Skunk (2023)

Zondagnamiddag de avant-première gezien tijdens Dag van de Jeugdzorg in de Grote Post, als onderdeel van het Filmfestival Oostende.

Nadien was er de mogelijkheid om een panelgesprek bij te wonen over de problematiek in de sector met o.m. regisseur Koen Mortier en Geert Taghon, auteur van het boek.

's Avonds was er een akoestisch concert van de Belgische metalband Amenra die de soundtrack voor de film verzorgde.

Frontman Colin Van Eeckhout speelt in Skunk ook de vader van Liam.

Mortier wist eerder al te overtuigen met het heerlijke Ex-Drummer en het al even geweldige 22 Mei.

Met Skunk pakt hij opnieuw uit. En hoe.

De film is hard, rauw in beeld gebracht en biedt weinig tot geen ruimte voor hoop.

De mistroostige, zwaarmoedige sfeer draagt bij aan het zware thema.

Ondersteund door kleinere en grotere rollen draagt Thibaud Dooms de film als getormenteerde ziel (die uitzichtloze blik!). Bijzonder indrukwekkende performance en dat voor een eerste grote rol.

De grotendeels instrumentale ambient achtige muziek van Amenra werd zorgvuldig gekozen.

Al komt hét audiovisuele hoogtepunt van de film pas helemaal op het einde als Song to the Siren, een cover van This Mortal Coil (origineel nummer van Tim Buckley) wordt ingezet.

Voor de tweede dag op rij kregen Mortier, cast en crew bij de aftiteling een meer dan terechte staande ovatie van het aanwezige publiek.

Mede dankzij het fantastische en correcte einde een halfje extra.

Kleine 4.5*

Een uppercut van jewelste!!!!

Deze film komt keihard binnen.

Je moet dit zelf gaan zien om het te geloven.

Ik kan zeer goed begrijpen dat sommige mensen deze film niet kunnen uitkijken.

Een inkijk op een rauwe, schrijnende brok realiteit helaas nog steeds aanwezig in onze samenleving. Perfecte symbiose van acteerspel en filmmuziek. Een kopstoot nodig om te beseffen hoe goed je eigen leven is? Ik zou zeggen kijken maar en het besef zindert nog enkele dagen na. Belgische cinema wederom op internationaal niveau.

Goeie film weer van Mortier.

De nadruk ligt iets meer op het drama hier, waardoor de rest van de film ook net wat ingetogener is, maar Mortier levert kwaliteit op alle vlakken. Da's toch al vier keer op rij, waardoor hij veruit m'n favoriete Vlaamse regisseur is, en op nationaal niveau enkel Du Welz voor zich moet dulden.

De film is niet vrij van genre, vooral naar het einde toe maakt het realisme een beetje plaats voor meer filmisch narratief. Ik was er op zich wel blij mee, want uiteindelijk hou ik toch meer van die aanpak, maar de mix van beiden zorgde ervoor dat het allemaal best aangrijpend was.

Visueel verzorgd, sound design van hoog niveau en het acteerwerk van Dooms is echt indrukwekkend. De accenten zijn ook altijd een meerwaarde in Mortier's films, al weet ik niet wat een meer internationaal publiek daarvan oppikt. In ieder geval weer van genoten, indrukwekkend en memorabel filmpje.

4.0* en een uitgebreide review

Verpletterend!

Er wordt veel reclame gemaakt voor Skunk, mede door de 1+1 gratis actie en ik vraag me af of iedereen wel is voorbereid op de film. Een overtreffende trap van De Helaasheid der Dingen (Film, 2009) is één ding, maar op het einde ging het nog net iets meer crescendo en ik hoorde meerdere uitingen van ontzetting in de propvolle zaal weerklinken.

