien om nog wat met de puzzelstukjes te schuiven.

Bij herziening op groot scherm leuker geworden, op de een of andere manier werkt ie in de bioscoop beklemmender alsof je de chaos niet kunt ontsnappen.

Herzien na een kleine 15 jaar. Blijft een typische David Lynch mindfuck, die nog steeds weet te intrigeren. Hier en daar ook behoorlijk creepy. Goed gespeeld, vooral door de double act Bill Pullman/ Balthazar Getty. Patricia Arquette is ook uitstekend als mysterieuze femme fatale (en wat zag haar lichaam er daar nog goed uit!). Qua camerawerk had het wel iets spectaculairder gemogen en het begin van de film is aan de trage kant, maar verder weinig op aan te merken. Fijne soundtrack ook, met oa de heren van Rammstein en Marilyn Manson, ook nog even te zien als 'porn star #1'. Hahaha.

Mullholland Dr., The Elephant man en Twin Peaks Fire walk with me hebben iets menselijks in de kern. Hoofdpersonages om wie je geeft. Daarom word je zo graag de Lynchiaanse droomwereld ingesleept.

In Lost Highway zijn alle personages van bordkarton die slechts een opgesmukt filmnoir-verhaal dienen. Ik gaf niets om ze, en dus ook niet om wat er met ze gebeurde.

Aan originaliteit geen gebrek maar ik had zoiets van 'ik stond erbij en ik keek ernaar...'

Toch herbekeken - terwijl ik zweerde dat nooit te doen - en opnieuw zo hard genoten. Mensen die hem nog niet bekeken hebben of dit denken niet leuk te vinden, ik zou zeggen: Ga weg uit die comfortzone!

Mr. Eddy is toch echt wel een intrigerend personage... Zeer goed acteerwerk van die oude man

Vrij weirde film van David Lynch, de man achter Mulholland Dr., de enige film die ik geloof ik tot nu toe van de man heb gezien. Qua stijl kan je goed merken dat de films van dezelfde maker zijn. Enorm sfeervol en spannend, maar tevens erg vreemd. Tijdens het eerste uur was alles nog vrij goed te volgen, maar daarna werd het toch vrij wazig. Interessant om te lezen hoe iedereen hier een eigen theorie over dat deel heeft. Wat ik zelf denk laat ik maar even achterwege, kan dat minder goed verwoorden dan sommigen hier merkte ik tijdens het lezen. De film kent overigens een stel geweldige scenes. Denk aan het bekijken van de stalker-video's, de autorit met de pornobaas en de ontmoeting met de mysterieuze man met zijn mobiele telefoon op het feestje. Geweldig! Sowieso is het genieten van de film door de schitterende, sfeervolle beelden, de spanning, de vertwijfeling en een onderhoudende soundtrack. Een film om nog eens ooit opnieuw te kijken.

4*

begin sluit niet aan op eind, is geen spoiler maar opvatting.

:/

...en sindsdien door niemand weerlegd.

Gevoel dat ik gefaald heb, normaal begrijp ik alles.

Het moet dus wel aan Lynch liggen...

Waanzinnig nummer van Bowie/Eno, net als de rest van de OST.

Nou ja. Geef argumenten, zou ik zeggen.

Waar dit vandaan komt is me echt een raadsel. Je zegt iets, blijkbaar met het idee dat hierover gediscussieerd moet worden, dus ik vraag of je argumenten hebt voor je standpunt. Lijkt me volstrekt voor de hand liggend. Maar goed, als het je niet boeit, dan hoeven we inderdaad niet op in te gaan.

Dan toch nog even inhoudelijk: ik weet niet wat je bedoelt met 'het begin sluit niet op het eind aan', maar dat lijkt me eerlijk gezegd ook helemaal niet nodig, gezien de droomachtige vorm van de film. Het sluit symbolisch bezien lang niet slecht op elkaar aan, dus wat mij betreft geen probleem.

Mooi, het is een droom of symboliek, ontoereikend maar voor dit moment doen we het ermee.

spoilertopic al eens gelezen ?

