menu

De Helaasheid der Dingen (2009)

Alternatieve titel: The Misfortunates

mijn stem
3,61 (1682)
1682 stemmen

België / Nederland
Drama
108 minuten

geregisseerd door Felix Van Groeningen
met Kenneth Vanbaeden, Koen De Graeve en Valentijn Dhaenens

De jonge Gunther Strobbe groeit op in een marginale familie die leeft volgens het motto 'God schiep de dag en wij nietsnutten slepen er ons doorheen'. Aan die routine van alcohol, rokkenjagen en nietsdoen komt plots een eind als Gunther door een sociaal werkster van zijn familie wordt gescheiden en in een Internaat wordt geplaatst. Vijftien jaar later dreigt Gunther vader te worden van een ongewenst kind. Gaat hij hetzelfde lot als zijn vader tegemoet? Of kan hij wel ontsnappen aan de helaasheid der dingen?

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=lrYi4kYc-fA

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
4,0
De lijst met talentvolle en succesvolle Belgische filmmakers is sinds de jaren ’90 in hoog tempo toegenomen. De Dardenne broers, Jaco van Dormael, Koen Mortier, Fabrice du Welz, Michael Roskam, Tom Barman en zeker ook Felix van Groeningen. En dan heb ik er wellicht nog een aantal niet ontdekt. Van Groeningen is een talent wat de Helaasheid der Dingen had, net als het latere Broken Circle Breakdown gemakkelijk een mislukking kunnen zijn. Het had zomaar kunnen doorslaan naar flauwe pis-en poephumor. Dat zit er wel in, maar vanwege de dosering wordt het niet vervelend. Het was ook al een klein wonder dat het op papier 13-in-een-dozijn Broken Circle Breakdown in plaats van een vervelende sentimentele zeurfilm een prachtig en fris menselijk drama werd.

Van Groeningen doet dus iets erg goed. In dit geval weet hij ervoor te zorgen dat de typetjes echt worden en dus meer worden dan stereotyperingen. Hij balanceert wel wat op de rand, maar blijft opvallend gemakkelijk overeind. De mix met drama werkt soms goed, soms iets minder. Maar ook dit vliegt nooit helemaal uit de bocht. De scenes in het heden zijn het minste in de film. Het is ook net te veel een plottrucje. Gelukkig krijgt dat beperkt de aandacht. De hoogtepunten zijn allemaal te vinden in het verleden. Die tour de france, het bezoek aan het Iraanse gezin waar ze tv gaan kijken, de bierliedjes, het naakt fietsen, het wereld record bier drinken, het neerschieten van de duiven van de buurman. Het is erg ver makkelijk. Dat komt vooral omdat de personages allemaal leuk zijn. Ze versterken elkaar ook. Het zijn mooie types. Eigenlijk losers natuurlijk, maar dat realiseer je je amper tijdens het kijken. Figuren die je in het echte leven niet naast je wil hebben wonen, maar hier is het vooral erg amusant.

De film is verder vooral kundig gemaakt en goed verteld. Het zijn een beetje stoere mannen verhalen. Van die verhalen waar je snel doorheen prikt, maar wel vermakelijk zijn. Ik ben het oeuvre van van Groeningen in omgekeerde volgorde aan het bekijken, maar de goede naam die hij heeft opgebouwd is niet overdreven. 4 sterren.

avatar van j0enne
4,0
Die Tour de France was echt briljant.
Weer een topper van Belgische bodem na Ex-Drummer en Rundskop!

avatar van Flitskikker
1,0
Ik vraag me af hoe mensen het voor elkaar krijgen om een film te maken die zó saai is. Dat zouden ze bij de eindmontage toch moeten beseffen? Daar waar bijvoorbeeld Rundskop me in zijn greep hield, gebeurde er bij deze film helemaal niets interessants. Een film moet mijns inziens vermaken in plaats van alleen maar een boodschap overbrengen of een verhaal vertellen, en dat was bij deze film, op een paar grappen na, geenszins het geval.

2/10

avatar van Redlop
4,5
Flitskikker schreef:
Ik vraag me af hoe mensen het voor elkaar krijgen om een film te maken die zó saai is.


Dat behoort dan ook tot De Helaasheid der Dingen, zeg maar...

avatar van John Milton
3,5
Tsja, helaas. Valt mij ook een ietskes tegen. Dan beviel van Groeningens The Broken Circle Breakdown me toch wel iets beter.

avatar van TornadoEF5
4,5
Het is mij toch een raadsel hoe je deze film saai kunt vinden. Voor mij is dit de beste Belgische film die ik tot nu toe heb gezien. The Broken Circle Breakdown vind ik verder gewoon anders, maar natuurlijk nog altijd goed. Het helpt natuurlijk wel dat ik er bepaalde aspecten uit herken. Het doet me een beetje denken aan het milieu dat ik ben ontgroeid. Ik denk dat deze film verbazingwekkend veel reflecteert van het echte leven, net zoals TBCB daar eigenlijk ook wel een kampioen is. Dat terwijl ik bij veel andere films vaak het gevoel heb dat dat mij niet kan overkomen, of dat ik het niet zie gebeuren. Ook omdat veel films vaak een figuurlijke stijl ergens op toepassen, en dit hier niet of minder van toepassing is, als ik me dat goed kan herinneren.

