Logboek

Ook niet geheel overtuigd van de film die erg fragmentarisch aanvoelt door steeds korte scènes te beslaan van een bepaalde periode in het leven van Makoto. Telkens gaat de film terug in de tijd. Er is vervolgens niet altijd een rechtstreeks verband tussen de verschillende episodes. Soms hangen de fragmenten los van elkaar waardoor het moeilijk wordt een coherent verhaal te ontdekken.

Omdat ik er qua verhaal weinig mee kon, heb ik me maar gefocust op de cinematografie en de beelden. Die was prima. Fijn zo om wel die Japanse omgeving en cultuur te ontdekken. Het zijn vaak kleine dingen die het hem dan doen. De kleine oplopende steegjes, de compacte woningen, de omgang met elkaar... Kan ik ook best van genieten.

Knappe serene film zoals ik ze graag zie vanuit Japan. Men windt er geen doekjes om en de film geeft meteen aan waarover het gaat. Na een aardbeving gevolgd door een tsunami blijft Minako wezenloos achter. Niemand ziet haar, niemand hoort haar. Al snel komt ze erachter dat ze overleden is en dat ze niet de enige is die zich in deze situatie bevindt.

De film heeft een humanistische moraal over het doel in het leven en het opnemen van spijt. Elk heeft zo zijn eigen leven en verhaal, met dingen die men (nog) had willen doen of zaken die men anders gewenst had. Een aantal personages worden zo verder uitgediept. Het hoofdpersonage die op zoek gaat naar haar zoon Ryo. Ik vraag me dan af wat je moet hopen: wil je hem dood of levend terugvinden?

Het meest interessante vond ik toch het verhaal van de cineast en het besluit om zijn film verder af te werken. Ik heb vaak een zwak voor films in een film en dat is hier niet anders. Poëtisch mooi bij momenten. Fijn!

Met feel good films heb je het gevaar dat het nogal gefabriceerd en voorspelbaar is. En er wordt vaak de sentimentele toer opgegaan. Dat is hier niet anders. Bill Nighy heeft al betere rollen gehad. Ik had hem hier meer inspirerend verwacht, maar dat kwam hier nauwelijks uit de verf.

Maar het is en blijft wel een leuke wegkijker. Alles behalve een topper, maar het is wel aangenaam om de gedachte van de world cup voor daklozen eens in de verf te zetten. Nogal luchtig en simpel gebracht, want vaak gaat het om mensen met gecompliceerde problemen. Leuk ook de kiekjes van Rome, blijft een geweldige stad.

Kon evengoed 3,0* worden wat mij betreft, maar dan moest de rol van Nighy beter uitgewerkt worden. Niet geweldig, maar ik heb me niet verveeld.

Ook overzees was het koloniale verleden bloederig en meedogenloos. Steeds moeten de inboorlingen het ontgelden. Vrij rauwe film met een openingsscène die meteen de toon zet. Een leven is duidelijk niet veel waard voor landeigenaren. Elkeen claimt zijn stukje land.

Al bij al gebeurt er niet zo heel veel. In de plaats krijg je een bijzonder sfeervol gegeven. Erg mooi geschoten beelden van de pampa en de Andes op de achtergrond, maar eveneens de nachtelijke kampvuren waren de moeite.

Het laatste gedeelte geeft een terugblik op de gebeurtenissen, maar ik had de indruk dat de inheemse koppel gewoon met rust gelaten wilde worden en eigenlijk geen moer gaven om de verzuchtingen uit het politieke Santiago.

Ik verteer die shorts van Marco Bellocchio blijkbaar niet zo goed. Op zich wederom iets met potentieel, maar onafgewerkt waardoor ik op mijn honger blijf zitten. Leuk intermezzo wel van de kracht van die rozen en afhankelijk van de context een andere invullen krijgen. Op zich ook best stijlvol en goed gefilmd. Fijn gegeven voor een film van anderhalf uur. Toch ontgoocheld dat het nogal abrupt eindigt.

Een interessant uitgangspunt waarbij een vader zich dood laat verklaren en een nieuw leven opbouwt in een ander land om zo de verzekering te belazeren. Het is ook een manier om vanonder je schulden te raken. Altruïstisch kan je het moeilijk noemen, want al bij al laat hij zijn gezin gewoon in de steek. Ze weten zelfs van niets.

Maar interessant leek het wel. Met de nadruk op "leek". Voorts de rest is de film oersaai en worden er weinig dilemma's of moeilijke momenten uitgewerkt om van een sterk drama te spreken. Het hoofdpersonage is weinig sympathiek en ieder leidt zijn leventje.

Uiteraard is hij te nieuwsgierig en wil hij nog eens zien hoe het zijn oude gezin redt, maar ook het einde is bijzonder ontgoochelend. Nietszeggend en abrupt. Jammer. Het is een film die Netflix wel meer maakt, een interessant idee verpakt in gebakken lucht.

Niet voor het eerst natuurlijk dat een film het verhaal brengt van een abortus die niet gewenst wordt door de (nabije) samenleving, zeker ook niet in Afrika waarbij de maatschappij erg masculien is ingesteld. Verkrachting lijkt wel een kleiner misdrijf dan ongehuwd zwanger zijn, laat staan het plegen van een abortus. Dan rest er Maria en diens moeder niet veel meer dan de illegaliteit op te zoeken. Het is een fenomeen dat in de Verenigde Staten ook meer en meer opduikt waarbij meisjes doorheen staten moeten reizen waar het wel veilig mogelijk is.

Mooie film ook wel, sfeervol en goed geschoten. Fijn om een impressie te krijgen van het alledaagse leven in Tsjaad. Ik hou wel van films die me dergelijke kijk geven van andere culturen.

De film heeft een feministische touch waarbij vrouwen zich verenigen en opkomen voor elkaar. Een film met inderdaad een boodschap.

Ik zag nog niet te veel films van Kate Winslet vooraleer ze doorbrak met Titanic. Een veelbelovende actrice, toen al. Ze floreert onder de vleugels van Peter Jackson die hier toch een bijzondere insteek geeft aan de film met die aparte Middeleeuwse fantasy gebeurtenissen die rechtstreeks voortvloeiend uit de verbeelding van de twee meiden voor hun roman. Het had weinig te maken met de film en het gaat net niet over in overdaad waardoor ik deze schwung wel kon appreciëren.

Treurig verhaal eigenlijk waarbij de strenge vrome jaren 50 de rode draad vormen in het leven van de meiden. Op het randje van giecheltrutjes, voor sommigen er wellicht over. De aantrekking naar elkaar toe zat eraan te komen al is het ook de omgeving die er teveel de nadruk op legde. Al bij al een vrij vrolijke bedoening met een donker randje dat op het einde gitzwart wordt. Een waargebeurd verhaal blijkbaar, intriest ...

Toch wel een klassieker in het genre. Een naam als een klok. Een film die ook duidelijk uiteen valt in twee delen. De periode tijdens de Titty Twister en het gedeelte ervoor. Het eerste gedeelte is een zuivere misdaadfilm, een roofoverval en een ontvoering. Best onderhoudend, maar ook bikkelhard. Dit is geen "A perfect world" van en met Clint Eastwood. De gangsters zijn meedogenloos en het is vooral Tarantino die handelt als een complete onstabiele gek.

Niet dat het allemaal zo geweldig is, maar amusant is het zeker. In Tittty Twister gaat het er nogal rommelig aan toe. De gevechten zijn leuk, maar de effecten van sommige vampiers zien er niet geweldig uit. Het horrorgehalte neemt hier de bovenhand.

Fijn acteerwerk, mooie wisselwerking tussen Clooney en Tarantino. Juliette Lewis mocht er ook best wezen. En die kleine bijrolletjes van Danny Treijo zijn steeds zo herkenbaar. Wat een karakterkop heeft die man.

Een geslaagde film die geheel te danken is aan de imposante verschijning en préséance van Harvey Keitel. Niet dat ik het acteerwerk uitzonderlijk vond (wel prima), maar voornamelijk door zijn personage (en uitstraling) die zich als een slang murwt tussen recht en misdaad.

Een compleet ontspoord individu die de grenzen van het illegale niet opzoekt, maar ze flagrant overschrijdt. Met zijn penning creëert hij een machtsvacuüm waarbij hij kan manipuleren, dreigen en chanteren. Geen lieverdje, maar dat zie je wel meer bij drugsverslaafde dronkenlappen.

Fijn ook om dat contrast te zien in de film tussen de zuivere puurheid (het geloof) en diegenen die afvallig zijn (hijzelf, de verkrachters, ...). Die Jezusfiguur vond ik maar bizar, maar het zette wel deze tegenstelling extra in de verf. In het reine komen met jezelf door het goede te doen en de zonden van anderen te vergeven, het is een uitgangspunt dat hem uiteindelijk de kop zal kosten.

Matige tot vrij saaie documentaire waarvan ik gelukkig wel de idee of the clue eruit kan halen. Aan de hand van een woordspel kan je een blik - die zowel kritisch als verklarend kan zijn - werpen op de rooftochten die door het koloniale Congo woedden daar ergens eind 19e, begin 20e eeuw. De opsomming doet vermoeden dat het om veel meer dan louter rubber of een wild beest ging. Het ging over een volledige cultuur die werd gestolen.

