Beautiful Boy (2018)

Aangrijpend drugsdrama over de verslaving van een zoon en de strijd van een vader om zijn zoon te beschermen. Gebaseerd op de autobiografische romans 'Beautiful Boy' van David Sheff en 'Tweak' van zoon Nic heeft regisseur Felix van Groeningen een strak gemonteerde rauwe film gemaakt waarin het emotionele verhaal door middel van flashbacks tot de kijker komt. Timothée Chalamet weet dit jaar voor de tweede keer te imponeren in een film (eerder in 'Call me by your name') en bevestigt daarmee zijn status van rijzende ster. Daarnaast zet Steve Carell een prestatie van formaat neer als de betrokken en door verdriet, twijfel en wanhoop verscheurde vader van Nic, die tot het uiterste gaat om zijn zoon te helpen. Uiteindelijk gaat het in Beautiful Boy vooral over loslaten (het besef dat je, wat je ook doet, je kind niet kunt helpen en hij de enige is die zichzelf kan helpen), een proces dat Steve Carell op een indrukwekkende wijze in beeld weet te brengen en mij niet onberoerd liet. Dat het afkicken van een drugsverslaving (een crystal meth verslaving in het bijzonder) geen sinecure is, wordt in Beautiful Boy pijnlijk duidelijk overgebracht. De kijker wordt daarbij (terecht) niet gespaard.

Felix van Groeningen had voor deze film zijn vaste team ter beschikking en heeft, hoewel er vanuit Hollywood naar eigen zeggen aan hem is getrokken om concessies te doen, zijn eigen stijl weten te behouden. Anders dan in zijn eerdere films beschikte hij daarnaast over een flink budget, wat onder andere merkbaar is aan de gevarieerde score, die bestaat uit diverse grote artiesten (David Bowie, Neil Young, Sigur Ros e.a.). Hoewel die score in het algemeen in dienst staat van het (emotionele) verhaal, neigt die naar mijn smaak af en toe ietwat naar sentiment. Een klein minpunt bij een verder oprechte en ongepolijste film, die het verhaal over een drugsverslaving niet ernstiger maakt dan het is, maar ook beslist niet minder ernstig.

Ik citeer jou even, maar ik hoor meer mensen zich positief uitlaten over de muziek. Ik ergerde me af en oe flink aan de soundtrack. Hoewel het individueel bijna allemaal prachtige nummers zijn - het meeste heb ik zelfs in de kast staan - vond ik het hier nogal gemakzuchtig overkomen. Elke scène waar je Sigur Ros onder plakt wordt mooi, Nirvana en drugsparanoia is m.i. een te makkelijke keuze en ook Gorecki aan het einde dicteerde nogal de zwaarte van wat er op het scherm gebeurde. En dat terwijl van Groeningen het ook goed zonder kan, zoals tijdens de musical van de tweeling. Daar laat het gezicht van Carell zien wat je moet voelen, in plaats van de soundtrack.

Ik ben in slaap gevallen. De film deed me zo goed als niks, op geen enkel moment. Maar misschien was ik gewoon te moe...

Bubbles als de sponsor van een Oscarwaardig verslaafde Chalamania is qua typecasting het grote hoogtepunt van 2018, maar ik hoop vurig dat Van Groeningen z'n vele talenten de volgende keer aan iets anders vergooid dan aan een eloquent verbeeld drugs 'r bad mkay.

Met vlag en wimpel geslaagd Felix. ?

Nog drie keer slapen ... dit spervuur van sterren stemt me uitermate nieuwsgierig..

Genoeg films over drugs en junkies, maar ik kan zo snel geen film bedenken over de gevolgen voor de ouders. Drugs zijn horror, een verhaal dat niet vaak genoeg verteld kan worden. Aangrijpende rol van Steve Carell die de hoop opgeeft.

4*

Sater

Hier heb je absoluut een punt. Gorecki wordt te vaak gebruikt in films en dreigt een cliché te worden, zoals ook de muziek van Arvo Pärt. Met de andere had ik dat minder. Hoewel, nu ik je tekst nog eens lees, de keuzen zijn wel wat gemakkelijk, inderdaad.

To mourn the living, that's a hard way to live.

