Beautiful Boy (2018)

Bij Felix Van Groeningen:

Felix van Groeningen to Direct ‘Beautiful Boy’ for New Regency and Plan B (EXCLUSIVE) | Variety

Amerikaans debuut van Felix Van Groeningen!

Vanaf 29 november in de bioscoop (The Searchers)

Nieuwe Van Groeningen, altijd interessant!

Beautiful Boy - Who Are You | Amazon Studios - YouTube

Beautiful Boy - This Is Me | Amazon Studios - YouTube

Een voorgevoel dat dit helemaal raak zal zitten ...

Indringende teasers! Misschien Timothée Chalamet maar een tweede kans geven.

En Felix een derde kans.

Ik vind het er ook erg goed uitzien, dit. Zeer benieuwd.

Ziet er echt wel goed uit deze official trailer. Ik denk dat Chalamet erg groot kan worden... Maar ook Carell oogt flink op dreef

Toch ben ik bang dat dit niet een heel bijzonder uniek drama zal gaan worden en gok ik dat we dat typerende rauwe randje van Van Groeningen er zelf bij moeten denken dit keer..

Dit zal echt wel een soort van Oscarfilm worden ja... De Vlaamse films van Van Groeningen zijn heel echt genietbaar, maar dit zal toch echt wel gericht zijn op prijzen in de Verenigde Staten. Maar ik verwacht er desondanks wel veel van. The Broken Circle Breakdown week ook een beetje af van zijn andere films omdat het echt wel gemikt was naar die Oscar voor beste buitenlandse film (zie bijvoorbeeld ook de Engelstalige titel voor een Vlaamse film, de verwijzingen en kritiek naar de Amerikaanse politiek, en de pseudoniem/nieuwe naam voor het vrouwelijke hoofdpersonage in die film, Alabama). Erg mooie poster, en ik verwacht wel dat ik dit een mooie film zal vinden, zeker omdat ik drugsverslavingen wel een interessant thema vind, zeker wanneer het op een echt dramatische manier verteld wordt (en niet zoals in Requiem for a Dream, of met een vooringenomen beeld).

Eerste vertoning in Toronto. Daarna slotfilm in Gent. Ik hoop wel op een succes, en een nominatie voor best picture op de Academy Awards moet er wel inzitten.

Een tweede kans geven? Een van de grootste talenten uit de hedendaagse cinema.

Afgaande op de trailer lijkt dit inderdaad Oscar bait te worden, maar gezien de regisseur en de cast lijkt me dit toch een heel interessante film te worden. Ben een groot fan van Steve Carrell, en ook TImothee Chalamet maakte zeer veel indruk in Call me by your Name.

Ook leuk om Amy Ryan en Steve Carrell weer samen in een productie te zien, ook al is het 180 graden anders dan The Office.

Zeer benieuwd

Indrukwekkend!

Fantastisch indrukwekkende film,

Gister de voorpremière gezien in Rotterdam.

De aangrijpende trailer heeft me al voor langere tijd enthousiast gemaakt voor deze film. En mijn verwachtingen zijn zeker waargemaakt!!

De vader-zoon chemie tussen Chalamet en Carell is erg ontroerend om naar te kijken. De onvoorwaardelijke liefde van een vader die op alle mogelijke manieren zijn zoon op het juiste pad probeert te houden is meer dan aangrijpend. Gedurende de film zien we meerdere flashbacks die de band tussen deze twee duidelijk versterkt. Ondanks dat de vader er alles aan doet wat hij kan, wordt er pijnlijk duidelijk gemaakt hoe heftig deze ziekte (verslaving) is. De film slingert tussen ups en downs van de verslaafde zoon en laat zien hoeveel invloed dat heeft op de mensen om hem heen. Er wordt naar mijn mening niks gedramatiseerd en de film is een reflectie van de werkelijkheid.

Ook wordt het mooi in beeld gebracht door het werk van Van Groeningen. De locatie en setting is perfect voor deze film. Ook de speelduur houd de film krachtig genoeg waardoor deze nergens saai wordt of spanning verliest. Je zit er middenin.

Wat mij betreft een grote kanshebber op internationale prijzen. En meer dan terecht!