Dit is er wel eentje die blijft hangen van Mortier, die destijds ook al zo goed scoorde met dat andere verfilmde boek Ex Drummer (Film, 2007). Technisch bijzonder fraai waarbij de camera erg dicht op de huid zit. Ook de soundtrack is sterk met als hoogtepunt de slotscène. Alle credits overigens voor Thibaud Dooms. Wat een acteerprestatie! Het blijft overigens frappant hoe loyaal dergelijke ontwrichte jongeren soms nog zijn. Het antwoord van Liam is dan ook alleszeggend: "Het is thuis".

Leuk zo die ode aan Scalps (Film, 1983) wanneer Liam Gossé voor de klas zijn favoriete film moest bespreken. Het is wellicht de enige film die hij kent. Bijzonder rauwe harde film waarbij het leven zoals het is "de instelling" en "mijn marginale thuis" de revue passeert. Fraai ook het montage werk tussen de thuissituatie en het heden. Je zal er maar hulpverlener of opvoeder zijn. Moeilijk om daar niet uitgeblust of zonder blutsen (letterlijk) te raken ...

Sterk drama, en dan vooral in de kern van de film: het leven en het werk in de gesloten jeugdinstelling wordt bijzonder realistisch en secuur gebracht met verpletterend acteerwerk van Thibaut Dooms en Natali Broods.

De gruwelscènes - flashbacks van de thuissituatie van Liam - werkten voor mij net iets minder goed: Sarah Vandeursen en Colin Van Eeckhout zoeken iets te nadrukkelijk de grens van de overacting op. Ook het ongemeen brute einde is wat op het randje wat dat betreft.

Deze film komt echt hard binnen.

Sterke acteer prestaties, een verhaal dat je stil maakt & een zeer hard einde.

Een aanrader, maar je moet tegen een stootje kunnen.

Een uppercut die toch geregeld z'n doel mist.

Skunk gaat over een jongen die na jarenlange brute mishandeling door z'n ouders in een inrichting terechtkomt. Met meer vallen dan opstaan proberen drie goed bedoelende begeleiders hem daar weer op het juiste pad te krijgen. Dooms speelt de rol van het hoofdpersonage effectief en overtuigend. Ook van de andere jongens in de inrichting valt nauwelijks een fout woord te zeggen. Een voortdurende stroom van leed en afschuwelijke gebeurtenissen. Er komt geen eind aan, veel meer dan wat een mens ooit zou kunnen verdragen.

De scènes in de instelling zijn zeer effectief. Een knappe en realistische blik over wat zich in zo'n inrichting afspeelt. De onderlinge fricties, de probleem die de begeleiders ervaren en hoe ze de jongeren met een meer dan volgeladen rugzak toch opnieuw op het spoor proberen te krijgen. Stapje per stapje. Daar zit wat mij betreft de grote kracht van deze film. We krijgen als kijker ook zeer weinig uit dat verleden te zien. Het zou me niet verbazen dat Mortier een aantal passages, die meer van hetzelfde waren, er gewoon uit heeft gehaald. Vandeursen is een totale miscast. Ze schreeuwt elke scène compleet onverstaanbaar bij elkaar. Na verloop van tijd werd het zelfs ronduit onnozel. Van Eeckhout deemstert al snel helemaal weg en krijgt qua tekst en schermtijd eigenlijk een verwaarloosbare bijrol.

De verkrachtingsscène in de instelling en de moordtocht op het eind zijn waanzinnig en brutaal. Het is zo brutaal dat de film nog moeilijk te bevatten valt. Het hoefde er voor mij ook niet nog bij, de gruwel zit net in het pijnlijke en onmogelijke verleden van Liam. Het leed dat daar nog eens bovenop komt, is echt een te grote opeenstapeling. Daar is voor mij zeker een halve ster gesneuveld, de climax was over the top.

Maar de essentie van de film is uiteraard hartverscheurend. Jonge kerels die niet meer te herstellen vallen, eigenlijk verloren om ooit nog een rol te spelen in de maatschappij. Beschadigd door een vijandige omgeving waar ze veel te lang in zijn moeten blijven.