Van Groeningen, onze nationale trots. Ik volg de positieve meerderheid. Uitstekende film, hier kan ik nul kritiek over uiten. Dit is geen film met grote momenten, de hele film is een groot moment. De film zuigt je illico presto mee in dit droevige relaas over een vader die tot het uiterste gaat om zijn zoon uit de hel van de drugs te helpen. Een eerlijk en herkenbaar verhaal waarbij het liegen en bedriegen van de naasten veel pijnlijker aanvoelt dan de drugsverslaving van zijn hoofdfiguur. Drugs wordt ook niet met marginalisering geassocieerd, want Nic Sheff komt uit een warm nest en heeft een liefdevolle vader. Hij is alleen veel vatbaarder voor verslavingen, maar er wordt ook gehint naar een laag zelfbeeld en een negatieve perceptie op het leven zelf. Diep in de eindcredits krijg je een kleine lezing van Bukowski in dit verband. Carell en Chalamet doen het geweldig en het is een film waar je op het eind toch even stil bij bent. De muziek is dromerig en spookt op een achtergrond van mentaal leed. Hoewel je telkens wel weet waar het naartoe gaat tijdens de film, grijpt het allemaal wel aan, zoals de scène waarin hij enkele dollars uit het spaarpotje van zijn jongere broertje pikt en dan gaat liegen tegen zijn vader . Excellent!

In de film wordt een gedicht voorgelezen van Charles Bukowski, . 'Let it Enfold you'.

weet iemand waar ik de vertaling kan vinden?

ik heb al gegoogled, maar ik kan het niet vinden.

Ondanks de knappe vertolkingen van Steve Carrell, Timothée Chalamet en Maura Tierney (als respectievelijk vader, zoon en stiefmoeder) in deze film gebaseerd op de autobiografieën van David en Nick Sheff, ontstijgt de film inhoudelijk nimmer het niveau van de ware-woensdagavond-film. De Vlaamse regisseur Felix van Groeningen, die tevens meeschreef aan het scenario, verzuimd je als kijker inzicht te geven in de voorgeschiedenis van de twee hoofdpersonen. Als kijker moeten we maar aannemen wat Nick zegt, namelijk dat hij 'gewoon' zo is en dat verslaving aan crystal meth een bewuste keuze is. Dat gebrek aan achtergrondverhaal maakt dat David en Nick overkomen als vrij generieke personen in een al vaak verteld verhaal over drugsverslaving en de effecten op naaste omgeving. De epiloog onderstreept dat dit een film met een boodschap is, maar gezien het bronmateriaal en de uitstekende cast had dit veel meeslepender en indrukwekkender kunnen en moeten zijn.

Ik vond de film ook niet erg indrukwekkend maar je kritiekpunt deel ik niet. Wat de film naar mijn mening juist wel goed doet is nu eens drugsverslaving niet koppelen aan een problematische, liefdeloze jeugd. Het vermijdt dat cliché. Dat Nic eigenlijk een perfect leven heeft met onder meer een liefdevolle vader maakt zijn verslaving wellicht wat raadselachtig maar de film geeft wel degelijk de reden van zijn verslaving: het zit in Nic zelf. En het zit in heel veel pubers die nu eenmaal geneigd zijn tot chagrijn en onvrede met het leven, met zichzelf en de wereld. Ik heb de epiloog gemist (ik haat het als er nog een stukje komt na de aftiteling en weiger daarop minutenlang te gaan wachten) maar heb wel dat gedicht van Bukowski daarna op internet gelezen en dat gedicht vertelt nog eens heel duidelijk de reden waarom ook pubers met een perfect leven geneigd zijn tot chagrijn, zelfdestructie en een soort romantische voorkeur voor een ongelukkig leven vanuit het idee dat zo'n leven dieper en waardevoller is dan een gelukkig, 'burgerlijk' leven (en ook voor pampelonne geef ik nog even een link):

Let It Enfold You Poem by Charles Bukowski - Poem Hunter - poemhunter.com

Net als Belgica een film die voor mij schurkt op het randje tussen de 7 en de 8. Eerstgenoemde heb ik naar beneden afgerond, terwijl ik voor van Groeningens laatste film voor het andere neig te kiezen. Af en toe ontbeert de film wat focus voor mijn gevoel, maar toch is het gevoelsmatig wel dikwijls raak, en weten Chalamet en Carrell (wat overtreft ook hij hier zichzelf weer) me toch weer bij hun problemen te betrekken.