Vijf sterren*****

Net in de sneak gezien... pfoe. Klap voor je bek. Dit is er zo eentje waarvan je meteen weet dat 'ie nog wel ff na blijft spoken. Where to start. Bij Steve Carell wellicht, ik had niet verwacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar wat is dat een fantastische acteur. Heb 'm wel eerder in serieuze rollen gezien, maar dit was wel ff next-level. Damn. De rest van de cast trouwens ook, stuk voor stuk niks op aan te merken. Zelfs de kleuters spelen geweldig. Dat zit 'm allemaal waarschijnlijk ook voor een groot deel in het regiewerk van van Groeningen. Dat hij weet hoe hij drama moet maken dat hadden we al kunnen zien, dat 'ie het ook in Amerika kan is bij deze ook duidelijk. En dan de soundtrack. Om ziek van te worden zo goed - ik ga met buikpijn naar bed.

Van Groeningen maakt in Amerika een niet-Amerikaanse film over een bijzondere vader/zoon-relatie. Bijzonder, omdat de relatie is geconcentreerd op de verslaving van de zoon, zo'n schat vroeger en nu slachtoffer van zijn verslaving. In een fascinerende stroom van ups en downs - als kijker word je zelf mistroostig van weer een nieuwe poging van de vader om zijn zoon te helpen - maakt Van Groeningen volstrekt geloofwaardig dat de vader uiteindelijk zijn handen aftrekt van zijn zoon en moet toegeven dat hij hem niet kan helpen. Om toch te eindigen met een sprankje hoop. Hoop je.

Alle gesprekken van vader en zoon lijken op elkaar en alle keren zijn ze fascinerend eentonig. Van Groeningen heeft geen Amerikaanse hulpmiddelen nodig - muziek die zegt wat je moet voelen, een liefdesdrama, geweld, en zo voort - om je van begin tot slot te laten meeleven.

De tegenwoordige gewoonte om na afloop nog een moraliserende tekst te plaatsen voor de aftiteling moeten we maar snel afschaffen.

Beautiful Boy. De titel klinkt misschien wat saai en melig, maar nu ik de film effectief gezien heb vind ik de titel best gewaagd.

Want waarom is Nic nu ook alweer “beautiful”? Bijna de hele film lang gedraagt hij zich als een manipulatieve, verwaande etter. Van Groeningen stond dus voor een pittige opdracht om ons te laten meeleven met dit joch. En toch slaagt hij erin. In de eerste plaats natuurlijk dankzij een sterke cast. Timothée Chalamet mag dan op fysiek vlak wel een lichtgewicht zijn, maar zijn acteerprestatie kun je allesbehalve magertjes noemen. Met een bijna speels gemak kruipt hij in de huid van een stuurloze junk.

Ook Steve Carell heeft al makkelijkere rollen gekregen. Hier stond hij voor een dubbele uitdaging. Eén: het imago van eeuwige schlemiel van zich afschudden. Twee: een geloofwaardige rol neerzetten als vader die onvoorwaardelijk blijft houden van zijn zoon, zelfs na de 35ste overdosis. Wat mij betreft bracht hij het er uitstekend vanaf. De dialogen waren bij momenten wel zéér serieus, soms randje TV-drama, maar Carell wist ze op een authentieke manier te brengen.

Een heftige film dus. Gelukkig maakt Van Groeningen nergens de fout om de zaken op de spits te drijven. Dit is géén shock-cinema. Integendeel. Beautiful Boy is een sfeervolle en bij momenten zelfs warme film. Al maakt de wirwar van flashbacks het soms wel wat moeilijk om het verhaal te volgen.

3.5*

Heel erg benieuwd naar dit.

Ik zie niet vaak dat de IMDB rating lager is dan die van MM (7,3/10 vs 4.0/5 terwijl ik dit post), maar de manier waarop Timothee Chamalet de emotie portretteert en Steve Carell als Dave Sheff moet toezien hoe hij de grip verliest op zijn zoon of misschien daadwerkelijke grip nooit heeft gehad is erg goed gedaan. Zoals JoeCabot al aangeeft, het is geen shockdrama, daar staat tegenover dat deze film je zeker niet ongemoeid laat

Voor mij de tweede film dit jaar (na Call Me by Your Name) waarin Timothee Chamalet een innerlijke strijd extreem goed overbrengt.