3 kwart van de film was een mooie, maar hartverscheurende weergave van het leven voor jongeren in een instelling. Dooms speelt erg sterk een uitzichtloze tiener en de film leek lang een zeer solide verfilming te worden tot ze in het laatste kwart helemaal ontspoort in choquerende scènes die de realistische weergave van ervoor helaas teniet deden en geforceerd overkwamen. Spijtig.

Prachtige film , puur en rauw. Als kijker besef je gaandeweg dat Liam totaal en onherstelbaar beschadigd is en eigenlijk moet beschermd worden voor zichzelf. Het triestige is eigenlijk dat het in zijn hart een top kerel is. Hij heeft waarschijnlijk nog nooit iemand kwaad gedaan of willen doen. Genetisch gezien (klinkt misschien wat raar) zal hij wel geen al te groot IQ geërfd hebben van zijn ouders maar in normale omstandigheden ging het een goede simpele arbeider worden, beetje verlegen maar behulpzaam. De grote boosdoener in het verhaal is zijn verkrachting. Zonder dat voorval ging alles zonder twijfel goed komen. Begrijpelijk en onafwendbaar einde, grootse scènes en grootse muziek de laatste minuten. Je wordt gewoon leeggezogen in je stoel op het einde …

Vanaf 6 juni 2024 in de bioscoop (September Film Distribution)

Liam [Thibaud Dooms] belandt in ‘De Poppenkraam’, een instelling waar hij en andere jongens van zijn leeftijd zitten die ernstige jeugdtrauma’s hebben opgelopen. Pauline [Natali Broods], Jos [Dirk Roofthooft] en David [Boris van Severen] zijn de begeleiders die zelf het nodige voor de kiezen krijgen bij hun pogingen de jongens voor te bereiden op een zelfstandige terugkeer in de samenleving. Flashbacks maken duidelijk hoe verschrikkelijk Liams ouders [Colin van Eeckhout, Sarah Vandeursen] hem van jongs af aan behandelden. Schokkend psychologisch drama is geen reclame voor de jeugdzorg en het gebrek aan lichtpunten (hoewel er een paar luchtige momenten zijn) maakt dit tot een deprimerende ervaring. Maar Dooms is uitmuntend en onvergetelijk in de loodzware, complexe hoofdrol waardoor dit nog lang blijft naspoken. Indrukwekkend, maar het zal menigeen niet meevallen om dit uit te zitten. En dat is ook niet de bedoeling van Mortier, die zich baseerde op de waargebeurde verhalen uitn Geert Taghons gelijknamige boek.

Het is ook wel een enorme klootzak, die Liam.

Zeer sterk en rauw drama. Het verhaal wordt vakkundig uitgewerkt. De opbouw is goed en gedurende de film wordt de spanningsboog steeds sterker tot de bizarre climax. Mortier weet daar prima naar toe te werken en wordt daarbij ook goed geholpen door de acteurs, die een prima staaltje acteerwerk neerzetten. Visueel zoals gezegd rauw en bikkelhard maar best realistisch weergegeven. Aanrader, maar niet voor tere zieltjes. 4.0

Zware kost, rauw en realistisch zoals je van Mortier mag verwachten. Hoewel er in Skunk meer medeleven en gevoel schuilt dan in Mortiers eerdere werk Ex-Drummer, oogde de montage wat rommelig, met teveel korte flashbacks. Ik durf me bijna niet voor te stellen dat er ouders zijn als Liams (Vandeursen overacteert nogal) ; de mishandelde jongen is door zijn jeugd voorgoed geknakt, al probeert de jeugdzorg hem ondanks zijn traumatische jeugd, terug op de goede weg te helpen. Geen prettige film en zelfs behoorlijk deprimerend door de weinig hoopvolle afloop . Dooms doet het geweldig, maar ik moet me op vele vlakken bij Dayer aansluiten. Door teveel over-the-top te gaan mist de film eigenlijk zijn doel.