Interessant was ook dat de jongeren de vraag stelden waarom de meerderheid (de inheemse bevolking) zich zo liet domineren door enkele blanken met wat wapens. Het is een vraag die doorheen de geschiedenis voor honderden gevallen gesteld kan worden. Zo heel af en toe ontstaat er zo eens een (bloederige) opstand of zelfs revolutie.

Ik kon het plotverloop wel smaken, maar ik kan me wel iets voorstellen met de vele meningen hier dat er heus wel wat meer pit in de film mocht komen. Aan Pitt zelf lag het niet. Ik vond zijn tussenkomsten als huurmoordenaar best smoothly. De dialogen met James Gandolfini vond ik geweldig, grappig, gevat en als het over het hoertje ging, best vulgair. Geen idee waarom men zo hoog opliep met Mickey, want als dat een collega-huurmoordenaar moest voorstellen, dan werd er toch vooral geteerd op zijn verleden, want momenteel was hij een wrak.

Leuk begin ook met die overval op die illegale speelhal en deze scène zette meteen de toon. Lekker grauwe buurt ook waarbij nietsnut Russell (Ben Mendelsohn) daar met zijn kleine keffer op wandel ging langs verloederde braakliggende terreinen.

Maar voorts is het maar een matte sof waarbij het vele potentieel niet geheel uit de verf komt. Niet elk gesprek is boeiend al kan ik Ray Liotta in dergelijke rollen wel steeds appreciëren, ook hier, de stumperd ...

Apichatpong Weerasethakul is in zijn films even ondoorgrondelijk als zijn naam. Op één of andere manier blijf ik zijn films kansen geven, maar ben ik nog geen enkele keer boven de 3,0* uitgekomen en zelfs dat is al eerder een uitzondering.

Wederom een moeilijk te vatten film van hem. Misschien weet ik gewoon te weinig af van die Thaise culturele en religieuze symboliek om de film te begrijpen. Spiritualiteit en mystiek staan weer centraal. Al is het toch vooral wachten op het tweede deel om dat te ontdekken. Het maakt het eerste gedeelte vooral langdradig en deels overbodig. Niet dat je beloond wordt in het tweede deel, maar de bizarre gebeurtenissen rond een tijger en wat geestelijke zielen creëren toch een bepaalde sfeer. Het auditieve versterkt dat een beetje met die fascinerende oerwoudgeluiden.

Een veelbelovend begin op de beat van 'Sweet dreams' over een meisje dat door toedoen van haar stiefvader in een instelling terecht komt. Ik ging al meteen uit van een wraakverhaal, maar dat is het eigenlijk niet. De focus ligt geheel op de droomwereld en -fantasie van het hoofdpersonage om uit de werkelijkheid te ontsnappen.

Wat volgt is een stijlvolle opgepompte rollercoaster van visueel spektakel. Fantasy en game console characters passeren de revue. Alles doet precies denken aan één heuse videogame. Die droomsequenties sijpelen door in de werkelijkheid. Hoe en wat is niet geheel duidelijk. Snyder kan het niet schelen en menig kijker wellicht ook niet. Mij wel en dat maakt van mij eveneens één van die schaarse weinig bevredigende kijkers.

Veel beeld, weinig woord. Nog meer actie. Snyder ten top dus. Een energieke trip met veel onduidelijke moves. Je moet er voor zijn...

Mijn negende Boyle intussen en voor mij persoonlijk zijn minste van allemaal. Sowieso al een absurd plot, maar daar wou ik nog even in meegaan. Los daarvan blijft het een film die nergens de middelmaat overstijgt. Visueel misschien een tikkeltje met de mooie beelden van de zon, maar erg uitzonderlijk zou ik dit ook niet noemen.

Verder saaie oppervlakkige personages waarbij door het plot enkele morele knopen doorgehakt moeten worden. Van een uitverkoren crew die tot in de details zijn opgeleid om hun missie te voltooien, is na verloop van tijd nog weinig over.

Naar het einde toe neemt de film dan ook nog een geheel andere wending, vreemde insteek alvast. Ik kon er bijzonder weinig mee. Jammer.

Best wel een amusante film met Axel Daeseleire. Wellicht een sterk geromantiseerde film van de werkelijke Frans Van Reeth. Nu, als een soort Robin Hood, stal hij van de rijken om het dan aan ... zichzelf te geven. Zo opportunistisch was hij wel. Erg doordacht waren zijn overvallen niet echt, maar het pleit wel voor hem dat hij nooit gewapend was.

Tania Kloek en Axel Daeseleire, dat is wel een match, dat zie je later ook in Team Spirit. Een film met schwung en humor. Fijne soundtrack en leuke bijrolletjes zoals de gevangene die werd vertolkt door Peter Van den Begin. Grappige scènes daar tijdens het schaken of de interland België-Nederland.

Ooit deze film wel al eens gezien, maar dat was toch al een hele poos geleden. De focus ligt op vermaak, niets meer, niets minder.

Iets minder overtuigd dan de meesten hier. Een meer dan degelijke film, maar geen film waarvan ik het gevoel had dat ik iets bijzonders had gezien. Alles draait om het personage Sue. Een moeilijk te doorgronden personage alvast. Wat zielig en wat bedruipt met zelfbeklag. Eenzaamheid staat wel centraal in haar leven en ze heeft het relationeel of op professioneel vlak niet echt voor elkaar.

Personen die het echt goed met haar menen houdt ze op een afstand en tegelijkertijd heeft ze er geen moeite mee om zich half te prostitueren. Zo kabbelt het maar voort voor de volgende 80 minuten. Goed acteerwerk wel, maar ik voelde me te weinig betrokken met het personage om echt mee te leven.

Een film die vrij sober is aangekleed, beetje oubollig zelfs. Ik had de film overigens 15 jaar ouder ingeschat. Maar het past wel in de sfeer en gebeuren van het hoofdpersonage.

Niet 100% binnen mijn genre, maar wel veel appreciatie voor het fijne animatiewerk dat toch wel erg mooi was. De dromen bijvoorbeeld zijn inventief en erg kleurrijk. Ook het onderwerp dat weg heeft van een detective-animatiefilm waarbij science fiction en fantasy de rode draad vormen, was prima.

Je moet er toch je aandacht bijhouden want het is soms nogal lastig te volgen. Zeker wanneer de realiteit en de droomwereld in elkaar over gaan. Het is moeilijk om ze dan uit elkaar te houden. En met de personages schiet je ook niet veel op daar die toch vrij oppervlakkig zijn.

Nogal chaotisch in zijn geheel, qua verhaalstructuur of het meer bombastische einde. Lastig om te beoordelen omdat ik 2,5* wel erg streng zou vinden.

Ietwat vreemde short verspreid over twee tijdsvakken, het heden en de periode nazi-Duitsland. Door in de rivier te duiken ontsnapt hij. Beide werelden komen samen. Het is een magisch realisme binnen het gegeven van ruimte-tijd. Net niet overtuigend genoeg om me volledig te begeesteren.

Deze stond al even op mijn lijstje om te bekijken, maar veel prioriteit had die niet. Nu de roddels rond de nieuwe Bond opnieuw oplaaien en Aaron Taylor-Johnson uit de bus komt, wou ik deze film ineens wel snel meepikken. Op zich geen spijt gehad. Bullet is een flitsende energieke actiefilm die wat doet denken aan Tarantino en Rodriguez.

Kleurrijke personages en hoewel vrij karikaturaal voorgesteld best toffe rollen. Uiteraard is de nodige humor absoluut noodzakelijk om een entertainende avond te hebben. Te serieus moet je dit niet maken, dat heeft Leitch goed begrepen.

Leuk ook die Japanse storytelling die wel iets extra brengt. Op het einde gaat het zoals verwacht helemaal los, maar OK, voor de rest zeker niet slecht.

Een erotische animatiefilm over een vrijgevochten jonge vrouw die het moeilijk heeft met het strakke kader dat haar wordt opgelegd. Moet ze maar alleen gaan wonen denk je dan. Dan kan ze doen wat ze wil. Toen ze op straat werd aangesproken had ze niet gedacht om daarin verzeild te raken.

Qua stijl nogal grof en eenvoudig. Kleurrijk ook wel. Toch past dit wel in dit kader. Het had wel iets sensueel, schilderachtig ook, wat Gaugain style.

Verpletterend!

Er wordt veel reclame gemaakt voor Skunk, mede door de 1+1 gratis actie en ik vraag me af of iedereen wel is voorbereid op de film. Een overtreffende trap van De Helaasheid der Dingen (Film, 2009) is één ding, maar op het einde ging het nog net iets meer crescendo en ik hoorde meerdere uitingen van ontzetting in de propvolle zaal weerklinken.

