De Helaasheid der Dingen (2009)

Is de verfilming van een boek met deze titel. Die is niet zomaar uit de lucht gegrepen. Geniaal (autobiografisch!) boek trouwens van een geniale auteur. Ik hoop dat ook de film meevalt.

Ik ken de hele film niet en dat geldt ook voor het boek maar van dit soort titels krijg ik echt jeuk. Wat een slechte titel zeg.

Zo'n titel kan enkel maar in Vlaanderen bedacht worden. In andere talen (en zelfs in Nederland) werkt en klinkt dit gewoon langs geen kanten. In Cannes hebben ze 'm uitgebracht als 'La Merditude des Choses'. Klinkt wel geinig, maar het staat echt niet in het Frans. Dat is gewoon Vlaams met Franse woorden.

Vind dit nochtans een mooie titel. Bekt ook lekker en het is ook gewoon de originele titel van het boek. Hoop alleszins dat de titel je er niet van weerhoudt om de film te zien. Zou zonde zijn (denk ik, want heb de film zelf nog niet gezien).

Je jeuk zal hopelijk wat minder worden na het bekijken van de film. Ik wring me alvast in de handen voor volgende donderdag. Dat wordt gaaf.

Mooie titel inderdaad en een geweldig boek.

Ik vind de titel ook inspirerend, ook voordat ik de film zag. Zo is er de typisch Nederlandse titel 'Zwaarmoedige Verhalen voor bij de Centrale Verwarming'. Prikkelt me juist (boek wel gelezen en de film nooit gezien).

Ik vind dit juist een prachtige titel inderdaad.

lijkt me echt een leuke film dit.

Heeft schitterende recensies in België. Nog voor de Belgen : Bij aankoop van de Humo krijg je een GRATIS toegangsticket voor de film in een Kinepolis bioscoop.

Prachtige titel, zeker eentje die je onthoud. Ik zie dat hij bij mij in de buurt gaat draaien, heb hier wel zin in dit weekend.

Heb de mijne al gekocht

Wat alleen maar bewijst dat België werkelijk geen enkele filmcultuur heeft. En met 'De Helaasheid' slaan zowel cineast, als journalisten de bal goed mis.

België heeft niet dezelfde middelen als de USA, maar ik vind dat we flink ons best doen in vergelijking met vele jaren terug. Aanrijding in Moscou, Hel van Tanger, Loft, waren stuk voor stuk deftige films. Ik vind dat we daar als Belg trots op mogen zijn. Sorry Olivier, maar dit soort opmerkingen over je eigen filmcultuur vind ik zwaar om door te slikken.

Ik ga morgen gaan kijken. Eens zien of dit zijn mini-hype waard is.

Wat zijn uw argumenten trouwens?

buiten de irritante voice over heeft de film me kunnen bekoren.

En eigenlijk hoort ook die voice-over bij de film. Geen verwijten nodig dus.

Ik 'vrees' wel dat er hier, net als in vele vlaamse films, onvertaalbare culturele elementen zitten.

Best goede film, maar voor mij zeker niet de beste Vlaamse film, zoals sommigen al van de daken staan te schreeuwen.

Ik had misschien liever de acteurs Koen De Graeve en Johan Heldenbergh hun respectievelijke rollen zien wisselen.

Dit had beter gewerkt, denk ik.

@latrat klopt ivm die culturele verschillen,

eind jaren 80 zag je trouwens veel van die marginaliteit, elk dorp en stad had wel zo van die families

Grandioos.

Nog nooit heb ik zo uitgekeken naar een film. Dat ik erin figureer, telt voor een deel mee, en ook omdat ik het boek zo geweldig vond.

En nu is er dus de film. En wat voor één!

Op een meesterlijke manier schetst regisseur Felix Van Groeningen een marginale familie in een godvergeten Vlaams dorpje, eind jaren '80. De hectoliters alcohol, de tonnen tabak en de containerladingen caféslonzen, maar ook het ouderwetse, vergeelde behang, de ratelende typemachines, de lullige truien en kapsels en de alomtegenwoordige sanseveria's (vrouwentongen), het hoort er allemaal bij.

De Helaasheid is zowel hilarisch grappig als diep ontroerend. Op het ene moment zit je nog te gieren om de lotgevallen van Gunther, Celle en de zatte nonkels, nog geen seconde daarna zie je dan ook in hoe zielig het wel niet moet zijn om zo'n familie groot te worden.