Heb ik destijds gelanceerd om alvast mijn interpretatie te geven (tweede bericht houdt meer steek dan eerste bericht - ook verderop in het topic wordt m.i. constructief verder gezocht naar een aanvaardbare uitleg). Ik pretendeer niet dat dit de juiste verklaring is, maar wel een verklaring waar ik me goed bij voel. Je maakt ervan wat je wil. Het is alweer een eind geleden dat ik de film bekeken heb, maar ik herinner me dat ik eind en begin van de film alvast goed kon verklaren hiermee.

Herzien en wederom begreep ik er helemaal geen snars van. Maar ik raakte ditmaal beter vertrouwd met de personages in een surrealistische wereld. Ik gooi het maar op de goden die spelletjes spelen met onbeduidende mensjes. Of anders freud (fred) en sex en dominantie -> persoonsverwisseling of zo

Pfoe, enkele meesterlijke scènes, maar bovenal traag, vaag en zonder echt interessante personages. Het eerste uur dat ik ervan gezien heb, haalt in de verste verte niet bij Eraserhead, Mulholland Dr. of Blue Velvet.

Die zijn anders ook behoorlijk traag en vaag.

Vaag, ja. Maar traag vind ik ze in de verste verte niet. Bovendien bevatten die drie films personages waarmee ik mee kon leven. Die van Lost Highway lijken nogal leeg. Maar goed, ik heb hem dan ook niet uitgekeken: wie weet hoe dit in de tweede helft is, al moet ik me er wel echt toe gaan zetten hem af te kijken.

Heeft dezelfde structuur als Mulholland en Inland, dus afkijken is wel een must en dan maar aan het puzzelen slaan. Dat is toch de core van deze Lynches, en kan ook in ervaring het verschil tussen dag en nacht betekenen. Ik snap wel dat je deze trager en vager vindt, en ook wat minder subtiel (Dick Laurent). Kom op David, dit mag wel wat subtieler .

Eraserhead niet traag? Misschien viel het niet op omdat het op de één of de andere manier interessanter werd bevonden. Zelf hou ik wel van traag (en vaag) dus mij stoort dat haast nooit.

Misschien wel zijn traagste film inderdaad.

Afkijken dan maar.

Cookies op VARA - dwddmagazine.vara.nl

Wat een kloten film dit, nog nooit zoiets slechts gezien, zit geen verhaal of kop en staart aan.

Beetje de hersenspinsels in dromenland van David Lynch.

Kan me niet voorstellen dat zoveel mensen dit leuk vinden om naar te kijken.

Dan heb je in ieder geval een beetje een dun beeld van wat een film zou kunnen zijn. Moet iets een kop en een staart hebben? Lynch is koning van het abstracte: scenes waarin onverklaarbare dingen gebeuren en toch een bepaald gevoel oproepen. Ik heb nooit gesnapt dat mensen er een betekenis achter zoeken, want die is er simpelweg niet. Lynch zegt het zelf al in zijn interviews: Zelfs als iets abstract wordt zoeken mensen er nog een betekenis achter terwijl die er soms simpelweg niet is.

Oh...my...God...

Lang geleden, toen ik deze film voor het eerst zag, vond ik er werkelijk niets, maar dan ook niets aan. Niets eens afgekeken, geloof ik. Dat is zo'n 10 jaar geleden. Ik had toen Blue Velvet al gezien en die vond ik wel aardig. Enkele jaren geleden Mulholland Dr gezien en dit bleef spoken in mijn hoofd. Veel gecheckt op internet, heel veel recensies en kritieken gelezen en onderhand 10 keer gezien en momenteel nr 1 in mijn top tien.

Lost Highway had ik tot vanavond 3 keer gezien. De tweede keer vond ik het ook niets en de derde keer (ook nog lang geleden) ook geeneens afgekeken. Het kon mij niet boeien, pakte mij niet, hoewel ik de fotografie wel fraai vond. Ik begreep het ook niet, natuurlijk. Ik dacht: hoe kan ik MD nu zo'n fantastische film vinden en deze niets? Afgelopen maand heb ik, sinds ik in een Lynch-bui ben, veel over deze film gelezen online. Veel gecheckt en uitgepluisd. Het verhaal werd mij op een gegeven moment wel duidelijk, althans, de ideeen en constructie. Dus...vanavond weer eens bekeken en...blown away!

