Skunk (2023)

Deze film komt keihard binnen.

Je moet dit zelf gaan zien om het te geloven.

Ik kan zeer goed begrijpen dat sommige mensen deze film niet kunnen uitkijken.

Goeie film weer van Mortier.

De nadruk ligt iets meer op het drama hier, waardoor de rest van de film ook net wat ingetogener is, maar Mortier levert kwaliteit op alle vlakken. Da's toch al vier keer op rij, waardoor hij veruit m'n favoriete Vlaamse regisseur is, en op nationaal niveau enkel Du Welz voor zich moet dulden.

De film is niet vrij van genre, vooral naar het einde toe maakt het realisme een beetje plaats voor meer filmisch narratief. Ik was er op zich wel blij mee, want uiteindelijk hou ik toch meer van die aanpak, maar de mix van beiden zorgde ervoor dat het allemaal best aangrijpend was.

Visueel verzorgd, sound design van hoog niveau en het acteerwerk van Dooms is echt indrukwekkend. De accenten zijn ook altijd een meerwaarde in Mortier's films, al weet ik niet wat een meer internationaal publiek daarvan oppikt. In ieder geval weer van genoten, indrukwekkend en memorabel filmpje.

4.0* en een uitgebreide review

Verpletterend!

Er wordt veel reclame gemaakt voor Skunk, mede door de 1+1 gratis actie en ik vraag me af of iedereen wel is voorbereid op de film. Een overtreffende trap van De Helaasheid der Dingen (Film, 2009) is één ding, maar op het einde ging het nog net iets meer crescendo en ik hoorde meerdere uitingen van ontzetting in de propvolle zaal weerklinken.

Dit is er wel eentje die blijft hangen van Mortier, die destijds ook al zo goed scoorde met dat andere verfilmde boek Ex Drummer (Film, 2007). Technisch bijzonder fraai waarbij de camera erg dicht op de huid zit. Ook de soundtrack is sterk met als hoogtepunt de slotscène. Alle credits overigens voor Thibaud Dooms. Wat een acteerprestatie! Het blijft overigens frappant hoe loyaal dergelijke ontwrichte jongeren soms nog zijn. Het antwoord van Liam is dan ook alleszeggend: "Het is thuis".

Leuk zo die ode aan Scalps (Film, 1983) wanneer Liam Gossé voor de klas zijn favoriete film moest bespreken. Het is wellicht de enige film die hij kent. Bijzonder rauwe harde film waarbij het leven zoals het is "de instelling" en "mijn marginale thuis" de revue passeert. Fraai ook het montage werk tussen de thuissituatie en het heden. Je zal er maar hulpverlener of opvoeder zijn. Moeilijk om daar niet uitgeblust of zonder blutsen (letterlijk) te raken ...

Sterk drama, en dan vooral in de kern van de film: het leven en het werk in de gesloten jeugdinstelling wordt bijzonder realistisch en secuur gebracht met verpletterend acteerwerk van Thibaut Dooms en Natali Broods.

De gruwelscènes - flashbacks van de thuissituatie van Liam - werkten voor mij net iets minder goed: Sarah Vandeursen en Colin Van Eeckhout zoeken iets te nadrukkelijk de grens van de overacting op. Ook het ongemeen brute einde is wat op het randje wat dat betreft.

Deze film komt echt hard binnen.

Sterke acteer prestaties, een verhaal dat je stil maakt & een zeer hard einde.

Een aanrader, maar je moet tegen een stootje kunnen.

Een uppercut die toch geregeld z'n doel mist.

Skunk gaat over een jongen die na jarenlange brute mishandeling door z'n ouders in een inrichting terechtkomt. Met meer vallen dan opstaan proberen drie goed bedoelende begeleiders hem daar weer op het juiste pad te krijgen. Dooms speelt de rol van het hoofdpersonage effectief en overtuigend. Ook van de andere jongens in de inrichting valt nauwelijks een fout woord te zeggen. Een voortdurende stroom van leed en afschuwelijke gebeurtenissen. Er komt geen eind aan, veel meer dan wat een mens ooit zou kunnen verdragen.

