Tenshi no Kôkotsu (1972)

Hier meteen een tweede film van Wakamatsu. In reviews valt nogal gauw de naam Godard, dus ben ik toch wel benieuwd geworden.

Een slapstick vol geweld, seks en explosies, meestal lelijk en amateuristisch in beeld gebracht.

Wat de regisseur beoogde met het wisselen tussen kleur en zwart/wit-scenes is me een raadsel..

1.0 ster, meer kan ik er niet van maken.

(P.S. de genre-aanduiding 'drama' lijkt me hier nogal misplaatst..)

Boeiende film.

Niet zo sterk als Go Go, maar ook hier weer een film die z'n tijd ver vooruit lijkt. Prachtige b&w shots afgewisseld met erg mooie kleurenshots. Lijkt wat random soms, maar het is wel effectief.

De vergelijking met Godard is er zeker, erg politiek en activistisch getint filmpje. Vooral in het begin durft het iets te lang aanslepen, hoe verder de film vordert hoe boeiender het wordt, met als hoogtepunt een werkelijk indrukwekkende scene zo'n 10tal minuutjes voor het einde. Lijkt wel een vroege Tsukamoto.

Mag dit wel, klassieke films die modern ogen. 't Is een nieuwigheid voor mij. Nog iemand die wat titels heeft ? Begin is wat saai, maar wordt steeds indrukwekkender. 3* met een dikke halve erbij voor die ene scene. 3.5* dus, aanradertje.

Mwa, misschien Rumble Fish eens proberen. Visueel erg knap en progressief voor die tijd.

Wat een bizarre film. Groep mensen – allemaal opererend onder code-namen refererend naar maanden en seizoenen – stelen wat bommen en granaten en beginnen met hun revolutie. Waarvoor, waartegen en hoezo wordt niet duidelijk. Wat wel duidelijk wordt is dat machtsverhoudingen binnen de organisatie af te lezen zijn van de seksuele relaties die ontstaan. Zo op hol geslagen dat je er wel een zekere bewondering voor moet opbrengen, maar echt meegaan in deze underground-hit is me niet gelukt. Dat vreselijke geschreeuw van die Japanners ook altijd.

Spannende, zij het in de actiescènes wat houterige, politieke film over de corruptie van macht. Gesitueerd in het links radicale milieu, waar de afbrokkeling van de groep activisten zo'n beetje samengaat met hun honger naar invloed. Deze komt extra onder druk te staan door seksuele intriges (en machtsmisbruik) en een mislukte overval. Door Wakamatsu uiteindelijk voortreffelijk in een universeel kader geplaatst door een fraai einde.

Het wisselen tussen kleur en zwart/wit leek me in de film eerder een financiële kwestie dan een stijlmiddels overigens.

De derde film van Wakamatsu die ik gezien heb en toch wel de minste. Te veel links politiek geleuter of beter gezegd geschreeuw. Maar ja, dat laatste zijn we van die Japanners onderhand wel gewend. Dat linkse radicalisme kwamen we ook al tegen in de eind jaren zestig films van Godard en Zabriskie Point van Antonioni. Die ongeveer 10 minuten durende bommen en granaten explosies - zonder meer het beste deel van de film - deed mij onmiddellijk denken aan een vergelijkbare scène in Zabriskie Point en ook een soortgelijke scène in Bullet Ballet van Tsukamoto.

3.5*

Een vreemde film over stedelijke terroristen in Japan. Er zijn geen namen voor de personages, alleen tijden van het jaar, bijvoorbeeld herfst en winter; en maanden en dagen van de week voor hun ondergeschikten. De ene groep steelt enkele bommen uit een pakhuis van het Amerikaanse leger en de andere groep pakt ze voor zichzelf. Er volgen veel explosies en wat kinky Japanse seks. Meestal gefilmd in zwart-wit, is dit waarschijnlijk een goede introductie tot de Japanse cinema. Geen idee waarom een beperkt aantal scènes in kleur waren.

Ik kon er eerlijk gezegd niet zo heel veel mee. Ik zag al betere dingen van Wakamatsu. Interessant waren wel de interne spanningen die ontaarden wegens machtsmisbruik.