De Helaasheid der Dingen (2009)

Bedankt om me er op te wijzen!

maandag ga ik hem zien, met dank aan weekblad Humo dat een gratis filmticket veil had voor zijn lezers!

Wat een kutvertaling, die titel in het Engels.... bweurk!

Twee woorden: fantastische film !

ben hem gisteren gaan zien in de bio

ik vond het zeker geen slechte film

maar ook niet echt een goede

er zijn vele betere nederlandstalige films maar deze was ook wel leuk.

acteurs 4 / actrices 3,8

geluid/belichting/beeld 3

verhaal 4

geheel: 3,7 / 5

BRUSSEL - De Belgische film De helaasheid der dingen heeft drie prijzen gewonnen op het Hamptons International Film Festival in New York. Productiehuis Menuet, dat de film heeft geproduceerd, heeft dat maandag bekendgemaakt.

De film van regisseur Felix van Groeningen, die in het Engels The Misfortunates heet, ontving in New York prijzen voor de beste film, de beste fotografie en het beste scenario.

Het Hamptons International Film Festival heeft als doel onafhankelijke films in de schijnwerpers te zetten. Vorig jaar begon Slumdog Millionaire hier zijn internationale triomftocht.

Ook een flinke hit in de Nederlandse filmtheaters.

Kon er erg om lachen!

Die hele setting van een troosteloos Vlaams plattelandsleven bestaande uit 4 café's en een frietkot, beleefd door een stel broers met een zoontje van een van hen die zich langs alle kanten misdragen. Het kenmerkende accent en de eeuwige zuiplapperrij van die figuren is bij vlagen vrij hilarisch. Mooie types.

Verhaal is eigenlijk een grote schets van een tragische familie, gaat eigenlijk geen kant uit, en het verhaal binnen het verhaal werkt niet altijd even goed, maar boeit over de hele linie. Kakt misschien op driekwart iets in, en het einde voelt er wat achter geplakt. Had toch ook graag wat meer te weten gekomen over de dood van zijn vader.

Maar evengoed een erg grappige en tragische film. Mooiste scene vond ik de voice-over bij de geboorte van zijn kind

Prima film. 3.5*

Een Vlaamse film die het in Nederland goed doet, dat is erg lang geleden.

Hoogste gemiddelde opbrengst per zaal van het afgelopen weekend zie ik. Ook meer dan Up dus. En qua opbrengst op plek 10 voor dit weekend. Erg knap.

Het werd hoog tijd dat Van Groeningen eens 'internationale' aandacht krijgt. Zijn twee vorige films zijn ook echt de moeite.

En dat terwijl het Humo magazine 270.000 gratis tickets rondstrooide.

Het gaat hier om de cijfers uit Nederland.

ja juist, vergeet soms te vaak dat die site vooral nederlandse bodem is.

Erg leuke maar ook tragische film met vele hoogtepunten waar vooral een pintje bij wordt gedronken.

4,5*

Wat een messcherpe analyse, meer!

Echt van genoten, mooi filmpje en weer een keer wat anders.

met dank aan humo gistern gaan kijken, had er niet veel van verwacht maar de film heeft mij geen moment verveelt.

een goede film het is een keer iets anders, ook goede vertolkingen.

kreeg dorst van ernaar te kijken.

zeer leuke film.

Ik had niet verwacht dat ik hem goed zou vinden.

Ik had het steengoede boek van Dimitri Verhulst een tijd geleden in één ruk uitgelezen. Nu lees ik normaliter geen romannetjes, maar dit was echt een ijzersterk en goed verhaal.

Ik hield mijn hart vast voor de filmversie. Maar mijn angst voor een film die mijn fantasie zou verkloten, was helemaal ongegrond.

Van Groeningen heeft met deze film echt in de roos geschoten; De acteurs spelen allemaal op héél hoog niveau, al is het voor Gentenaar Johan Heldenberg onbegonnen werk, om het Aasterse dialect, of op zijn minst de Brabantse tongval - Aalst ligt in Oost Vlaanderen maar ik onthield uit mijn Nederlandse les dat het Aalsterse dialect tot de Brabantse dialecten behoort, Aalst ligt vlak bij de provincie Vlaams Brabant, en de dialecten lopen niet geheel gelijk met de provinciegrenzen - om die tongval dus te imiteren. Dàt is iets waar ik me als Taalfanaat en dus doorgetrokken ook als dialectenfanaat wel enigszins aan stoorde, maar dat is een kleine smet op een prachtfilm.