Lv92
Boek ook gelezen?

4,5
De vaandeldrager van de Vlaamse film van de laatste 10 jaar, beter dan "Loft", evenwel niet vergelijkbaar want totaal ander genre.
Het is ruig volks vertier. Primeren de onweerstaanbaar grappige toestanden en de rake, niets ontziende teksten, de film houdt toch ook heel wat tragiek in. De combinatie van beide maakt hem precies zo boeiend en ook verteerbaar, mede ook door een stel uitstekende acteerprestaties gaande van de jonge Kenneth Vanbaeden tot oma Gilde De Bal alover de ganse familie "Strobbe".

avatar van Fisico
4,0
Eén van de betere Vlaamse films. Knappe tragikomedie met een aantal onvergetelijke scènes. Als liefhebber van Roy Orbison doet me deze ode dan ook deugd. Fantastisch hoe de familie opgaat in de muziek bij die Iraanse familie. Eén van de hoogtepunten toch wel voor mij in de film. Ook alles omschrijvend voor de familie Strobbe: bruut, gewelddadig, maar ook zorgzaam, sentimenteel, spontaan en open. En dan heb ik het uiteraard nog niet over hun marginale kant. Aalst heeft al een vrij negatieve bijklank van marginaliteit, deze film zal dit niet wegnemen. Zeker niet als er nog wat passages van het carnaval de revue passeren ...

Qua acteerwerk is dit werkelijk één van beste prestaties die ik van een Vlaamse film al mocht zien (The broken circle breakdown moet ik wel nog zien, staat al ruim een jaar op mijn digibox, maar ik wacht het "juiste" moment af). De broers waren fantastisch: in de eerste plaats Koen De Graeve (de Celle) zelf, maar zeker ook Johan Heldenbergh (nonkel Breejen), (waar Jessica Chastain zo zot van is) en Bert Haelvoet (nonkel Koen). Wouter Hendrickx (nonkel Petrol) vond ik dan net dat tikkeltje erover bij momenten, net iets minder geloofwaardig.

Een aantal scènes zijn echt onvergetelijk: het naaktfietsen, de Tour de France, Roy Orbison, de drinkmarathon, Nele Fockedey, de bierliedjes, de deurwaarder, de stoma, ... Toch mis ik een degelijk verhaal of leidraad. Het gaat van de ene marginale tragikomische situatie naar de andere. Dat verklaart misschien ook de titel. Het onbenullig bestaan van te leven onderaan de maatschappelijke ladder, een struggle for life van dag tot dag, de uitzichtloosheid van het bestaan, ... hopend op dat ene teken van erkenning of hoop dat het ooit beter zal zijn.
De reflectie van de oudere Gunther was in dit opzicht sterk gekozen. Interessante voice-over en perfecte karakterkop.

De film verwijst naar het boek van Dimitri Verhulst dat semi-autobiografisch is geschreven (vele dingen kloppen, andere zaken zijn toegevoegd of uitvergroot). De helaasheid der dingen is een film én boek dat mij volledig in de ban kreeg door zijn beeldend taalgebruik, vlotte vertelkracht en platte stevige humor.

avatar van Roger Thornhill
3,0
Misschien had ik vanwege de hoge reputatie van deze titel en vanwege twee eerdere films van deze regisseur te hoge verwachtingen, maar ik ben hierdoor toch niet zo geraakt als ik had verwacht. De troosteloosheid is natuurlijk enorm, en het passief observerende spel van Kenneth Vanbaeden als de jonge Gunther is perfect, maar er gebeurt uiteindelijk toch wel heel weinig wat betreft de ontwikkeling van situatie, plot of personages, en de (zwarte) humor die de ellende voor de kijker draaglijk zou kunnen houden is te vaak afwezig of tam, waardoor de film op míj althans af en toe een zekere afstompende werking heeft. Acteren, tijdsbeeld, lokatie, regie en montage zijn allemaal dik in orde, maar als geheel is deze film gewoon teveel van hetzelfde.
        Tegelijkertijd moet ik zeggen dat dit een film is die als het ware precies parallel aan mijn eigen spoor loopt maar dan op ernaastgelegen rails, zodat ik wanneer ik de film over een paar jaar opnieuw zou zien er wel eens compleet door gegrepen zou kunnen worden. Mijn score is derhalve een voorlopige, hetgeen natuurlijk voor èlke film geldt (want wie weet welke ontwikkeling een smaak kan doormaken), maar voor De helaasheid der dingen in wel zéér hoge mate.
        Extreem pijnlijke scène : Gunther die 's nachts wakker wordt en beseft met wie zijn geliefde oom Petrol in bed ligt. Ik voelde het al aankomen in de scène daarvóór (wanneer Gunther, Petrol en het meisje samen toeschouwers zijn bij het WK bierdrinken), maar de impact was er niet minder om.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:58 uur

geplaatst: vandaag om 23:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.