Dit is er wel eentje die blijft hangen van Mortier, die destijds ook al zo goed scoorde met dat andere verfilmde boek Ex Drummer (Film, 2007). Technisch bijzonder fraai waarbij de camera erg dicht op de huid zit. Ook de soundtrack is sterk met als hoogtepunt de slotscène. Alle credits overigens voor Thibaud Dooms. Wat een acteerprestatie! Het blijft overigens frappant hoe loyaal dergelijke ontwrichte jongeren soms nog zijn. Het antwoord van Liam is dan ook alleszeggend: "Het is thuis".

Leuk zo die ode aan Scalps (Film, 1983) wanneer Liam Gossé voor de klas zijn favoriete film moest bespreken. Het is wellicht de enige film die hij kent. Bijzonder rauwe harde film waarbij het leven zoals het is "de instelling" en "mijn marginale thuis" de revue passeert. Fraai ook het montage werk tussen de thuissituatie en het heden. Je zal er maar hulpverlener of opvoeder zijn. Moeilijk om daar niet uitgeblust of zonder blutsen (letterlijk) te raken ...

Wil je een dolle amusante avond, dan ben je meestal met Kusturica wel aan het goede adres. Wat een gezellige bonte bende met een erg leuke opgewekte sfeer maakt hij er steeds van! Centraal staat hier de spoorwegverbinding die enkele bewoners letterlijk met elkaar verbindt.

Kusturica slaagt er ook steeds in de dieren - met de ezel op kop hier - mee te laten introduceren in het verhaal zonder altijd even aanwezig te zijn. De soundtrack is erg vrolijk en het geheel ademt een komische sfeer uit. De personages zijn loco wat vaak leidt tot komische (en absurde) taferelen.

Logisch en doordacht is het niet altijd, maar amusant des te meer. Ideaal om je volledig te laten in onderdompelen.

Oei, flinke tegenvaller. Vrij rommelige en onnavolgbare film die grappig probeert te zijn, maar dat helemaal niet is. Absurde situaties gemengd met ronduit onnozele dingen die nergens op slaan. Een film die bij momenten gewoon ergert.

Vreemde weirdo personages helpen niet echt. Misschien fijn om zo´n rolletje te speken, maar het boeide me maar weinig. Wel een fameuze sterrencast die hiervoor opgetrommeld werd. Zonde van het talent.

Wat een vreemd uitgangspunt ook waarbij het leger een speciale sectie heeft met een spirituele hippiecultuur en paranormale gaven. Nee, dit was het niet.

Na eerder op de avond het gekke Shinboru (Film, 2009) van Matsumoto gezien te hebben, wou ik meteen ook de lijn doortrekken voor deze film. Deze film beviel me toch een stuk minder. Ook nog steeds wat absurd, maar alvast abstracter.

Met de humor zat het minder snor en de absurditeit in het surrealistische kader sloeg amper aan, waardoor het eerder vervelend dan grappig werd. Er passeren inderdaad wat rare dingen, maar er zat geen lijn in.

Het bombastische muzikale einde veranderde daar niet veel aan. Energiek en een leuke afsluiter, maar voor de rest was het toch een WTF die ik maar moeilijk kon plaatsen.

Lollig, dat is wel het minste dat je van dit kan zeggen. Qua inventiviteit en absurditeit nauwelijks te vatten. Je moet er maar mee afkomen. Even dacht ik in een verkeerde film te zitten daar in Mexico en het plot van het worstelen. Ik heb letterlijk de film op pauze gezet om me ervan te vergewissen dat ik wel degelijk naar een Japanse film aan het kijken was.

Even later kwam ik tot het besef dat er twee aparte verhaallijnen waren. Zeer uiteenlopend, maar waarvan je wist dat er wel nog een connectie ging volgen. Leuk zo die Mexicaanse worstelaars, het is wel een halve religie daar. Maar het meest boeiende en grappige was toch wel de man die om onverklaarbare redenen opgesloten werd in een witte kubus.

En het surrealistische hek was helemaal van de dam wanneer hij poogde te ontsnappen met al die gadgets die uit de muren kwamen, en hoe! Om nu te zeggen dat ik het geweldig vond, is veel gezegd, maar voor een keertje vermakelijk was het wel. Geen fan, maar met een biertje (meervoud) lukt het wel.

Een De Niro op dreef als aanklampende fan met narcistische trekken en grootheidswaanzin. Je kan niet zeggen dat hij geen doorzetter is. Hij is bovenal een opdringerige klier die je als celebrity liever niet over de vloer krijgt. Sublieme rol toch wel van De Niro waarbij ook het samenspel met Jerry Lewis geweldig is. Elke keer als ze beiden in een scène opduiken, is het genieten geblazen.

De insteek is inderdaad erg humoristisch, maar als je verder kijkt dan dat, is er van humor nog weinig sprake. Stalking in de ergste graad door blind fanatisme dat dol draait door de hoge eigendunk en zelfoverschatting ten koste van alles. Creepy. Want zo'n mensen bestaan echt, denk ik.

Fijn ook, zeker in het begin, hoe fictie en realiteit door Pupkin door elkaar worden gehaald, eerst met zijn droomsequenties, maar ook met wat hij denkt te horen of denk te verstaan. Aan de andere kant krijg je tegelijk een blik op de afstandelijke en arrogante wereld van de showbizz. Interessant!

Niet voor het eerst dat ik een film over ontvoering (of gevangenschap) zie. Zeker die bekende waargebeurde zaken zoals die 2 films over Natasha Kampusch bijvoorbeeld (3096 Tage (Film, 2013)). In dat opzicht steeds films die een bepaalde impact nalaten.

Als het goed wordt aangepakt, is de uitzichtloosheid en machteloosheid van het slachtoffer vaak goed weergegeven, net als het sadisme of machtspositie van de ontvoerder. Dat valt hier ook mee. Hoewel ik niet 100% mee was met de briefwisseling naar huis (niet afgestempeld en in de bus gedeponeerd toen bleek dat ze al weg was) neemt Young voldoende de tijd om de radeloosheid van Vicki te tonen. Vreemd is toch wel die erg lakse houding van de politie, zeker omdat dit niet de eerste vermiste was.

In het begin van de film probeert Young wat interessant te doen met die slomo beelden, maar die voegden voor de rest weinig toe. Dat John een bepaalde manipulatieve controle had over zijn vriendin zal wel kloppen, al vond ik toch dat die toch iets te weinig uit de verf kwam. Het was iets te vrijblijvend.

Ik was het aan mezelf verplicht om eindelijk ook de film uit 1979 te zien. Deze lag al iets te lang op de stapel. Of het een betere film is dan die uit 2022, dat laat ik eerder in het midden. Dé film die het boek van Remarque het best weergeeft, blijft nog steeds de versie van 1930.

Hoewel de visuele effecten van vandaag het leed en de gruwelen in de laatste film beter naar voren laat komen, blijft ook deze 45-jaar oude film indrukwekkend. De oorlog door de ogen van de kleine soldaat die naast de urenlange bombardementen wordt geconfronteerd met ratten, koude, modder, gifgas, verveling en leed. Leed van stervende makkers, maar ook paarden en zelfs de vijand, waarvan men tot het besef kwam dat die niet anders was dan zijzelf.

Ik stelde me dan ook de vraag wat er door je hoofd omging wanneer de keizer himself je een medaille Tweede Klasse opspeldde. Een zoethoudertje voor sommigen wellicht ... Een film die vooral mentaal en psychologisch nog steeds een grote indruk nalaat. Visueel vond ik bij momenten matig, ook qua camerahantering.

Het thema boeide me wel waarbij een Japanse ryokan, een soort van wellness familiehotel, te kampen heeft met een timeloop. Elke twee minuten wordt je terug geslingerd in de tijd met de vergaarde kennis van die periode. Op die manier kunnen de puzzelstukjes en denkproces verder evolueren.

Leuk wordt het wel wanneer - als de grootste paniek voorbij is - enkele lolbroeken fratsen als zelfmoord uitvoeren om eens te zien wat het is. Dat is het dan ook. De focus ligt geheel op de humor en niet zozeer op een wetenschappelijke thriller. Wie wat vertrouwd is met het werk van Quentin Dupieux, kan zeker hier terecht.

Wat me echter mateloos stoorde, was het enorme theatrale acteerwerk van de gehele cast. Aziaten kunnen er wat van, maar hier vond ik het bijzonder ergerlijk. Ook het erg fletse einde met die tijdsmachine vond ik maar niets. Erg goedkoop en slap einde.

Ik las in het topic de film van 2022 dat deze beter was. Een reden te meer om deze versie uit 1984 ook eens te zien. Of het een betere film is, dat laat ik eerder in het midden. Beiden indrukwekkend denk ik waarbij de werkelijke conversaties over het Jodenvraagstuk minutieus uit de doeken worden gedaan.

Het blijft moeilijk om te vatten hoe banaal en alledaags men sprak over dit item al zal het voor deze bureaucraten die ver verwijderd in een kantoor in München of Berlijn zitten letterlijk een ver van hun bed show geweest zijn. Het is een zuivere praatfilm en zich geheel afspelend op één locatie. Alles staat dus met het meer dan uitstekende acteerwerk. De film is bijzonder authentiek en voelt aan als een documentaire.

