Beautiful Boy (2018)

Fantastisch indrukwekkende film,

Gister de voorpremière gezien in Rotterdam.

De aangrijpende trailer heeft me al voor langere tijd enthousiast gemaakt voor deze film. En mijn verwachtingen zijn zeker waargemaakt!!

De vader-zoon chemie tussen Chalamet en Carell is erg ontroerend om naar te kijken. De onvoorwaardelijke liefde van een vader die op alle mogelijke manieren zijn zoon op het juiste pad probeert te houden is meer dan aangrijpend. Gedurende de film zien we meerdere flashbacks die de band tussen deze twee duidelijk versterkt. Ondanks dat de vader er alles aan doet wat hij kan, wordt er pijnlijk duidelijk gemaakt hoe heftig deze ziekte (verslaving) is. De film slingert tussen ups en downs van de verslaafde zoon en laat zien hoeveel invloed dat heeft op de mensen om hem heen. Er wordt naar mijn mening niks gedramatiseerd en de film is een reflectie van de werkelijkheid.

Ook wordt het mooi in beeld gebracht door het werk van Van Groeningen. De locatie en setting is perfect voor deze film. Ook de speelduur houd de film krachtig genoeg waardoor deze nergens saai wordt of spanning verliest. Je zit er middenin.

Wat mij betreft een grote kanshebber op internationale prijzen. En meer dan terecht!

Vijf sterren*****

Net in de sneak gezien... pfoe. Klap voor je bek. Dit is er zo eentje waarvan je meteen weet dat 'ie nog wel ff na blijft spoken. Where to start. Bij Steve Carell wellicht, ik had niet verwacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar wat is dat een fantastische acteur. Heb 'm wel eerder in serieuze rollen gezien, maar dit was wel ff next-level. Damn. De rest van de cast trouwens ook, stuk voor stuk niks op aan te merken. Zelfs de kleuters spelen geweldig. Dat zit 'm allemaal waarschijnlijk ook voor een groot deel in het regiewerk van van Groeningen. Dat hij weet hoe hij drama moet maken dat hadden we al kunnen zien, dat 'ie het ook in Amerika kan is bij deze ook duidelijk. En dan de soundtrack. Om ziek van te worden zo goed - ik ga met buikpijn naar bed.

Van Groeningen maakt in Amerika een niet-Amerikaanse film over een bijzondere vader/zoon-relatie. Bijzonder, omdat de relatie is geconcentreerd op de verslaving van de zoon, zo'n schat vroeger en nu slachtoffer van zijn verslaving. In een fascinerende stroom van ups en downs - als kijker word je zelf mistroostig van weer een nieuwe poging van de vader om zijn zoon te helpen - maakt Van Groeningen volstrekt geloofwaardig dat de vader uiteindelijk zijn handen aftrekt van zijn zoon en moet toegeven dat hij hem niet kan helpen. Om toch te eindigen met een sprankje hoop. Hoop je.

Alle gesprekken van vader en zoon lijken op elkaar en alle keren zijn ze fascinerend eentonig. Van Groeningen heeft geen Amerikaanse hulpmiddelen nodig - muziek die zegt wat je moet voelen, een liefdesdrama, geweld, en zo voort - om je van begin tot slot te laten meeleven.

De tegenwoordige gewoonte om na afloop nog een moraliserende tekst te plaatsen voor de aftiteling moeten we maar snel afschaffen.

Beautiful boy vertelt het relaas van een veelbelovende tiener die alle kansen die zich aandienen kan grijpen, maar op één of andere manier toch is afgegleden en kampt met een ernstige drugverslaving. De film vertrekt vanuit het standpunt van de vader van de verslaafde. Een standpunt dat minder gewoon is omdat bij 'drugfilms' vooral de kant van de gebruiker sterker belicht.

David Sheff voert een haast hopeloze strijd om zijn zoon op het rechte pad te krijgen en vooral te houden. Zijn onvoorwaardelijke liefde, vertrouwen en goedheid straalt van hem af. Zijn gezin steunt hem, maar naarmate de film vordert, merk je duidelijk dat hij in een tweestrijd beland is. Zeer sterke prestatie van Steve Carell. Die blik - tegelijk angst en wanhoop uitstralend - komt een aantal keer sterk in beeld. Uiteraard bij de contacten bij Nic, maar die angst straalt hij ook uit wanneer hij zijn 2 jongere kinderen gade slaat tijdens een toneelstuk of zwemwedstrijd. Alsof alle levensvreugde weg is, angstig of ook zij ooit ten prooi zullen vallen van drugs.

Want ook Nic was een onbezorgd kind, net als zijn halfbroer en -zus. Hij was "a beautiful boy". Dit illustreert Van Groeningen door veelvuldig met flashbacks te werken. Jammer genoeg misschien bij momenten net té veel flashbacks. Soms was dit verwarrend of haalde het de schwung uit de film.

De film brengt een oprechte ontroerende boodschap van wat drugs kan aanrichten op de naaste omgeving. Herval maakt deel uit van het herstelproces werd een paar keer aangehaald. Ook als ouder dien je ijzersterk te zijn hiermee om te gaan ... De ontgoocheling moet immens zijn, de liefde ook. Ik voelde ook bij mezelf de ontgoocheling (en het begrip) in het gedrag van Nic. Als een film dat doet, dan is hij zeker geslaagd.