Wat de Filosoof hierboven zegt, was ook voor mij duidelijk: er is geen externe push factor die Nic de afgrond in duwt. Noch heb ik de nodige twijfels of we kunnen zeggen dat hij er ‘toch zelf voor kiest’. Natuurlijk, hij kiest ervoor om net als veel leeftijdsgenoten een blowtje te doen, maar dat is vrij onschuldig, misschien onderdeel van groepsdruk en wellicht zelfs een soort rite of passage. Vader deed ook het nodige toen hij jong was, en is toch goed terecht gekomen. Maar bij Nic pakt het anders uit, en het schrijnende is dat hij niet bij machte lijkt om er weerstand aan te bieden, wetend dat hij steeds meer naar de tering gaat. Overigens is de onmacht bij vader hier misschien nog wel belangrijker, en wordt meer benadrukt hoe het als ouder is om je eigen vlees en bloed gewoonweg amper te kunnen helpen, terwijl je ziet dat het een kwestie is van leven en dood. De juiste keuze, wat mij betreft. De focus op de verslaafde hebben we in films als The Basketball Diaries (1995) immers al vaak genoeg gezien.

Het acteerwerk laat me dus naar boven afronden, maar The Broken Circle Breakdown (2012) blijft vooralsnog mijn favoriete film van van Groeningen. Benieuwd wat hij nog meer gaat doen.

4*

Best goed.

Maar niet al te overtuigend uiteindelijk, want mijn verwachtingen lagen toch wel wat hoger dan het uiteindelijke resultaat dat hier getoond wordt. Maar desondanks is dit absoluut een best goede film met een pakkend verhaal.

Sowieso heeft het het voordeel wel dat het wat aangrijpender is dan de algemene dramafilm over verslaving / drugs. Daar wint Groeningen het eigenlijk wel van een hoop andere films, misschien zelfs van Requiem for a Dream, maar die lijkt het ook op een wat andere manier aan te pakken.

Wederom sterk acteerwerk van voornamelijk Chalamet. Bovengemiddeld acteerwerk eigenlijk, maar ook Carell mag best genoemd worden. Al kon ik hem soms niet altijd even serieus nemen, voornamelijk omdat hij een hoop komische rollen heeft gespeeld.

Soms, vooral richting het einde, erg aangrijpend, maar aan de andere kant ook onnodig verwarrend soms. Het gevoel dat Chalamet een echt motief had om te gebruiken bleef voor me uit. Tuurlijk, hij voelde zich alleen en wilde het 'zwarte gat in mij' vullen maar zijn leiden kwam niet echt over.

Voor de rest vond ik het wisselvallig de hele film door, waarbij het richting het einde toch het meest pakkend was. Alles wat daarvoor gebeurde wisselde tussen ongeloofwaardig tot zeldzaam realistisch. Ook had ik graag de ondergang in het uiterlijk van Chalamet wat beter willen zien, want nu was hij alleen wat blanker.

Deprimerend op den top, maar echt topmateriaal vind ik het nog niet. Maar Groeningen is toch wel een interessante regisseur.

Aardig

Eerste Groeningen film die ik zie. Denk dat hij wel meer kan dan dit. Het is geen slechte film. Goede cast en je ziet dat Groeningen probeert er wat van te maken door wat te switchen in de tijd. Maar ik deel de drugs are bad mmkay mening wel. Vooral dat stukje bij de dokter was tenenkrommend. Helemaal omdat ik het idee had dat de jongen ook zonder drugs dood ongelukkig was. Hij leek meer aan een zware depressie te leiden. Misschien waren die AA meetings helemaal niet waar hij heen moest...

Anywho Timothee is wel weer goed.

3 sterren

Een geweldige film en zeer realistisch. De intensiteit in de rol van David (de vader) als Nick (de zoon) kan je voelen wat ze doormaken. En ook geweldig mooie muziek, vooral het nummer van Mogwai-Helicon 1. Ik twijfel nog tussen een 4,5 en een 5.