De geheel verlopen marginale figuren die de vader en ooms van de toekomstige schrijver zijn, worden op schitterende wijze vertolkt door de desbetreffende topacteurs.

Koen De Graeve in het bijzonder is in Vlaanderen als een komeet omhooggeschoten, en dit geheel terecht. Wàt een prestatie!

De film is tragikomisch, je moet wel lachen om de onnozeliteiten en het marginale gedrag van die sociale gevallen, maar langs de andere kant is het uiteraard intriest dat die "kleine" in zo'n milieu moet opgroeien en ondanks dàt toch niet voor galg en rad opgroeit.

Het werken met flashbacks is hier als stijlvorm echt geslaagd. Van Groeningen overdrijft er ook niet mee.

Neen, dit is een schitterende film, ik vind hem zelfs beter dan de recentste van wonderboy Erik Van Looy.

Dit is Vlaamse topfilm die internationaal echt mee kan spelen.

Ik ben er echt van overweldigd, van overdonderd.

Laat binnen een klein jaar, als het zo lang duurt tegenwoordig, de dvd maar afkomen, die film ga ik opnieuw bekijken in de luize zetel, zeker weten!

Wie het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst niet gelezen heeft, kan onmogelijk weten aan hoeveel diepgang deze verfilming moet inboeten. Toegegeven, Felix van Groeningen stond niet voor een eenvoudige opgave. De verbazingwekkende toestanden die ten huize Strobbe plaatsvinden in een aannemelijke beeldtaal gieten, is een klus die ik niet in zijn plaats had willen klaren.

Qua stijl zit de film als gegoten, dus wat dat betreft zet van Groeningen de lijn van zijn twee vorige films perfect verder. De triomftocht die 'De Helaasheid der Dingen' momenteel maakt langs de internationale filmfestivals, is in dat opzicht zonder meer gerechtvaardigd. Van Groeningen beheerst het medium en maakt het Vlaamse landschap nog wranger en uitzichtlozer dan het al is.

Het probleem zit hem in het verhaal en hoe van Groeningen daarmee omspringt. Het boek zit boordevol onvergetelijke scènes en die zitten stuk voor stuk in de film, wat beide een uitgesproken fragmentarisch karakter verleent. Bij Verhulst was dat een functionele keuze: de ik-figuur tastte als het ware zijn geheugen af naar duistere herinneringen die hij liever kwijt dan rijk was. Waar Gunther Strobbe kortom het pijnlijke gevecht aanging met het verleden, verloopt die confrontatie voor van Groeningen zonder wroeging. Vrolijk tovert hij de "harde realiteit" van Reetveerdegem (want zo heet ons Godvergeten boerendorp) op het witte doek, maar het gevoel is altijd ambigu. Is dit spot, of juist serieux? En vooral, waar is dat tikkeltje nostalgie waar Verhulst zo mee wist te overdonderen...?

Want inderdaad, meer dan alles ging 'De Helaasheid der Dingen' over "aanvaard worden" en de strijd die daarmee gepaard gaat. In de film komt dat gevoel echter amper tot uiting en hoewel van Groeningen dat probeert op te lossen door ook een Verhulst-personage te introduceren, verergert hij de feiten alleen maar. Het ik-personage is namelijk zo'n typische dandy die we zonder problemen in 'Dagen zonder Lief' zouden kunnen terugzien. Net iets te verzorgd, te bekakt en te snobistisch om een zin als "het leven van de oude was doorgegeven, als stokjes in een eeuwige estafette waar niemand de zin van kent maar waar men zich aan vastklampt in de grote helaasheid der dingen" werkelijk poëtisch te laten klinken.

Kortom: ik hou niet van het universum van Felix van Groeningen en vind niet dat hij Dimitri Verhulst eer aandoet met deze gepolijste verfilming. Er is teveel amusement in het spel, de acteurs genieten meer dan ze lijden, en de verfilming voelt meer bombastisch dan intiem aan. Het "echte leven" zoals van Groeningen het ziet is wat mij betreft te voor de hand liggend en te gemakkelijk om de realiteitszin van Verhulst ook maar enigszins te benaderen. Schreeuwende personages (zoals Celle die "de kleinen" wil vermoorden) zitten er ook in het boek, maar van Groeningen beseft niet dat Verhulst ontzag heeft voor die spontane uitbarstingen van zijn personages. Dat maakt de film in mijn ogen vlak, waar het boek emotioneel onmetelijk rijk was.