Ijzersterk. Moeilijk om te vergelijken met de film uit 2022 omdat er al wat tijd tussen zit dat ik hem gezien heb, maar van wat ik er me van herinner vrij gelijklopend.

Van Shinkai weet ik sinds Koto no Ha no Niwa (Film, 2013) dat je verbluffende anime voorgeschoteld krijgt. Dat is hier wederom niet anders. In Koto no ha no niwa vond ik de beelden in de regen nog mooier, maar in Suzume krijg je er ook nog een geweldig verhaal er bovenop.

Ietwat sprookjesachtig met verborgen werelden die zijn afgesloten met deuren. In dat opzicht deed de film me wat denken aan Taguchi's Natsu e no Tunnel, Sayonara no Deguchi (Film, 2022). Ik hou er wel van waarbij de schijnbaar normale realiteit wordt verstoord door iets magisch en spiritueel.

Het lijkt inderdaad iets typisch voor die vele Japanse anime, net als pratende katten (of andere dieren). Toch geniet ik er nog steeds van. Leuk om van de vele aardbevingen die Japan treffen iets bijzonders te maken. Fijne stijl en een goed verhaal!

Antonioni goed America, zijn enige Amerikaanse film vermoed ik. De film laat zich geheel onderdompelen in de hippiecultuur en de vele protestmarsen die plaatsvonden in de jaren 60 en 70. Als acteur vond hij de onbekende en niet-ervaren Mark Frechette die later na een mislukte bankoverval nog in de gevangenis terecht kwam en aldaar stierf. De film waarin hij de hoofdrol speelde zou zomaar uit zijn leven gegrepen kunnen zijn.

Maar Antonioni is erg eigenzinnig en zijn film zijn niet zomaar te behappen. Geen rechttoe rechtaan plot, maar een soms wat warrig filosofisch getinte aanklacht tegen hier de consumptiemaatschappij. Het is alvast ook niet altijd mijn ding en het is geen oeuvre dat je er zomaar eens tussendoor bij neemt.

Visueel ligt de lat erg hoog met prachtige shots en beelden. Mooie seksscène daar en als het einde toch één van de hoogtepunten van de film.

Niet dat ik het allemaal zo geweldig vond, maar ik vond de inventiviteit wel geslaagd. Een soort van fictieve mockumentary waarbij een dus fictieve rockband wordt gevolgd voor en achter de schermen. Best grappig ook, want er komen wel enkele leuke al dan niet aangedikte dingen naar boven. Zo krijgt de film toch een fijne satirische insteek.

Zo heb je bijvoorbeeld enkele leuk scènes met de volumeknop en de scène waarbij men de weg zocht naar het podium. Erg leuke aanpak dus.

Ik ben alles behalve muzikaal aangelegd, maar vond het wel leuke en geslaagde muziek. Mooi verweven in de rest van de film. Leuk dus!

Ik wist niet goed wat ik kon verwachten van de film. De filmposter lijkt me erg theatraal waardoor ik op het ergste was voorbereid. Sinds ik Auch Zwerge Haben Klein Angefangen (Film, 1970) heb gezien, ben ik wat op mijn hoede met Herzog.

Maar dat was dus niet nodig. Het grootste deel van de film neemt plaats op een vlot op de Amazone vermoed ik in het regenwoud ergens in Peru. Hoewel deels kabbelend, letterlijk en figuurlijk, heeft de film toch een bepaalde dreiging en spanning. Dat komt natuurlijk op het constante gevaar dat loert op de oever van inboorlingen die maar al te graag hun curare pijltjes in de Europeanen willen schieten.

Visueel best mooi en ik werd toch ondergedompeld in het avonturiersleven van de Spanjaarden, vooruitgeduwd door de hebzuchtige honger van goud en macht. Best wel een indrukwekkend zicht dat vlot dat fungeerde als een half hotel, kanon incluis.

Moeizame en erg rustige kalme film. Poëtisch weergegeven en waarbij een harmonie met de natuur wordt nagestreefd in plaats van chaos en conflicten. Ik heb deze film ontdekt omdat ik wat meer wou zien van Kôji Yakusho nadat ik hem zag schitteren in Wim Wenders' zijn laatste pareltje 'Perfect days'.

Met lange en stille shots slaagt Oguri erin om indruk te maken. Mooie en stijlvolle beelden, maar inhoudelijk daarentegen bleef ik toch wat op mijn honger zitten. Centraal heb je de slapende Takuji die wordt omringd door familie en vrienden. Peaceful, net als het landschap (bos en bergen) buiten zijn boerderij. Herinneringen worden opgehaald en de man krijgt wel wat bezoek, maar echt verhalend wordt het niet echt.

Het zijn beelden die spreken en niet de woorden. De tijd gaat voorbij, de seizoenen ook (geweldig shot vanuit de slaapkamer naar de sneeuw buiten). En zo gaat het maar door. Sommigen kunnen hierbij misschien nadenken over de harmonie tussen mens en natuur.

Deze lag al erg lang op de stapel. De eerste langspeelfilm van Sofia Coppola? Toch wel een sterke ietwat onbehaaglijke mysterieuze film over een overbeschermd gezin met 4 prachtige dochters. Ze zitten in een familiaal keurslijf welk hun sociale relaties hypotheceert.

Niet met alles tevreden en de dood van het eerste meisje wordt nogal kil opgevangen. Voor emoties of rauw is weinig plaats of er is in de film althans geen ruimte voor. Maar zeker wel graag naar gekeken. Het is een soort van coming of age met een luguber kantje.

Prima rol overigens van Kirsten Dunst wiens personage van de zussen het meest wordt belicht. Een film om even bij stil te staan al had ik het eerlijk gezegd nog iets scherper en sterker verwacht. Goede film, maer dat tikkeltje meer ontbrak toch.

Verscholen achter een halve road movie werpen we een blik op het kleine gezinnetje van Alice en Tommy. Wanneer ze op tragische wijze verlost is van de ene slechte man, kruist ze het pad van een andere. Wat wil je ook? Goede zorgzame partners vind je nu over het algemeen niet in nachtelijke cafés. uitzonderingen steeds mogelijk.

Een romantische film zou ik het niet noemen, daarvoor is het te tragisch en zijn er te weinig "kaarsen". Bij momenten wel leuk of grappig en het is daar waar de kleine Tommy een belangrijke rol speelt. De kleine vlegel is ontwapenend om niet te zeggen erg vrijpostig in zijn antwoorden naar zijn moeder. Een goed pak voor de broek had in sommige middens zijn deel geweest. Met het ventje mist een stabiele thuissituatie. Veelal zit hij ook in zijn eentje in een motelkamer te wachten tot zijn moeder afgepeigerd naar huis komt.

Fijn gedaan allemaal. Niets wereldschokkends, maar gewoon erg degelijk en zeer van genoten. Het leven is hard als single mom en als je er wat goed uitziet, dan cirkelen de wellustige aasgieren rondom je...

Een drieluik over drie tijdsperiodes van een zussenfamilie ergens in een verpauperde Italiaanse stad. Minder- en meerderjarige zussen bij elkaar. Geen spoor van de ouders of andere familie. De inkomstenbron ligt bij het kweken en verhandelen van duiven. Ik had de koten wel wat vuiler verwacht van die beesten (stof, pluimen, drek). Mijn opa zaliger heeft er problemen met de luchtwegen en longkanker door opgelopen destijds.

De eerste episode is inderdaad de sterkste. Het best qua plot, maar ook het meest aangrijpende. Nochtans wordt niet alles ineens prijsgegeven. Daarvoor moet je wachten tot het einde. Je weet dat er iets is gebeurd, maar niet hoe. Een sterk begin, dat zeker, maar de twee andere tijdperiodes brachten minder schwung. Zeker het laatste deel was een afsluiter, letterlijk dan. Hoewel ze een verleden met elkaar meedragen, wordt beseft dat ze ook op elkaar zijn aangewezen.

Niet ondersteboven van de film, toch niet na het eerste gedeelte. Toch wel schrijnende leefomstandigheden bij momenten.

Het voorval is me niet gekend, maar ik vond het wel bijzonder hoe men deze film heeft geproduceerd. Bijzonder in die zin dat het filmscript bestaat uit de werkelijke dialogen van het FBI-onderzoek. Leuk die synchronisatie en het voegt wel wat toe aan de film, aan de authenticiteit ook. Als buitenstaander is het soms moeilijk te vatten hoe zwaarwichtig dergelijke vergrijpen zijn.

Bovendien slaagt men erin de film spannend te houden, hoewel het ook vrij monotoon is. Het is die ongemakkelijke nerveuse spanning die Reality Winner overkomt die zo de huiskamer wordt ingeblazen. Sterk! Zeker dus ook van Sydney Sweeney.

Maak het maar mee, zo'n overdonderende intimiderende (hoewel steeds beleefde) FBI-agenten. Je bent van minder onder de indruk. Het is een kat-en-muisspel. Typisch ook hoe dit laten uitschijnen het beste met je voor te hebben, vriendelijk doen en pogen empathie te hebben. Mooi ook om alles enkel te beslaan in de woning van Reality.