Relapse is a part of recovery.

8 Jaar geleden bevond ik mezelf in een hopeloze situatie. Met de rug tegen de muur. Wanhopig zoekend naar een uitweg. Wetende dat ik drastisch mijn levenswijze moest veranderen of ik zou al snel de wortels van groen gras voor eeuwig kunnen bewonderen. De wil om te veranderen was er. De moed ook. Alleen kon ik niet. En nu na al die jaren ben ik blij dat ik toen de juiste knoop heb doorgehakt. Voor mij was “Beautiful Baby” dan ook een bittere pil om te slikken. Ik had niet gedacht dat ik het er zo moeilijk mee zou hebben. Het was dan wel geen crystal meth of iets gelijkaardigs waar ik problemen mee had, maar er zijn in deze indrukwekkende film zoveel herkeningspunten dat het wel leek alsof het een beetje mijn verhaal was. Een lawine aan gevoelens passeren de revue hier. Trots, vertrouwen, wantrouwen, wanhoop, ontreddering, hoop, geluk, verdriet en moedeloosheid. Een uitzichtloze strijd die van beide kampen onmenselijke krachten eist en een niet te vermijden afloop kent. Ofwel slaagt de persoon erin ofwel moeten diegenen die hem omringen lijdzaam toezien hoe hij zichzelf de vernieling in drinkt, spuit, snuift of slikt. Ik had het er moeilijk mee.

Het mooie aan de film vond ik het feit dat men zich niet enkel en alleen toespitste op de verslaafde Nic (Timothée Chalamet), maar ook op de mensen die hem omringen (vader David Sheff door Steve Carell en stiefmoeder Karen door Maura Tierney). Als verslaafde heb je in je hoogdagen geen enkel besef wat leed je deze mensen aandoet. Alles draait rond het naar binnen krijgen van datgene wat je lichaam nodig heeft. Het is dus niet zoals in “Christiane F. – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo” en “Animals” waar je getuige bent van de geleidelijke aftakeling van de verslaafde zelf. Zowel op fysiek als psychisch vlak. Niet dat Nic er spic en span blijft uitzien de gehele film. Naar het einde toe zie je de vreselijke gevolgen van het dagelijkse gebruik van methamfetamine. Die wazige blik en grauwig, onverzorgd uiterlijk. Maar voornamelijk zijn wisselende gemoedstoestanden en agressief gedrag tegenover anderen is vreselijk om aan te zien. Zijn smeekbedes en beloftes zijn niets meer dan een excuus om weeral te bedelen voor extra cash om het spul waar zijn lichaam naar hunkert, terug aan te schaffen.

Het enige wat ik tegen mijn vrouw zei achteraf was : “Ik hoop dit nooit mee te maken met één van onze twee kids want dit is een echte nachtmerrie”. Als ouder van twee opgroeiende kinderen breekt me het angstzweet uit bij de gedachte dat dit me zou kunnen overkomen. Hoe erg je ook je best doet om ze te beschermen tegen de boze buitenwereld en je ze overlaadt met liefde en aandacht, het moment dat ze zwichten voor de middelen die hun levensbestaan rooskleuriger maakt, weet je dat je een ongelijke strijd gaat voeren. Een gevecht waarbij je, tegen al je oudergevoelens in, op een bepaald moment misschien wel de handdoek in de ring moet werpen en aan jezelf moet bekennen dat je de strijd verloren hebt. Een kind afgeven is vreselijk. Maar de band met je kind verbreken, pretenderen dat ze niet meer existeren en hopen dat ze zonder kleerscheuren uit die periode geraken, is volgens mij tientallen keren erger.

Niet alleen qua thema is “Beautiful Boy” indrukwekkend te noemen. Ook het acteren van Steve Carell en Timothée Chalamet is weergaloos schitterend. Je voelt gewoonweg de wanhoop bij Steve Carell die zijn zoon tracht te helpen en telkens beseft dat dit niet lukt. Een vader die zich op de problematiek stort en als een onderzoeksjournalist tracht te begrijpen wat de beruchte drugs bij zijn zoon Nic aanricht. Als komiek heeft Steve Carell mij nooit weten te overtuigen. Met deze rol is mijn respect voor de acteur echter alleen maar toegenomen. Timothée Chalamet’s performance is zeker Oscar-waardig te noemen. Geen moment krijg je het gevoel dat hij maar een rijzende ster aan het Hollywood firmament is die acteert. Het voelt authentiek, oprecht en ongeforceerd aan. Deze twee hoofdrolspelers mogen hun tuxedo al klaarleggen voor de Academy Awards.

