Beautiful Boy (2018)

Lastige onderwerp, lastige film. Geprobeerd vanwege de goede waarderingen, niet zo zeer vanwege het onderwerp, hoewel een goed drama altijd welkom is. En hoewel Beautifull Boy zekere interessante elementen heeft, en er zat is om na de tijd over na te denken, raakt de film me toch over de gehele duur niet zoals ik gehoopt had.

Ten eerste verbaas ik me altijd over Steve Carel die met drama's als deze uitstekend uit de voeten kan, zo ook het geval met The Big Short en vooral Foxcatcher. Waarom dan altijd die vreselijke flauwe comedy shit terwijl de man kennelijk zoveel meer in zijn mars heeft. Maar goed...de film, in het kort, overprotectieve vader probeert de drugsverslaving van zijn dromerige, creatieve, vrije losbol van een zoon in goede banen te leiden. Iets dat de gebruikelijke problemen en wrijving in de relatie oplevert en in ups en downs wordt gevolgd.

Kernpunten van dit verhaal draaien duidelijk om bescherming, loslaten, acceptatie wanneer iemand niet geholpen kan of wil worden, en het besef wanneer het jezelf ten gronde richt. Interessant punt vind ik toch altijd dat je iemand wil beschermen met de door jouw reeds geleerde lessen, punt is helaas dat het ervaren minstens de helft van de les is. Bovendien zoekt ieder mens iets anders, heeft andere wensen en dromen. Wat de ene als destructief zal ervaren is voor de andere het ultieme gevoel van leven. Dan is er de ongelooflijke lastige wisselwerking tussen helpen en bemoederen, of verzorgen of verstikken. Wanneer moet iemand leren en om hulp leren vragen, of zelf uit een dal klimmen, en waar is het punt dat je iemand moet of kunt redden zonder hem van je af te drijven? Dilemma's waar simpelweg geen antwoorden op zijn maar die deze film wel op intelligente wijze toont. Zo laat de film tevens het verhaal van beide kanten zien. Enerzijds de bezorgde familie die er onder lijdt, anderzijds de worstelende jongeman die een gevoel probeert te volgen en niet tot last wil zijn en zeker niet betutteld wil worden.

Het acteren van Chamalet en Carell is uitstekend, zo ook gekozen locaties en filmische momenten als het surfen en is de soundtrack heerlijk met muziek van Massive Attack, Nirvana, David Bowie, Sigur Ross en Neil Young. Toch is het vlak waar de film me minder raakt sowieso de fascinatie van mensen/jongeren met drugs. Even lijkt de film een hele duistere kant in te slaan wanneer benadrukt wordt hoe ernstig een Crystal Meth verslaving is. Een fase overigens waar ik ook vrij snel daarna de feeling verlies met Nic en alleen maar meer medelijden met de familie krijg en de logische keuze die zal moeten volgen. Iets anders maakt de film nog wel los bij mij, namelijk dat we slagen, succes en ouder worden toch maar al te vaak als vanzelfsprekend beschouwen. Maar hoe zwaar moet zoiets zijn als ouder je kind zo door de goot opgeslokt te zien worden? Beautifull Boy heeft daarom een wisselende uitwerking op mij waar ik zekere bepaalde dingen in zie en het zichtveld verbreedt. Interessant en leerzaam voor een keer.

Voor een film met crystal meth-verslaving als onderwerp blijft hij erg braafjes, maar toch stoorde dit me nauwelijks. Mooi en ontroerend, mede door de knappe acteerprestaties.

Chalamet laat hier z'n veelzijdigheid zien. Overtuigende rol en hij trapt niet in de val om het te dik aan te zetten. Carell weet niet de diepte in z'n spel te leggen waar de rol wel ruimte voor bood. Of de structuur van Beautiful boy helemaal geslaagd is betwijfel ik, net als anderen hier, maar anderzijds zou een strikt chronologische vertelling te saai zijn geweest. De balans tussen het afbeelden van de verslaafde en van de impact op diens naasten is in elk geval goed gedaan, tot in de bijrollen toe.

Weer eens een film over een drugsverslaafde. Maar deze keer vanuit het oogpunt van de vader die er alles voor overheeft om zijn zoon te helpen. Maar ja, het verloop staat al vast zoals het altijd gaat met drugsverslaafden. En in die zin is het geen bijzondere film die ook niet echt iets nieuws toevoegt aan het genre. Al komt de machteloosheid wel over in deze film. Het is natuurlijk ook verschrikkelijk als je je kind onder je handen weg ziet glippen.

Een wat teleurstellende film. Gelet op de thematiek had ik een aangrijpende film verwacht, maar dat viel wat tegen. Ik kwam nergens goed in het verhaal, mede door de nogal fragmentarische vertelwijze. Het valt allemaal wel goed te volgen, maar mede door deze structuur kreeg ik geen band met de personages. De lotgevallen van vader en zoon worden nergens echt aangrijpend. Carell en Chalamet acteren overigens degelijk, al vind ik Carell beter in een komische rol. Had hier een stuk meer van verwacht.

Redelijk, waargebeurd drama over journalist David Sheff (Steve Carell) en diens verwoede pogingen om zijn zoon Nic (Thimotée Chalemet) van een crystal meth-verslaving af te krijgen. Mooi gespeeld en verraderlijk subtiel qua aanpak, waardoor de emoties op bepaalde momenten juist extra hard binnenkomen. Uiteindelijk speelt regisseur Felix Van Groeningen helaas iets teveel op safe en valt hij een beetje in de valkuilen van het genre, waardoor de film net niet de benodigde stootkracht bezit.