Ga kortom niet naar de film, lieve mensen, maar lees toch vooral het boek. Want met zijn speciale filters en zijn warme kleuren vertelt van Groeningen een gans ander verhaal dan Verhulst. Platvloerse smeerlapperij vermomt als kunst versus een poëtische ontboezeming in de gedaante van een taboeloze roman...het is maar wat u verkiest. Ik weet in ieder geval wat gekozen.

Ik sta je bij dat het boek veel emotioneler is, maar ik vind ook dat je overdrijft als je zegt dat Van Groeningen zover naast de kern van de zaak zit. Het "aanvaard worden" zit er wel degelijk in verwerkt. Denk bvb aan de woede-aanval van Petrol tegenover Rosie en later tegen Gunther Strobbe zelf, wanneer ze beiden insinueren dat ze zich niet meer met de "clan" verbonden voelen, of de afwijzingen op school, en dan door het kameraadje Franky . Wat moet je nog meer hebben?

Dan : had het beter geweest om van Gunther Strobbe een onverzorgde clochard te maken En het ambigu gevoel is net goed : want hoe leuk je de situaties ook vind, in feite zijn de fratsen van die broers onmetelijk zielig. Ik vraag me op dit punt ook af of je het boek wel goed begrepen hebt.

overroepen!!! boek is veel mooier

Kende het boek niet. Kende wel de Ex-Drummer film.

Van Groeningen komt dan ook 3 jaar te laat met deze film. Sowieso is het oud nieuws om als Vlaming met een lofzang over het Marginale Belgie te komen, zeker als je er geen 5 schepjes bovenop kan doen. Lijkt bijna het enige thema waar wij met enige trots iets van weten te maken.

Van Groeningen komt tot een schepje of 2, maar dan stokt het allemaal wat. Het oerplatte Vlaamsch en de vreselijke 80s stilering zijn best geslaagd, het jammerlijk opgepoeste taaltje van de voice-over een stuk minder. Sowieso is het hele "schrijver" personage niet interessant.

Visueel functioneel buttlelijk, maar wat koop je daarmee. Film kijkt als een vergane videoband uit de jaren '80, met slecht sporadisch wat visueel gepoog. Rare keuzes voor zwart/wit scenes en beelden die eerder een Boards of Canada soundtrack hadden verdiend. Ik kon er maar weinig mee.

De humor werkt wel voor het grootste deel, ook het drama is niet al te slecht. Maar het is slecht een matig zalfje op een gemiste kans

Jammer maar helaas, der dingen zijn nu eenmaal niet anders. Volgende keer rapper zijn Van Groeningen, ik zet lekker Ex-Drummer nog een keertje op als ik wil afdalen in de boerse triestheid van het Vlaanderenland.

3.0*

't Is gelukt. Men heeft het meest onmogelijk te verfilmen Nederlandstalige boek verfilmd. En hoe. Erg goed gedaan hoor, want toen ik het boek las dacht ik: "Je moet wel een echte topregisseur zijn". Ze hebben uit "De Helaasheid der Dingen" het beste gehaald wat er in zat. Al duurde de film écht te lang! Na een tijdje begon ik toch wel naar mijn horloge te kijken (ook omdat ik andere dingen aan mijn hoofd had, maar goed ). Dat was dan ook het énige minpunt van deze Vlaamse film. Vlaanderen bewijst opnieuw dat onze zuidelijke buren er een stuk beter in zijn, dan al die interessante lui in Amsterdam.

Was het maar allemaal niet zo expliciet, dat om mee te beginnen…
En natuurlijk heeft ook van Groeningen begrepen waar het Verhulst om ging, alleen verwerkt hij dat op een nogal oppervlakkige manier in de film. Het is onmogelijk om – in de sporadische scènes, waarvan je er één met recht en reden aanhaalt – niet te zien dat Gunther zogezegd weg wil uit de clan (hoewel ik de voorbeelden op school of met Franky in deze eerder als tegenvoorbeelden vind gelden), maar zijn fascinatie ervoor verdwijnt dan weer naar de achtergrond. En vice versa. Van Groeningen slaagt er met andere woorden niet in om beide tegelijk te tonen, daarin schuilt juist het probleem. In het boek heb je immers constant die dualiteit, die spanning…
De vraag is dan of zo’n abstract gegeven zich wel laat omzetten naar het medium film. Dat laat ik wijselijk in het midden…