Maar zo is het wel gescript of je dat nu leuk vind of niet

Ja, en dat vind ik dus niet leuk. Goede film, maar ik mag ook een mening over die lul hebben. Klote jeugd hoor, maar een kitten dood maken, dan ben je af. Dan is het een nog steeds even goede film, maar niet over een jongen die alles tegen heeft, maar over een jongen die dingen tegen heeft, maar zelf ook niet deugt. Vieze dierenmoordenaar.

haha het zit diep blijkbaar... Maar ik begrijp je wel hoor. Van dierenleed in films moet ik eigenlijk ook niet veel hebben. Films als Zero Kelvin, The House that Jack Built, Wake in Fright en The Isle van Kim Ki-Duk zou ik graag zien maar mijd ik om die reden.

Ja, het zit diep. Het zit heel diep. Blijf gewoon van dieren af.

Maar dat maakt een film niet beter of slechter. De score die ik aan Skunk gegeven heb heeft daar niets mee te maken.

Heavy film vooral het einde zal niet voor iedereen weggelegd zijn.
Met Collin zanger van Amenra.

Mbt de poes. Hij weet dat zijn pyromane vriendje de kat aan wil steken levend. Om dit voor te zijn, vermoord hij die in 1 keer. Een pijnlijke dood ipv een marteldood.

Een goede beklemmende film die flink onder je huid gaat zitten (op het einde bijna letterlijk). Voor een groot deel had ik het idee naar een documentaire te kijken, alles voelde zo echt en het acteerwerk is van een zeer hoog niveau. Er zitten scenes in die je lang bijblijven, vooral de flashbacks naar de thuissituatie.

Ik kan mij voorstellen dat het einde niet voor iedereen is weggelegd. De film neemt dan in zekere zin afscheid van de documentaire stijl en je kijkt dan eigenlijk weer naar een gewone speelfilm. Toch vond ik het een goed einde, er wordt goed naar toegewerkt en het past in het totaalplaatje. Het shot waarin Liam voor het brandende huis ziet staan en de jongere versie van hem wazig op de achtergrond te zien is, is fenomenaal. Een mooie tegenhanger ook van de scene waarin je de oudere Liam wazig op de achterbank van de auto ziet zitten.

Verder is het een film die je niet moet zien als je twijfelt of hij wellicht te heftig is. De kans is namelijk zeer groot dat hij dan ook daadwerkelijk te heftig voor je is.

Dat gevoel wat jij bij deze film hebt, had ik bij de Scandinavische film The Innocents om precies dezelfde reden. Na een bepaalde scene met ook een kat had ik zeer veel moeite om op een objectieve manier naar de film of de karakters te blijven kijken. Daar laat ik het verder bij, ik ga niet te veel off topic.

Nog relatief weinig berichten dus even kort mijn mening.

In de laatste jaren zijn er (voor mijn gevoel) zoveel films geweest vanuit Belgie die focussen op kinderen met een moeilijk leven of getraumatiseerde jeugd. Ik was benieuwd of Skunk iets nieuws te bieden had en toen ik hoorde dat AmenRa de score deed was ik voorzichtig enthousiast. De film opent erg mooi en ook met goede donkere muziek op de achtergrond. Maar vervolgens wordt het wel een beetje de standaard misere die ik al die menig ander film in het 'traumakind' subgenre gezien heb. Ook de muziek valt me wat tegen, wat ik had wat uniekers verwacht van Amenra.

Gaandeweg wordt er wat meer duidelijk over de trauma's van het hoofdpersonage (Liam) en dan wordt het iets interessanter. Met een heftigheid die je toch niet snel in andere films ziet werd mijn aandacht al wat meer gepakt. En Liam gedraagt zich ook net wat anders dan je soms zou verwachten.