Felix van Groeningen is niet aan zijn proefstuk toe met deze film. Eerder maakte hij ook reeds indringende portretten met "De helaasheid der dingen" en "A broken circle breakdown". En ook deze "A beautiful boy" is een schot in de roos en geeft nog maar eens weer wat voor een getalenteerd regisseur hij is. Ook Timothée Chalamet toont na "Call me by your name" en "Lady Bird" waarom hij terecht één van de grootste talenten van Hollywood is vandaag de dag. De interacties tussen vader en zoon zijn ijzersterk en de kleinste emoties worden subliem weergegeven. A beautiful boy onthoudt zich van elk moreel oordeel over drugs en kan zich bijgevolg volledig focussen op de emoties zonder sentimenteel over te komen. Top!

Ik heb het bijzondere van dit gezinsdrama rond een drugsverslaafde tiener niet kunnen ontdekken, niet qua filmdrama althans. Dat de film door een Belg is gemaakt lijkt deels de positieve recensies in de vaderlandse pers te verklaren. De film is eigenlijk gewoon saai – en behelst bovenal de eindeloze loop van verslaving, detox (rehab) en dan toch weer drugsgebruik want verslaving – maar het positieve is dat het allemaal wel realistisch overkomt zodat de film er niet op is gericht om allerlei onzin over drugs de wereld in te sturen zoals de meeste films c.q. mediaverhalen over drugs doen. Dat is winst. Wat overigens wel bijzonder is is de zeer hechte relatie tussen vader en zoon: die zien we niet vaak, zeker niet in verhalen over tieners die in de problemen komen, maar aan de andere kant maakt dat het drama van het 'kwijtraken' van je zoon aan de drugs natuurlijk des te dramatischer (I see what you did there, Van Groeningen! ).

Wel geeft de film in hoge mate de boodschap mee dat cystal meth de gevaarlijkste en verslavendste drug van allemaal is. Nu weet ik niet of je zoiets objectief kunt bepalen (al doet de film daar wel een poging toe met een vaag verhaal over afgestorven zenuweinden). Ik ben van de theorie dat de bron van verslaving niet de middelen maar de gebruiker is: sommige mensen zijn nu eenmaal niet tevreden met het leven zonder roes of kick en zijn aldus erg gevoelig voor verslaving c.q. zullen daarom aan alles verslaafd raken waarmee ze in aanraking komen (terwijl anderen nergens aan verslaafd raken). Nic is duidelijk zo’n soort persoon die het leven maar kleurloos vindt zonder drugs en dus niet van de drugs kan afblijven. Maar nog sterker dan de moralistische boodschap ‘don’t do crystal meth, kids!’ heeft de film de boodschap dat de omgeving van een drugsverslaafde die verslaafde noch moet hopen te kunnen helpen of afstoten maar wel moet leren loslaten. Maar dat de film een realistische boodschap heeft maakt nog niet dat het een hele goede film is.

Uitstekende film met een zwaar en intrigerend verhaal. (Vooral) Twee bijzondere en gebroken karakters, beide perfect neergezet. Vooral Steve Carrell wist me heel erg te raken. Wat heeft hij een mooie twist gemaakt de laatste jaren. De rest van de cast is natuurlijk ook gewoon heel sterk en erg fijne soundtrack. De film is af en toe wel een beetje rommelig met de flashbacks, maar het is niet storend.

4*

Heel mooi! Een heftig en ontroerend verhaal, overtuigend acteerwerk en een sterke cast en regisseur. Ik was erg geraakt, het is zo invoelbaar en al ben ik nooit aan drugs verslaafd geweest, ik herkende er wel dingen in. Mooie, aansluitende muziek en niet overdreven neergezet. De flashbacks kunnen verwarrend zijn, wat ik ook dacht bij "The Broken Circle Breakdown", maar ik vond het niet storend. Dit is één van de beste films die ik (dit jaar) heb gezien, zo goed. 5*

Aangrijpend drugsdrama over de verslaving van een zoon en de strijd van een vader om zijn zoon te beschermen. Gebaseerd op de autobiografische romans 'Beautiful Boy' van David Sheff en 'Tweak' van zoon Nic heeft regisseur Felix van Groeningen een strak gemonteerde rauwe film gemaakt waarin het emotionele verhaal door middel van flashbacks tot de kijker komt. Timothée Chalamet weet dit jaar voor de tweede keer te imponeren in een film (eerder in 'Call me by your name') en bevestigt daarmee zijn status van rijzende ster. Daarnaast zet Steve Carell een prestatie van formaat neer als de betrokken en door verdriet, twijfel en wanhoop verscheurde vader van Nic, die tot het uiterste gaat om zijn zoon te helpen. Uiteindelijk gaat het in Beautiful Boy vooral over loslaten (het besef dat je, wat je ook doet, je kind niet kunt helpen en hij de enige is die zichzelf kan helpen), een proces dat Steve Carell op een indrukwekkende wijze in beeld weet te brengen en mij niet onberoerd liet. Dat het afkicken van een drugsverslaving (een crystal meth verslaving in het bijzonder) geen sinecure is, wordt in Beautiful Boy pijnlijk duidelijk overgebracht. De kijker wordt daarbij (terecht) niet gespaard.