Zwak. Maar ook ontgoochelend, want ik had wel zin in deze film. De mindere commentaren legde ik naast me neer, maar ik moet concluderen dat ik die enkel kan bijtreden.

Het uitgangspunt was nochtans goed. Mensen die muteren in een soort van dieren, al dan niet met extra bijzondere krachten of vaardigheden. Een X-men light zeg maar. Geliefd zijn ze alvast niet, eerder gevreesd. Wat angst voor het onbekende. Alles wat in de aard ligt van de xenofobische angst die de mens heeft. Maar waar de film voor de rest heen wil, geen flauw idee.

Exarchopoulos, het is geen straf om naar haar te kijken. Maar hier? Wat een zoutloos flets personage. Erg veel zin had ze er zelf ook precies niet in. Veel vragen, weinig antwoorden, weinig verhaal. Het kabbelt voort en het kon me weinig schelen. Jammer.

Wel een leuke Woody Allen. Geen topper van hem, maar eentje voor in de middenmoot. Ik zag er de humor wel van in. Dat einde alleen al is zo karma dat je de gekunstelde toevalligheid gewoon vergeet en het gewoon grappig wordt. De echtgenoot mag dan wel bedrogen worden, een erg aangename man vond ik het niet. Nogal bezitterig en ja, zoals het verwoord wordt in de film zijn vrouw als een jachttrofee zien.

Maar ze mag er wel wezen deze Lou de Laâge. Blijkbaar zag ik al twee films van haar, maar de ene was een nonnenfilm en de andere een erg aparte kortfilm. Mooie présence en naturel.

Het plot moet wat op gang komen, want die affaire stelde op zich maar weinig voor. Die (schoon)moeder maakte het er vervolgens niet beter op. Doorsnee saai leek het wel, maar ineens zat de vaart er wat in met dat detectivebureau en even later met de afrekening.

Leuke fijne prestaties van zowel Michael Caine als de betreurde Glenda Jackson. Dat was ook nodig om de schwung in de film te krijgen. Met die typische Britse luchtigheid en humor wordt de film naar een hoger onderhoudend niveau getild.

Fijn om te zien hoe het verzorgingshuis met zijn appartementje zorg draagt voor zijn bewoners. Leuk hoe Irene gevat en met een ironische kwinkslag op alles een antwoord heeft.

Maar ook Bernard is leuk om te volgen. Zijn trip naar Normandie is er één met een missie. Het was nu of nooit, want met zijn 95 jaar restte hem niet veel tijd meer. Dat bleek ook bij de aftiteling van deze biografie. Goede aanpak van de regisseur en de montage met het verleden was goed zonder overkill. Een film zoals alleen de Britten die kunnen maken. Fijn!

Goed dat er steeds mensen bestaan én opstaan om belangeloos en met gevaar voor eigen leven zich in te zetten voor verdrukten. Goed dat deze verhalen niet vergeten worden en een platform krijgen via film, boek of media.

Nikki Winston stond geheel geïsoleerd met zijn idee, maar won het geloof van zijn overtuiging van zijn collega's om het onmogelijke haalbaar te maken. Want hoe je het draait of keert, zonder hulp van zovele derden was dit praktisch onmogelijk geweest.

Je moet het toch maar doen om in een oorlogscontext en een voedingsbodem van wantrouwen je kind af te staan aan een wildvreemde om die dan te verschepen naar het buitenland.

Knap acteerwerk waarbij naast zijn prestatie zelf de naam en faam van Hopkins maximaal werd benut. Dit is meer dan een bijrolletje en tegelijkertijd werd Johnny Flynn niet ondergesneeuwd in prestatie noch screentime.

Het heden (met Hopkins) was relevant, zeker ook naar het einde toe met de BBC, maar ik begrijp evenzeer dat de montage tussen heden en verleden niet noodzakelijk was om de film te versterken, integendeel zou ik zelfs durven zeggen. Tot slot ook wel een fijne gevatte rol van Helena Bonham Carter.

Ernst Lubitsch heeft er een geweldige carrière opzitten met talloze stomme en gesproken films. Dit is één van zijn eerste producties vooraleer hij naar de Verenigde Staten trok. Typisch zijn de felle sepiakleuren in geel (overheersend), groen en wit.

Dit is een soort van voorloper van Mrs. Doubtfire. Niet met kinderen hier, maar met een man die door zijn inwonende schoonmoeder aan de deur werd gezet na een avondje doorzakken. Hij vindt er niet beter op zich te vermommen om zo als bediende - er hing immers een vacature uit - terug naar huis te komen. Intussen moet hij aanzien hoe zijn spullen één voor één worden verwijderd.

Het is allemaal komisch opgevat, maar echt grappig is het niet. Het begint al met de vermomming die eigenlijk enkel een pruik is. Voorts is de clou ook erg flauw en is er van enig verzet van de vrouw geen sprake. Matig, maar als stomme film best genietbaar, want deze mag toch ook al 108 kaarsjes uitblazen.

Toch wel een bijzondere Hitchcock waarbij hij de psychoanalyse van Freud centraal plaats in zijn film over een man die ervan overtuigd is een moord te hebben gepleegd, maar voorts lijdt aan amnesia.

Het is aan de mooie en charismatische dokter Petersen om uit te pluizen hoe de vork aan de steel zit. Uitstekende rol overigens van Ingrid Bergman die haar rol moeiteloos draagt. Met Peck had ik meer moeite. Vrij houterig en emotieloos. Dan vond ik hem bijvoorbeeld in Roman holiday een stuk beter presteren.

Hitchcock zou Hitchcock niet zijn zonder suspense en fraaie camerawerk. Hoewel dat laatste niet altijd aanwezig was. De skiscène was bijvoorbeeld niet geweldig, dit in tegenstelling met het perspectief van de camera in de scènes met het melkglas of de slotscène met de revolver.

Mja, moeilijk te beoordelen in die zin dat de film wat alle kanten opbotst. Goede elementen worden jammer genoeg afgewisseld met mindere momenten. Centraal staat Stijn, een levensgenieter en vooral vrouwenverslinder eerste klasse die onder een half toeluikend oog van zijn vrouw Carmen haar geregeld bedriegt. De aard van het beestje zeg maar.

Moeilijk om die man in te schatten. Een klootzak is een makkelijke definitie voor hem al valt de overgave en liefde voor zijn Carmen wel op. Allemaal een beetje kort door de bocht en sentimenteel. Gelukkig heb je nog Carice Van Houten die het een beetje recht houdt. Prima rol van haar.

Het einde is wat sentimenteel, maar toont evenzeer eindelijk wat meer diepgang omtrent de ziekte van Carmen. Al bij al degelijk, al begrijp ik eveneens diegene die zich dood ergeren aan de film.

Een corruptieschandaal binnen een Japans familiebedrijf staat centraal in deze Kurosawa. Geweldige openingscene alvast met de bruiloft en voor mij alvast al één van de hoogtepunten van de film. Erg mooi in beeld gebracht net zoals de rest van de film overigens. Het enige moeizame daarvan de introductie van de vele personages en namen. Interessant was wel de houding en de argwaan van de aanwezige wantrouwige pers.

Kurosawa maakt er een vrij fatalistische film van waarbij oprechtheid weinig interessant lijkt. Verder laat hij belangrijke gebeurtenissen over aan de verbeelding van de kijker. Zo komt de moord niet in beeld.

Prima acteerwerk sowieso en zoals gewoonlijk een uitstekende cinematografie. Niet mijn favoriete Kurosawa, maar zeker boeiend genoeg om de 150 minuten te vullen.

Bunuel laat het in zijn films niet na om tegen de schenen te schoppen en zelfs te provoceren. Ik vond het een vrij eigenaardige film die in twee grote delen op te vatten is. Je hebt het gedeelte met de aristocratische heer Jaime die met zijn nicht wil trouwen en er alles wil aan doen om haar bij hem te houden. Geen idee wat ik moet denken van die man. Hij klonk me vooral erg verbitterd, wanhopig en eenzaam.

Viridiana is voornamelijk erg naïef en goedgelovig. Barmhartig in hart en ziel en dat leidt niet noodzakelijk tot dankbaarheid. Niet van het personeel of de zoon die de armen en bedelaars liever kwijt dan rijk zijn. Maar ook niet van de armen zelf. Ook daar is er sprake van sociale klasse wanneer de vermeende leprapatiënt wordt buitengezet en zelfs wordt gepest. Enig fatsoen of respect hebben ze evenmin, de tong op het hart is snedig en brutaal. En wanneer de kat van huis is, dansen de muizen.

Provocerend ook wel met dat tableau van het Laatste Avondmaal. Typisch Bunuel dus. Wel van genoten, maar niet perse geweldig. Goed om gezien te hebben.