Sommigen beweren dat er geen touw aan vast te knopen is en toegegeven, sommige elementen blijven obscuur en raadselachtig. Maar er is wel degelijk een lijn te volgen en ik durf zelfs te stellen: een plot! Je moet het alleen op een bepaalde manier benaderen. En zodoende heeft alles naar mijn idee een duidelijke betekenis. Het heeft op die manier veel weg van MD, hoewel die film complexer en rijker in details is. Op het gebied van struktuur komen beide films grotendeels overeen, alleen vind ik Lost Highway nog deprimerender en donkerder. Een heuse psychologische horrorfilm.

De soundtrack is ook geweldig en zeer verrassend. Het geeft de film een extra dimensie en maakt het extra hevig. Dit in tegenstelling tot MD, waar de muziek vooral een droomachtige sfeer creeert. Bill Pullman vind ik fantastisch spelen. In het begin van de film speelt hij raadselachtig, terwijl hij aan het eind juist erg sinister en dreigend is. Ook Patricia Arquette is geweldig. Feitelijk vind ik wel ALLE acteurs van hoog niveau (zoals in de meeste Lynch films). Ook het rolletje van Richard Pryor is erg geinig.

Toch draait de film vooral om de structuur van de plot en de sfeer. Zoooo onheilspellend en sinister. Ge-wel-dig! Gewoon een 5. No doubt about it.

Na het nog even te hebben laten bezinken, ben ik ervan overtuigd dat Lost Highway ...durf ik het te zeggen...ja, ik durf het te zeggen...een duidelijker plot heeft dan Mulholland Drive. De wonderlijke tegenstelling is, dat laatstgenoemde film bij een eerste kijkbeurt gemakkelijk de algemene plotstructuur prijsgeeft, terwijl dit nu juist bij Lost Highway moeilijker zit. Echter, als de kijker eenmaal een inzicht heeft in de structuur, dan vallen de andere puzzelstukjes van de plot redelijk vlot in elkaar.

Hiermee wil ik niet zeggen dat ik Lost Highway om DIE reden ietsje minder vind dan MD. Daar heb ik andere redenen voor zoals fotografie, soundtrack en ontroering. Nee, naar mijn mening heeft LH wel degelijk meerdere lagen van betekenis en een bijna sublieme mengeling van fantasie en werkelijkheid. Dat veel mensen van mening zijn dat je geen betekenis kunt ontlenen aan LH daar ben ik het pertinent mee oneens. Ach, een ieder moet toch zien wat die erin wilt zien. Een beetje zoals Fred, de hoofdpersoon, die graag de dingen herinnerd zoals hij ze wilt herinneren, niet zoals ze werkelijk gebeurd zijn. Toch?

Weer een mystiek hersenspinsel van Lynch. Geniaal en onbegrijpelijk tegelijk. Je probeert keer op keer je vinger ergens achter te krijgen, maar voordat je enigszins iets denkt te kunnen bevatten wordt je alweer ingehaald door een volgend ongrijpbaar moment. Die beleving weet Lynch erg treffend neer te zetten, maar dat maakt het per definitie nog geen goede film. Want al vanaf het begin irriteerde ik me lichtelijk aan de extreem slome dialoog (wat uiteraard het dromerige karakter van het subplot moest versterken) en de eentonige settings. De eerste veertig minuten is er nog wel een spanningsboog, maar die verstomde naarmate de tijd verstreek. Visueel weliswaar een aantal geslaagde scenes, maar toch ook een handvol bijzonder matige. Het acteerwerk is in orde, maar evenals gister in Blue Velvet vond ik ook hier dat de cast geen extra plus aan de film meegeeft. Morgen Mulholland Drive, ik ben benieuwd wat ik daar te zien krijg!