Felix van Groeningen had voor deze film zijn vaste team ter beschikking en heeft, hoewel er vanuit Hollywood naar eigen zeggen aan hem is getrokken om concessies te doen, zijn eigen stijl weten te behouden. Anders dan in zijn eerdere films beschikte hij daarnaast over een flink budget, wat onder andere merkbaar is aan de gevarieerde score, die bestaat uit diverse grote artiesten (David Bowie, Neil Young, Sigur Ros e.a.). Hoewel die score in het algemeen in dienst staat van het (emotionele) verhaal, neigt die naar mijn smaak af en toe ietwat naar sentiment. Een klein minpunt bij een verder oprechte en ongepolijste film, die het verhaal over een drugsverslaving niet ernstiger maakt dan het is, maar ook beslist niet minder ernstig.

To mourn the living, that's a hard way to live.

Van Groeningen, onze nationale trots. Ik volg de positieve meerderheid. Uitstekende film, hier kan ik nul kritiek over uiten. Dit is geen film met grote momenten, de hele film is een groot moment. De film zuigt je illico presto mee in dit droevige relaas over een vader die tot het uiterste gaat om zijn zoon uit de hel van de drugs te helpen. Een eerlijk en herkenbaar verhaal waarbij het liegen en bedriegen van de naasten veel pijnlijker aanvoelt dan de drugsverslaving van zijn hoofdfiguur. Drugs wordt ook niet met marginalisering geassocieerd, want Nic Sheff komt uit een warm nest en heeft een liefdevolle vader. Hij is alleen veel vatbaarder voor verslavingen, maar er wordt ook gehint naar een laag zelfbeeld en een negatieve perceptie op het leven zelf. Diep in de eindcredits krijg je een kleine lezing van Bukowski in dit verband. Carell en Chalamet doen het geweldig en het is een film waar je op het eind toch even stil bij bent. De muziek is dromerig en spookt op een achtergrond van mentaal leed. Hoewel je telkens wel weet waar het naartoe gaat tijdens de film, grijpt het allemaal wel aan, zoals de scène waarin hij enkele dollars uit het spaarpotje van zijn jongere broertje pikt en dan gaat liegen tegen zijn vader . Excellent!

Ondanks de knappe vertolkingen van Steve Carrell, Timothée Chalamet en Maura Tierney (als respectievelijk vader, zoon en stiefmoeder) in deze film gebaseerd op de autobiografieën van David en Nick Sheff, ontstijgt de film inhoudelijk nimmer het niveau van de ware-woensdagavond-film. De Vlaamse regisseur Felix van Groeningen, die tevens meeschreef aan het scenario, verzuimd je als kijker inzicht te geven in de voorgeschiedenis van de twee hoofdpersonen. Als kijker moeten we maar aannemen wat Nick zegt, namelijk dat hij 'gewoon' zo is en dat verslaving aan crystal meth een bewuste keuze is. Dat gebrek aan achtergrondverhaal maakt dat David en Nick overkomen als vrij generieke personen in een al vaak verteld verhaal over drugsverslaving en de effecten op naaste omgeving. De epiloog onderstreept dat dit een film met een boodschap is, maar gezien het bronmateriaal en de uitstekende cast had dit veel meeslepender en indrukwekkender kunnen en moeten zijn.

Net als Belgica een film die voor mij schurkt op het randje tussen de 7 en de 8. Eerstgenoemde heb ik naar beneden afgerond, terwijl ik voor van Groeningens laatste film voor het andere neig te kiezen. Af en toe ontbeert de film wat focus voor mijn gevoel, maar toch is het gevoelsmatig wel dikwijls raak, en weten Chalamet en Carrell (wat overtreft ook hij hier zichzelf weer) me toch weer bij hun problemen te betrekken.

Wat de Filosoof hierboven zegt, was ook voor mij duidelijk: er is geen externe push factor die Nic de afgrond in duwt. Noch heb ik de nodige twijfels of we kunnen zeggen dat hij er ‘toch zelf voor kiest’. Natuurlijk, hij kiest ervoor om net als veel leeftijdsgenoten een blowtje te doen, maar dat is vrij onschuldig, misschien onderdeel van groepsdruk en wellicht zelfs een soort rite of passage. Vader deed ook het nodige toen hij jong was, en is toch goed terecht gekomen. Maar bij Nic pakt het anders uit, en het schrijnende is dat hij niet bij machte lijkt om er weerstand aan te bieden, wetend dat hij steeds meer naar de tering gaat. Overigens is de onmacht bij vader hier misschien nog wel belangrijker, en wordt meer benadrukt hoe het als ouder is om je eigen vlees en bloed gewoonweg amper te kunnen helpen, terwijl je ziet dat het een kwestie is van leven en dood. De juiste keuze, wat mij betreft. De focus op de verslaafde hebben we in films als The Basketball Diaries (1995) immers al vaak genoeg gezien.

Het acteerwerk laat me dus naar boven afronden, maar The Broken Circle Breakdown (2012) blijft vooralsnog mijn favoriete film van van Groeningen. Benieuwd wat hij nog meer gaat doen.

4*

Aardig

Eerste Groeningen film die ik zie. Denk dat hij wel meer kan dan dit. Het is geen slechte film. Goede cast en je ziet dat Groeningen probeert er wat van te maken door wat te switchen in de tijd. Maar ik deel de drugs are bad mmkay mening wel. Vooral dat stukje bij de dokter was tenenkrommend. Helemaal omdat ik het idee had dat de jongen ook zonder drugs dood ongelukkig was. Hij leek meer aan een zware depressie te leiden. Misschien waren die AA meetings helemaal niet waar hij heen moest...