Een vreemde film over stedelijke terroristen in Japan. Er zijn geen namen voor de personages, alleen tijden van het jaar, bijvoorbeeld herfst en winter; en maanden en dagen van de week voor hun ondergeschikten. De ene groep steelt enkele bommen uit een pakhuis van het Amerikaanse leger en de andere groep pakt ze voor zichzelf. Er volgen veel explosies en wat kinky Japanse seks. Meestal gefilmd in zwart-wit, is dit waarschijnlijk een goede introductie tot de Japanse cinema. Geen idee waarom een beperkt aantal scènes in kleur waren.

Ik kon er eerlijk gezegd niet zo heel veel mee. Ik zag al betere dingen van Wakamatsu. Interessant waren wel de interne spanningen die ontaarden wegens machtsmisbruik.

Een bijzondere - laat ons zeggen - detectivefilm in die zin dat de hele film uit niets anders bestaat dan uit ondervragingen van een getuige, een potentiële dader. De sterkte kan net zo goed zijn zwakte zijn. Niet eenvoudig omwille van het eenzijdige opzet. Alles staat en valt met de dialogen en de geloofwaardigheid. Daar zit het hem wel goed. Stukje per stukje worden de puzzel ontrafeld. Boeiend om te volgen, mede door het prima acteerwerk.

Wie dit goed vond, moet misschien ook eens naar Gemmeker (Film, 2020) kijken. Totaal andere context met de Tweede Wereldoorlog, zelfde opzet, maar volgens mij nog een (heel) stuk sterker dan dit.

Een Japanse film noir. Ik heb vaak nogal moeite met een misdaadfilm, maar als het plot ook nog eens ondergeschikt is, dan vind ik het helemaal moeilijk om te volgen. Het plot was sowieso weinig boeiend en al gauw verlegde ik mijn focus naar andere elementen.

De stijl en fotografie bijvoorbeeld, daar kan je je wel aan optrekken. Bijzonder sfeervol geschoten film zoals in de openingsscene met het gokken. Verder is de hoofdprotagonist wel een interessant mysterieus personage.

Moeizaam. We volgen Oriko die in een strak keurslijf van een bloedeloos huwelijk zit. Ze mag fladderen als ze wil, maar de echtgenoot is toch wat jaloers als puntje bij paaltje komt. Hij beschouwt haar als zijn eigendom en heeft het beschikkingsrecht over haar.

Haar moeder is er niet meer. De relatie was verzuurd en ook met haar zus is de relatie niet optimaal. Oriko legde hen ook verzoeken op waarbij ik vervolgens moeilijk hoogte van haar kon krijgen.

Mooi in beeld gebracht en al bij al onderhoudend, maar echt raken deed het me evenmin.

Een relatief korte film van Wakamatsu die zowat de balans tracht te bewaken tussen poëtisch en voyeuristisch gaande over een gestoorde gefrustreerde man die een verplegingshuis instormt en een aantal verpleegsters gijzelt. Geschoten in (korrelig) zwartwit met op een einde een klein stukje in kleur, voornamelijk van in bloed gedrenkte dode en naakte vrouwelijke lichamen. Het contrast is ineens groot.

De sound(track) is hypnotiserend mooi. Voor de rest weinig muzikale ondersteuning. Vrij kil en afstandelijk gebracht. Het enige geluid dat je hoort is de regen en de wind die buiten giert. Geen verklarende film over het waarom al kunnen wel een aantal theorieën bedacht worden. Het maakt de film extra mysterieus en bijgevolg ook sterker.

Zijn latere Yuke Yuke Nidome no Shojo (Film, 1969) was eveneens intrigerend, maar inhoudelijk sterker. Best gewelddadig hoewel niet expliciet in beeld is deze Violated angels best een heftige zit.

Bijzonder genoten van dit Japans pareltje van de hand van Wim Wenders. Wie een duidelijk plot of actie verwacht, blijft hier beter weg. Wie echter houdt van de Japanse cultuur en van een sereen portret van het dagdagelijkse leven, komt hier zeker aan zijn trekken. Een film om te ontstressen lijkt het wel...

Ik ben blijkbaar niet de enige die zich kan vinden in het verhaal van de hoofdpersoon. Zich niet bekommerend over welk leven je had moeten leiden of wat anderen van je denken. Een persoon die binnen zijn eigen leefwereld geheel gelukkig is en geniet van de kleine dingen des levens. Dingen waar anderen nog nauwelijks bij stilstaan. Zijn serene en plichtsbewuste houding werkt aanstekelijk. Het is een man die observeert en weinig praat. Mensen helpen met kleine gebaren is zijn drijfveer (zie bvb dat kleine jongetje of die zwarte vrouw). Toch is hij wellicht niet onverdeeld gelukkig. Achter zijn harmonieuze leventje schuilt eenzaamheid om de hoek.

Daarnaast ook ontzettend genoten van Tokyo zelf. Eerst en vooral is de Tokyo Skytree, een ruim 600m hoge televisietoren, de eyecatcher. Ook nog steeds voor Mr. Hirayama, die nog steeds vol verwondering er voorbij rijdt. Maar ook de verschillende toiletten hielden mijn aandacht vast. Mooie inventieve gebouwen waren het soms waarbij die met de glazen wanden eruit stak. Het is een film die hem in de kleine dingetjes zit zoals het badhuis, het eethuis of zijn obsessie om boompjes te kweken en te fotograferen en de foto's obsessief in dozen te verzamelen. Geweldig!

Een boeiende observerende film - soort doch eigenlijk - waarbij een jongeman letterlijk ronddoolt in Parijs. Hij leidt een soort nihilistisch bestaan van eenzaamheid en afzondering. Bovendien wordt zijn existentiële zijn in vraag gesteld.

Na 50 minuten had ik het wel gezien, maar de knappe monologen van de voice-over brachten een absolute meerwaarde aan het geheel waardoor het toch nog boeiend bleef ondanks het herhalende karakter.

Fijn ook was de toch door Parijs, op bekende en minder bekende plaatsen. Het was daarbij ook interessant om gade te slaan wat er naast de jongeman gebeurde in straatjes en hoekjes. Dat is dan ook vooral te danken aan het prima camerawerk.

Misschien geen doorsnee film en niet weggelegd voor iedereen, maar deze kunstige docufilm beviel me wel.

Een leuke documentaire over het dagdagelijkse leven van de Nederlander in de jaren 60 met de focus op de Nederlandse volkscultuur. In een productie van anderhalf uur wordt ontzettend veel info verstrekt, voornamelijk zuiver visueel, waarbij het gewoon de bedoeling is om te observeren. De voice-over is beperkt en is louter ondersteunend, niet echt verklarend.

Zomer, winter, stad of platteland, het komt allemaal aan bod. Het schaatsen mag uiteraard niet ontbreken, maar het was fijn om ook heel even om dat bijzondere Friese fierljeppen nog eens in herinnering gebracht te hebben. Ook de sportbeelden vond ik echt leuk, het ouderwetse wielrennen en motorcrossen. Of het vermakelijke voetbal. Verpozen kon je op het strand of door lekker te keuvelen in de stad.

Veel zal het in dat opzicht niet verschillen van pakweg België en ik kon er me zeker wel iets bij voorstellen. Leuke docu met vooral erg mooie knappe gemonteerde beelden. Perfect op snelheid ook. Fijn!

Tragisch. Anders kan je het bijna niet omschrijven wat de familie von Erich overkwam. Hartverscheurend moet het zijn hoe vaak een ouder zijn kind moest afgeven. De klappen die de familie moest opvangen in de ring zijn maar klein bier vergeleken met wat ze moesten opvangen in het echte leven.

Ik ben iets te jong om de familie von Erich gekend te hebben. Ik ben van de generatie Hulk Hogan en erna. Als tiener vond ik worstelen wel leuk om naar te kijken en wekelijks was er op TV een show erover. Wie niet geïnteresseerd is in worstelen kan hier ook wel zijn ding kwijt. Worstelen is louter ondersteunend en er is voldoende aandacht voor het familiale aspect. Het is geen Rocky-film waarbij veel aandacht besteed wordt aan training of voorbereiding. De scènes in de ring zijn leuk, maar ook de (band met de) familie staat erg centraal hier.

De issues bij elkeen worden iets te summier benaderd, het is dus ook geen The Wrestler (Film, 2008) geworden van Aronofsky, maar het blijft wel een onderhoudende interessante film. Het acteerwerk is eveneens onderhoudende. Leuk om meegepikt te hebben.

Een naam als een klok, zowel in de film- als literaire wereld. En toch wist ik niet waarover het precies ging. Een rechtbankdrama eigenlijk, maar ook daar dekt de vlag niet de volledige lading. Centraal staan de kinderen Scout en Jim. Bij uitbreiding heb je ook nog de buurjongen Dill die er enkel bij is in de zomervakanties. De kinderen van Atticus weten erg goed wat ze willen. Vooral het meisje komt op voor zichzelf en is zeer assertief.

Het levert een aantal erg leuke scènes op. Spelen en ravotten, maar ook het werk van hun vader beïnvloedt hen erg. Als advocaat van een zwarte beklaagde worden ze geconfronteerd met de minder mooie kant van het leven. Leuk ook is die dreigende mysterieuze buurtbewoner die iedereen mijdt en waarvan iedereen bang is. Het lijkt wel een mini coming of age.