De scènes in de instelling zijn zeer effectief. Een knappe en realistische blik over wat zich in zo'n inrichting afspeelt. De onderlinge fricties, de probleem die de begeleiders ervaren en hoe ze de jongeren met een meer dan volgeladen rugzak toch opnieuw op het spoor proberen te krijgen. Stapje per stapje. Daar zit wat mij betreft de grote kracht van deze film. We krijgen als kijker ook zeer weinig uit dat verleden te zien. Het zou me niet verbazen dat Mortier een aantal passages, die meer van hetzelfde waren, er gewoon uit heeft gehaald. Vandeursen is een totale miscast. Ze schreeuwt elke scène compleet onverstaanbaar bij elkaar. Na verloop van tijd werd het zelfs ronduit onnozel. Van Eeckhout deemstert al snel helemaal weg en krijgt qua tekst en schermtijd eigenlijk een verwaarloosbare bijrol.

De verkrachtingsscène in de instelling en de moordtocht op het eind zijn waanzinnig en brutaal. Het is zo brutaal dat de film nog moeilijk te bevatten valt. Het hoefde er voor mij ook niet nog bij, de gruwel zit net in het pijnlijke en onmogelijke verleden van Liam. Het leed dat daar nog eens bovenop komt, is echt een te grote opeenstapeling. Daar is voor mij zeker een halve ster gesneuveld, de climax was over the top.

Maar de essentie van de film is uiteraard hartverscheurend. Jonge kerels die niet meer te herstellen vallen, eigenlijk verloren om ooit nog een rol te spelen in de maatschappij. Beschadigd door een vijandige omgeving waar ze veel te lang in zijn moeten blijven.

Liam [Thibaud Dooms] belandt in ‘De Poppenkraam’, een instelling waar hij en andere jongens van zijn leeftijd zitten die ernstige jeugdtrauma’s hebben opgelopen. Pauline [Natali Broods], Jos [Dirk Roofthooft] en David [Boris van Severen] zijn de begeleiders die zelf het nodige voor de kiezen krijgen bij hun pogingen de jongens voor te bereiden op een zelfstandige terugkeer in de samenleving. Flashbacks maken duidelijk hoe verschrikkelijk Liams ouders [Colin van Eeckhout, Sarah Vandeursen] hem van jongs af aan behandelden. Schokkend psychologisch drama is geen reclame voor de jeugdzorg en het gebrek aan lichtpunten (hoewel er een paar luchtige momenten zijn) maakt dit tot een deprimerende ervaring. Maar Dooms is uitmuntend en onvergetelijk in de loodzware, complexe hoofdrol waardoor dit nog lang blijft naspoken. Indrukwekkend, maar het zal menigeen niet meevallen om dit uit te zitten. En dat is ook niet de bedoeling van Mortier, die zich baseerde op de waargebeurde verhalen uitn Geert Taghons gelijknamige boek.

Zeer sterk en rauw drama. Het verhaal wordt vakkundig uitgewerkt. De opbouw is goed en gedurende de film wordt de spanningsboog steeds sterker tot de bizarre climax. Mortier weet daar prima naar toe te werken en wordt daarbij ook goed geholpen door de acteurs, die een prima staaltje acteerwerk neerzetten. Visueel zoals gezegd rauw en bikkelhard maar best realistisch weergegeven. Aanrader, maar niet voor tere zieltjes. 4.0

Zware kost, rauw en realistisch zoals je van Mortier mag verwachten. Hoewel er in Skunk meer medeleven en gevoel schuilt dan in Mortiers eerdere werk Ex-Drummer, oogde de montage wat rommelig, met teveel korte flashbacks. Ik durf me bijna niet voor te stellen dat er ouders zijn als Liams (Vandeursen overacteert nogal) ; de mishandelde jongen is door zijn jeugd voorgoed geknakt, al probeert de jeugdzorg hem ondanks zijn traumatische jeugd, terug op de goede weg te helpen. Geen prettige film en zelfs behoorlijk deprimerend door de weinig hoopvolle afloop . Dooms doet het geweldig, maar ik moet me op vele vlakken bij Dayer aansluiten. Door teveel over-the-top te gaan mist de film eigenlijk zijn doel.

Een goede beklemmende film die flink onder je huid gaat zitten (op het einde bijna letterlijk). Voor een groot deel had ik het idee naar een documentaire te kijken, alles voelde zo echt en het acteerwerk is van een zeer hoog niveau. Er zitten scenes in die je lang bijblijven, vooral de flashbacks naar de thuissituatie.