Anywho Timothee is wel weer goed.

3 sterren

Relapse is a part of recovery.

8 Jaar geleden bevond ik mezelf in een hopeloze situatie. Met de rug tegen de muur. Wanhopig zoekend naar een uitweg. Wetende dat ik drastisch mijn levenswijze moest veranderen of ik zou al snel de wortels van groen gras voor eeuwig kunnen bewonderen. De wil om te veranderen was er. De moed ook. Alleen kon ik niet. En nu na al die jaren ben ik blij dat ik toen de juiste knoop heb doorgehakt. Voor mij was “Beautiful Baby” dan ook een bittere pil om te slikken. Ik had niet gedacht dat ik het er zo moeilijk mee zou hebben. Het was dan wel geen crystal meth of iets gelijkaardigs waar ik problemen mee had, maar er zijn in deze indrukwekkende film zoveel herkeningspunten dat het wel leek alsof het een beetje mijn verhaal was. Een lawine aan gevoelens passeren de revue hier. Trots, vertrouwen, wantrouwen, wanhoop, ontreddering, hoop, geluk, verdriet en moedeloosheid. Een uitzichtloze strijd die van beide kampen onmenselijke krachten eist en een niet te vermijden afloop kent. Ofwel slaagt de persoon erin ofwel moeten diegenen die hem omringen lijdzaam toezien hoe hij zichzelf de vernieling in drinkt, spuit, snuift of slikt. Ik had het er moeilijk mee.

Het mooie aan de film vond ik het feit dat men zich niet enkel en alleen toespitste op de verslaafde Nic (Timothée Chalamet), maar ook op de mensen die hem omringen (vader David Sheff door Steve Carell en stiefmoeder Karen door Maura Tierney). Als verslaafde heb je in je hoogdagen geen enkel besef wat leed je deze mensen aandoet. Alles draait rond het naar binnen krijgen van datgene wat je lichaam nodig heeft. Het is dus niet zoals in “Christiane F. – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo” en “Animals” waar je getuige bent van de geleidelijke aftakeling van de verslaafde zelf. Zowel op fysiek als psychisch vlak. Niet dat Nic er spic en span blijft uitzien de gehele film. Naar het einde toe zie je de vreselijke gevolgen van het dagelijkse gebruik van methamfetamine. Die wazige blik en grauwig, onverzorgd uiterlijk. Maar voornamelijk zijn wisselende gemoedstoestanden en agressief gedrag tegenover anderen is vreselijk om aan te zien. Zijn smeekbedes en beloftes zijn niets meer dan een excuus om weeral te bedelen voor extra cash om het spul waar zijn lichaam naar hunkert, terug aan te schaffen.

Het enige wat ik tegen mijn vrouw zei achteraf was : “Ik hoop dit nooit mee te maken met één van onze twee kids want dit is een echte nachtmerrie”. Als ouder van twee opgroeiende kinderen breekt me het angstzweet uit bij de gedachte dat dit me zou kunnen overkomen. Hoe erg je ook je best doet om ze te beschermen tegen de boze buitenwereld en je ze overlaadt met liefde en aandacht, het moment dat ze zwichten voor de middelen die hun levensbestaan rooskleuriger maakt, weet je dat je een ongelijke strijd gaat voeren. Een gevecht waarbij je, tegen al je oudergevoelens in, op een bepaald moment misschien wel de handdoek in de ring moet werpen en aan jezelf moet bekennen dat je de strijd verloren hebt. Een kind afgeven is vreselijk. Maar de band met je kind verbreken, pretenderen dat ze niet meer existeren en hopen dat ze zonder kleerscheuren uit die periode geraken, is volgens mij tientallen keren erger.

Niet alleen qua thema is “Beautiful Boy” indrukwekkend te noemen. Ook het acteren van Steve Carell en Timothée Chalamet is weergaloos schitterend. Je voelt gewoonweg de wanhoop bij Steve Carell die zijn zoon tracht te helpen en telkens beseft dat dit niet lukt. Een vader die zich op de problematiek stort en als een onderzoeksjournalist tracht te begrijpen wat de beruchte drugs bij zijn zoon Nic aanricht. Als komiek heeft Steve Carell mij nooit weten te overtuigen. Met deze rol is mijn respect voor de acteur echter alleen maar toegenomen. Timothée Chalamet’s performance is zeker Oscar-waardig te noemen. Geen moment krijg je het gevoel dat hij maar een rijzende ster aan het Hollywood firmament is die acteert. Het voelt authentiek, oprecht en ongeforceerd aan. Deze twee hoofdrolspelers mogen hun tuxedo al klaarleggen voor de Academy Awards.

En ook regisseur Felix van Groeningen (Belgian and proud) mag met beide heren rustig aanschuiven op de rode loper. Thematisch leent de film zich uitstekend om er een overdreven Hollywood spektakel van te maken. Maar hij slaagt erin om het sereen en realistisch te houden. Artistieke beelden worden verwerkt in een eigenzinnige montage waarbij er lustig heen en weer wordt gesprongen in de tijd. Flashbacks volgen elkaar op waarbij de herinneringen van zowel Nic en Davis in elkaar overvloeien. Ik wist dan ook soms niet waar het verhaal zich op de tijdslijn situeerde. Maar dat is dan ook het enige minpunt dat ik kan bedenken bij deze voor de rest indrukmakende film. En dit alles voorzien van een smaakmakende soundtrack. Ik had nooit verwacht “Teritorial pissings” van Nirvana te horen in een film.

