De Helaasheid der Dingen (2009)

Mooie film; speelt met je emoties en geeft, wat mij betreft, een mooi beeld van een alcoholverslaving.

Ik vind de vader van Gunther heel erg op deze man lijken: YouTube - Jambers - alcohol verslaving René - deel 1

Hahaha inderdaad!

Naar deze film gekeken op mijn verjaardag. Herkenbaar. Toepasselijk ook.

Maar ik pik niet wat iemand schreef: 'aanbevolen voor toute la petite flamande en omstreken'.

Dat is nogal hautain niet? Dan maak ik liever het besluit van de Humo-recensie tot de mijne: 'Het leven is een kolkende rivier, de cineast toont ons de doorwaadbare plaatsen'.

De muziek van Jef Neve is daarenboven bijna subliem!

Zeer van deze film genoten!!

Leuke film, maar een beetje vreemd dat het hoofdpersonage een wat passieve rol heeft. Hij beleeft eigenlijk bijna niks zelf en is alleen observator van in hoofdzaak zijn vader, overigens grandioos neergezet door Koen De Graeve die iedereen toch een klein beetje naar huis speelt.

Qua sfeer zat het wel allemaal goed, de lelijke veel te grote truien van de jonge Gunther, zelf gelukkig niet al te mooi/sympathiek. Het stoorde me ook niet echt dat het verhaal een beetje in plik-plok flarden verteld werd, maar het bleef wel wat hangen bij 'vermakelijk' zonder echt 'meeslepend' te worden.

En wederom flikken de Belgen het: geweldige film over een asociale familie.

En in Nederland maken we er meteen een Flodder of New Kids Turbo van, hier valt net zo veel te halen qua vermakelijkheid, maar het zijn ook geweldige overtuigende personages en er zit ook ontroering in, medeleven en het is niet alleen maar platte humor.

En dan loopt het leven van de familie Strobbe ook nog eens parallel aan dat van Roy Orbison!

nee inmiddels hebben 'we' De Marathon andere insteek dan De Helaasheid.. maar erg goed

Een familiekroniek, met de nodige familietrots versus trammelant. Bij de start wordt de voorgeschiedenis weergegeven en het heden in de film gaat om eigenzinnige en eigenaardige karakters en hoe een jonge zachtaardige fantasierijke jongen zich hierbij staande probeert te houden. Het verhaal is vanuit zijn perspectief verteld, ook via voice-over.
Af en toe zijn mooie dichtregels te horen, mooi. De treurige muziek verhoogt vaak de triestige sfeer.

Het getoonde milieu in de film deed mij denken aan dat van Ex Drummer, maar gelukkig wat minder extreem, want daar werd ik helemaal misselijk van. Het probleem is namelijk dat beide films (helaas) dicht tegen de realiteit aanliggen en ik het daarom behoorlijk pijnlijk vind om via zo'n film naar de puinhopen die mensen van hun leven maken te kijken.

Gelukkig zijn zaken ook weer niet echt platvloers of al te simpel gebracht, zoals in New Kids bv. Een en ander wordt wel smeuïg in beeld gebracht. De film heeft daarom een goede geloofwaardigheid, mede door het acteren natuurlijk. Ik denk ook dat er goede research heeft plaatsgevonden, want zelfs het gedrag en reacties van de soms wat hysterische, later uitgebluste moeder (naast de alcoholistische vader) en ook van sommige toch uiteindelijk hun hoofd schuddende vrienden, passen geloofwaardig in het totaalplaatje.
Reetveerdegem, wat een naam zeg
Een triest en aangrijpend verhaal, met toch een sprankje hoop aan het eind.

'Aan een Strobbe komt ge niet.' Vaak een toegepast soort tegeltjeswaarheid bij asociale gezinnen, en dat zijn niet altijd alleen maar arme gezinnen!

Ik koppel het ook niet aan alleen arme gezinnen. De familietrots maar tegelijkertijd elkaar onderling uitlachen en vernederen, alcoholisme of andere veel opeisende verslavingen, hysterie of andere emotionele incontinentie, weinig eigenwaarde... niet aan klasse gebonden

weer gezien , stem blijft 3.

voor Belgische film wordt dit een klassieker.

Mooie rol van de vader en goed verhaal. Lekker belgisch taaltje.

Vertelt het levensverhaal van een jongen die uit een wat ordinair gezin komt. En hoe hij in het leven staat als hij ouder is.

Ik had deze film al eens gezien in een bioscoop in Antwerpen, toen deze net uit was. Wat betreft de taal was dat geen succes. Ik ben zelf opgegroeid in Noord-Brabant en het Vlaams- Nederlands versta ik prima, maar dialecten blijkt toch een ander verhaal te zijn. Zonder ondertiteling bleek De Helaasheid Der Dingen helaas lastig te volgen te zijn. Mijn vriendin is overigens opgegroeid in Friesland, dus voor haar was het helemaal een ramp.