Ik kan mij voorstellen dat het einde niet voor iedereen is weggelegd. De film neemt dan in zekere zin afscheid van de documentaire stijl en je kijkt dan eigenlijk weer naar een gewone speelfilm. Toch vond ik het een goed einde, er wordt goed naar toegewerkt en het past in het totaalplaatje. Het shot waarin Liam voor het brandende huis ziet staan en de jongere versie van hem wazig op de achtergrond te zien is, is fenomenaal. Een mooie tegenhanger ook van de scene waarin je de oudere Liam wazig op de achterbank van de auto ziet zitten.

Verder is het een film die je niet moet zien als je twijfelt of hij wellicht te heftig is. De kans is namelijk zeer groot dat hij dan ook daadwerkelijk te heftig voor je is.

Ik blijf het zeggen: Die Belgen weten het weer te overtreffen en gaan niks in de weg. Weer vervloek ik Nederland, met zijn opgedrongen kitcherigheid en vooral het weglaten van de echte realiteit in bepaalde omstreden zaken.

Koen Mortier heeft me jaren geleden nog weten te overtreffen met de Brusselmansverfilming Ex-Drummer.
Met Skunk haalt hij het rauwe grauwe harde sfeertje weer terug. Alleen valt er nu echt totaal niets meer te lachen.
Zelfs niet als Liam het in zijn broek doet.

De film speelt zich af in 2007. In het begin, bij het zien van die oudere mobieltjes gokte ik dat; maar op het moment dat we de "Liam is here"-krabbel te zien krijgen, bleek ik nog gelijk te hebben. Ja, want inderdaad; waar waren die smartphones allemaal ineens gebleven in die inrichting?

Een inrichting waar de zekere Liam geplaatst wordt. Hij wordt uit huis gehaald, een groezelige en uitzichtloze situatie met een agressieve vader die tevens ook nog moeders prostitueert.
De intrede in de inrichting gaat absoluut niet over een leien dakje. Met moeite sluit Liam enkele vriendschappen, maar zit hij tevens ook verstrikt in een hiërarchiecultuur waar de Marokkaanse Momo de leiding van lijkt te nemen.
Het verbaasde me wel dat de leidinggevenden toch nog wel voor een beetje zonlicht lijken te willen zorgen en één proberen te zijn met de groep. Het zou nog wat wezen als je naast alle misère ook nog eens te maken krijgt met leidinggevenden die manipuleren, betuttelen of treiteren. Maar dat terzijde.

De film pendelt tussen het heden in de inrichting als de flashbacks in het smerige huis van Liam. Voornamelijk de vriendschap met die dierenbeul, de excursie, en de sessies met Pauline en die korte ontmoeting in het verleden met dat meisje waren erg sterk. De film lijkt te worstelen voor de zonnige puntjes, maar wordt nog altijd overladen door de uitzichtloosheid van de realiteit.

De kersen op de taart is ook zeker de soundtrack. Ik hoorde This Mortal Coil... Maar ben even de naam kwijt van die ene song die je hoort bij de scene dat Liam net door de politie wordt opgehaald. Met die elektronische kattengeluiden. Was deze nou van Godspeed! You Black Emporer?

Ja, keihard en daarom zo goed. Dat is wat de Belgen wel kunnen; recht voor zijn raap zijn. Het einde waarin Liam zich daadwerkelijk door zijn favoriete B-horrorfilm laat beïnvloeden vond ik denk ik net iets te over de top. Maar ergens ook niet zo misplaatst.

Wil je eventjes door het riool gaan en het zonlicht van de putdeksels koesteren? Kijk deze film dan!

4,0*

Een prachtige film van Koen Mortier met een grandioze rol van Thiboud Dooms. Laatste scène had van mij achterwege kunnen laten maar doet verder niets af van deze indrukwekkende film.

Ik was voorbereid op een heftige film, en dat is het ook. Skunk is een steengoede film over huiselijk geweld en de gevolgen daarvan. Het komt zeer realistisch over, voornamelijk door weergaloos goed acteerwerk van de protagonist Thibaud Dooms, wat een talent zeg! Skunk shockeert, kruipt onder je huid en ontroert.

Uitstekende film over een jongen die wordt weg gehaald bij zijn gewelddadige en verslaafde ouders. Een hoop ellende hier dat rauw en realistisch in beeld gebracht is. Een bij vlagen intens portret waarbij de jonge Thibaud Dooms weet te overtuigen in de hoofdrol. Ondanks dat het einde misschien iets te ver gaat, werkt het op zich wel.