Waarom alles zo zwart/wit voorstellen? Natuurlijk moet de keuze er één zijn in de richting van een meer beschaafd iemand, om te illustreren dat Gunther aan zijn milieu is ontsnapt. Maar een regelrechte dandy casten...?
(Ken je Dimitri Verhulst? Indien ja, dan begrijp je het type dat ik zoek…)



Zoals ik aangeef, heb ik het boek inderdaad begrepen, dank je. Het soort ambiguïteit waar jij het over hebt, vond ik echter veel minder terug in de film dan ik had gewild. We begrijpen elkaar verkeerd, vrees ik. Waar ik het immers had over de halfslachtige regie die er juist niet in slaagt om de tweestrijd van het hele gebeuren terdege weer te geven, ga jij er van uit dat ik de film daarop afkraak...?

Inderdaad, als boek is dit geen makkelijke taak om te verfilmen, maar ik blijf er bij dat Van Groeningen toch de essentie ervan heeft weten te vatten. Beeld je gerust in dat anderen er nog minder van gebakken zouden hebben, vooral in het beperkte Vlaamse filmwereldje.



Ja, klopt wel wat je zegt en hier moet ik je wel ergens gelijk in geven. Een iets luiziger kerel met vettig haar had de fysieke persoon van Verhulst wat meer benaderd. Maar waar het hier om gaat, en veel belangrijker, zijn de psychologische veranderingen die Strobbe/Verhulst heeft ondergaan als gevolg van zijn jeugd. Of die persoon nu dandy-achtig is, luizig of netjes, daar stond ik persoonlijk niet echt bij stil moet ik zeggen.



Hier volg ik je niet meer, en denk ik inderdaad niet dat we op dezelfde golflengte zitten. Want ik vond het op bepaalde momenten zo ambigu dat je er toch niet naast kon kijken bvb die bierwedstrijd waar ook de kleine Gunther zit mee te drinken . Op zich leuk allemaal, maar ook schrijnend. Hou daar wel van. Laat me tot slot ook zeggen dat ik je commentaar/recensie wel erg scherp en interessant vind

Het boek vond ik erg goed en vooral erg vermakelijk. Tot vandaag wist ik helemaal niets van een verfilming, maar ik werd er zojuist door een collega op geattendeerd. Ik ben zeer benieuwd maar denk niet dat het niveau van het boek gehaald kan worden. Enkele reacties bevestigen dat wel een beetje, helaas.

zo dadelijk eens naar kinepolis met mn humo ticket.hopelijk wordt het zoals hier gezegt wordt een goeie film

iedereen spreekt hier over het boek maar ik heb het niet gelezen dus kan ik daar niet veel over zeggen.

dit was zeker een goede film,je geniet van elk moment en de film verveeld op geen enkel ogenblik dit is zeker één van de betere vlaamse films en ik raad dan ook iedereen aan om hem zeker te zien ook het nederlandse publiek want wat je ziet gebeurd nog elke dag en meer dan dat je zou denken.

Ik heb het boek wel gelezen, wat ik als zeer aangenaam heb ervaren. Verhulst is een begenadigd schrijver die schrijfstijl en inhoud telkens weer tot een mooi geheel kneedt. Mijn verwachtingen voor de film waren dan ook best hoog. Des te meer omdat Van Groeningen de regie in handen had, wiens debuut mij zeer goed bevallen is.

De Helaasheid der Dingen (de film dan) kon mij vreemd genoeg helemaal niet bekoren. Bij de openingsscènes zat ik mij zelfs te ergeren. Een storende, te opgepoetste voice-over, slecht gekozen en volledig nutteloze zwart-wit filters in combinatie met een makke soundtrack waren de schuldigen. Daarna wordt het bij momenten af en toe wel leuk, soms zelfs pakkend, maar het boek schetst toch een veel overtuigender én vooral sfeervoller beeld van het marginale gezin.

Het verhaaltje voelt levensecht (of alleszins toch uit het leven gegrepen) aan, de acteerprestaties daarentegen zijn vaak te vlak, te oppervlakkig, waardoor de echte emotie nooit echt overkomt.

Kleine tegenvaller. Film situeert zich tussen de drie en drieënhalve ster. Toch maar een drie, weliswaar een ruime, maar Van Groeningen kan beter.

3*