En dan hebben we het einde, wat een hoop goed maakt gelukkig. Tot die tijd vond ik best oke, maar het einde is echt het hoogtepunt. Onderhond omschrijft het mooi, het wordt iets minder docu en meer filmisch. Eindelijk gaat de film wat meer buiten de lijntjes kleuren. Muziek wordt interessanter, camerawerk beter en paar mooie visuele symboliek. Heerlijk einde waardoor de film me uiteindelijk een stuk beter bevalt dan menig ander van 'het getraumatiseerde kind' subgenre.

Achteraf kwam ik er pas achter dat de zanger van AmenRa nota bene een belangrijke rol heeft in de film die ik niet verwacht had. In mijn hoofd is het nog een jonge band, maar inmiddels zijn de beste heren ook alweer van middelbare leeftijd.

Ik blijf het zeggen: Die Belgen weten het weer te overtreffen en gaan niks in de weg. Weer vervloek ik Nederland, met zijn opgedrongen kitcherigheid en vooral het weglaten van de echte realiteit in bepaalde omstreden zaken.

Koen Mortier heeft me jaren geleden nog weten te overtreffen met de Brusselmansverfilming Ex-Drummer.
Met Skunk haalt hij het rauwe grauwe harde sfeertje weer terug. Alleen valt er nu echt totaal niets meer te lachen.
Zelfs niet als Liam het in zijn broek doet.

De film speelt zich af in 2007. In het begin, bij het zien van die oudere mobieltjes gokte ik dat; maar op het moment dat we de "Liam is here"-krabbel te zien krijgen, bleek ik nog gelijk te hebben. Ja, want inderdaad; waar waren die smartphones allemaal ineens gebleven in die inrichting?

Een inrichting waar de zekere Liam geplaatst wordt. Hij wordt uit huis gehaald, een groezelige en uitzichtloze situatie met een agressieve vader die tevens ook nog moeders prostitueert.
De intrede in de inrichting gaat absoluut niet over een leien dakje. Met moeite sluit Liam enkele vriendschappen, maar zit hij tevens ook verstrikt in een hiërarchiecultuur waar de Marokkaanse Momo de leiding van lijkt te nemen.
Het verbaasde me wel dat de leidinggevenden toch nog wel voor een beetje zonlicht lijken te willen zorgen en één proberen te zijn met de groep. Het zou nog wat wezen als je naast alle misère ook nog eens te maken krijgt met leidinggevenden die manipuleren, betuttelen of treiteren. Maar dat terzijde.

De film pendelt tussen het heden in de inrichting als de flashbacks in het smerige huis van Liam. Voornamelijk de vriendschap met die dierenbeul, de excursie, en de sessies met Pauline en die korte ontmoeting in het verleden met dat meisje waren erg sterk. De film lijkt te worstelen voor de zonnige puntjes, maar wordt nog altijd overladen door de uitzichtloosheid van de realiteit.

De kersen op de taart is ook zeker de soundtrack. Ik hoorde This Mortal Coil... Maar ben even de naam kwijt van die ene song die je hoort bij de scene dat Liam net door de politie wordt opgehaald. Met die elektronische kattengeluiden. Was deze nou van Godspeed! You Black Emporer?

Ja, keihard en daarom zo goed. Dat is wat de Belgen wel kunnen; recht voor zijn raap zijn. Het einde waarin Liam zich daadwerkelijk door zijn favoriete B-horrorfilm laat beïnvloeden vond ik denk ik net iets te over de top. Maar ergens ook niet zo misplaatst.

Wil je eventjes door het riool gaan en het zonlicht van de putdeksels koesteren? Kijk deze film dan!

4,0*

Een prachtige film van Koen Mortier met een grandioze rol van Thiboud Dooms. Laatste scène had van mij achterwege kunnen laten maar doet verder niets af van deze indrukwekkende film.

Wow wat een geweldige film is dit en met name een gitzwart drama dat je KO slaat en daarna nog ferm natrapt. Dikke pluim voor gans de ploeg (cast, crew,...) achter deze film en de cast was outstanding. Hierbij horen de volle punten.