Het rechtbankgedeelte is al bij al vrij beperkt. Hoewel de speech van Atticus indruk maakt, heb ik al meer indrukwekkende slotpleidooien gehoord. Ook de ondervragingen van de getuigen blijft ver onder de radar van wat ik verwachtte te zien. Maar de rechtbankscènes zijn maar een deeltje van de hele film. Ook hier zie je weer hoe de segregatie destijds liep met de zwarten die bovenaan de rechtszaal zaten. Zeer fijn om gezien te hebben!

Zeer innemend en integer portret van filmmaker Gerrit van Elst van diens ouders. De documentaire uit 1975 zag ik niet, maar wordt hier 29 jaar later in deze documentaire mee in verweven. Het geeft weer van wat toen gebeurd is - namelijk Gerrit die zijn eigen weg gaat en naar Amsterdam trekt - nog steeds een invloed heeft op het heden.

De moeder lijdt aan dementie en haalde dat nog een paar keer aan. Het heeft alvast Gerrit gevormd tot wie hij vandaag is. Schuldgevoelens zijn misschien een groot woord, maar het speelde tot op vandaag nog steeds een rol in hun onderlinge relatie. In dat opzicht is de oude documentaire erg relevant. De montage tussen beide is dan ook zeer goed gedaan.

Respect en waardigheid staan hier centraal en de zorgbehoeftes van zijn ouders in het dagelijkse leven worden goed naar voren gebracht. Geen klinische benadering van de feiten, maar wel een oprechte blijk van emoties. Leven en dood, het is geen taboe waarover niet gesproken wordt. Ik ben zelf vrij gevoelig voor bejaarden, zeker wanneer er vreselijke ziekten als dementie aan de oppervlakte komen. Deze docu gaat hier echter zeer goed mee om. Mooi gedaan!

Drie stemmen kreeg deze film in de Film Pegasus MM-lijst van 2013, goed voor een 970e plek toen. Nu is van deze film geen spoor meer te bekennen in de toplijsten. Ik vond de film inhoudelijk ook niet zo bijzonder. Drie jongelingen slenteren door de straten van Moskou. De één is een schrijver en is op bezoek in Moskou. Een ander gaat trouwen, maar dat vlot niet te best en de andere is zowat de joviale gastheer.

Ik was meer onder de indruk van Moskou zelf. We spreken ergens begin jaren 60. De ruimtewedloop liep op volle toeren. Gagarin zal nog niet zo lang geleden als eerste zijn trip naar het universum ingezet hebben. Moskou ziet er vrij 'Westers' uit, voor zover dat te definiëren valt. Een japanse toerist zowaar! Veel valt er van de Koude Oorlog of het communisme niet te bespeuren. Integendeel, Moskou bruist, cultureel en economisch. Hier en daar een "kameraad", maar daar blijft het bij.

Mooiste scène toch wel die in de gietende regen met de fiets en de paraplu, maar in zijn geheel toch net iets te weinig om echt een topper te zijn.

Er is de voorbije weken in Vlaanderen veel te doen geweest over reality-TV waarbij BV's zich onderdompelden in het leven van kansarme alleenstaande moeders. Het programma werd na hevige kritiek na één aflevering afgevoerd. Ik had een soortgelijk gevoel met deze Sullivan's travels. Het armoedebestaan (experiment) komt nergens echt uit de verf en is totaal ongeloofwaardig.

Misschien dat dit net de clue in de clue was voor deze film, maar wat blijft er dan nog overeind? Het einde misschien waarbij aan de kaak wordt gesteld dat je als berechtigde kansarme minder rechten of kansen hebt als iemand die meer begoed is.

De film dient zich aan als een komedie of een satire, maar ook overtuigt de film al lang niet meer. Die busrit waar iedereen door elkaar wordt geschud is kolder. Onderhoudend en eenvoudig misschien, maar ik zie er geen klassieker in.

Geen eenvoudige film waar ik toch even moest doorbijten om in de film te komen. Het is een erg suggestieve film waarbij je totaal wordt overgeleverd aan het denkproces van Kopfrkingl, wat een moeilijk naam heeft die man. Hij is van het principe dat aards lijden ten allen tijde vermeden moet worden. Crematie na de dood zorgt ervoor dat de ziel vrij is en vervolgens kan reïncarneren. Best allemaal nobel. Nuja, de man is wel nogal hoogdravend alsof hij een goddelijke taak tot uitvoeren heeft.

Het wordt alleen wat gek wanneer je zelf veronderstellingen begint te maken en rekening houdt met de tijdsperiode waarin men zit. Europa heeft kennis gemaakt met de nazi's en de Anschluss lijkt me ook al te hebben plaatsgevonden. De drammerige monologen, geen dialogen, toch niet gemakkelijk om je te blijven boeien.

Gelukkig biedt het visuele nog wat extra's. Mooie close-ups van de personages en er wordt goed gespeeld met de camera. Apart en bijzonder, degelijk voor mij, maar niet het meesterwerk dat sommigen er wel in zien.

Ik heb nooit iets met Kung Fu Panda gehad, dus ik voelde ook niet veel voor dit vierde deel. Spectaculair is het wel. Aan actie, gevechten en achtervolgingen geen gebrek. Bij momenten vond ik het wel een overkill aan actie. Er zijn weinig rustpunten.

Ik vond het overigens maar een raar gegeven van die rode panda om Po een andere rol toe te meten. Uiteraard is het vervolgens voorspelbaar wie dat moet worden. De scène in die herberg was nog wel leuk en die drie konijntjes in dat rovershol ook nog wel. Voorts vond ik het vrij matig.

De kinderen genoten er echter wel van en dat is wat telt. In zijn geheel misschien niet slecht, maar erg vernieuwend is het allemaal niet.

De Vlaamse tegenhanger Onze Natuur (Film, 2022) is een stuk sterker en is vooral diverser. De wilde stad heeft toch een licht andere opzet. Het is vooral luchtiger. Met de kat, die toch wel wat overgewicht moet torsen, heb je wel een leuke bril om op die manier naar de fauna in Amsterdam te kijken. Je zou er een toeristische commercial kunnen van maken. Wel grappig die kat in de lift.

Het is best ongelooflijk hoe sommige dieren zich aanpassen en standhouden in een drukke stad. Van vogels kan je dat verwachten, maar voor vossen bijvoorbeeld is dat toch een pak moeilijker. Ze zijn een pak groter en kunnen niet zomaar verdwijnen.

De beelden zijn mooi, wel veel vogels. Dat kon misschien iets diverser. De audiostem (inhoudelijk erg pover) en de muziek was niet geweldig. Dat stoorde toch met momenten.

Een vrij simpele rechttoe rechtaan western waarbij indianen stereotiep als bloeddorstig slecht worden afgebeeld. Nu, een eerste indien komt pas te voorschijn iets na het uur. En de raid waar ik als pure filmkijker naar uitkeek besloeg amper een tiental minuutjes. Toch wel wat karig.

Moesten we het doen met het bonte gezelschap in de postkoets. Een bont allegaartje van divers pluimage. Het blijft nogal oppervlakkig met wat beleefdheidsdialogen, verder komt het niet. Het decor is wel spectaculair en de zeer opwekkende (trompet)muziek heeft wel iets.

Het einde met Wayne was wat vreemd. Rare toevoeging die er letterlijk wat is bijgeplakt. Al bij al wel een onderhoudende western, maar er zijn er betere denk ik.

Augure is wat voorbijgegaan in de zalen. Nochtans was dit de Oscargenomineerde voor België als beste buitenlandse film. Hij haalde de shortlist niet. Niet onbegrijpelijk als je de rest ziet. Niet dat het een slechte film is, maar toch wat apart.

Augure is een film over hekserij, tovenarij en bijgeloof. Het zijn bepaalde culturele gebruiken die nog steeds kunnen spelen op het Afrikaanse platteland. Koffi ondervindt grote spanningen tussen zijn roots en zijn nieuwe leven. Niet dat hij twijfelt, maar zijn verleden blijft hem achtervolgen als hij zijn familie opnieuw opzoekt.

Het is een film met diverse verhaallijnen. De plotlijn van die artiesten met roze tutu's leidde me iets te veel af, al begrijp ik wel dat ze in hetzelfde schuitje ziek zien als Koffi en diens zus Tshala. Ook zij is vrijgevochten en heeft haar eigen meer moderne opvattingen welke botsen met de tradities van de familie.

Augure is vooral erg sfeervol en het is leuk om je te laten onderdompelen in de Afrikaanse cultuur. Mooi in beeld gebracht. Degelijke film, maar ook niet meer dan dat.

Degelijke tot goede misdaadfilm van Nederlandse makelij. Majid is het zwarte schaap van de familie. Voornamelijk door zijn eigen toedoen, want in tegenstelling tot zijn vrome ouders wijkt hij geregeld af van het rechte pad. En daar schuwt hij het geweld allerminst.

Ik vond het vooral filmtechnisch best goed in elkaar zitten. Prima camerawerk en een vlotte regie. De zwartwitbeelden vond ik hier niet bepaald een meerwaarde, het kon best in kleur, maar zwartwit schrikt me zeker niet af. Ook het acteerwerk vond ik in het algemeen niet verkeerd. Marwan Kenzari doet het zelfs prima.