Wat Vlaamse films betreft, pik ik onbewust altijd hetzelfde onderwerp eruit. Steeds gaan ze over gewone mensen en dan vooral uit de arbeidersklasse. Beetje breed genomen vallen ze daar allemaal wel in: De Helaasheid Der Dingen, Ex-Drummer, Aanrijding In Moscou, Daens (andere tijd, maar toch) etc. Steevast gaat het over mensen die moeilijk in de samenleving liggen. Op een of andere manier durven van de Nederlandstaligen alleen de Belgen te laten zien dat het leven zwaar kan zijn. De familie Strobbe bestaat uit een stel nietsnutten, maar de manier waarop ze in het leven staan, ontroerd me wel. Het zijn stuk voor stuk mensen die op straat met de nek worden aangekeken, maar Felix van Groeningen weet ze wel zo neer te zetten dat je op een bepaalde manier met ze kan meeleven. Er schuilt namelijk weinig tot geen onwil in. Zeker wanneer het gaat om de hoofdpersoon, die duidelijk aangeeft geen kind te willen hebben, omdat hij van mening is dat hij een kind geen betere toekomst kan geven. Het is een mooie familiegeschiedenis die aangeeft dat er in de achterbuurten meer woont dan Tokkies en new kids.

“Aan een Strobbe komt ge niet.”

Ik vond het een leuke film, dat moet gezegd worden. Toen ik in het begin de hoofdrolspeler met zijn enorme mat zag, moest ik gelijk aan New Kids denken. Hoewel de Helaasheid der Dingen ook over een aantal mensen in de marge van de samenleving gaat, is dit toch echter iets heel anders. De benadering is een stuk serieuzer en eerlijker, maar gelukkig zit er ook een hoop humor in.

De scènes met die zogenaamde “”Bier Tour de France” zijn erg ontzettend grappig. Hetzelfde geldt voor een paar vrolijke nummers, zoals dat tietenlied. Hahaha hoe kom je er in hemelsnaam op? Maar daaromheen heeft van Groeningen ook zeker wel aandacht voor het serieuze en de dramatische toon van de film. Het verleden van Gunther is boeiend en weet de juiste snaar wel te raken. De momenten waarop teruggeschakeld wordt naar de volwassen Gunther zijn echter duidelijk minder en daar zakt het qua niveau ook iedere keer weer wat in. Dat gegeven zorgt ervoor dat het geheel me toch net niet altijd raakt. De jonge Gunther is trouwens ook duidelijk een stuk leuker dan de oude.

De Helaasheid der Dingen is in ieder geval een leuke film gebleken, over een geweldige familie aan de onderkant van de samenleving. Eerlijk, oprecht en met een paar geweldig komische momenten, dat mag best gezegd worden.

3,5*

wat een tegenvallende film, vond er vrij weinig aan.... Ik miste een beetje humor en een echt verhaal in de film.. Het ging alleen maar over een familie die eigenlijk geen vooruitzicht had en domme dingen deed en meer was er niet

nee deze film kon me niet boeien, snap ook het hoge cijfer niet...

1.5*

Boek eerst gelezen, daarna de film gezien. Het boek is véle malen beter dan de film. In het boek komt dat hele internaat niet voor en is de vader ook lang niet zo agressief naar zijn zoon toe. Sowieso wordt in de film de vader-zoon-relatie heel anders gebracht. Vond ik in de film een zeer jammerlijke aanpassing/toevoeging ten opzichte van het boek. Verder worden de leukste stukken uit het boek aardig weergegeven in de film, maar kwalitatief kan de film werkelijk in verste verten niet tippen aan het boek. Joe Speedboot verfilmen lijkt me voor van Groeningen ook wel een leuke klus.

Erg interessante film.

Boeit van begin tot eind. Het mooie is dat niet alles wordt voorgekauwd, sommige momenten moet je zelf bedenken.

Prachtige film. Heb vele momenten met tranen aanschouwd.

Herkenbaar. Ik ben gelijksoortig opgevoed.

Typisch belgische humor. Vermakelijk maar niet super.

Koen de Graeve speelt een dijk van een film, maar de film op zich haalt mijns inziens op geen enkel moment het verwachte niveau, al kan ik niet onmiddellijk zeggen waar het aan schort. Beetje teleurgesteld dus... 3*

Fijn Vlaams werkje in een komisch drama gegoten. Waarbij de zuipliederen mij toch wel meer dan hebben laten glimlachen. De duistere kant van deze film zie je vaker terug in de cinema van onze zuiderburen en ik moet toegeven dat deze mij nog niet vaak is tegen gevallen.