Bijna een documentaire over de jeugdzorg die met alle goede bedoelingen toch faalt om een heftig getraumatiseerde jongen te gelpen.

Zeer authentiek geacteerd. Thibaud Dooms is super. Heftige beelden.

Tamelijk gefragmenteerd en een aantal flash backs.

De film riep bij mij emoties op. Vooral doordat je het gevoel krijgt dat Liam jonmachtg is im de situatie te veranderen. De wraak is zuur.

Een Vlaams pareltje.

Ja daar wordt een mens ook niet gelukkig van.

Is het een goeie film? Zeker.

Zou ik hem ooit herbekijken? Nooit van m'n leven.

Puntje van kritiek wel: Ik heb Sarah Vandeursen heel graag, maar hier speelt ze echt alsof ze een marginaal typetje speelt uit een sketch uit De Ideale Wereld. Het was TE.

Sorry Sarah, still love you.

Thibaud heeft me dan weer verbaasd. Niet gedacht na z'n passage in De Slimste Mens.

Skunk volgt de levens- en lijdensweg van Liam die uit huis is geplaatst en in een internaat met probleemjongeren is ondergebracht om aldaar de weg naar een normaal leven te leren en op te pakken. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Geert Taghon die op ware verhalen is gebaseerd. De film Skunk schetst niet alleen het portret van de protagonist maar is ook een schets van een sociaal milieu. Een schets die met behulp van de dagelijkse gebeurtenissen in het internaat en door de flashbacks van Liam tot leven komt.

De verteltrant is losjes en nuchter. Skunk is geen vooropgezet emotioneel spektakelstuk, hoewel de film in zijn geheel wel aangrijpend is. De film toont de rauwe werkelijkheid en vult die werkelijkheid niet met verheven accenten. De rauwe werkelijkheid is aangrijpend genoeg. Helaas blijft Liam een ietwat vlak personage te midden van de rauwe werkelijkheid. Zijn karakterisering komt vrijwel enkel tot stand door de nare ervaringen die hij heeft. Het beeld dat de kijker van hem heeft, ontstaat niet door een intensieve karakterstudie maar wordt bepaald door gebeurtenissen. Die aanpak is overigens altijd nog beter dan de sobere manier waarop de andere personages worden ingekleurd. Over de andere jongeren en over de begeleiders kom je bijna niets te weten. De andere jongeren vertonen uiteraard onaangepast gedrag, maar van hun achtergronden weet je amper iets. Hetzelfde geldt voor de begeleiders. Bevlogen mensen. Intrigerende mensen. Maar het zijn slechts schimmen.

De magere karakterschetsen zijn verklaarbaar. Het vertelperspectief ligt bij Liam. Hij is bijna voortdurend in beeld en we kijken mee door zijn ogen. Liam is in zichzelf gekeerd en heeft afstand tot zijn omgeving. Logisch, want zijn leven wordt voortdurend door verwaarlozing en geweld ontsierd. Hij is steeds maar aan het overleven. Hij is slechts op die manier geïnteresseerd in zijn omgeving. Het verklaart waarom in de film de personages terloops en bijna gemakzuchtig worden vormgegeven. Soms behangen met een zweem van wazigheid of juist met opvallende primaire kenmerken.

Een gevolg van zijn jarenlange omgang met geweld (als slachtoffer) is trouwens dat hij zelf ook de neiging heeft om geweld te gebruiken om zijn onvrede of onmacht uit te drukken. Een verdedigingsmechanisme en een vicieuze cirkel. Ook in het internaat heeft hij amper mogelijkheden dat geweld te ontlopen. Toch probeert hij het. De film wisselt scènes af waarin zijn progressie zichtbaar is met scènes waarin Liam terugvalt in zijn oude patroon. Geen scènes waarin het sentiment wordt gezocht. Het is rauw. Het is aangrijpend.

Het verhaal wordt met regelmaat onderbroken door flashbacks die een bescheiden inkijk geven in Liam’s leven voor zijn opvang in het internaat. Fragmentarische terugblikken die niet veel antwoorden bieden maar wel heel pijnlijk en schokkend zijn om te zien. De flashbacks maken in ieder geval duidelijk waarom Liam is zoals hij is. Liam wordt uitstekend gespeeld door Thibaud Dooms. Hij wist mij met zijn impressie van de mishandelde en verwaarloosde Liam af en toe stevig te raken. Skunk is een heftige film.