Voor de meeste filmliefhebbers zal dit niet meer zijn dan een gewoon familiedrama over verslaving. Misschien vinden ze het ook wel eentonig vanwege de oneindige cyclus van herleven en hervallen. Op mij maakte het echter een verpletterende indruk die heel wat emoties loswrikte. Ik hoop dat iedere persoon die in de val loopt van welk verdovend middel dan ook, dat ze ook kunnen terugvallen op een liefhebbende, ondersteunende familie vol begrip, om er uiteindelijk ergens in hun leven vanaf te geraken.

5*

Mooie vormgeving aangaande een maatschappelijk relevant en herkenbaar onderwerp. Van Groeningen weet altijd op een prettige, integere manier op de emotie te spelen en dat lukt ook hier weer redelijk. De grote Amerikaanse valkuil aangaande vals sentiment wordt knap ontweken, je hebt het gevoel hier naar echte mensen te kijken, dit hadden onze buren kunnen zijn. Toch werkte dit alles bij elkaar niet zo goed bij mij als bij zijn Europese producties. Deze film duurt ook echt te lang, is niet altijd effectief, en er had minimaal een kwartiertje afgekund zonder aan kracht te verliezen. Het basisgeven(een verslaving en de uitwerking die dit heeft aangaande een vader-zoon relatie, de beide moeders lopen er maar wat bij) is te mager om 112 minuten te vullen. De regisseur zoekt het in zijn ijver om meteen al een niet te vergeten visitekaartje af te geven vaak in stilistisch fraaie beelden, waardoor Beautiful Boy bij vlagen merkwaardig genoeg wat afstandelijk blijft. Raar eigenlijk, want het acteerwerk van Carell(de beheersing zelf) en vooral Chalamet is uitstekend, maar door kunstige trucjes als bijvoorbeeld het voortdurend door elkaar laten lopen van verschillende tijdlijnen, raak je nooit echt helemaal in het verhaal. Redelijk debuut al met al, doch de volgende kans die hij gaat krijgen(en die komt er zeker) moet en kan nog beter.

Nagenoeg perfecte film. Ware het niet dat...

...het onderwerp enkele andere films heeft voortgebracht die de weg geplaveid hebben. Deze heeft daar vooral plottechnisch onder te lijden, omdat je toch zit te wachten op die relapse die voorafgaat aan het mooie moment voordat de échte relapse plaatsvindt.

Het haalt de spanning uit de film, hoeveel die zijn eigen spanningsboog - d.m.v. flashbacks etc. - ook vorm probeert te geven. De film ontkomt niet aan de voorspelbaarheid die het onderwerp in zich draagt. Het enige echte vraagteken is hoe het gaat eindigen, maar zelfs daar zijn de opties helder: happy, bad, of er soort van tussenin.

Zonde dat Van Groeningen kiest voor het laatste, terwijl hij er zo dichtbij zat. Laat de film een paar minuten eerder eindigen en je geeft je film die eigen smoel mee. Nu doet de film wat we in talloze andere films al hebben gezien verzameld, maar dan nét iets beter.

Het geeft een hele goede inkijk in de belevingswereld rondom de verslaafde zelf, met Steve Carell voorop. Je kunt hem misschien betrappen op momenten dat ie zich een beetje ongelukkig uitdrukt, maar verder is hij in feite als personage de vader die werkelijk álles probeert te rationaliseren en daar begrijpelijke keuzes in maakt. Carell doet dat fantastisch; hij was voor mij het meest meeslepende personage en vertolkt het smetteloos. Chamalet maakt zeker indruk, maar valt af en toe wél te betrappen op maniërismen.

Van Groeningen betrekt heel goed meerdere perspectieven bij het relaas, zoals Karen, de kids en de moeder van Nic, om zo de hulpeloosheid van de situatie meer kleur te geven. Sterk vond ik de achtervolgingsscène (Karen rijdt achter Nic en Lauren aan) richting het eind: geloofwaardige wanhoop zonder uitkomst, precies zoals je mag verwachten.

Toch doet de film wat saai aan, omdat het weinig nieuws brengt, maar eerder al het oude beter serveert dan je bekend mee bent. Rationelere personages, realistischere kijk op verslaving (en terugval), goede soundtrack en een geloofwaardig verloop; in alle opzichten nét iets beter, maar nergens vernieuwend. 3,5*

Een film met een warrig begin dat vol zit met bijna niet te volgen flashbacks die mij niet helemaal lekker het verhaal in zogen. Na ruim een uur begon het wel interessant te worden, maar toen ging ik mij irriteren aan de volledig willekeurige soundtrack, o.a. bij die racefiets-scene. Ook die relaties onderling en de invloed van die gast zijn verslaving op die vader vond ik allemaal maar matig uitgewerkt. Vraag me ook af wat dat vriendinnetje in vredesnaam toevoegde aan dat verhaal ze was alleen maar nodig om hem weer te laten gebruiken en een eind aan het verhaal te maken.

En als Steve Carell begint te schreeuwen moet ik automatisch terugdenken aan Bruce Almighty, dat helpt ook niet echt.

Film waar ik in tegenstelling tot vorige worp Belgica weinig verwachtingen rond had. En waar Belgica me wat tegenviel (staat wel een halfje hoger dan deze maar is ook veel meer mijn soort film), viel Beautiful Boy me dan weer beter mee dan verwacht.