Beautiful boy vertelt het relaas van een veelbelovende tiener die alle kansen die zich aandienen kan grijpen, maar op één of andere manier toch is afgegleden en kampt met een ernstige drugverslaving. De film vertrekt vanuit het standpunt van de vader van de verslaafde. Een standpunt dat minder gewoon is omdat bij 'drugfilms' vooral de kant van de gebruiker sterker belicht.

David Sheff voert een haast hopeloze strijd om zijn zoon op het rechte pad te krijgen en vooral te houden. Zijn onvoorwaardelijke liefde, vertrouwen en goedheid straalt van hem af. Zijn gezin steunt hem, maar naarmate de film vordert, merk je duidelijk dat hij in een tweestrijd beland is. Zeer sterke prestatie van Steve Carell. Die blik - tegelijk angst en wanhoop uitstralend - komt een aantal keer sterk in beeld. Uiteraard bij de contacten bij Nic, maar die angst straalt hij ook uit wanneer hij zijn 2 jongere kinderen gade slaat tijdens een toneelstuk of zwemwedstrijd. Alsof alle levensvreugde weg is, angstig of ook zij ooit ten prooi zullen vallen van drugs.

Want ook Nic was een onbezorgd kind, net als zijn halfbroer en -zus. Hij was "a beautiful boy". Dit illustreert Van Groeningen door veelvuldig met flashbacks te werken. Jammer genoeg misschien bij momenten net té veel flashbacks. Soms was dit verwarrend of haalde het de schwung uit de film.

De film brengt een oprechte ontroerende boodschap van wat drugs kan aanrichten op de naaste omgeving. Herval maakt deel uit van het herstelproces werd een paar keer aangehaald. Ook als ouder dien je ijzersterk te zijn hiermee om te gaan ... De ontgoocheling moet immens zijn, de liefde ook. Ik voelde ook bij mezelf de ontgoocheling (en het begrip) in het gedrag van Nic. Als een film dat doet, dan is hij zeker geslaagd.

Felix van Groeningen is niet aan zijn proefstuk toe met deze film. Eerder maakte hij ook reeds indringende portretten met "De helaasheid der dingen" en "A broken circle breakdown". En ook deze "A beautiful boy" is een schot in de roos en geeft nog maar eens weer wat voor een getalenteerd regisseur hij is. Ook Timothée Chalamet toont na "Call me by your name" en "Lady Bird" waarom hij terecht één van de grootste talenten van Hollywood is vandaag de dag. De interacties tussen vader en zoon zijn ijzersterk en de kleinste emoties worden subliem weergegeven. A beautiful boy onthoudt zich van elk moreel oordeel over drugs en kan zich bijgevolg volledig focussen op de emoties zonder sentimenteel over te komen. Top!

Ik heb het bijzondere van dit gezinsdrama rond een drugsverslaafde tiener niet kunnen ontdekken, niet qua filmdrama althans. Dat de film door een Belg is gemaakt lijkt deels de positieve recensies in de vaderlandse pers te verklaren. De film is eigenlijk gewoon saai – en behelst bovenal de eindeloze loop van verslaving, detox (rehab) en dan toch weer drugsgebruik want verslaving – maar het positieve is dat het allemaal wel realistisch overkomt zodat de film er niet op is gericht om allerlei onzin over drugs de wereld in te sturen zoals de meeste films c.q. mediaverhalen over drugs doen. Dat is winst. Wat overigens wel bijzonder is is de zeer hechte relatie tussen vader en zoon: die zien we niet vaak, zeker niet in verhalen over tieners die in de problemen komen, maar aan de andere kant maakt dat het drama van het 'kwijtraken' van je zoon aan de drugs natuurlijk des te dramatischer (I see what you did there, Van Groeningen! ).