En ook regisseur Felix van Groeningen (Belgian and proud) mag met beide heren rustig aanschuiven op de rode loper. Thematisch leent de film zich uitstekend om er een overdreven Hollywood spektakel van te maken. Maar hij slaagt erin om het sereen en realistisch te houden. Artistieke beelden worden verwerkt in een eigenzinnige montage waarbij er lustig heen en weer wordt gesprongen in de tijd. Flashbacks volgen elkaar op waarbij de herinneringen van zowel Nic en Davis in elkaar overvloeien. Ik wist dan ook soms niet waar het verhaal zich op de tijdslijn situeerde. Maar dat is dan ook het enige minpunt dat ik kan bedenken bij deze voor de rest indrukmakende film. En dit alles voorzien van een smaakmakende soundtrack. Ik had nooit verwacht “Teritorial pissings” van Nirvana te horen in een film.

Voor de meeste filmliefhebbers zal dit niet meer zijn dan een gewoon familiedrama over verslaving. Misschien vinden ze het ook wel eentonig vanwege de oneindige cyclus van herleven en hervallen. Op mij maakte het echter een verpletterende indruk die heel wat emoties loswrikte. Ik hoop dat iedere persoon die in de val loopt van welk verdovend middel dan ook, dat ze ook kunnen terugvallen op een liefhebbende, ondersteunende familie vol begrip, om er uiteindelijk ergens in hun leven vanaf te geraken.

5*

Mooie vormgeving aangaande een maatschappelijk relevant en herkenbaar onderwerp. Van Groeningen weet altijd op een prettige, integere manier op de emotie te spelen en dat lukt ook hier weer redelijk. De grote Amerikaanse valkuil aangaande vals sentiment wordt knap ontweken, je hebt het gevoel hier naar echte mensen te kijken, dit hadden onze buren kunnen zijn. Toch werkte dit alles bij elkaar niet zo goed bij mij als bij zijn Europese producties. Deze film duurt ook echt te lang, is niet altijd effectief, en er had minimaal een kwartiertje afgekund zonder aan kracht te verliezen. Het basisgeven(een verslaving en de uitwerking die dit heeft aangaande een vader-zoon relatie, de beide moeders lopen er maar wat bij) is te mager om 112 minuten te vullen. De regisseur zoekt het in zijn ijver om meteen al een niet te vergeten visitekaartje af te geven vaak in stilistisch fraaie beelden, waardoor Beautiful Boy bij vlagen merkwaardig genoeg wat afstandelijk blijft. Raar eigenlijk, want het acteerwerk van Carell(de beheersing zelf) en vooral Chalamet is uitstekend, maar door kunstige trucjes als bijvoorbeeld het voortdurend door elkaar laten lopen van verschillende tijdlijnen, raak je nooit echt helemaal in het verhaal. Redelijk debuut al met al, doch de volgende kans die hij gaat krijgen(en die komt er zeker) moet en kan nog beter.

Nagenoeg perfecte film. Ware het niet dat...

...het onderwerp enkele andere films heeft voortgebracht die de weg geplaveid hebben. Deze heeft daar vooral plottechnisch onder te lijden, omdat je toch zit te wachten op die relapse die voorafgaat aan het mooie moment voordat de échte relapse plaatsvindt.

Het haalt de spanning uit de film, hoeveel die zijn eigen spanningsboog - d.m.v. flashbacks etc. - ook vorm probeert te geven. De film ontkomt niet aan de voorspelbaarheid die het onderwerp in zich draagt. Het enige echte vraagteken is hoe het gaat eindigen, maar zelfs daar zijn de opties helder: happy, bad, of er soort van tussenin.