Behoorlijk sobere film over de onfortuinlijke Liam, die door ouderlijke verwaarlozing noodgedwongen in een jeugdinstelling verblijft. Samen met enkele verklarende flashbacks levert dat bij wijlen (op zijn zachtst gezegd) onprettige situaties op. De rauwe realiteit wordt op het einde ietwat verdrongen door absurditeit, maar daardoor galmt de onderliggende boodschap van Skunk juist flink na.

3,5 * Zachte heelmeesters maken stinkende wonden

Heerlijk hallucinante Vlaamse misère. Of zoals je het wel aan regisseur Koen Mortier kunt overlaten om af te dalen in de lelijke zelfkant van neonazi's en beschadigd jongeren. Fraai in beeld gebracht: diep schrijnend en toch poëtisch. Ergens in zijn jonge leven heeft Liam (Thibaud Dooms) besloten om zijn ontlasting te laten lopen om anderen op afstand te houden. Ze kunnen beter van je walgen dan je pijn doen. Even lijkt er een oprechte band te ontstaan met hulpverleenster Pauline (Natali Broods) en haar oprechte pogingen om een moederfiguur te worden voor de worstelende jongeman. Maar Liam's trauma is te diep en zijn onveilige gevoelens blijven oplaaien. Het is knap hoe 'Skunk' (2023) je vanaf de allereerste scène laat zien hoe deze herstelpoging zal aflopen, maar het naargeestige einde komt alsnog binnen als een mokerslag. Hoe wreed kan een mens worden als diens pijn stelselmatig niet begrepen wordt.

Aangrijpend, zeer grimmig belgisch drama over de zwaar verwaarloosde Liam (Thibaud Dooms) die door de sociale dienst in een gesloten inrichting wordt geplaatst, waar hij moet proberen zijn innerlijke demonen het hoofd te bieden. De rauwe, bijna documentaire-achtige aanpak van regisseur Koen Mortier en de onvergetelijke rol van Dooms resulteren in een naargeestige mokerslag van een film, die onder de huid gaat zitten en lang in het hoofd blijft naspoken.

Ijzersterke film weer van Mortier, wat een regisseur is dat toch.

Na het knappe maar mij ietwat minder bijgebleven Un ange komt hij met een mokerslag aanzetten die je niet alleen met een stomp in de maag achterlaat maar dit keer ook echt weet te ontroeren.

Een film die op schrijnende manier aantoont hoe belangrijk het is in welk nest je opgroeit en hoe moeilijk het is om als mens nog te herstellen van een loodzware jeugd.

Skunk is bij momenten haast een sobere registratie uit de jeugdzorg maar Mortier zou Mortier niet zijn zonder de registers te gepasten tijde wagenwijd open te zetten. Het laatste kwartier, als het verhaal al diep onder je huid zit, vond ik niks minder dan briljant.

De bekende(re) koppen in de bijrollen (de ouders en begeleiders) komen uitstekend voor de dag, maar het is toch nieuwkomer Dooms die met de film aan de haal gaat.

Kopstoot van een film die de status van Mortier in het Vlaamse filmlandschap bevestigt en zelfs nog wat verder opkrikt.

Een goede film, maar wel ook heel treurig. Het einde vond ik eerlijk gezegd wel bevredigend. Ik snap voor die jongen dat hij zoiets kan doen. Ik keur het niet goed, maar het is wel te begrijpen. Totaal van God los.

De zorginstelling heeft wel een opknapbeurt nodig. Wat een onveilige situaties ontstaan daar.

Kies bijvoorbeeld niet voor 'metaalbewerking' als je zulke agressieve cliënten hebt.

Kies voor aparte douchcabines, als je zulke kwetsbare cliënten hebt.

Kies voor sloten op de kamers, zodat cliënten niet verkracht of bij elkaar op de kamers kunnen komen als begeleiding niet in zicht is.

Kies een Time-Out waar veilige deuren automatisch geopend kunnen worden.

Ik heb zelf met agressieve cliënten gewerkt en dit zou bij ons allemaal niet door de keuring komen. Maar goed, België is wat dat betreft een Apenland vergeleken met Nederland.

En nog een Top250er met deze Skunk en dat beloofde toch wel zware kost als ik de synopsis zo las en waar de uitdrukking 'voor galg en rad opgroeien' toch wel behoorlijk op van toepassing lijkt.