Wel geeft de film in hoge mate de boodschap mee dat cystal meth de gevaarlijkste en verslavendste drug van allemaal is. Nu weet ik niet of je zoiets objectief kunt bepalen (al doet de film daar wel een poging toe met een vaag verhaal over afgestorven zenuweinden). Ik ben van de theorie dat de bron van verslaving niet de middelen maar de gebruiker is: sommige mensen zijn nu eenmaal niet tevreden met het leven zonder roes of kick en zijn aldus erg gevoelig voor verslaving c.q. zullen daarom aan alles verslaafd raken waarmee ze in aanraking komen (terwijl anderen nergens aan verslaafd raken). Nic is duidelijk zo’n soort persoon die het leven maar kleurloos vindt zonder drugs en dus niet van de drugs kan afblijven. Maar nog sterker dan de moralistische boodschap ‘don’t do crystal meth, kids!’ heeft de film de boodschap dat de omgeving van een drugsverslaafde die verslaafde noch moet hopen te kunnen helpen of afstoten maar wel moet leren loslaten. Maar dat de film een realistische boodschap heeft maakt nog niet dat het een hele goede film is.

Prachtige trailer inderdaad. Ik kijk wel heel vaak nog The Office, dat

kan het soms moeilijk maken haha . Steve Carrell is wel een prachtacteur.

Ben benieuwd naar dit product.

Uitstekende film met een zwaar en intrigerend verhaal. (Vooral) Twee bijzondere en gebroken karakters, beide perfect neergezet. Vooral Steve Carrell wist me heel erg te raken. Wat heeft hij een mooie twist gemaakt de laatste jaren. De rest van de cast is natuurlijk ook gewoon heel sterk en erg fijne soundtrack. De film is af en toe wel een beetje rommelig met de flashbacks, maar het is niet storend.

4*

Denk dat ook wel. Het is Van Groeningen dus het moet wel goed zijn. IMDB gemiddelde lijkt me iets realistischer. De vraag met deze film is voor mij vooral wat deze extra toevoegt aan andere reeds bestaande drugsfilms... Over twee weken ga ik hem gaan bekijken maar niet met torenhoge verwachtingen.

Dit is Van Groeningen op zijn Amerikaans, en dat bevalt mij minder goed dan Van Groeningen op zijn Vlaams. Hij gaat toch een beetje door de knietjes. Dat terugkerende 'everything', wat afschuwelijk zeg. En dat dagboekje waarin de hele drugsgeschiedenis van die jongen letterlijk wordt neergepend, wat is daar het nut van?

Het zijn kanttekeningen bij een verder prima film. Gelukkig wordt de kijker niet grootschalig onderschat. Veel scènes beginnen midden in het drama, er wordt voortdurend heen en weer gesprongen in de tijd, de soundtrack bevat geen pleasers voor het grote publiek, het komt mij allemaal zeer realistisch voor; zo wordt het toch een uitstekende zit. En Timothée Chalamet, wat een acteur zeg. Ik ben fan.

Weer een prachtrol van Thimothée Calamet na Call me by your name.

De flashbacks zijn even wennen, maar gelukkig functioneel.

Het is een dramatisch verhaal. Toch kan het mij geen moment ontroeren. Boeiend blijft het wel.

De mededeling over het drugsmisbruik in de VS aan het eind vind ik overbodig.

Ik had Calamet liever een andere rol zien spelen. Junkenfilms te over en de maniertjes ken ik van buiten, toch vond ik de film gaandeweg overtuigen omdat er niet werd losgelaten. Muziek, locaties, acteerwerk en de montage... het maakte wél indruk en kon ook wel ontroeren. Helaas was het geluid om een of andere onverklaarbare reden tijdens de vertoning niet optimaal.

Heel mooi! Een heftig en ontroerend verhaal, overtuigend acteerwerk en een sterke cast en regisseur. Ik was erg geraakt, het is zo invoelbaar en al ben ik nooit aan drugs verslaafd geweest, ik herkende er wel dingen in. Mooie, aansluitende muziek en niet overdreven neergezet. De flashbacks kunnen verwarrend zijn, wat ik ook dacht bij "The Broken Circle Breakdown", maar ik vond het niet storend. Dit is één van de beste films die ik (dit jaar) heb gezien, zo goed. 5*

Sterke film met een uitstekend spelende Chalamet en Carell. Bij momenten hard zonder in clichés te vallen. De muziek was mooi, maar af en toe net iets te prominent aanwezig. De chronologische afwisselingen zorgen voor voldoende tempo in het verhaal ook.