Zonde dat Van Groeningen kiest voor het laatste, terwijl hij er zo dichtbij zat. Laat de film een paar minuten eerder eindigen en je geeft je film die eigen smoel mee. Nu doet de film wat we in talloze andere films al hebben gezien verzameld, maar dan nét iets beter.

Het geeft een hele goede inkijk in de belevingswereld rondom de verslaafde zelf, met Steve Carell voorop. Je kunt hem misschien betrappen op momenten dat ie zich een beetje ongelukkig uitdrukt, maar verder is hij in feite als personage de vader die werkelijk álles probeert te rationaliseren en daar begrijpelijke keuzes in maakt. Carell doet dat fantastisch; hij was voor mij het meest meeslepende personage en vertolkt het smetteloos. Chamalet maakt zeker indruk, maar valt af en toe wél te betrappen op maniërismen.

Van Groeningen betrekt heel goed meerdere perspectieven bij het relaas, zoals Karen, de kids en de moeder van Nic, om zo de hulpeloosheid van de situatie meer kleur te geven. Sterk vond ik de achtervolgingsscène (Karen rijdt achter Nic en Lauren aan) richting het eind: geloofwaardige wanhoop zonder uitkomst, precies zoals je mag verwachten.

Toch doet de film wat saai aan, omdat het weinig nieuws brengt, maar eerder al het oude beter serveert dan je bekend mee bent. Rationelere personages, realistischere kijk op verslaving (en terugval), goede soundtrack en een geloofwaardig verloop; in alle opzichten nét iets beter, maar nergens vernieuwend. 3,5*

Persoonlijk vind ik al die (drugs)verslaafden maar een stel aanstellers en nogal zwakjes. Maar aan de andere kant, ik ben nooit ergens aan verslaafd geweest dus 'what do I know'.

Waar ik wel in kan meevoelen is de frustratie en moedeloosheid van de ouders van een drugsverslaafde ook al ben ik geen vader. Maar om machteloos te moeten toekijken hoe je kind zichzelf in de vernieling helpt lijkt me geen pretje. Dit alles wordt prachtig verfilmd in deze film. Waar ik wel wat moeite mee heb is de vertelstijl. Het begint met de vader die naar de krant gaat en dan springen we weer terug naar een jaar eerder of zo. Dan zijn er volgens mij nog meer heen en weer sprongetjes maar moeilijk te bepalen wie, wat, waar en wanneer. Misschien de boeken eens lezen van vader en zoon.

Mooie film

Mooie film weer hoor van Van Groeningen!

Met name verbaasd over het voortreffelijke acteerwerk van Carell. Ik had even wat moeite om me in te leven in de rol van Chalamet, maar ook dat kwam wel goed uiteindelijk. De soundtrack keuze vond ik weinig verrassend en bij vlagen te veel / te makkelijk aanzwengelen. Deze film overtreft qua puurheid sowieso een Broken Circle Breakdown niet, maar komt toch aardig in de buurt.

4*.

Fijn dat je zelf al nuance aanbrengt in je kortzichtig geformuleerde opinie. Of wist je niet dat verslavingsgevoeligheid grotendeels genetisch bepaald is?

Nee, dat wist ik niet. Wat ik wel weet is dat er altijd wel een excuus is te vinden en niemand ooit zelf de verantwoordelijkheid wil nemen voor zijn eigen daden.

Ik denk inderdaad dat totále afhankelijkheid (en alle excuses en zelfrechtvaardigingen die eruit voortvloeien) moeilijk voorstelbaar is, als je er nooit mee te maken hebt gehad. Misschien wel onmogelijk je in te verplaatsen. Vandaar dat ik je uitspraak nogal kort door de bocht vond.

En volgens mij wilde Nic dat juist wel doen, verantwoordelijkheid nemen. Enerzijds door te stellen dat het zijn eigen keuze is, anderzijds door bewust een (mogelijk) fatale overdosis toe te dienen. Da’s waarschijnlijk niet de verantwoordelijkheid die jij bedoelt, maar toch.

Opzich een goede film maar eigenlijk weet je al hoe het af gaat lopen.

Daarbij vond ik het tijdspringen irritant. Het zorgde er voor dat ik niet echt lekker in de film kwam.