Toch wel een bij momenten indrukwekkende film over de liefde van een ouder voor zijn kind en hoe machteloos je soms staat tegen de keuzes die ze maken. Carrell laat hier toch wel zien dat hij ook in een dramatische rol erg sterk voor de dag kan komen.

Felix Van Groeningen is op de eerste plaats een kwaliteitsvolle regisseur, meer nog dan een visuele creatieveling. Maar zijn films werken wel en ook Beautiful Boy is weer een pareltje. Het verhaal van de beautiful boy - de mooie jongen - die zorgeloos opgroeit. Zijn ouders zijn dan wel gescheiden, maar het is geen vechtscheiding, hij heeft thuis alle kansen gekregen met hobby's en studie en heeft zelfs een goeie band met zijn vader. Toch geraakt hij aan de drugs. De film toont de machteloosheid van de vader, die voor mij veel meer dan de zoon de hoofdrol is in deze film. Indrukwekkend hoe je die machteloosheid voelt groeien en ik het zelf ook moeilijk kreeg. Niet de eerste drugsfilm natuurlijk, maar deze film focust dan ook niet op de verslaving maar over de machteloosheid (om het woord nog maar eens te gebruiken) om iemand die aan drugs verslaafd is te helpen, wat soms onmogelijk is als die persoon dat niet wil. Je vecht evengoed mee tegen de drugs met je kind ertussen. Mooi gefilmd met sterke acteurs. Prachtige film.

“When I discovered drugs my world went from black and white to technicolor. I can never give that up.”

Indrukwekkend. Beautiful Boy laat zien hoeveel onmacht er kan zijn bij ouders met een zoon die verslaafd is aan crystal meth. Het is interessant om te zien dat er geen duidelijke oorzaak is voor Nic’s drugsgebruik, en hij lijkt gewoon zeer vatbaar voor verslavingen. Niet kunnen omgaan met de realiteit van het echte leven, zo laat hij op een gegeven weten. Een onschuldig grapje lijkt het dan nog, en zelfs de vader wuift het lacherig weg.

Maar een jointje samen met je pa is de opmaat naar meer voor Nic. Carell en Chalamet zijn geweldig en de telefoonscene tussen vader en zoon, waarin de vader eindelijk de hoop opgeeft, is schrijnend en gaat door merg en been. Complimenten ook voor Tierney, die met weinig woorden toch ongelooflijk veel emotie weet over te brengen. Ook de muziek is dromerig en zeer sterk gekozen. Het einde lijkt wat afgeraffeld, maar omdat dit een waargebeurd verhaal is snap ik wel waarom Van Groeningen voor dit einde heeft gekozen.

Beklijvende boy.

Dat Beautiful Boy voor een zoetzure benadering van drugsverslaving gaat, blijkt wel uit de scène waarin zoonlief wel heel graag een joint wil roken met zijn vader. Bij Papa Carell gaan vervolgens alle alarmbellen in slowmotion af als de jongen zijn lofzang over drugs afsteekt middels iets te veel vragen en uitleg. Zoetzuur, want de titel is niet Cold Turkey. Eveneens Lennon, maar dan toch een stuk duisterder en to the point. De eerste verwijzingen naar een fataal vervolg zie je al in de posters van verslaafde muziekhelden. Prachtige soundtrack ook. Onevenwichtig maar prachtig. Van Bukowski naar Perry Como en weer terug.

Maar de film zelf is dat ook. Al het trompetgeschal ten spijt. Want soms wat fragmentarisch maar bovenal afstandelijk voltrekt het schouwspel - realistisch zonder twijfel - aan de kijker voorbij. Visueel sterk en ingetogen, maar ook een beetje eentonig qua vertelling. Saai soms. Als in hebben we dit niet eens eerder gezien? Dat hebben we overigens niet, want regisseur Van Groeningen's aanpak mag je best bijzonder noemen. Zo zou je kunnen stellen dat voor een persoonlijk drama de afstand behoorlijk wordt bewaard, en dat zit hem niet enkel in de invalshoek van een vader die in alle opzichten machteloos is.

Het knappe echter is dat de film evengoed blijft hangen en een aantal pareltjes van scènes herbergt. De echte zoetigheid wordt telkens vermeden, maar bitter wordt het nimmer. Ook niet als de dreiging tegen het einde sterker wordt. Er moet natuurlijk een verhaal verteld worden dat waargebeurd is en slechts heel even vermoed je dat het allemaal slecht gaat aflopen. Héél even, maar genoeg. Carrell schmiert een beetje, Tierney leidt enorm af vanwege een pruilmond en Chalamet doet erg veel met zijn gezicht maar is iemand om in de gaten te blijven houden. Een beetje van alles wat dus, het weet echter wél te beklijven.

***

Met dank The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Uitstekende film over een vader die worstelt met zijn tienerzoon die verslaafd is aan drugs. Door de niet chronologische vertelwijze duurt het even voordat je goed in het verhaal zit. De film toont op uitstekende wijze wat de verslaving inhoudt voor zowel het gezin als de jongen zelf. Sentiment wordt vrij goed vermeden en tegen het einde een paar ontroerende momenten. Goed acteerwerk en alhoewel de soundtrack zeker mooi is, is deze soms wat te nadrukkelijk aanwezig.