Pluim voor de Vlamingen met 4*

Ik heb deze film met een half oog meegekeken toen mn moeder deze was aan het bekijken nadat ze ook het boek had gelezen. Vlaamse film is meestal zo mijn ding niet omdat de thema's die er in worden behandeld me zelden of nooit aanspreken. Hij zal wel goed zijn voor het doelpubliek neem ik aan, maar ik zou het vrees ik niet lang hebben volgehouden moest ik deze in een zaal hebben moeten bekijken.

Als Vlaming (Limburger) zijnde heb ik soms ook wel problemen om accenten van andere Vlaamse provincies te begrijpen zonder ondertitels. Ik erger me soms wel dat men precies een afkeer heeft om in sommige Vlaamse films mooi AN (Algemeen Nederlands) te praten.

Er zijn dan ook weinig Vlamingen die AN spreken.

Bij 90% van de mensen kan je na een korte ontmoeting direct zeggen van welke streek ze afkomstig zijn, enkel op hun accent voortgaand.

Ik ben diep geraakt door deze film.

schitterend geacteerd, prachtig camerawerk en een mooi dramatisch verhaal maakt deze vlaamse film tot een ware filmklassieker.

Deze vlaamse parel moet iedereen gezien hebben

Dikke aanrader en omdat ik zo emotioneel geraakt ben, krijgt 'De helaasheid der dingen' van mij de volle 5*

Edit- camerawerk was niet overweldigend. Het was gewoon goed. Het verhaal daarentegen vind ik prachtig.

Vrij dramatisch verhaal op een humorvolle manier verteld. Ik hou wel van dat droge, dat die Belgen hebben. Een goede opvoeding is inderdaad het halve werk

Gisteren deze film nog eens gezien en achteraf met goed gevoel achtergebleven. Waar me vroeger eerder de komische aspecten aanspraken, gebeurt dit nu steeds meer met de tragische delen.

Want daar draait het 'm om eigenlijk de schrijnende situatie van sommige families die in een negatieve spiraal blijven zitten en hoe moeilijk het is om hier uit te geraken. Gelukkig zorgt de humor er ook voor dat tragiek in deze film wat verlicht wordt, want uiteindelijk is het ook niet altijd kommer en kwel wat deze mensen beleven. Sterke prestaties van de jonge Kenneth Vanbaeden (die de laatste jaren geregeld negatief in het nieuws komt en zo benadert hij wel eens zijn personage), De Graeve (die fantastisch de alcoholische vader weergeeft en de uitspattingen die bij zo'n leven horen) en Gilda De Bal (die als Meetje een sterk personage speelt).

Ook de mooie literaire zinnen die de voice-over sprak, waren om bij weg te dromen soms.

Verder weinig negatiefs te melden op 2 zaken na. Er zit inderdaad weinig verhaal in en je gaat van de ene episode naar de andere. Maar misschien is dit ook gewoon daadwerkelijk het leven van de onderste lagen van de maatschappij. Uitzichtsloos en je dagen opvullen.

Een tweede punt is dat bij een film waar het dialect belangrijk is of toch veelvuldig gebruikt wordt, het jammer is dat er bijvoorbeeld met Johan Heldenbergh een rasechte Gentenaar tussen wordt geplaatst die dan ook nog eens in het Gents praat. Het komt me wat gemaakt over en ik vind het jammer dat je als acteur zijnde dan geen moeite wilt doen om dit dialect je eigen te maken om de film 'echter' te laten worden.

Maar algemeen gezien een topper in het Belgische oeuvre en een film die ik geregeld met plezier herbekijk.

De personages waren hier en daar wat karikaturaal,

Vooral de rol van Koen de Graeve.

Een tragikomische film van een jongen binnen een dysfunctionele familie (vader zit aan drank, de meeste

zijn nietsnutten, de Vlaamse Flodder), die daar welhaast gevangen zit. Context is een Belgisch gehucht

uit de jaren '80 (Reetvegerveen of zoiets). Vergeeld behang, caféslonzen, hectoliters bier en tonnen tabak bepalen de ambiance. Binnen de komedie is het meer de dramatiek die overheerst en daar moet je je meevergezeld voelen, ondanks 'legendarische' scenes als het naaktfietsen of de bierdrinkwedstrijd. Meer overheerst de strijd van de jongen die het allemaal niet wil en een onderhuids 'Fuck you' naar het klassieke vader-zoon verband maakt. Het is allemaal heel wrang als zijn vader zijn fiets krom rijdt, of zijn oudere broer met zijn dinnetje aan het neuken slaat, dat wordt krachtig aangezet binnen de godvergeten dorpskern.

Voor de 2e keer gezien. Blijft een leuke film, heb een aantal keren goed gelachen. Het concept van 'mooie bloem die groet in een pot vol met brandnetels' is altijd interessant, alleen vond ik de denigrerende toon van de oudere Gunther (die het verhaal vertelde) irritant.