Met de acteerprestaties zit het ook volledig snor (vooral die van nonkel Breejen ): Kenneth Vanbaeden, de kleine Gunther, is echt geweldig (deed mij soms een beetje aan De Witte denken, maar gelukkig is deze film véél beter), de nonkels en Meetje zijn fantastisch, maar het is Koen De Graeve als vader Celle die de meest memorabele acteerprestatie neerzet. Vol overgave stort hij zich in de rol van de constant zatte postbode die overloopt van familie-eer. Grandioos!

Ook een grote troef van de film is de muziek. Zowel de soundtrack van Jef Neve als de Gregoriaanse koormuziek zijn schitterend, maar vooral chapeau voor het feit dat ze (zich waarschijnlijk blauw) hebben betaald om de muziek van Roy Orbison, het Grote Idool van de familie Strobbe, te draaien in de film. Ik zit nu nog steeds met Pretty Woman in m'n hoofd. Ik begin nog echt fan te worden van den Orbison!

Bij een aantal scènes wordt het geluid weggelaten en volledig vervangen door muziek, wat echt prachtig overkomt.

En dan is er nog het visuele: camerawerk en montage zijn ook echt knap gedaan.

En dan zijn er nog de vele onvergetelijke scènes: het naaktfietsen, de zuipwedstrijd (waar ik bij sta te supporteren!), de tv-avond bij de Iranezen (Oh, Pretty Woman...), de Ronde van Frankrijk en natuurlijk ook het Pruimenlied. Fenomenaal!

Nog minpuntjes? Ja. De film had iets compacter gekund: iets korter, nog een klein beetje krachtiger, zoals Trainspotting (waar de makers duidelijk naar gekeken hebben, let maar eens op de hoeveelheid passerende treinen). En één van de aangrijpendste passages uit het boek (Meetje die haar laatste spaarcent uitgeeft om een koersfiets te kopen voor haar zoon die de Ronde van Frankrijk gaat rijden, waarop die zoon die velo schaamteloos doorverkoopt om bier te kopen voor zíjn 'Ronde van Frankrijk') is volledig geschrapt, wat erg jammer is.

Maar dat zijn details, en details zijn voor muggenzifters en kommaneukers. Laat deze hilarisch ontroerende film zijn triomftocht beginnen, in Reetveerdegem en ver daarbuiten, want hij verdient het! Op België, en 'k gaan er nog ene drinken!

Prima boek, hopelijk is de film net zo goed.

@J. Clouseau misschien ben ik één van die muggenzifters waar je het over hebt, maar het is al de derde keer dat je moet vermelden dat je als figurant te zien bent.

Wat ik bedoel is dat je misschien toch wel sterk bevooroordeeld bent omdat je er deel van uit maakte.

Man, mijn aandeel in deze film is compleet verwaarloosbaar, dat van die figuratie vertel ik gewoon voor de leut, omdat ik dat zo geweldig vond en omdat mensen anders gaan vragen 'Huh, hoe weet gij dat nu dat zoiets op de set gebeurd is?' bij een eventuele anekdote over de opnamen. Hoe kan ik nu bevooroordeeld zijn over deze film als ik er eigenlijk compleet niets aan heb bijgedragen? Ik vind het gewoon een geweldige film, punt. Ik geef toch genoeg argumenten in mijn recensie?

@J. Clouseau

Ik vond dat voor "compleet niets aan te hebben bijgedragen", je er toch vrij sterk op hamerde dat je er in te zien was.

En wat ik bedoelde was :

Nog voor je de film gezien had. Daarom leek me dit bevooroordeeld.

Zo komt het bij mij alleszinds over.

Maar ok, we zijn het er al over eens dat hij goed is

Wat een briljante (Vlaamse ) film! Echt, ik ben dankzij Dagen Zonder Lief een fan van Felix van Groeningen (Steve + Sky kon me niet echt raken, maar Dagen Zonder Lief is één van mijn favoriete Vlaamse/Belgische films) en ik had niet verwacht (maar wél gehoopt) dat De Helaasheid der Dingen zo dicht bij Dagen Zonder Lief zou raken. En wie weet klopt het wel wat men in de recensies schrijft, en is deze Helaasheid in wezen misschien nog een grootsere film dan het 'sferische' Dagen Zonder Lief. Hoe dan ook, de film is een dikke aanrader en ik geloof dat ik hem binnen enkele dagen nog eens een tweede keer ga bekijken (wat een zeldzaamheid is; INLAND EMPIRE was de enige film van de laatste 5 jaar die ik een tweede keer in de zalen ging bekijken).