Maar ook in de misdaadwereld is de concurrentie groot en spelen diverse belangen. Daar heeft Majid weinig kaas van gegeten. Zijn dichtste vriend Adil evenmin en dat levert hen onnodig extra problemen op. Boeiend en onderhoudend. Ik heb me zeker niet verveeld.

Ik vond het een zeer enge bevreemdende film waarbij ik de volle 90 minuten lang een wrang gevoel bij had. Ik had wel wat te doen met meneer De Waal. Wordt die op één of andere manier gegijzeld in het ziekenhuis en wordt hij totaal in het ongewisse gelaten van wat er aan de hand is met hem. Schrijnend vond ik ook de manier waarop dat hij werd aangesproken. Beleefd, maar steeds naast de kwestie en dat vanuit een misplaatste ondertoon. Vreselijk gewoon. Gelukkig kijkt men vandaag de dag toch anders tegen de zorgverlening aan.

Uitstekend acteerwerk, uitmuntend zelfs vond ik. In de eerste plaats van Woudenberg, maar ook Groothof. De film heeft ook zijn kleine fijne warme momenten. Zeker de vriendschap met Frank springt hierbij in het oog.

Erg blij deze gezien te hebben. Erg warm aanbevolen.

Misschien is het grote voordeel van de film voor mij dat ik die Marco Kroon helemaal niet ken. Die hele hetze in de media - ik neem aan dat het wel een dingetje was in de al dan niet gespecialiseerde pers - is me dan ook compleet voorbij gegaan. Ik las op Wikipedia (nou niet de meest betrouwbare bron altijd, maar wel handig om snel snel up to date te zijn) dat er nog wel wat meer loos was met de man.

De film dan. Puur filmisch vond ik het een vrij knappe film. Zeker daar in Afghanistan. Goed in beeld gebracht, knappe actiebeelden, mooi gedaan alvast. Het bracht ook wel wat schwung aan het verhaal. Anders was het maar een dooie boel geweest. Ik vond de montage wel OK, die afwisseling was wel nodig.

Waarom men die juridische (en publieke) heksenjacht wou starten is me niet geheel duidelijk. Vanuit de film leek het wel dat het OM zijn hand overspoeld heeft. Gegokt en verloren, niet netjes.
Acteerwerk was goed. Ook van Torenstra. De PTSS kwam er naar mijn gevoel iets te zwak uit. Daar zijn betere films over.

Ik ken de zuivere definitie niet van het label van een stomme film, maar geen dialogen in deze film. Het geeft de film ook een soort documentaire achtige stijl, erg observerend. Best rustgevend vervolgens. Je moet het louter doen met de beelden. En die zijn erg mooi, zowel technisch als visueel met het decor. Ook de sound is bijzonder. Ingetogen en sereen.

Maar echt idyllisch gaat het er niet aan toe. Het is zwoegen als boer. Of dat nu in Europa of in Azië gebeurt maakt eigenlijk niet zoveel uit. Maar er zijn ook ontspannende momentjes met het gezin. Een uitstapje met de kabelbaan bijvoorbeeld. Het noodlot slaat op een bepaald moment hard toe, zag ik niet aankomen. Het sterke authentieke acteerwerk doet de rest.

Toch wel een interessante docu. Uiteraard vrij Westers gekleurd en zich focussend op de vergiftiging van Navalny een paar jaar terug. Opmerkelijk toch wel dat men er in geslaagd is om het lichaam van Navalny naar Berlijn te krijgen. En zelfs dat men in de eerste plaats een soort van tegengif tegen dat Novitsjok kon inbrengen. Wel een cynische reactie van Poetin om te beweren dat als ze iemand willen ombrengen dat ook gewoonweg lukt. Meestal wel inderdaad. Grappig hoe verkrampt en angstvallig Poetin reageert wanneer het over Navalny gaat. Net zoals bij Voldemort wordt de naam Navalny gewoon vermeden.

Het is inderdaad geen docu over de persoon Navalny. Het merendeel beslaat dus de vergiftiging, zijn herstel en het zoeken van de daders via die telefoongesprekken. Ook zijn politieke standpunten worden weinig echt belicht. Wat meer democratie en alles wat het Rusland vandaag niet is, maar echt concreet wordt het niet. Goed wel dat die extreemrechte optocht waar hij in het verleden aan deelnam werd opgenomen in de docu. Ik kan me best vinden in de idee van "de vijand van mijn vijand is mijn vriend" al kan dat wel in je gezicht ontploffen. Al is het nooit zover gekomen door zijn opsluiting en nu recentelijk zijn overlijden.

Toch wel een boeiende docu. Goed gebracht. Graag naar gekeken, maar misschien niet zo vernieuwend. Weinig nieuwe elementen. Toch 4,0* voor het lef en het doorzettingsvermogen van Navalny.

Say, mister. Will you stake a fellow American to a meal? Wat een geweldige intrede van het personage van Bogart. Een landloper die de eindjes aan elkaar tracht te knopen en uiteindelijk een baan vindt ook al loopt dit laatste ook niet te geweldig af.

Hoewel het personage Dobbs alles behalve een sympathiek karakter heeft, is hij het toch wel die in het bargevecht enkel opeist wat hem toekomt (en niets meer) wanneer hij de portefeuille van zijn werkgever nam. Later wordt hij meer en meer begeesterd door de goudkoorts die hem paranoïa maakt. Dat is net de grote sterkte van deze film waarbij John Huston optimaal gebruik maakt om hierop in te spelen. De onenigheid en het wantrouwen is groot tussen het trio en al zeker wanneer er een kaper op de kust is. Meerdere zelfs waarbij het trio in elke situatie de opties moeten bekijken hoe ze zullen handelen. Boeiend.

Maar de film is ook in de eerste plaats een geweldig avontuur. Het vinden van het goud gaat wel erg snel, maar dat komt de rest van het plot ten goede. Zeer van genoten! Fijn!

Intrigerend uitgangspunt waarbij de duivelse dokter Mabuse via een soort hypnose/trance mensen kan doen aanzetten om misdaden (moorden) te plegen. Zijn schrijfsels vanuit de gevangenis zijn een soort blauwdruk voor wat komen gaat.

Ik zag weliswaar een gerestaureerde versie, maar zelfs zonder dat is het technisch een bijzonder sterke film vanuit die tijd. Maar Fritz Lang was één van de topregisseurs uit zijn tijd. Met M – Eine Stadt sucht einen Mörder en Metropolis scheerde hij al hoge toppen, ook vandaag nog.

Inhoudelijk weliswaar wat langdradig of wat rommelig. Er zaten wel wat zijsprongetjes in die niet altijd nodig waren voor het verhaal. Het einde is sterk. Mysterieus en technisch opnieuw bovengemiddeld.

Mexico stad, maar eigenlijk heeft dit betrekking op eender welke grootstad waar ook ter wereld, laat men uitschijnen. Achter de mooie artistieke façades voor toeristen en zakenlui speelt zich een paar straten/wijken verder een strijd af om te overleven. Veelal gaat het om jongeren, om verschoppelingen van de maatschappij. (Half)wezen ook die niets meer te verliezen hebben en geen toekomst zien in wat morgen komt.

Ik kan me wel inbeelden dat het er voor 1950 best hard aan toe ging. Vandaag de dag maakt de criminaliteit minder indruk en zie je bijvoorbeeld in Cidade de Deus (Film, 2002) wel nog wat andere dingen passeren.

Maar Los olvidados heeft een prima plot en heeft wat weg van het neo-realistische subgenre. Armoede en criminaliteit staan centraal en gaan hand in hand. Het is eten of gegeten worden. Dat ondervindt de blinde man maar al te goed. Daarom is hij ook alles behalve sympathiek. Deprimerend ...

Een WTF is hier wel op zijn plaats. Een vrij bizarre weinig toegankelijke film voor het mainstream publiek. Ik liet me vertellen dat Mandico nog wel van dit meer op zijn kerfstok heeft met "Les garçons sauvages" en "After blue". Viel het me in deze meteen op dat we met een voltallige (of toch hoofdzakelijke) vrouwelijke cast zaten, hond incluis.

Voor wat ik er kon uit opmaken gaat Conann over een soort (anti)held die op barbaarse wijze - zo is het haar aangeleerd - een wraaktocht op gang brengt omwille van haar gedode moeder. Conann neemt diverse personages aan in tijd en ruimte. Ze wordt achterna gezeten door een hond genaamd Rainer (Fassbender?) die overal foto's van neemt.

Deze eveneens hoofdzakelijke zwartwit film met hier en daar flitsen in kleur is bijzonder stijl- en sfeervol. Het plot is niet zozeer rechttoe rechtaan. Vrij abstract allemaal en waarschijnlijk erg metaforisch. Maar je kan je wel verlekkeren op bijvoorbeeld een kannibalistisch buffet en bloed kotsende vrouwen. Zelfs dat is vrij nieuw voor mij.