Chalamet speelt hier op een zeer hoog niveau. Hij zet zijn rol van Nic als drugsverslaafde erg indrukwekkend neer. Ook de combinatie Chalamet-Carell werkt uitstekend. De chemie tussen hen is heerlijk om te zien en de vader-zoon relatie levert enkele sterke scènes op.

Het verhaal wordt best aangrijpend verteld, maar na verloop van tijd is het misschien iets teveel van hetzelfde. Nic probeert te herstellen van zijn drugsverslaving en zijn vader probeert er alles aan te doen om hem hierbij te helpen. We zien verschillende ups en downs in het herstelproces van Nic, waardoor je toch ergens het gevoel krijgt van een déjà vu. Ook ontbrak er naar mijn gevoel ergens een hoogtepunt in de film om het naar een hoger niveau te tillen.

Zeker geen verkeerd werk van Van Groeningen, maar het is toch vooral de combinatie Chalamet-Carell die deze film maken.

3.5*

"When I discovered drugs my world went from black and white to technicolor. I can never give that up. So I tell people what they want to hear."

Prachtige en ontroerende film, waarvan ik niet had verwacht dat ik hem zo ingrijpend zou vinden. van Groeningen is mij ook nog helemaal niet bekend, hoewel ik de titels van hem al wel een langere tijd ken heb ik me er nooit aan gewaagd, maar deze 'Beautiful Boy' was een kans hebber voor een plekje in mijn top 250 (wat is gelukt), en dan wou ik hem graag zo snel mogelijk wel gezien hebben. Vanavond voelde het goed aan, ik had niet zoveel zin in overmatig veel dopamine input, of een hersenloze film; een film met een diepgaand en ontroerend verhaal, dat past bij deze avond.

Drugs is één van de ergste dingen wat de wereld kent, en ik vind dat we dat best eens wat serieuzer mogen nemen. Met een kijk op de verwoestingen die drugs aanrichten, blikt Felix hier ook een scherpe blik op de destructie van een prachtig mens, maar vooral ook zijn omgeving. Mensen met een verslaving weten vaak niet wat ze aanrichten bij hunzelf, laat staan hun naasten, die dan al snel als vervelend over kunnen komen omdat ze "het niet snappen". En dat klopt ook, maar de hulp die men vaak wil bieden zeker met een liefdevol hart is immens groot, alleen ook dat stopt een keer.

van Groeningen probeert dit alles in een slordige twee uur te vertellen, wat met vlagen veelte kort voelt, maar ook op momenten echt heel lang aan voelt. Deze schommeling is immers ook iets wat me een beetje in de weg staat na het kijken van deze film. Want ik vind dat de film héél veel verteld, alleen ook heb ik het gevoel dat ik iets mis. De grootste vraag als kijker is: waarom? Waarom raakt Nic in deze verslaving terecht, wat is het achtergrond verhaal hiervan? Als je deze film kijkt wordt dit langzamerhand duidelijk, er is geen verklaring. Felix wil duidelijk laten overbrengen dat je niet op al deze vragen ook antwoorden kan krijgen, en neemt ons als kijker mee in de pijn die David ook voelt, maar ook met de vragen die onbeantwoord door zijn hoofd spookten.

Bij dit prachtige verhaal (althans; wat er ook maar prachtig aan is) hoort natuurlijk een sterrencast. Ik had nooit verwacht dat ik de combinatie Carell en Chalamet zo onwijs lekker zou vinden. Ze speelden beiden echt onwijs sterke rollen, maar ieder op hun eigen manier. Ik was er een beetje bang voor dat ik het spel van Carell niet passend ging vinden voor een film als dit, wat op het begin ook wel een beetje zo leuk. De empathie die Carell uitstraalt is best lastig te zien noch te voelen. De stalenblik die David uitstraalt is zeker in het begin nogal lastig te ontrafelen, maar de gebroken man later in de film klapt toch wel even voel op je bek. Je ziet David langzamerhand bezwijken in zijn eigen verdriet, maar ook in een stukje rouw die hij ervaart; het verliezen van zijn prachtige zoon. Chalamet speelt daarin tegen ook top, zoals we overigens wel echt van hem gewend zijn. Dit soort rollen zijn staan op zijn lijf geschreven, en ik hoop dat hij dit in de toekomst echt veel vaker op gaat pakken.

Ik ben het eens met het feit dat de film misschien iets te veel schommelt, en op een gegeven moment wel een beetje herhaaldelijk voelt. Na de zoveelste keer van een herhaling van zetten was niet echt nodig, wellicht had Felix kunnen werken dat we toch wat dieper op de materie in gingen, of speelde met wat dialogen die toch meer je ziel wisten te raken. Als nog ontroerde de film op genoeg momenten, maar soms knipt de film naar bepaalde momenten toe waar je de link gewoon niet makkelijk kan leggen, dat is lastig maar ook best jammer.

Halfje omhoog na herziening. Regisseur Felix van Groeningen maakt een briljante zet door een dromerige, onwerkelijke sfeerzetting te creëren om Beautiful Boy mee te vertellen. Het is als kijker daarmee aanzienlijk gemakkelijker om verloren te raken in de situatie waarin Steve Carell en Timothée Chalamet zich bevinden, die overigens alle twee mogelijk hun beste rol tot dusver spelen. Het verhaal is daarmee een meeslepende en ontroerende schets van waargebeurde personen. Indrukwekkend tot aan de laatste minuut dus, die enkel een emotionele mokerslag mist in de derde akte om meer te beklijven.