De film raakt je dankzij de bitterzoetheid van zijn inhoud: langs de ene kant gruw je van de marginale taferelen die je te zien krijgt, tegelijkertijd geraak je vertederd door het 'clangevoel', de broederschap die er heerst binnen de familie Strobbe. Het perfecte voorbeeld van dit continue wisselen tussen een soort van afgrijzen en mededogen is vader 'Celle': het ene moment walg je van hem, het andere moment toont hij zich zo kwetsbaar dat je hem haast alles zou vergeven. Ik vind het heerlijk wanneer personages een zekere ambiguïteit hebben (over de nonkels - vooral nonkel Petrol - valt net hetzelfde te zeggen), Van Groeningen is er bijzonder goed in geslaagd om de personages van Dimitri Verhulst op zo'n treffende manier neer te zetten op het witte doek. De ménsen in de film en hun onderlinge relaties zijn de sterktepunten van deze film; het relaas van de familie Strobbe kan niet anders dan beroeren en je van het éne uiterste naar het andere slingeren.

Hiernaast is Felix van Groeningen sowieso een 'warme' filmmaker, die bijzonder sfeervol de dingen in beeld weet te brengen. Op veel momenten dringt hij echt door tot de kijker - wat bij mij absoluut het geval was bij Dagen Zonder Lief -, ontroert hij je bijna tot tranen om je vervolgens plat te doen gaan van het lachen door een flauwe grap of een geestig detail.

Ach, in plaats van van de hak op de tak te springen zal ik het hier maar bij laten: De Helaasheid der Dingen is een film over echte mensen en het leven, over de keuzes die je in het leven moet maken en over hoe moeilijk/makkelijk het kan zijn om bepaalde knopen door te hakken. Het is één van de beste Vlaamse films die ooit gemaakt zijn, maar los daarvan ook gewoon een erg goede film. Een dikke 4*!

4*

Nou, een paar zeer enthousiaste reacties hier. Leuk! Ik zal eens een kiekie nemen

Titel vind ik prima. Het boek vorige week in Brugge gekocht. Ik kreeg er een gratis bioscoopkaartje bij. Wel voor een bioscoop in België... Boek snel lezen, dan de film kijken.

Ik vind dit echt een geniale en prachtige titel. (En ik ben een Nederlander, dus niet alleen Belgen kunnen hem waarderen.)

Ik vind het jammer dat de pracht van de titel juist verloren gaat in de Engelse vertaling.

Net gezien op het Filmfestival in Gent. Eerste reactie : iets minder goed dan het boek. De slagkracht van de woorden uit het boek lieten een diepere indruk achter op mij. Maar Van Groeningen is er echt wel dichtbij gekomen.

Het autobiografisch verhaal over Verhulsts jeugd schommelt met gemak van lachwekkende naar dramatische taferelen binnen een marginaal gezin. O ja, ze zijn leuk die nonkels met hun braspartijen en cafépraat. Toen ik lachte, zat ik met een wrang gevoel, want in feite is de hele situatie waar die jongen in opgroeit helemaal niet om mee te lachen. Zijn vader en ooms ontzeggen de kleine Strobbe een eigen plaats in de maatschappij, en de enige toekomst die voor hem klaarstaat, is eenzelfde zinloos bestaan als nietsnut in het onbeduidende Reetveerdegem.

Er zit ook een positieve boodschap in het verhaal, die een middelvinger opsteekt naar de zegswijze "zo vader zo zoon" en volhoudt dat iedereen zijn leven in eigen handen heeft en er iets van kan maken. Klassiek misschien, maar door de ogen van Verhulst krijgt deze statement al zijn betekenis.

De sterkste rol was voor Koen De Graeve als Celle. Wat een rol! De manier waarop de zoon naar zijn vader kijkt is bij momenten vertederend en het raakte me wel. De kleine haat zijn vader en zijn ooms niet. Ze hebben hem veel gegeven. Maar de ironie van Strobbes/Verhulsts leven was vooral wat ze hem niet hebben gegeven. Ik geef 'm een welverdiende 3,5

gisteren gaan kijken. Echt een mooie film. Het is een prima verhaal veel inhoud en best wel een heel fijne uitwerking. Weer een prachtige Belgische film. Nu nog wachten op Dossier K dat zal ook een dikke Belgische topper worden.

4*

Mag ik even zo schaamteloos zijn om je erop te wijzen dat je nog geen stem geplaatst hebt?

hahaha

gefeliciteerd met je figuratie. :' )