Sterk overtuigend zijn de scènes gekoppeld aan een flashback waarbij de wanhopige vader zich duidelijk pijnigt met de gedachte hoe een lief en aardig kind zo is kunnen ontsporen en hoe machteloos hij hier tegenover staat, maar ook hard en uitzichtloos de scène waarin de zoon verklaart "This is me dad. This is how I am".

Het is maar een greep uit een bijzonder geslaagde, boeiend opgebouwde film, met uitstekende vertolkingen en met een waarschuwende vinger tegen het monster dat drugsverslaving heet.

Verrassend goed.

Een niet-Amerikaanse regisseur die de overstap maakt naar Amerika, het is altijd bang afwachten. Enerzijds of hij z'n eigen stijl zal weten te behouden, anderzijds of hij wel mixt met een cultuur die toch wel wat anders is. Felix slaagt in beiden.

Ik ben niet van Groeningen's grootste fan, maar een aardig regisseur is het wel. Het nieuws dat hij een beladen drugdrama wou gaan maken met Carell in de hoofdrol stemde niet echt geruststellend, het begin van de film is dan ook een beetje moeilijk. Het gevaar dat het typisch Oscar-bait zou worden ligt de hele tijd op de loer.

Maar na een half uurtje blijkt toch wel dat van Groeningen hier gewoon weer z'n eigen ding aan het doen is. De typische "spiraal van tragedie" wordt netjes vermeden, de focus van de film ligt meer op de vader dan de verslaafde zoon en hoewel redelijk duister en beladen toont hij toch ook heel wat schoonheid.

Visueel is het netjes, acteerwerk is goed, soundtrack ook opvallend leuk. Hier en daar wat te bekende keuzes inderdaad, maar wel lekker eclectisch en mooi aansluitend bij de scenes. Verder een paar erg sterke scenes op het einde, met name Carell die schuifelend z'n zoon moet ondersteunen. Het laatste wat je als vader wil denk ik.

Zeer effectief drama dat zich mooi een eigen nestje maakt binnen een redelijk beproefd genre. Het mist misschien wat meer momenten die er écht uitspringen, of van Groeningen moet z'n eigen stijl nog wat extra verfijnen, maar verder weinig op aan te merken.

3.5*

Je kon er min of meer op wachten dat Felix Van Groeningen na zijn wereldwijde succes met The Broken Circle Breakdown (2012) de oceaan zou oversteken om in Amerika een film te maken.

Het is opnieuw een heftig familiedrama geworden, deze keer over de bittere relatie tussen een wanhopige vader en zijn drugsverslaafde, recalcitrante zoon.

Ondanks het heftige verhaal, gebaseerd op een biografie van een Amerikaanse journalist, sprak de film mij niet erg aan. Het zal wel aan mij liggen, maar op d’n duur interesseerde het mij vrij weinig hoe het zou aflopen. De film kan naar mijn smaak niet tippen aan Van Groeningen’s “Helaasheid” en “Broken Circle”.

Heel sterke film over drugs die me veel beter beviel dan talloze andere films over dit thema. In Beautiful Boy zien we niet echt de cliché trip voorbij komen of hoe je van drugs aftakelt. Dit zijn eerder bijkomstigheden. Het gaat meer over de relatie tussen de gezinsleden. Welk leed het mee brengt en hoe machteloos je kan zijn als ouder. Dat wil dan ook zeggen dat veel afhangt van de chemie tussen de acteurs. En er wordt heel goed gespeeld door de ganse cast, zelfs door de kleinsten. Maura Tierney kende ik niet, want ik dacht dat zij Rhona Mitra was die wat oud was geworden. Ze heeft een duidelijke bijrol maar toch doet ze absoluut niet onder voor Carrell.

Ik ken Carrell niet voldoende van zijn komische rollen en misschien is dat een groot voordeel wat betreft de geloofwaardigheid van zijn rol. Ook Thimothée Chalamet speelt ietwat uniek maar heeft wel iets rond zich waardoor hij het nog ver kan schoppen. Ook de soundtrack is heel mooi. Blij deze gezien te hebben. Ik had enkel nog maar De Helaasheid der Dingen gezien maar deze is een heel stuk beter, ook al ligt het thema me meestal niet. Dat op zich maakt het al straf dat ik 4.5* ga geven.

De volgende in het lijstje was deze. Overtuigend en prima geacteerd in dit waargebeurde drama. Het tweede uur mocht misschien iets korter geweest zijn, maar voor de rest de moeite om gezien te hebben.

When I discovered drugs my world went from black and white to technicolor

Ik ben een grote Felix van Groeningen fan, staat ook al geruime tijd in mijn top 10 van regisseurs hier op MovieMeter en dat was eigenlijk gekomen sinds De Helaasheid der Dingen en The Broken Circle Breakdown. Twee cinemabezoeken die een serieuze indruk hebben achtergelaten en toch stond ik niet meteen te springen voor Beautiful Boy. Belgica was sowieso al wat een mindere film in zijn oeuvre en nu ging hij de Engelstalige richting uit met Steve Carell in de hoofdrol. Een acteur die me nooit echt zo kan bekoren..