Muziek was ook niet altijd even passend .

Acteerwerk maakte wel een hoop goed. Al met al toch een 3.5.

Ik denk dat wij een andere definitie hanteren voor wat eigen verantwoordelijkheid nemen is. Hij had dan volgens mij moeten zeggen: luister pa, ik ben een drugsverslaafde, als je dat niet ziet zitten val ik je niet meer lastig. Ik kom je ook niet om geld vragen, ik ga mijn eigen weg. En als ik of een vriendin een overdosis neem, laat ons dan gewoon liggen en laat niet de samenleving opdraaien voor de kosten om ons in leven te houden want we weten dat we dood gaan op deze manier maar eigenlijk willen we dat ook weer niet anders zouden we wel gelijk een overdosis nemen.
Ik begrijp die vader ook wel dat ie het beste voor zijn zoon wil, maar ook hij schuift de verantwoordelijkheid af op een of ander opvanghuis die het dan maar moeten gaan oplossen terwijl hij weet dat de kans van slagen onder de 10% ligt. Ik zeg niet dat ie dat niet moet doen en ik heb ook zelf geen oplossingen maar het geeft aan dat men de verantwoordelijkheid niet zelf neemt.

Ik denk dat een volwaardig drugsverslaafde jouw vorm van verantwoordelijkheid in beginsel wel wil nemen, maar dat zijn drukkende behoefte (en het tekort aan middelen dat daar onvermijdelijk uit voortvloeit) hem belet dat ook daadwerkelijk te kunnen.

Wat Nics vader betreft: hij onderneemt werkelijk alles wat hij kan om zijn zoon te helpen. Als hij dan geen andere oplossing meer te kan vinden (die niet ook destructief is voor zijn eigen gezin: goed uitgewerkt hier!) en Nic in een opvang/rehab te plaatst (waar hem volgens mij aanvankelijk een hoger slagingspercentage voorgehouden wordt) is een toevlucht, geen kwestie van geen verantwoordelijkheid nemen. Maar sowieso: het afkickproces is niet zomaar iets, ik snap heel goed dat je dat aan professionals toevertrouwt.

Je redeneert heel erg vanuit jezelf. Begrijpelijk, maar als je je niet kunt of probeert te verplaatsen in de belevingswereld en het daadwerkelijke kunnen van een junkie, zullen realistische verslavingsdrama’s je inderdaad veel ergernis opleveren.

Ik kan het me niet herrinneren of heb ik het ooit gemist...een film die de nadelige kant van drugs zo hard in je gezicht smijt. Want we kunnen een serie als Breaking Bad graaf en geweldig vinden, nooit hebben we daar een gevoel bij hoe slecht drugs wel zijn.
Deze film moest vertoond worden op elke school! De narigheid wat drugs met zich meebrengt, voor jezelf, maar ook voor anderen...
Onbegrijpelijk dat Chalamet overgeslagen werd voor beste mannelijke bijrol op de komende Oscars!
Alleen het einde vond ik jammer....Terwijl de hele film jou de boodschap meegeeft "Blijf af van drugs", kwam men met een 'mooi' einde zo van "Maar je kan er van genezen". Moest niet, de scene op het toilet was keihard, en dat beeld moest blijven hangen wat mij betreft.
Puike film van Van Groeningen, mooi gekozen muziek, en onterecht over het hoofd gezien voor de Oscars...

Helemaal mee eens. Ik heb in no time 2 jaargangen Ozark (Netflix) gezien en wacht ongeduldig op seizoen 3, maar ook daar alleen aandacht voor het witwassen van drugsgeld en nooit voor het leed dat achter dat geld zit. Des te meer respect voor van Groeningen.

Mooie, realistische (denk ik tenminste) film over drugsverslaving. Wat is Steve Carell toch een prachtige acteur en wat speelt die jongen ook sterk. Tel daar de klasse van Van Groeningen om menselijke emoties nuchter neer te zetten bij op, en je hebt een aangrijpend geheel te pakken dat je moeilijk loslaat.

Alleen was dit ook wel even genoeg drama voor nu. Ik kies net iets té aangrijpende biosjes uit de laatste weken. Ik plan maar even een romcomweekje in denk ik...