De opening laat er wat dat betreft geen gras overgroeien waar Liam met veel geweld en rumour door de politie uit huis wordt geplukt met een gesloten inrichting voor probleemjeugd als volgende stop. En voor wie denkt dat de zaak daarmee klaar is, want hij is immers uit de ellende, komt bedrogen uit want dan begint het pas met het inschatten van de schade, doordringen, praten, verwerken en veranderen. Maar dat valt niet mee in een dergelijke omgeving die bol staat van de agressie en conflicten met andere jongeren. Het is bijkans een kansloos beeld van een verloren generatie, zeg maar gerust verpest volk, die in een instituut terechtkomen die ook niet echt proper lijkt om in Belgische termen te blijven. Weinige controle, poging tot zelfmoord, verkrachting, geweld en intimidatie, en weinig begeleiding zo lijkt in dit instituut dat constant ondermand lijkt. Want één vrouw en twee mannen voor zo'n groep is veel te weinig mocht het tot een massale vechtpartij komen.

Dat Liam niet gemakkelijk onder de controle van de ouders uitkomt is wel duidelijk met het bezoekje op het sportveld en toont andermaal de helaasheid der dingen. De achtergrond en wat er allemaal in de jongen zijn hoofd speelt wordt goed getoond in de vlucht door het bos waar de totale waanzin en angst vanaf druipt en het duidelijk is dat Liam op de rand van het afvoerputje staat of daar reeds inzit. De totaal verkeerd aangepakte situatie door Pauline slaat toch wel de klok want deze dame heeft kennelijk nog nooit van de therapeutenval gehoord, waar het gevoel van een connectie, begrip en warmte gemakkelijk voor liefde gezien kan worden. Ansich interessant dat een dergelijk issue voorbij komt, raar hoe de begeleider daarmee omgaat want het is de volkomen verkeerde manier en dit moet in haar bagage zitten om daar begrip voor te hebben en dit begrijpelijk terug te koppelen naar Liam. En binnen deze giftige omgeving, en de duistere schaduwen in zijn hoofd, zien we Liam worstelen met zichzelf en uiteindelijk verder sudderen en op fraaie wijze wraak nemen op een en ieder waar nog een rekening openstond.

Daarmee is Skunk een uitermate duistere film die qua ellende wel een beetje te vergelijken valt met een andere Top25er in dit geval Lilya4Ever wat al zo'n 'gutwrenching' geval is met de notitie dat die mij wel iets meer raakt en doet. Desondanks schetst Skunk een meer dan prima verhaal rond de uitspraak 'voor galg en rad' opgroeien dat voor 100% op Liam slaat die tot op het bot verpest en verneukt is en moeilijk te ontsnappen is aan een dergelijke vicieuze cirkel van geweld en gestoord gedrag. Hoe komt iemand in de zware criminaliteit en raakt volledig van God los? Zo dus.

Stevig drama dat er serieus inhakt en vooral de scènes bij Liam thuis zijn bijzonder pijnlijk om te zien, waarbij hij als een stuk vuil in de kelder wordt gedumpt. De scènes in de instelling komen realistisch over, maar na verloop van tijd had ik het wel gezien met het zoveelste opstootje tussen de gasten. De ingetogenere momenten konden mij veel harder raken, zoals wanneer Liam uithuilt bij Pauline en nadien zijn verliefdheid voor haar toegeeft. Naar het einde toe wordt het zelfs nog grimmiger met de moordtocht van Liam waarbij hij eerst Momo en nadien zijn ouders scalpeert.

3*

Goed geacteerde, zeer rauwe dramafilm die regisseur Koen Mortier toch weer op de kaart zet na een aantal wat kleinere producties. Skunk voelt bekender aan in vergelijking met zijn vorige projecten, maar de aparte inhoud, excentrieke personages en volstrekt troosteloze wereld leiden je van de nodige clichés af. Problematisch is dat een hoop van de figuren buiten Thibaud Dooms om niet zo boeiend voor de dag komen, vooral door de nogal sterk aangezette vormgeving die ze krijgen. Het realistische sfeertje kampt daardoor met een aantal ongeloofwaardige en theatrale insteken, maar het einde snoert je de mond en zeker de jonge castleden doen het zeer overtuigend. Het is niet moeilijk om in te zien waarom dit soort films aanslaan.