Maar ik had blijkbaar niets om schrik van te hebben, want Beautiful Boy is van Groeningen pur sang. Bij vlagen ongecompliceerd rauw en hoewel ik het in eerste instantie jammer vond dat hij hier voor een happy end ging, blijkt dat een logische keuze te zijn aangezien het een waargebeurd verhaal is en de echte Nic ook nog altijd leeft en zijn verslaving heeft overwonnen. Hier en daar misschien net iets te herhalend (Nic is van de drugs af, Nic hervalt, Nic is van de drugs af, ...) maar ook dat blijkt achteraf een groot pluspunt in de film te zijn. Het is niet van de ene dag op de andere opgelost en hervallen is eerder regelmaat dan uitzondering maar ook filmisch gezien levert dat een aantal mooie dingen op. De scène waar David met zijn familie een berg is aan het beklimmen, telefoon krijgt van zijn ex-vrouw en eindelijk de knoop doorhakt dat hij niet meer verder kan met Nic is al sterk maar dan in combinatie met de latere scène waar David in het ziekenhuis zijn schuifelende zoon ondersteunt.. Het is geen mokerslag zoals je in The Broken Circle Breakdown krijgt maar het blijft wel een "krop in de keel" momentje.

Ik moet blijkbaar ook mijn mening herzien over Steve Carell. De vervelende acteur uit onder andere Dinner for Schmucks is geëvolueerd in iemand die een film volledig mee op sleeptouw kan nemen. Hij speelt de rol van David met verve en overtuigt dan ook over de volledige lijn. Al mag ook de aanwezigheid van Timothée Chalamet niet ontkent worden. Het is niet eenvoudig om dit soort rollen te spelen zonder te vervellen in een soort van parodie van de typische drugsverslaafde maar Chalamet flikt het hem volledig. Die scènes tussen hem en Carell zijn dan ook het hoogtepunt aan heel de film en zonder die twee had je wel eens een veel slechtere film kunnen krijgen. Fijne soundtrack verder nog, iets waar van Groeningen altijd wel goed in is, en nog een aantal degelijke bijrollen.

Degelijke film dus, maar ik hoop dat van Groeningen met zijn volgende film wel terug wat een andere richting uitgaat. Met uitzondering van een degelijke cast en wat handig spelen met flashbacks is dit het soort film dat gemakkelijk vergelijkbaar is met talloze andere films in het genre en dat heb ik met zijn voorgangers niet. In ieder geval, die top 10 plaats qua regisseurs blijft stevig staan.

4*

Dit soort verslavingsdrama's zijn gevaarlijk en dan ook nog waargebeurd. Het is een genre waarin vooral veel clichéfilms zijn gemaakt en je moet een goede filmmaker zijn verder te komen dan een ware woensdagavondfilm. Nou is Van Groeningen dat gelukkig met ook een mede door hem geschreven sterke script. Verder geholpen door de heel precieze, maar vaak associatief aanvoelende montage van Nico Leunen (heel belangrijk in deze film), fijne muziek en prachtrollen van met name Carell en Chalamet. Opvallend was het kleine rolletje van Andre Royo in een rol die een voortzetting zou kunnen zijn van zijn rol in The Wire. Hij was het wel niet, maar het leek even of ik zag waar Bubbles nou was, 10 jaar later.

Vijfde film die ik van Van Groeningen zie en ik vind het zijn beste.

De film heeft zijn goede momenten, je ziet met vlagen uitstekende acteerprestaties van beide hoofdrolspelers, waar je op deze momenten echt in de film komt.

De film doet je ook nadenken over het feit wat je zelf zou doen als het alsmaar blijft verkeerd gaan met je kind, en dan komt het er uiteindelijk op neer, dat je op een bepaald punt, je “ hem moeten laten gaan” en hopen voor het best. Mooiste scène in de film mijn inziens.

Er wordt heel wat goed gedaan in deze film, maar Steve Carell kwam voor mij soms niet goed over, als ik zijn stem hoor denk ik toch maar te snel naar zijn bekende komedies... De momenten waar de zoon terug naar de drugs grijpt komen mij te makkelijk over, als je reeds 2 x afgekickt bent, en dan met een grote glimlach je spuit klaar legt, dan geloof ik het niet echt, je zou toch denken dat je op zo een moment met heel wat twijfels zit....

De film is iets wat te lang, het voelt teveel repetitief aan en de regelmatige (onnodige) flashbacks heb je na een tijdje ook wel gehad.

Alles samen vind ik het toch een iets meer dan gemiddelde film, het verhaal deed me nadenken over de situatie en beide acteurs konden me toch bij bepaalde momenten beroeren.


3*

Mooie film. Was er met name benieuwd naar door de regie van Felix van Groeningen. The Broken Circle Breakdown vond ik een erg mooie en indringende film over een heftig onderwerp, en dat is deze film eigenlijk ook weer. Ondanks het ‘ver van je bed onderwerp’ toch heel menselijk, emotioneel en realistisch verfilmd, natuurlijk ook omdat de focus vooral ligt op hoe het een gezin en met name de ouder(s) raakt als een kind een drugsverslaving heeft. Mooi geschoten met ook weer veel aandacht voor de soundtrack.

Ik was ook benieuwd naar Timothée Chalamet, die toch wel een van de meest boeiende en goede acteurs is van zijn generatie en hij zet inderdaad een zeer bewonderenswaardige rol neer.

Films over drugsverslaving zijn natuurlijk allang niet meer nieuw en clichés liggen dan ook op de loer, maar deze film weet toch 2 uur lang boeiend te blijven door de sterke regie en hoe het (ook door zijn structuur met flashbacks en dergelijke) in elkaar zit.

4*